Skip navigation

Monthly Archives: juli 2011

“Any performer that ever sells a product on TV is for now and forever removed from the artistic world. I don’t care if you shit Mona Lisa’s from your ass on queue; you’ve made your fucking choice”.

Bill Hicks

Bill Hicks had gelijk.

Kan jij nog naar ‘Answer to yourself’ van Soft Pack luisteren zonder dat je die Grolsch reclame voor je ziet? Kan je überhaupt die band nog los van dat merk zien?

Ikke niet. Nu zou ik die band helemaal niet kennen als dat nummer niet in die reclame zou zitten en volgens de marketeers is dat winst voor de band. Elke vorm van exposure is in hun ogen winst. Fout! Wat heb je aan exposure als die niet naar interesse in je band leid maar naar pure onversneden haat? Ik vind dat nummer los van die commercial ook bepaald niet interessant, maar dat doet er niet meer toe. Voor mij maakt het niet meer uit of deze band een album met de klasse van een Sergeant Pepper uit gaat brengen, of whatever; mijn interesse hebben ze voorgoed verloren.

Klapvee

Nu zal dat ongetwijfeld niet gelden voor de massa’s klapvee waardoor de band waarschijnlijk nog een jaartje mee kan bij festivals, braderieën en feestelijke openingen van winkels maar daarna is de magie meer dan uitgewerkt en is de interesse van het klapvee alweer verschoven naar de volgende ‘one hit wonder’. Bands hebben zoveel haast om bekendheid te genereren. En Nederlandse bands zijn daarin de ergste ter wereld. In dit land moet je blijkbaar heel snel een succesje scoren wil je serieus genomen worden. Als je niet in het eerste jaar dat je band bestaat bij ‘de wereld draait door’ te zien bent geweest, op Lowlands hebt gestaan of beter nog in een reclame hebt opgetreden besta je domweg niet. Het is een schaamteloze vertoning geworden. Bands hebben zoveel haast om bekendheid te genereren dat ze vergeten een goed repertoire en een fanbase op te bouwen. En daarom vallen ze bijna zonder uitzondering ten prooi aan slimme marketing jongens die overal wel een sync in horen (een deuntje dat geschikt is om onder een reclame of in een filmscore te zetten) , maar absoluut geen belang hebben bij een langdurige carrière van zo’n band of songwriter. Die gaan zo snel mogelijk over op een nieuw gezicht.

Doelgroepen

Maar ook bands die overexposure op de radio krijgen worden supersnel gehypet en daarom ook weer pijlsnel uitgekotst.. Ik vond de plaat van the Deaf bijvoorbeeld erg leuk, maar nadat 1973 een paar weken lang elk uur drie maal op de radio voorbij kwam is mijn interesse voor die band als sneeuw voor de zon verdwenen. En eigenlijk geldt dat voor alles dat die creep van een Giel Beelen aanraakt.

Maar ook gevestigde namen hebben er een handje van om voor het snelle geld van een sponsor of publisher te vallen. Neem Bløf bijvoorbeeld. Waarschijnlijk heeft die energie maatschappij waarvoor ze reclame maakten behoorlijk wat nieuwe klanten geworven omdat ze die band als uithangbord gebruikten. Maar heeft Bløf er fans bij gekregen? Ik waag het te betwijfelen. Niet dat het me ook maar iets kan schelen want als er één band in dit land overexposure krijgt zijn het die Zeeuwen wel.

Within Temptation is ook al zo ‘goed’ bezig. Als je de interviews met die band leest die ze de laatste tijd gaven hoor je de nieuwe marketing strategie van de marketing managers er doorheen fluisteren. We moeten onze doelgroep verbreden, dus gebruiken we voortaan minder lompe Metal en wat meer dance invloeden en lichtvoetige pop. Dat de band daardoor zijn eigen smoel verliest en de opgebouwde fanbase van zich vervreemd wordt voor lief genomen.  Maar het resultaat is dat Within Temptation zijn relevantie onherroepelijk gaat verliezen. Die relevantie was juist gebaseerd op het feit dat ze het grote publiek kennis lieten maken met een voor de mainstream relatief nieuw genre.

Maar alle hier genoemde voorbeelden zijn bands waar ondergetekende gelukkig toch al geen ruk aan vond. Dat geldt werkelijk voor alle mainstream acts uit dit land die ik ongevraagd en gedwongen via (reclames op) radio en tv tot me schijn te moeten nemen; Anouk, Kane, Moke, Go Back To The Zoo etc. Ik schaam me nog altijd kapot als ik in het buitenland moet verantwoorden voor de zooi die er in dit land gemaakt wordt. Dat terwijl er zoveel goede bands rondlopen. Maar ja, die zijn niet sync waardig want die willen zich niet aanpassen aan de wensen van de marketing jongens.

De laatste mainstream band uit Nederland die wat voorstelde was The Urban Dance Squad. Hoe lang is dat al geleden?

To me the music of Amy Winehouse contained everything pop-music should contain; undoubtedly good music that is liked by all. And by ‘all’ I don’t mean the mainstream only.

Her music also stood far from vulgar entertainment. Rehab, her biggest hit, deals with a pretty controversial topic; not exactly something that immediately appeals to the masses. To me that’s another thing ‘good’ pop-music: it not only deals with the obvious issues like heartbreak but also addresses topics that may not exactly be your cup of tea. And if the artist is as good as Amy was, they manage to take you along on their journey and make you understand their feelings, however hard that may be. That’s art, and an art few contemporary artists seem to master.

I wasn’t a big fan of Amy Winehouse, but I always loved to hear her songs on the radio. Her music stood out in excellence compared to most ‘hits’ of today, It was a relief to hear something good in between all the crap. And I must admit that after seeing a live show of Miss Winehouse and her band on BBC television it turned me into a fan too. This was a show that depicted Amy at her best. No She obviously wasn’t sober, but she was in control. Everything about that show was great. She had a fabulous band, with great dancers, and her voice and performance were impeccable. The day after I saw that show I bought myself her albums, like 10 million people did before. And every time my I-tunes plays one of her songs I sing along. And that means a lot, being an old punk-rocker like I am, don’t you think?

Amy Winehouse died at the magical age of 27. But that’s not the only thing she has in common with other Rock Icons that died before their time. Brian Jones, Jimi Hendrix, Jim Morrison and Kurt Cobain all shared one thing; they had big problems with their respective record companies about the direction their music was going. Their record companies just wanted more of the same. So in their view the direction had to be ‘steady as she goes’.

Apart from experimenting with drugs and booze, Brian Jones experimented with music that stood far apart from the blues rock the Stones got famous for. Not only the record company didn’t like that, but Jagger and Richards, his fellow songwriters, weren’t pleased also.

It’s a well known fact that Jimi Hendrix wanted to change directions and make jazz instead of Rock. Some people even claim his record company didn’t shun violence to withhold him of that idea.

Jim Morrison had a big problem with the rock star idiom; he much more preferred to be a poet instead of a rock star.

Kurt Cobain wanted Nirvana to go into a direction that was much less commercial and stood a lot closer to his punk-rock roots. It’s said that Geffen; the company that had Nirvana under contract refused to release an album that was made in between ‘Nevermind’ and ‘in Utero’ because it didn’t fit into the genre that was known as Grunge and therefore wasn’t saleable.

Apart from Cobain, producer Steve Albini and Cobains spouse Courtney Love thought this album was the work of a genius and would have changed rock music, but it wasn’t to be.

Not all big rock stars went under because of problems like this, but it is striking that most of the stars who lived beyond their 27th birthday not only got talent for writing and performing, but were talented business man/women also . Take Prince and Madonna for instance; Prince set himself free from any involvement by major record companies and started releasing records on his own label, saying good bye to mass appeal. But he’s still doing well and doing exactly what he wants to do. Madonna built a business empire of her own and also chooses her own direction. That direction may be pretty commercial, but no one has a say in it except Madonna herself.

It’s not a proven fact that problems with record companies caused the demise of the stars I mentioned in this piece, but it may well be a reason for them to flee into a huge intake of drugs and liquor. It won’t surprise me if Amy Winehouse lost her way into drugs and booze because of similar problems.

I saw an old interview with Amy yesterday. An interview recorded in my own hometown as a matter of fact. In that interview Amy spoke of her love for Jazz music. It may well be that the reason the album after ‘back to black’ took so long to get recorded because Amy was changing directions. And that this change of directions caused a problem with Island/Universal; her record company.

We probably never know for sure unless a hidden diary or tapped phone conversations surface. But it’s for sure breaking at a young age and breaking fast, is hazardous to ones health. When serving your first contract with a major you’re dogmeat and the bigger your success the higher the pressure becomes. Take in mind that if an artist manages to sell 10 million copies of an album in this day and age, and your album is at the top of the charts for over a year, you become a cash cow. You may be the cork on which a major company is keeping afloat. All that may proof a bit much for frail shoulders like Amy’s.

 (dit is de Engelse uitvoering van de column die ik eerder over Amy Winehouse plaatste. De Nederlands versie kan je hier vinden.)

Passie, elan en engagement. Dat is wat ik mis in de muziek die op het moment gemaakt wordt, in de muziek die de laatste tien, vijftien jaar gemaakt wordt. De laatste band die zich geloofwaardig pissig maakte en toch tot de mainstream doordrong is Rage Against The Machine. Dat is goddomme al bijna 20 jaar geleden!

Maar ook vanuit de underground bereiken mij weinig kritische geluiden. Ik hoop echt dat ik in de verkeerde hoek kijk. Vanuit de punkscene hoef je het nieuwe engagement blijkbaar niet echt meer te verwachten op de oude iconen zoals Jello Biafra na dan.

Ik hoor geen kritische geluiden in de muziek. Waar ligt dat aan? Zijn jongeren tegenwoordig allemaal helemaal tevreden met hun leventje? Hebben ze het al druk genoeg met hun smart-phones en de eeuwig durende chit-chat die ze daarmee verspreiden? Zijn ze zo afgeleid door de constante informatiestroom dat ze de belangrijke dingen niet meer oppikken? Zien ze zelf echt niet dat alle rechten, waar de generaties die hun voorgingen keihard voor geknokt hebben, één voor één afgenomen worden? Hebben ze echt niet door dat het bijna onmogelijk is geworden om een baan te vinden waar je een contract voor onbepaalde tijd voor krijgt? Hebben ze niet door dat de kans dat pensioenvoorzieningen wellicht helemaal niet meer zullen bestaan tegen de tijd dat mensen die nu in de twintig zijn zelf een leeftijd ergens achter in de zestig bereiken?

Oproep: Proof me wrong!! Geef de bandnamen aan me door van muziek met maatschappij kritische teksten! Ik zal ze waarschijnlijk draaien totdat ik een ons weeg. (mits de muziek ook nog een beetje te pruimen is natuurlijk) Ik zal promoten via mijn radioshow en als ik de kans krijg zal ik optredens voor ze organiseren.

Hoe komt het dat de rocksterren van nu zo introvert zijn? Ik hoor alleen zielig gemompel over ‘persoonlijke’ beslommeringen in de teksten die tegenwoordig uitkomen. Ik hoor niets dat mij verleid richting de barricades op te trekken. Ik hoor het niet in Arcade Fire, niet in Radiohead, niet in Lady Gaga, niet in The Arctic Monkeys. Ik hoor het in geen enkele van die  Neo-hipp(i)e bandjes als Destroyer, Kurt Vile & the Violators of Warpaint. Het enige wat deze bands doen is navelstaren. Het lijkt er sterk op dat alle hedendaagse rockers hun best doen om Ian Curtis van Joy Division te evenaren, maar ze vergeten daarbij dat de emoties en gedachten van Curtis echt waren en een spiegel vormden van het grauwe Noord Engeland van eind jaren zeventig. Ik hoor geen enkele band die de grauwe vinex wijken van Nederland, de UK of de USA bezingt. Zelfs de hedendaagse hiphoppers uiten alleen stoere gangstertaal waar alleen het verlangen om rijk te worden uit naar voren komt. Boeiend? Not!

Iemand vertelde me dat tegenwoordig alleen kids uit de upper-middle-class nog muziek maken. Muziek biedt namelijk geen ontsnapping meer uit een grauw bestaan. Alleen sport doet dat nog. Het is intussen goed tot jongeren doorgedrongen dat de kans het als Rockster te maken in deze tijd wel erg klein is geworden.

Wie heeft er tegenwoordig nu nog een grauw bestaan? We worden allemaal tot op een krankzinnig makend niveau bezig gehouden door de (sociale) media. Niemand verveeld zich meer en verveling was blijkbaar een belangrijke voedingsbodem voor sociaal verzet. Als je erachter komt dat jouw taak in deze maatschappij er alleen uit bestaat om ergens achter een lopende band te staan, terwijl je tegelijk een brein hebt dat redelijk tot goed functioneert, dan is de kans dat je jezelf tegen je situatie gaat verzetten tamelijk groot. Maar wie komt er nu nog in een hersenloze baan terecht? Alleen (illegale) buitenlanders, en die doen dat werk graag omdat ze er hier genoeg mee verdienen om hun families in hun eigen land te onderhouden.

Of ligt het aan de muziek business die een sterke filter op kritische geluiden heeft gezet? Ik las een artikel op de Quietus waarin o.a. stond dat  de muziekindustrie op het moment geheel beheerst wordt door de marketing en dat bands daarom worden ontmoedigd kritische teksten te schrijven. De reden die marketeers daarvoor geven is dat artiesten met al te kritische songteksten hun “potentiële doelgroep” kleiner zouden maken. Maar wat een achterlijke redenering is dat? Maakten bands als  The Sex Pistols muziek met een boodschap die bij jan en alleman aansloeg? Ik dacht het toch niet. Die muziek werd gemaakt voor wat eigenlijk een kleine minderheid was, maar bereikte uiteindelijk ook massa’s mensen die niets met de punkscene te maken hadden. Gewoon omdat men over die band hoorde en nieuwsgierig werd naar wat ze dan wel te zeggen hadden. En verbazingwekkend veel van die mensen die niet bij de ‘potentiële doelgroep’ van The Sex Pistols behoorden konden zich in de teksten of, de muziek, of beiden vinden.

Maar intussen ontgaat het de jeugd blijkbaar dat de rijken steeds minder geneigd zijn met de rest van de bevolking te delen. Dat solidariteit steeds meer plaats maakt voor xenofobie en vreemdelingenhaat. Dat hun privacy steeds verder ingeperkt wordt. Dat conflicten in deze wereld steeds verder op de spits gedreven worden. Dat de lucht steeds smeriger wordt. Dat er door de aanwas van de wereldbevolking steeds meer honger dreigt. Etc.

Ik kan me niet voorstellen dat er ook maar iemand in de USA woont die geen mensen kent die hun huis hebben verloren door de kredietcrisis, die niet een soldaat kent die niet of zonder benen uit Irak of Afghanistan terug kwam, of iemand kent die door een hate-crime is getroffen. Maar je hoort er geen songs over.

Ik hoor eigenlijk geen enkele passie meer in muziek. Blijkbaar heeft niemand meer een brandend verlangen om zichzelf te uiten. Een tekst hoeft echt niet politiek te zijn om te fikken. Say something, express yourself!

In de moderne kunst barst het echter van het engagement. En op het internet struikel je over de actiegroepen en andere initiatieven om de wereld te verbeteren. Maar blijkbaar heeft muziek de rol van spreekbuis van generaties verloren.

Programma: Ongehoord

Centrum radio

Playlist 13 24-7-2011

Presentatie: Leen Steen

Producer: Frans de Groot

Foul Taste Of Freedom – Pro-Pain

Money Talks  -  Rubella Ballet

Punk Is Dead -  Crass

Just Look Around  -   Sick Of It All

Police State   -   Agnostic Front

Barbarism Begins At Home   -   The Smiths

Third World America     -   Toxic Reasons

No ball games -  Basement 5

It Dread Inna Inglan -  Linton Kwesi Johnson

Destroy 2000 Years Of Culture – Atari Teenage Riot

America’s So Straight   -  MDC

Reaganomics  -   D.R.I.

Who Makes The Nazis?  -  The Fall

European Super State    -   Killing Joke

If You Tolerate This Your Children  Will Be Next -  Manic Street Preachers

Colour TV & Kontrast – Rondos

Fifty Caliber Christ -  Fish Karma

ongehoord 13 – vip lounge

Klik hierboven voor aflevering 13 van Ongehoord met aansluitend de VIP lounge

 

Amy Winehouse stond wat mij betreft voor alles wat popmuziek hoort te bevatten; muziek die goed verteerbaar is voor iedereen. En daar bedoel ik dus meer dan alleen de grote massa mee. Bovenal: Winehouse haar muziek staat ver van plat vermaak. ‘Rehab’ haar grootste hit handelt zelfs over een behoorlijk controversieel onderwerp. Ook dat is een belangrijk onderdeel van ‘goede pop’; het behandeld niet alleen voor de hand liggende onderwerpen als de liefde, maar sleept bij tijd en wijle ook mee in problematiek die niet persé de jouwe is.  Je publiek onbekende territoria in slepen is een kunst die maar weinig hedendaagse sterren beheersen.

Ik was zelf geen enorme fan van haar muziek maar toch was het altijd een opluchting een van haar nummers op de radio te horen. Simpelweg omdat deze muziek met kop en schouders boven de gemiddelde hitbagger uit stak. En correctie; ik was geen grote fan totdat ik toevallig een live optreden van miss Winehouse op de BBC zag. Een optreden waarin Amy op haar best was. Ze was zeker niet nuchter, maar ze was ook niet compleet de weg kwijt. Alles klopte; ze had een fantastische band achter zich staan en haar stem en performance waren in één woord geweldig. De dag daarop haalde ik, in navolging van intussen al 10 miljoen anderen, haar CD binnen en elke keer als haar muziek in mij I-tunes voorbij komt brul ik mee. Da’s heel wat voor een ouwe punker…

Amy Winehouse stierf op de magische leeftijd van 27 jaar, maar dat is wellicht niet de enige overeenkomst tussen Amy en andere rock iconen die (te) jong voor de laatste maal de dijen strekten. Brian Jones, Jimi Hendrix, Jim Morrison en Kurt Cobain hadden met elkaar gemeen dat ze allemaal grote problemen met de door hun afzonderlijke platenmaatschappijen uitgestippelde koers hadden. De koers was namelijk zonder uitzondering steady as she goes.

Steady as she goes

Brian Jones experimenteerde behalve met drugs ook met muziekrichtingen die niet bepaald aansloten bij de bluesrock waarmee The Stones bekend werden. Dit leidde tot grote onenigheid met Jagger/Richards, de andere songwriters in zijn band.

Van Hendrix was bekend dat hij zich op jazz wilde gaan richten en dat zijn platenmaatschappij daar een stokje voor wilde steken. Er zijn zelfs verhalen in de omloop dat daarbij geweld niet werd geschuwd.

Jim Morrison worstelde met een steeds groter wordende aversie tegen de rocksterrenrol waarin hij door zijn succes geduwd werd; hij wilde liever een dichter zijn.

Kurt Cobain wilde Nirvana een veel minder commerciële koers laten varen. Geffen, de platenmaatschappij van Nirvana heeft naar verluid een album dat tussen Nevermind en In Utero gemaakt werd afgekeurd omdat de muziek op dit album niet aansloot bij de vorm die Grunge intussen al had aangenomen en niet gemakkelijk in het gehoor zou liggen. Dat niet alleen Cobain maar ook o.a. Steve Albini, de producer van het album en Courtney Love het album als geniaal bestempelden deed er voor Geffen niet toe.

Natuurlijk gingen niet alle popiconen aan dergelijke problemen ten onder, maar het is wel opvallend dat de meeste van hen die de magische leeftijd van 27 overleefden behalve een groot artistiek talent ook een groot zakelijk talent bezitten. Neem als voorbeelden Prince en Madonna. Prince heeft zich helemaal los weten te maken van de Majors en brengt zijn muziek zelf uit op een eigen label. Hij koos bewust voor de relatieve luwte. Madonna bouwde ook een eigen imperium op en stippelt haar eigen koers uit. Die koers mag dan nog altijd behoorlijk commercieel zijn, maar het is wel háár eigen koers.

Remmende voorsprong

Het is niet bewezen, maar niet ondenkbaar, dat bovenstaande problemen invloed hebben gehad op het drank en drugs gebruik van genoemde iconen. En het is ook zeer waarschijnlijk dat Amy Winehouse met eenzelfde probleem worstelde. Ik zag gisteren nog een oud interview, notabene in mijn geboortestad opgenomen, waarin Amy stelde dat haar eerste grote muzikale liefde jazz was. Zodoende is het best mogelijk dat het lange uitblijven van de opvolger van Amy’s hit album Back to Black veroorzaakt werd door een conflict met Island-Universal over de richting waarin Amy met haar muziek wilde gaan. Ik denk dat de platenfirma grote moeite zou hebben gehad met een verandering van stijl.

Waarschijnlijk zullen we het nooit zeker weten, tenzij er ergens dagboeken of afgeluisterde telefoontranscripties opduiken. Maar feit is wel dat het levensgevaarlijk is om op jonge leeftijd en heel snel door te breken als artiest. Zolang je nog aan je eerste contract vastzit heb je weinig in de melk te brokkelen, en hoe groter je succes, hoe sterker de druk wordt. Als je het in deze tijd voor elkaar krijg om 10 miljoen exemplaren van een CD te verkopen, en meer dan een jaar de hitlijsten aanvoert, ben je een cashcow; de kurk waarop een complete major platenmaatschappij op drijft. Een wat al te grote luxe voor frêle schouders ben ik bang.

Deze column werd vandaag ook op De Jaap gepubliceerd.

picture by add busters

The system of self-regulation by the market is highly acclaimed. Consumers are free to choose from a variety of brands and suppliers, brought to them by competing companies.

The company with the best product, that carries the fairest price, will automatically get ahead of its’ competitors. The only way competitors can react is by changing the price/quality ratio of their own product.

This mechanism will make sure that in the end we all will live in a consumer’s paradise and walk around with a happy face just like the people in commercials do.

What a nice fairytale this is….

My telephone subscription finally expires. After two years of grudgingly paying far too much I can start shopping for another provider. Prices have declined a lot in those two years. I won’t fall for the free phone that comes with a subscription again; this time I will go for a Sim card only, because a smart phone costs about 200 euros if I buy it myself. If I choose  a ‘free’ phone I pay about 50 euros a month extra for the subscription. A subscription that lasts 2 years; 24 months x 50 euros is 1200 euros! That kind of money will buy me a nice and long vacation.

By the way; the ‘free’ phone they gave me last time broke after only three months. I send it to my providers’ repair shop only to get returned. It’s not repaired since the repair shop detected water damage and the phone company doesn’t insure water damage. The phone never even got wet, but there’s no use trying to convince the costumer service of that. I had to buy a new phone and still paid the exorbitant subscription fee.

My doorbell rings, a sales rep from an electrical company is at the door. He starts telling me I can save a lot of money if I take a subscription with fixed prices in this era of ever-increasing prices for energy. The day before his visit I saw a TV show in which experts on economics talked about this hoax, so regrettably for him I’m a warned man. I tell him I’m not interested but he just goes on talking. I try to stay polite for about fifteen minutes but then I just throw the door in his face.

There are more irregularities in the energy market.  Price fluctuations are always calculated in favor of the provider; when oil prices go up your bill goes up immediately, but when they go down it takes a very long time for your provider to respond. Gas companies are even worse in this aspect; they only lower prices after oil prices have declined for several years, making them billions of extra dollars.

Same goes for the green energy hoax. You gladly pay more for clean energy don’t you? Until you find out that nuclear energy is also registered a ‘clean’ energy. The reason for that is real clean energy made with windmills or solar collectors isn’t available to fill the demand for it. And since nukes don’t spread greenhouse-gasses they are allowed to be sold as green energy. Fooled again!

In Holland you get the opportunity to switch to another health care insurance every year. That can save you hundreds of euros a year they say. It takes about a week to read all the different deals and the differences in prices are really minimal. So you choose for the cheapest of them and you pay extra every time you need any medication because you failed to notice some fine print.

At the supermarket one can buy a lot of detergents and as a good consumer you compare their prices. Some are really expensive and others are really cheap. The only difference you notice is the more expensive detergents smell a bit better and are dressed in brighter colors. In the end you choose with your eyes closed because you don’t like needing an hour to decide.

You start to realize you spend a lot of time reading liability, manuals, reports and consumer advice in newspapers, on TV or on the web about various products. And in the end you get screwed because no matter how well you try to choose, in the end you fall for the best known brand with the brightest package and the most appealing commercials. It seems as a consumer you’re nothing but a trained monkey.

A pseudo-science has risen on the subject of screwing people over in their choice for bare necessities and useless buys alike. That science is called marketing.

Did any products or services really become any better or cheaper due to the free market? NO they haven’t. The only result is a new class of fat cats who enrich themselves over the backs of consumers worldwide.

And what about the costumer focus and efficiency, that were promised? Forget about it! Call centers and costumer services are manned by teenagers who usually don’t have a clue about the product they represent, but are very cheap to hire. They are trained to go for quick results and sales only. Keeping costumers happy is not in the companies’ best interest anymore; profit margins increase if costumers are squeezed out of as much money as possible over a short period of time. Costumer loyalty is a thing of the past.

But what if I don’t feel like spending half my days comparing products and services that differ so little from each other in price and quality?

What if I see through the scheme of manufacturers and companies who are agreeing among each other to keep prices high even though that’s forbidden by law? Look at the telecoms market; we still pay about ten times more then necessary.

They can take their freedom of choice and shove it up their ass as far as I’m concerned. It seems to me this freedom of choice is devised only to fulfill the desire of grand industrials and utilities to screw their costumers under the banner of personal responsibility and completely stripped of any morals whatsoever.

The old idea of government controlled utilities seems a lot better to me. I want a good product for a fair price and a say in company policy through the ballot. I’m not interested in company shares. I want my government to see to it that I’m not screwed by the rich and spend my time doing the things I like doing instead of acting the consumer all of the time.

I want to buy detergents packaged in white boxes that just say ‘detergent’ without further inducements. I want commercial free television and radio stations and a town stripped of billboards and neon lights so I can see what my city really looks like again.

Can I please choose not having to choose?

(dit is de Engelse versie van ‘de terreur van de keuze’hieronder in het Nederlands te lezen)

(this is the Dutch version of ‘no choice but to choose’)

Te lang naar jouw smaak? Check de korte versie op De Jaap.

Er wordt hoog opgegeven over hoe de vrije markt zichzelf zou reguleren. Je kunt als consument vrij kiezen uit een ruim aanbod van merken en leveranciers, aangeboden door elkaar beconcurrerende bedrijven. Het bedrijf dat zijn product met de beste prijs en kwaliteit verhouding aanbiedt zou daarmee een voorsprong op zijn concurrenten moeten behalen. Daardoor wordt de concurrent gedwongen de prijs/kwaliteit verhouding van zijn product te verbeteren. Uiteindelijk zal hierdoor een consumentenparadijs bereikt worden waar alleen goede en betaalbare producten aangeboden worden. En waar we uiteindelijk, net als in de reclame, allemaal met een verstilde grijns op ons gezicht door het leven kunnen gaan.

Wat een mooi sprookje…

Verzekerd tegen waterschade

Mijn telefoonabonnement loopt eindelijk af en opgelucht ga ik op zoek naar een nieuwe provider. Ik ontdek al gauw dat in de twee jaar dat mijn nu aflopende abonnement liep de prijzen enorm gekelderd lijken zijn. Ik doe niet meer mee met de truc van een gratis toestel, maar stap over op een simvrij abonnement. Dat gratis toestel kost, als ik het zelf koop, rond de €200 euro.Maar als ik het gratis, bij een abonnement, krijg kost dat me rond de 50 euro per maand aan extra abonnementskosten. Dat maal 24 maanden is 1200 euro. Kan je een leuke vakantie van vieren…

Dat laatste gratis toestel ging overigens al na 3 maanden verrot. Ik stuurde het op naar de reparatieafdeling en krijgt het niet gerepareerd retour. Er was waterschade geconstateerd en dat was niet verzekerd. De beroemde kleine lettertjes! Dat het toestel never nooit niet met water in aanraking was geweest kreeg ik de klantenservice niet aan het verstand gepraat.

Meneer met Nuon-badge

De bel gaat en er staat een meneer voor de deur die een Nuon-badge voor je snufferd houdt, en meteen van wal steekt over hoe veel geld ik zou kunnen besparen als ik, in deze tijden van stijgende energieprijzen, zou kiezen voor een pakket met een vaste energieprijs. Helaas voor de man zag ik de avond daarvoor een reportage bij een actualiteitsrubriek waarin verschillende deskundigen vraagtekens zetten bij het bedrag dat zogenaamd bespaard zou kunnen worden. Ik vertel dus dat ik geen interesse heb, maar het duurt desondanks bijna een kwartier, waarin de goede man zijn marketingratel blijft afsteken terwijl ik beleefd in elke adempauze blijf herhalen geen interesse te hebben, voordat ik als laatste redmiddel de deur maar gewoon dicht smijt.

Maar er is nog veel meer onzinnigs aan de hand in de energiebranche. Prijsschommelingen worden door energiebedrijven tamelijk eenzijdig doorberekent; gaat de prijs omhoog dan merk je dat meteen, n.l. bij de eerste de beste jaarafrekening. Dan gaat je vastrecht omhoog. Maar gaat de prijs juist omlaag, dan duurt het een stuk langer voordat je het in je portemonnee merkt. Oliemaatschappijen zijn daar nog erger in; die zien er geen been in om een gedaalde prijs pas een jaar later aan hun klanten door te gaan berekenen. In de tussentijd slepen ze tientallen miljarden extra winst binnen.

En dan heb ik het nog niet eens over groene energie gehad. Hoeveel mensen betalen daar niet extra voor? Dat terwijl bijvoorbeeld ook kernenergie tot die groene energie wordt gerekend? Kernenergie levert geen CO2 op, vandaar. Dat geldt ook voor Hydro-energie waar complete natuurgebieden voor onder water worden gezet.  De enige echt groene energie is zon en windenergie. Maar als de vraag daarnaar het aanbod ruimschoots overstijgt, worden er andere manieren gevonden om de consument tegen die hogere prijs te bedienen.

Elk jaar krijg je de kans over te stappen naar een andere zorgverzekeraar. Kan je honderden euro’s per jaar schelen, zeggen ze. Voordat je alle aanbiedingen met elkaar hebt vergeleken ben je bijna een week verder. Het prijsverschil is uiteindelijk minimaal. Je kiest voor de goedkoopste en bij de eerste de beste keer dat je medicijnen nodig hebt betaal je daar opeens €60 euro voor omdat je verzekeraar jouw medicijn bij de goedkoopste polis als onnodige luxe mag aanrekenen.

Kiezen met de ogen dicht

Je gaat wasmiddel kopen in de supermarkt, en als voorbeeldig consument ga je eens wat prijzen vergelijken. Er zijn opvallend dure merken en heel goedkope. Maar behalve dat de dure misschien anders ruiken, valt er verder weinig verschil te bemerken. Uiteindelijk kies je maar met je ogen dicht voor een goedkoop merk, want anders gaat het uren duren voordat je een beslissing durft te maken.

En zo spendeer je bijna al je vrije tijd met het lezen van voorwaarden, gebruiksaanwijzingen, consumenten advies en berichten in de krant, op tv, of op het web, over de meest uiteenlopende producten. Om er uiteindelijk achter te komen dat je toch elke keer weer genaaid wordt.

Er is een pseudo-wetenschap ontstaan met als doel consumenten te belazeren bij hun keuzes voor onmisbare diensten en ze te verleiden tot zinloze aankopen.

Die wetenschap heet marketing.

Zijn producten en diensten uiteindelijk goedkoper, beter, of meer efficiënt geworden, zoals de liberalen beloofden? Nee hoor; het enige resultaat is een nieuwe klasse vetkleppen die zich over onze ruggen verrijken met hun bonuscultuur. In 1950 verdiende een CEO ongeveer 50x meer dan een willekeurige arbeider. Inmiddels is dat verschil opgelopen tot 300x meer.

Als het de fabrikant of dienstverlener beter uit komt, worden je keuzes weer beperkt.

Je bemerkt dat de bank waar je betaalrekeningen bij hebt lopen niet alleen nogal onverstandig heeft belegd, maar dat ook belegd in de wapenindustrie, derivaten en andere zaken waar je jezelf helemaal niet in kan vinden. Daar komt nog bij dat je bank een enorme staatslening nodig heeft gehad om te kunnen overleven. Je ontdekt ook dat er banken zijn die er wél een moraal op nahouden en je besluit over te stappen. Helaas is overstappen in dit soort gevallen opeens een stuk moeilijker dan bij een telecom provider. Het is zelfs bijna onmogelijk in geval je ook nog leningen hebt lopen. Het gaat in ieder geval minimaal een half jaar duren voordat alles geregeld is. Blijkbaar moeten grote financiële instellingen kostte wat kost beschermd worden tegen de willekeur van de consument. Op deze manier komt die ‘brave new world’ er natuurlijk nooit.

En die beloofde klantgerichtheid en efficiëntie? Vergeet het maar. Callcenters en klantenservices worden zonder uitzondering bemand door 18 tot 20 jarigen die zelden ook maar iets van de materie, waar ze over moeten adviseren, afweten. Verkopers zijn, gedrild door trainingen, alleen gericht op snel resultaat en hoge omzet. De klant tevreden houden is onnodig; het levert een bedrijf meer winst op als klanten zoveel mogelijk afgezet worden. Klantenbinding is iets uit een ver verleden.

Niks te kiezen

Wat als ik nou helemaal geen zin heb om de helft van mijn dag te besteden aan het vergelijken van producten die in prijs en kwaliteit zo bar weinig van elkaar verschillen?

Wat als ik nou doorzie dat fabrikanten en bedrijven, ook al is dat wettelijk verboden, toch wel prijsafspraken blijven maken om hun winstmarges te garanderen? Kijk maar hoe dat in de wereld van de telecom gaat; we betalen nog altijd tien keer meer dan nodig is.

Die hele keuzevrijheid mogen ze van mij diep in hun reet steken.

Het lijkt er wat mij betreft verdacht veel op dat keuzevrijheid vooral voortkomt uit het verlangen van grootindustriëlen en geprivatiseerde Nuts bedrijven om hun klanten te kunnen, en mogen, oplichten. Alles onder het motto van eigen verantwoordelijkheid en volledig ontdaan van welke moraal dan ook.

Je kan tegenwoordig ook voor biologische groente, scharreleitjes, martelvrij geproduceerd vlees, fair-trade koffie en kinderarbeidvrij textiel kiezen. Het is allemaal wel een stuk duurder maar volgens mij is het met wat overheidsbemoeienis heel goed mogelijk om juist dit soort producten net zo goedkoop te maken als die milieu en maatschappij verziekende kiloknallers.

Wat mij betreft was het oude idee van Nutsbedrijven die in handen van de staat waren een stuk aantrekkelijker. Ik wil een betaalbaar en goed product, waar we via het stembiljet enige invloed op uit kunnen oefenen. En een regering die de verantwoordelijk neemt dat bedrijven een goed product leveren.

Ik wil in de supermarkt een doos waspoeder kopen waar alleen op vermeld staat dat er wasmiddel in zit en al die vrolijke kleurtjes en andere lokmiddelen mogen er van mij vanaf.

Ik wil reclamevrije tv en radio en een stadsbeeld zonder schreeuwerige billboards en neonverlichting zodat je eindelijk de stad weer eens ziet.

Mag ik er ook voor kiezen niet te willen kiezen?

I review classic albums for The Rebel Review here are the first five reviews. They come in English and Dutch

Bad Brains – rock for light (1983)

This album is the absolute summit of early eighties hardcore-punk. A tape called the Omega sessions, which featured a lot of the songs that are on this album also, presided Rock For Light and circulated in the American and European punk-scenes for almost three years before this album was finally released.

Rock for Light was produced by Ric Ocasek of the Cars, which was a strange choice to say the least. The production of Rock For Light is pretty clean and the sound of the guitar is not heavy enough. But the sheer quality of the songs and the way Bad Brains play them makes you forget about that. From opening song ‘coptic times’ until closing song ‘at the movies’ you’ll be jumping around your room for the duration of the album.

Bad Brains was not a typical hardcore act in the predominantly white punk-scene. They were a black band from Washington DC and besides punk-rock they also produced reggae tunes. There are 3 reggae songs on this album, and they are not the best of songs on the record either. Nevertheless these songs are an important contribution to the album because they serve as a  required pause in between the raging hardcore of the other songs on rock for light. Live these songs were also really welcome for the band as well as the audience to catch their breath and avoid exhaustion and overheating.

This album marked the start of a race for being the fastest band on the scene. Several bands broke Bad Brains’ record later on but no band ever was as fast and tight at the same time as Bad Brains was.

Musically Bad Brains was miles ahead of any competition, no band was as fast, as tight or as furious as these 4 guys from DC.

Dit album was en is het absolute hoogtepunt van de golf van hardcorepunk uit begin jaren tachtig. Een tape (the Omega sessions) waar veel dezelfde nummers die ook op Rock for Light stonden circuleerde al 3 jaar in de punkscenes van zowel de USA als Europa. Rock for Light werd geproduceerd door Ric Ocasek van the Cars en dat is altijd een omstreden keuze gebleven. De plaat is inderdaad tamelijk clean geproduceerd en het gitaargeluid is op zijn zachtst gezegd niet bepaald heavy. Toch wordt dat ruimschoots goedgemaakt door de meer dan voortreffelijke nummers en door de manier waarop deze nummers gebracht worden. Vanaf opener Coptic times tot afsluiter At the Movies stuiter je gegarandeerd het complete halfuur dat deze plaat duurt door je kamer.

Bad Brains was een vreemde eend in de bijt van over het algemeen toch zeer blanke punkgenre. Bad Brains was een zwarte band afkomstig uit Washington DC, en Bad Brains maakte naast punk ook reggae. Er staan 3 reggae songs op dit album en dat zijn niet bepaalde de beste tracks van het album. Toch vervulden deze reggae intermezzo’s een belangrijke taak doordat ze af en toe een rustpunt in de kolkende razernij van het album brengen. Ook live waren de reggae nummers van Bad Brains een welkome afwisseling omdat dat zorgde dat zowel de band als het publiek niet oververhit en oververmoeid raakte.

Deze LP was het begin van een soort wapenwedloop onder punk/hardcore bands en in deze wedloop ging het over wie de snelste was. Het snelheidsrecord van deze LP is door verschillende bands gebroken (MDC, DRI) maar strakker is het op deze snelheid nooit gedaan.

Muzikaal stond Bad Brains met kop een schouder boven alle concurrentie. Er was geen band die zo snel speelde, zo strak was en zo vreselijk veel power uitstraalde als deze 4 jongens uit DC.

Black Flag – Damaged

The sound of this record totally stands apart from most early punkrock. Black Flag boldly departed from the mainstream rock productions most punk records in the late seventies/early eighties still wore. You have to get used to the wall of sound which is muddy to say the least. It requires a lot of listening before it starts to make sense. But when it does you get hooked. The guitar sound on this record was something totally new. There’s two guitars on the record but they are merged as one and that makes the sound so dirty. The voice of Henry Rollins is of a same kind of quality and adds to the grinding sound.

Hell; this band wasn’t afraid of anything. They were not really political but they lashed out against anything that stood in the way of total freedom; cops, media, teachers and psychiatrists; it’s a total rejection of everything our system stands for. The first issue of the record was produced by Black Flag’s own SST label in cooperation with Unicorn records which was a sublabel of a major (I think it was Universal but I’m not sure). The reason the band did this was they wanted to use the distribution network of this major, it would get the record available world wide. But at the very last minute Unicorn refused to release the record. The Unicorn executive manager said “as a parent: I found it an anti-parent record”; a quote that was printed on the sticker the band had to put on the record to obscure the unicorn label printed on the sleeve. Somehow they managed to get the record distributed through other channels though. This Black Flag album marked the breakthrough of hardcore punk in Europe. Damaged sure drew attention back in the early eighties, and from there on thousands of European kids started looking for more American Hardcore, embraced the genre and started making their own blend of this faster kind of punk. (I still hate it that gabber is called hardcore too. It’s confusing: come up with new names for new genres, don’t steal an old one, have some sense of history).

Het geluid van deze plaat is totaal anders dan dat van de meeste vroege punk releases. Black Flag nam afstand van de over het algemeen toch tamelijk mainstream klinkende producties uit de late jaren zeventig/begin jaren tachtig. Het was even wennen aan de modderige geluidsmuur die Damaged optrok. En je hebt waarschijnlijk behoorlijk wat luisterbeurten nodig voordat de puzzelstukken op de juiste plaats vallen. De twee gitaristen op dit album spelen op de solo’s na exact dezelfde partijen en door de productie geheel met elkaar verweven of beter gezegd in elkaar gemixed. Dit zorgt voor een extra smerige sound. De stem van Henry Rollins is ook al zo gruizig en versterkt dit effect nog eens.

Deze band ging geen enkel conflict uit de weg. Black Flag was niet echt politiek geëngageerd maar haalde wel uit naar alles en iedereen die in de weg stond van de totale vrijheid, politie, de media, leraren en psychiaters etc. Deze plaat is een totale verwerping van alles waar het systeem voor staat.

De eerste uitgave van deze LP werd op de markt gebracht door het eigen label van Black Flag; SST records in samenwerking met Unicorn dat naar ik me weet te herinneren een sublabel was van Universal. De reden dat de band deze samenwerking aanging was om gebruik te kunnen maken van het wereldwijde distributiesysteem waartoe Unicorn toegang had. Maar op het allerlaatste moment besloot Unicorn de plaat toch niet uit te brengen. De directeur van Unicorn noemde Damaged “an anti parent record”. Deze quote werd op de sticker geprint waarmee SST het Unicorn logo op de eerste persing van de LP moest afplakken. Op een of andere manier lukte het Black Flag alsnog om de plaat wereldwijd gedistribueerd te krijgen waardoor dit album de doorbraak van hardcore in Europa zou gaan betekenen. Damaged trok behoorlijk wat aandacht hier in Europa en vanaf dat moment begonnen duizenden Europese punks te zoeken naar meer Amerikaanse hardcorepunk en begonnen zelf deze snellere vorm van punk te spelen.

Ik haat het overigens nog steeds dat Gabber ook onder de naam hardcore op de markt gebracht wordt. Waarom die verwarring. Verzin een nieuwe naam voor nieuwe genres in plaats van ze van oudere stijlen te jatten. Heb wat respect voor je geschiedenis…

Kraftwerk – radioactivity

Kraftwerk is without a doubt one of the most influential pioneers in electronic music. Kraftwerk is still completely relevant compared to and other electronic groups/artist like Jean Michel Jarre and Tuxedomoon that emerged in the seventies, which are not relevant at all anymore. Kraftwerk is time and time again (re)discovered by new generations of artists in electronic music. Though I must add that the newer works of Kraftwerk lack that relevance. Live the band is still pleasant to hear but Kraftwerk became more a follower then a leader as time passed.

Kraftwerk has a huge oeuvre and their catalogue contains classic albums like Autobahn, Trans Europe Express and the Man Machine but personally I like Radioactivity best. That’s because this record is the darkest and most doomy of the 4. Radioactivity only refers to cancerous radiation in the opening song; the record is for the main part about the lost art of listening to the radio. The dark mood doesn’t come from the lyrics but more from the cold way they are sang.

Kraftwerk may be electronic music but it stand very far apart from the later Dance orientated genres; this is an album to listen to; especially late at night with the headphones on safe in your bed.

Kraftwerk is zonder twijfel een van de belangrijkste pioniers in de elektronische muziek. Het grote verschil tussen Kraftwerk en andere destijds bekende elektronische artiesten als Jean Michel Jarre en Tuxedomoon is dat Kraftwerk in tegenstelling tot genoemde groepen nog altijd meer dan relevant is en keer op keer door volgende generaties ontdekt wordt. Nu is het nieuwere werk van de groep een stuk minder relevant al is het live nog altijd leuk om te zien.

Het oeuvre van Kraftwerk is natuurlijk enorm en de Kraftwerk catalogus bevat meerdere legendarische albums als Autobahn, Trans Europe Express en the Man Machine maar persoonlijk vind ik Radioactivity de tofste van het stel. Vooral omdat de plaat zo lekker donker en doomy is. Radioactivity refereert op deze plaat eigenlijk alleen in het openingsnummer naar de kankerverwekkende betekenis. De plaat gaat vooral over de tegenwoordig een beetje vergeten kunst van naar de radio luisteren. Die donkere sfeer wordt niet door de teksten op dit album veroorzaakt, maar vooral door de meer dan onderkoelde manier waarop ze gezongen worden.

Kraftwerk mag dan een voorloper in de elektronika zijn, deze plaat staat ver van even welk dancegenre af; dit is een puur luisteralbum. Vooral voor laat in de nacht, bedje in, koptelefoon op en off into space….

Joy Division – unknown pleasures

This is an album impossible to avoid. If you are into Indie, Goth, any kind of wave or even dance there’s no excuse not to know this record. This is signature stuff that by now has defined several generations. Each of those generations discovers (new) meaning in the music of Joy Division. Countless lyricists have tried and failed to even come close to the sheer poetry Joy Divisions’ singer Ian Curtis wrote; these lyrics are strong visuals on the edge of melodrama but never over it. The more you hear and read them the more meaning they obtain. There’s no way anyone can write words like Curtis did without truly experiencing the emotions that he’s portraying. And that’s where the copy cats fail. Curtis’s lyrics take you back to the dreary setting of North England in the late seventies; a land in crisis, a land without hope and future prospects for its youth, they also take you within the mind of both an excellent observer and one who experiences real pain and despair.

A million composers have tried and failed to write music that is as gripping and yet simple, thousands of producers have tried to put a mark on records the way producer Martin Hannett did on this one and failed miserably. Martin Hannett was a strange character and a junkie who would experiment with his recordings night after night while on smack. He added all the weird sounds. Listen to ‘disorder’ with the strange whoo-whoop that boldly passes through the music. The band first thought the added sounds were an insult to their music but it was Factory records owner Tony Wilson who convinced them Hannett wasn’t fooling around. The sounds were alienating and made even the most critical listener wonder and play the record over and over to find out what in the hell made them want to experience this nightmarish music again and again. And as it does with most real good records; the more one listens to it the more you want to listen again and again. This record is over 30 years old but I still enjoy listening to it. Compare that to all those new school indie-rock records that last for about one month before loosing their flavour and you will distinguish a classic album from the fluff of most records made today.

Joy Division – closer

This album was released when I was at the tender age of 16. A friend of mine lend it to me saying this record was by far the most depressing album he ever heard. And he was right; this was a record that would creep under my skin and haunt me for the rest of my days, be it in a good way. The fact the singer on this record committed suicide (Closer was released after the death of Ian Curtis) made it even more eerie; these musicians weren’t fooling around, this was no fad devised to sell albums. This was the real thing; harsh, unpolished emotions thrown into your face without any mercy. Whenever you are down you should play this record and your worries will fade. It won’t cheer you up but it will show you things could be so much worse. This music forces you towards introspection. Somehow that always makes me feel better though it might drive others out of a window…

Compared to Unknown Pleasures; the first Joy Division record, Closer is a bit more introvert and lyrically even darker. Ian Curtis most haunted lyric is on this album. It’s called Passover and is an omen of things to come: This is the crisis I knew had to come, destroying the balance I’d kept, doubting and settling and turning around, wondering what will come next…

Ian Curtis’s suicide also made Joy Division mythical. Few people ever witnessed a Joy Division concert for the band only toured for three years and did a small European tour only once. After Ian’s death the remaining members formed New Order and became one of the biggest selling English bands of the eighties. I think the Joy Division legacy alone would have propelled that band into the hemisphere even if their music would have sucked. And rightly so…

An old column of mine. On request I translated it into English.

Een oudje op verzoek vertaald in het Engels; versie in het Nederlands staat hieronder.

Old Fart

I’m getting to be an old fart. Even worse; I think I have become an old fart since about ten years or so. One of the annoying features of old farts is that they develop a strong sense of nostalgia. That certainly applies to their taste in music. At some point you will get a feeling that starts creeping up on you; a persistent feeling that tells you: “I’ve heard all this before”.  Whenever the radio plays, at concerts, or watching videos on You Tube; anytime you hear any music, this feeling of eerie recognition starts to strikes.

But that in itself is not that bad. Every bit of music is at some point inspired by another piece of music that was out there before it was written. One can live with that. But the feeling becomes threatening to your listening pleasure when this ‘I heard it before’ feeling is reinforced by a much more destructive emotion, the dreaded ‘I’ve heard this before AND IN A MUCH BETTER VERSION’.

The moment this feeling strikes one starts to realize that almost all music made today is nothing but an endless repetition of things done before.

In theory there’s a limit to the way one can make tunes using the available chords diagrams and four quarters rhythms. The influences a musician uses to create his/her music is an important reference to lots of listeners; same goes for (modern) art. Points of reference help you to understand where influences came from and bring a spark of life to any form of art.

It seems to me today’s musicians are reluctant to elaborate on the music they are influenced by, but maybe that also is because today’s music press (at least the music press here in Holland) is not too keen on writing long interviews about musical influences with today’s stars. Journalist probably get that ‘I’ve heard that before’ feeling too and a lot of today’s musicians are nothing but clones of other successful (contemporary) artists which obviously makes it real hard for them to talk about and/or admit their influences.

Also the shelf life of singers, bands and acts is getting shorter and shorter nowadays and there’s not much use getting deeply involved with new artists on the block. Here today, gone tomorrow.

Big icons in music that stay on top for decades are a dying breed; Prince, Madonna and maybe Radiohead. Anyway they themselves all are part of the old farts category by now.

One day you have to admit that a certain kind of cynicism on your part starts shining through; a kind of cynicism that must be really annoying to your surroundings.

That Cynicism surfaces once you can’t resist bullying young kids who are into Green Day by questioning them if they ever heard of Stiff Little Fingers or the Clash; two acts Green Day is heavily influenced by.

When you can’t help but bluntly shout the name ALICE COOPER to the neighbors’ kid wearing that Marilyn Mansion T-shirt.

When you start fighting your Girlfriend because she tends to like The Kaiser Chiefs and you simply must prove your point by playing XTC and Madness instead, just to show her.

When you are getting chased around the block because you were stupid enough to challenge the neighborhood gang bangers by stating that Public Enemy at least had a strong opinion about how the black man should resist oppression while they were listening to the new school hip hop that’s diluted with that bling bling R&B crap. The R&B that has nothing to do with the Rhythm and Blues it used to stand for.

There comes a point in time when self reflection hits you and you have to admit to yourself you start to sound a lot like your hippie guitar teacher sounded in 1978 when he said punk-rock was just another fad that dated back to the simple rock ‘n roll made in the fifties and sixties. The guy had a point there, but his point was besides the point, since punk made music fun to listen to again after years of utterly boring and meaningless guitar solo’s made by rock icons. Icons who had their heads so far up their own ass they were oblivious to what was going on in the real world. And, much more relevant to me back in those days; I had not heard that punk stuff before. And there lies the core of the problem: everyday 15 year olds are hearing music THEY never heard before and decide they dig it. Where that music came from doesn’t bother them. A sense of history is something they gladly leave in the hands of us old farts.

Dat heb ik al eerder gehoord

Ik ben een ouwe lul aan het worden. Sterker nog; ik ben bang dat ik eigenlijk al tien jaar een ouwe lul ben. Een van de irritante eigenschappen van ouwe lullen is dat ze een sterk gevoel voor nostalgie ontwikkelen. Dat gaat zeker op voor hun muzieksmaak. Op een gegeven moment bekruipt je het gevoel van dat heb ik al eens eerder gehoord. Dit gevoel is hardnekkig en duikt steeds vaker op. Wanneer de radio aan staat, je bij optredens aanwezig bent, je clips kijkt (‘dit heb ik al eerder gezien’ komt gelukkig iets minder vaak voor), kortom elke keer dat je naar muziek luistert, slaat de herkenning toe. Dit gevoel slaat als je mazzel hebt pas na je dertigste toe, maar als je veel muziek luistert heb je kans dat het je nog eerder overvalt.

Op zich is dat niet zo erg; alles ontstaat nu eenmaal uit alles, toch? Het wordt pas bedreigend voor je luisterplezier als het dit heb ik al eens eerder gehoord gevoel versterkt wordt door een nog veel destructievere emotie; het gevreesde dit heb ik al eens eerder gehoord MAAR DAN BETER gevoel.

Als dit gevoel toeslaat begin je te beseffen dat alles wat er aan muziek gemaakt wordt niet meer is dan een eindeloze herhalingsoefening. In theorie zijn de manieren beperkt waarop je in de toch nog steeds het meest gebruikte vierkwartsmaat en de toegestane toonladders akkoorden schema’s kan maken. Daar komt nog bij dat, net zoals in de moderne kunst, de invloeden die een muzikant ondervindt en onderkent een erg belangrijk referentiekader vormen. En het lijkt er soms op dat muzikanten steeds minder willen toegeven beïnvloed te zijn door bepaalde muzikale voorbeelden, maar dat kan ook komen doordat men tegenwoordig veel minder geneigd is om popmuzikanten de kans te geven in lange interviews over hun invloeden uit te weiden. Ook in de popjournalistiek moet men steeds vaker ‘dit heb ik al eens eerder gehoord’ hebben gedacht. En dat wordt dan ook nog eens versterkt door het feit dat artiesten tegenwoordig een veel minder lange houdbaarheidsdatum lijken te hebben. Grote iconen die jarenlang aan de top blijven staan worden steeds zeldzamer. Wie was de laatste? Prince? Madonna? Radiohead? Dat zijn ook al ouwe lullen, of niet soms?

Maar deze overpeinzingen doen er allemaal niet zoveel meer toe als je moet gaan onderkennen dat je een bepaald soort cynisme uit begint te stralen dat verschrikkelijk irritant voor je omgeving moet zijn. Als je het niet kan laten om kennissen die een stuk jonger zijn uit te lachen als ze verklaren de laatste cd van Green Day te gek te vinden en ze in de hoek te zetten met het noemen van de twee namen waar Green Day hun boodschappen deden: Stiff Little Fingers en the Clash! Als je de neiging niet meer kan onderdrukken om je buurjongetje met zn Marilyn Manson shirtje onverwacht keihard de naam Alice Cooper toe te schreeuwen. Als je ruzies met je vriendinnetje uitlokt omdat zij de Kaiser Chiefs draait en jij niet kan laten om daarna onmiddellijk XTC en Madness op te zetten; just to show her! Als je moet rennen omdat je zo dom was de hiphoppende hangjeugd bij jou om de hoek in te peperen dat Public Enemy tenminste nog wat te zeggen had over de positie van de zwarten in de samenleving terwijl ze naar van die door R&B verwaterde new school shit luisteren.

Op een gegeven moment zie je jezelf in de spiegel en denk je; ik klink verdomme net zoals m’n gitaarleraar in 1978 klonk, toen hij me begon te vertellen dat punk alleen maar een stap terug in de evolutie van muziek zou gaan betekenen. Nu had hij daarin wel gelijk, maar dat deed er helemaal niet toe, want punk maakte muziek weer leuk om te horen na al die strontvervelende nietszeggende gitaarsolos van die hippyrock iconen en nog veel belangrijker: ik had het destijds nog niet eerder gehoord. En daar zit de kern van het probleem; elke dag zijn er nieuwe 15 jarigen die ontdekken dat ze bepaalde muziekstijlen leuk vinden. En het interesseert ze werkelijk geen reet waar het allemaal vandaan komt. Dat is iets wat ze met liefde aan ons ouwe lullen overlaten.

Dit is een lange versie van de column die eerder op ‘De Jaap’ en kindamuzik verscheen.

Ik heb op 3-4 2012 wat toevoegingen geplaatst om nieuwe onthullingen in dit verhaal te kunnen betrekken, en wat nadere uitleg te kunnen geven over de manier waarop BUMA werkt.

Vorige week donderdag stond er een artikel in de Volkskrant over het conflict tussen Rob Bolland en zijn uitgever Willem van Kooten. Willem van Kooten stelde daarin dat het onmogelijk was “een vreemdeling in het Jeruzalem van de muziekindustrie in kort bestek het vak van muziekuitgever uit te leggen”.  Alsof de muziekindustrie een heilige plaats is; het tegengestelde is waar…

Uitleggen wat muziekuitgeverijen precies doen is helemaal niet zo moeilijk als Van Kooten beweerde; ik ging er 2 uurtjes voor zitten en het resultaat staat hieronder.

De Basis

Publishing, ofwel het uitgeven van muziek, is het exploiteren van auteursrechten. Eenvoudig gezegd; geld verdienen door muziek op radio en TV uitgezonden te krijgen, en muziek uit je catalogus in films, TV series, TV programma’s, commercials etc geplaatst te krijgen. En verder het innen van de Buma rechten voor live optredens van bands die muziek van bij je publishing bedrijf aangesloten componisten uitvoeren.

De eerste gerechtigde vraag van een artiest die zijn eigen werk schrijft én uitvoert is uiteraard ‘wat heb ik aan een dergelijke overeenkomst?’ In principe heeft een componist/tekstschrijver net zo min een publishing contract nodig als een platencontract.

Het enige probleem is dat als je de werkzaamheden van een label en/of uitgever zelf gaat doen je meer dan de helft van je tijd bezig bent met zelfpromotie en het opbouwen en onderhouden van een netwerk. Een netwerk dat pas na een x aantal jaren sterk genoeg is om er reële opbrengsten uit te kunnen peuren.

Daar komt nog bij dat als je over het hoofd ziet dat je muziek ergens wordt gebruikt, en je het gebruik niet aan de Buma opgeeft, je meestal kan fluiten naar je centen. De Buma doet nauwelijks moeite om voor onafhankelijke componisten/tekstschrijvers gelden te innen, terwijl het grote geld bij de muziekuitgeverijen van major labels bijna automatisch binnen loopt.  Hoe dat zit leg ik zo meteen uit.

Als de componisten/tekstschrijvers een contract met een publisher sluiten krijgt de publisher 1/3 van alle bedragen. (De in dit land wettelijk bepaalde verdeling is 1/3 voor de componist, 1/3 voor de tekstschrijver en de overgebleven 1/3 voor de publisher*). Is er geen publisher in het spel, dan is de verdeling 50/50 tussen componist en tekstschrijver. Schreef je zowel de tekst als de muziek dan zijn alle opbrengsten uit auteursrechten natuurlijk van jou…

Voor elke keer dat een liedje op de radio of tv wordt uitgezonden betaald een radiostation een vergoeding. Meestal is die gebaseerd op de lengte van het nummer en het bereik (lees aantal luisteraars van het betreffende station). 3 FM betaalt daardoor meer dan een klein lokaal station. Dat geldt uiteraard ook voor alle tv stations en of ze nu clips van je muziek uitzenden of je muziek onder een item in een documentaire of reportage plakken maakt voor de hoogte van de vergoeding niet uit.

Een hit levert vreselijk veel geld op en dat geldt zeker voor een evergreen. Ik heb Lee Roberts gekend; deze man had als soulzanger onder de naam Arthur Conley ooit een mega hit met het nummer ‘ sweet soul music’. Dertig jaar na dato kon hij nog altijd ruim leven van de opbrengst van dit ene liedje. Het bracht destijds nog altijd ongeveer Fl.50.000 per jaar op. Lee was een slimme jongen want hij had de rechten van zijn songs nooit aan een publisher verkocht; dan krijg je namelijk een vast bedrag en kan je verder naar de opbrengst van je nummer fluiten. Er zijn duizenden gevallen bekend van componisten die in geldnood raakten en hun werk voor een habbekrats aan een publisher verkochten en daarna met lede ogen moesten toezien hoe zijn werken werden heruitgebracht, of door bijv. artiesten die aan Idols meedoen werden vertolkt, en de publisher miljoenen opbrachten.

Een band krijgt ook nog 21 euro per optreden van de Buma. Het maakt niet uit of dat optreden in een kroeg of in de HMH plaats vond. Het bedrag blijft hetzelfde. Daar snap ik ook niks van, maar zo is het nu eenmaal. Voor elk live optreden krijgt de publisher dus 7 euro. (opm: als je band het podium deelt met bands waarvan de componist/tekstschrijver(s) bij Buma aangesloten zijn wordt dit bedrag verdeeld onder alle componisten/tekstschrijvers)

Verder kan je als publisher zogenaamde syncs proberen te verkopen. Dat betekent dat je de muziek uit jouw portfolio als soundtrack bij films of muziek onder commercials gebruikt wordt. Dat zijn deals die buiten Buma om met de producenten van films en commercials gemaakt worden. Hoe bekender het nummer hoe hoger de opbrengst voor een sync. Buma betaald ook nog auteursrechtgeld uit voor elke keer dat de film of de commercial te zien is geweest. Een commercial die jaren lang overal ter wereld uitgezonden wordt brengt dus via de auteursrechten heel veel extra geld op.

De Buma stuurt elk jaar een factuur naar alle Nederlandse radio/tv stations, alle poppodia, cafés, winkels, liften; kortom echt alle plekken waar muziek gedraaid wordt krijgen een factuur. Al dat geld (tientallen miljoenen per jaar) komt vervolgens bij de Buma binnen en moet door deze organisatie worden verdeeld onder de rechthebbenden; dat wil dus zeggen de componisten en auteurs van muziek en tekst, maar ook de uitgevers ervan. **

Alle landen op de wereld doen met dit systeem mee, zodat de copyrights organisaties van deze landen onderling ook weer geld voor hun componisten bij elkaars organisaties moeten claimen. (Op wat uitzonderingen na van landen die de internationale copyrights overeenkomsten weigeren te tekenen zoals China, Rusland, Cuba – bij elkaar toch alweer een derde van de mensheid).

En inderdaad; drie-kwart van het hier opgehaalde geld verdwijnt richting USA en UK!

Hopelijk was dit verhaal tot zover nog wel een beetje te volgen?

Maar nu wordt het ingewikkeld…

Het geld dat de Buma ontvangt is gebaseerd op het aantal uren dat er uitgezonden wordt, de oppervlakte van popzalen en van winkels. Dat geld moet in theorie dus verdeeld worden onder alle componisten/tekstschrijvers en hun eventuele publishers. Dat is een hele administratie. Hoe deden ze dat in godsnaam voordat er computers waren? Welnu; dat werd berekend via de grote van het marktaandeel van de publisher. Vroeger was dat tamelijk overzichtelijk. Er waren een tiental grote platenmaatschappijen in de wereld actief die allemaal ook een publishing afdeling hadden. Deze majors hadden allemaal een aandeel in de markt en dat kon met een beetje kunst en vliegwerk uitgerekend worden.

Daarnaast hadden componisten en tekstschrijvers tot eind jaren zeventig meestal het soort publishingdeal die in het kort gezegd erop neer kwam dat de aangesloten componisten en tekstschrijvers nooit een cent zouden ontvangen. Vanwege de beroemde kleine lettertjes. Dat maakte het allemaal nog wat overzichtelijker, maar dat terzijde.

Via dit soort nattevingerwerk kregen alle grote publishers een gedeelte van de poet en op die manier hoefden die dus, in tegenstelling tot componisten en tekstschrijvers, niet een jaar of langer op hun geld te wachten.. Er vond later nog een definitieve afrekening plaats, wat er vaak op neer kwam dat er nog wat meer geld richting publishers gestort werd.

In dit Volkskrant artikel kan je lezen hoe ver deze constructie ging; want dit is nog maar een tipje van de sluier.

De muziekwereld was dus lekker overzichtelijk totdat ten tijde van de Punk en New Wave explosie honderden kleine, zogenoemde, independents de markt begonnen te bedienen met muziek waar de majors hun neus voor ophaalden. (Zo had EMI bijvoorbeeld The Sex Pistols getekend maar na klachten van o.a. de afdeling van het EMI conglomeraat dat wapens produceerde (echt waar!) werd die band de straat op gegooid en door een independent genaamd Virgin opgepikt***.)

Nu speelden de meeste Indies het spel over het algemeen nog wel mee en het was dus nog allemaal wel te overzien, al werd markt een stuk minder overzichtelijk.

Het werd pas echt erg toen steeds meer band hun muziek zelf gingen uitbrengen. Tegenwoordig is door de bomen het bos echt niet meer te zien dus je vraagt je af hoe de Buma zich intussen heeft aangepast aan de nieuwe situatie. Antwoord; ze hebben zich helemaal niet aangepast!!

Ja, behalve dat er een fingerprinting systeem is ingevoerd dat niet schijnt te werken.

Buma geeft nog steeds het overgrote gedeelte van het binnengekomen geld ongezien door aan de grote publishers. Daarnaast komt er een heleboel geld binnen als vergoeding voor muziek die helemaal niet geregistreerd staat bij de Buma of enige andere copyrights organisatie. Wat doen ze daarmee? Dat houdt de Buma lekker zelf.! Ik heb nog nooit gehoord dat Buma afrekeningen naar gebruikers (radiostations, podia, winkels etc.) van muziek stuurt waarin geld wordt teruggestort. Jij wel?

In theorie kan een radio station, café winkel of zaal proberen te bewijzen dat een gedeelte van de muziek die ze draaien niet geregistreerd is, maar de meesten zien daar, vanwege de enorme administratieve rompslomp, vanaf.  Het is wél erg voordelig om ALTIJD te klagen over de hoogte van de factuur; meestal wordt deze dan aangepast aangezien alle bedragen die Buma berekent standaard te hoog ingeschat worden. Andersom geldt dat als je componist/tekstschrijver bent het raadzaam is ALTIJD te klagen dat je te weinig geld hebt ontvangen want Buma schat de sommen die aan jou uitbetaald moeten worden ook standaard te laag in.

Heb je het gebouw van de Buma in Hoofddorp wel eens gezien? 5 verdiepingen marmer met een paar honderd dure lease auto’s op het parkeerterrein, voor een groot gedeelte betaald met geld waar jij als componist/tekstschrijver recht op hebt.

Buma belegd jouw geld en houdt de winst dus zelf. Natuurlijk is het onderhouden van een complexe organisatie als BUMA duur, maar dat ze het duurder dan nodig maken door gouden handdrukken van 7 ton aan ex directieleden te geven is uiteraard nogal bedenkelijk. Vooral als dat gebeurd zonder dat de leden van BUMA daarover geraadpleegd zijn.

Daar komt nog bij dat de baten uit investeringen dalen door de economische crisis en de BUMA nu al begint te piepen dat het binnenkort niet meer mogelijk is om al het geld uit copyrights op tijd uit te keren. Ik heb zelfs al geluiden gehoord die beweren dat BUMA moet gaan korten op uitkeringen aan aangesloten auteurs!

Natuurlijk is het een gedoe om lid te worden en de schaarse keren dat je gedraaid wordt of optreedt aan te geven. Maar door het niet te doen houd je een systeem in leven dat onrechtvaardig is en uiteindelijk zorgt dat de dominantie van de mainstream voor altijd blijft bestaan. En daarnaast wordt dan voor altijd door enge managers bepaald wat er uitgebracht gaat worden en wat niet. Patjepeeërs die denken dat er alleen behoefte bestaat aan  Jantje Smit of Bløf; geen creatievelingen die muziek op een hoger niveau willen brengen.

De majors blijven in leven door de kurk van geld uit copyrights. Als je denkt dat dit systeem zijn langste tijd heeft gehad heb je het jammerlijk mis; er gaat domweg teveel geld in om. Op de financiële dienstverlening na is de grootste geldmachine in Nederland die van auteursrechten en patenten. Als dat afgeschaft zou worden stort het hele kaartenhuis van de economie in elkaar.

Conclusie

Het klinkt tegennatuurlijk uit de mond van deze punker, maar wordt als componist/tekstschrijver lid van de Buma/Stemra. En laat je zien op ledenvergaderingen. Dwing die lui om hun portal uit het stenen tijdperk te moderniseren. Die portal wordt niet moderner en makkelijker te bedienen gemaakt met als smoes dat wat oudere publishers meer moeite zouden krijgen met het invoeren van playlists en live optredens. Alsof die gasten dat invoeren zelf doen; zo’n Willem van Kooten heeft daar personeel of stagiaires voor.

Dwing Buma een systeem te bedenken waar alle aangeslotenen het deel van de opbrengsten krijgen waar ze recht op hebben.

Dit is waarschijnlijk ook het laatste duwtje wat nodig is om de grote platenmaatschappijen over de rand van de afgrond te duwen.

Het zou ook goed zijn als de regering in zou zien dat het bezopen is dat een organisatie als Buma/Stemra, (die ondanks al het geld dat deze organisatie verdient als een als ‘ non profit organisatie’  te boek staat) een monopolie op het innen van auteursrecht gelden moet hebben. Dat terwijl bijvoorbeeld de N.S. en de energie maatschappijen wel beter schijnen te functioneren als ze tegen concurrentie moeten opboksen. Wie legt me dat nu eens uit?

Dit zou de eerste stap kunnen zijn in een revolutie. Een revolutie die zonder bloedvergieten kan zorgen dat er eindelijk eens wat positieve veranderingen in de wereld plaats vinden, dat het machtsblok van niet-creatieve marketing managers breekt, dat kan zorgen dat de muziek industrie zich weer op nieuwe muziek gaat richten in plaats van tot in de lengte der dagen maar alles te blijven herkauwen.

Eigen ervaring

If you can’t beat them; join them. Dat was voor mij de reden me destijds naast mijn platenlabel ook op publishing te storten en lid te worden van Buma/Stemra.

Ik ben zelf twee jaar uitgever van muziek geweest, terwijl ik daarvoor al 13 jaar platen uitgaf via mijn label Tocado-records. Mijn label is ontstaan doordat ik het netwerk dat ik zelf als bandlid en zanger/tekstschrijver had opgebouwd ook voor anderen in ging zetten. Er ging uiteindelijk zoveel tijd in zitten dat ik er fulltime mee bezig was.

Het werd steeds moeilijker genoeg geld te verdienen met alleen het uitbrengen en verkopen van geluidsdragers dus volgde ik een cursus muziekuitgeverij bij ‘de Alsbach opleiding Muziekuitgever’ in Baarn en bood ik de ruim dertig componisten en tekstschrijvers waarvan ik platen uitbracht een publishing contract aan.

Ik besloot eind vorig jaar te stoppen met zowel het uitgeven van muziek als het platenlabel. Als je dit werk goed wilt doen en er ook aan wil verdienen, zal je de bij jouw bedrijven aangesloten musici tot op het bot moeten exploiteren en ze allerlei werkzaamheden op moeten dringen of juist verbieden, en zo zit deze jongen niet in elkaar.

Verder is Buma een afschuwelijke organisatie om mee samen te werken. Zoals al gezegd komt de portal waar je playlists en live optredens op moet invoeren uit het stenen tijdperk en ben je elke week minstens een dag kwijt aan het invoeren van data omdat die site zo vreselijk langzaam informatie absorbeert. Koop eens een paar grotere servers erbij, Buma! De afrekeningen die je van de Buma krijgt zijn opgesteld in codes waar je, ook als je de cursus muziekuitgever gevolgd  hebt,  niet wijs uit wordt zonder het cursusboek als naslagwerk erbij te nemen. En dan kom je nog niet overal achter, want bijvoorbeeld ontdekken waar een bepaald bedrag vandaan komt of hoe het is uitgerekend is onmogelijk.

Daarnaast heb ik grote moeite met het vieze imago dat je automatisch krijgt opgeplakt als je platenbaas en publisher bent. Waar je mee om gaat wordt je mee besmet, zegt men. Ik heb inderdaad iets te vaak de pretverhalen van andere publishers aan moeten horen die met slimmigheidjes tonnen auteursrechtgelden aan het oog van de bij hun aangesloten artiesten wisten te onttrekken. Het zijn heel bekende verhalen van uitgevers die met koffers vol geld uit landen als Indonesië terug kwamen omdat ze daar buiten het oog van de bij hun aangesloten componisten auteursrechten hadden verkocht. En er zijn nog plenty andere trucs voorhanden. Kijk maar naar wat die Van Kooten bij Rob Bolland heeft geflikt; subpublishers oprichten en de opbrengsten uit het buitenland op die manier uit het zicht houden van de componist van de nummers. Een truc die overigens niet zou hebben gewerkt als Buma Stemra niet de helpende hand had geboden aan die Van Kooten. Buma gaf Bolland alsnog €250.000, maar zei er wel bij dat er geen enkele malversatie bij hun organisatie gepleegd was. De Volkskrant merkte terecht op dat het wel erg vreemd was dat er in dat geval dan toch twee en een halve ton aan de klager werd uitgekeerd.

“ Don’t underestimate THE OTHER GUY’s GREED”  zeiden ze in de film Scarface. Die zinsnede kan je zonder scrupules toepassen op muziekuitgevers. Dit zijn mensen die zelf niets creëren, maar wel incasseren. Ik pleit voor een verbod op deze hele sector. Dat zou een weldaad voor de muziek zijn en ons los van deze maffia terloops ook verlossen van de terreur van Idols, the Voice, instant muziek geschreven in componistenpools en de eeuwige recycling van oude hits.

Gelukkig zijn er nu Kamervragen over het monopolie gesteld door Kees Verhoeven van D66.

* In de USA is dat anders; daar krijgt de publisher 50% van het binnengekomen bedrag. Nu zouden de grote Nederlandse publishers ook graag 50% gaan ontvangen, maar het percentage voor publishers is hier (gelukkig) dus wettelijk bepaald op 33%.

** Buma Stemra houden overigens wel percentages in. Meest bekend is het 10% percentage dat Stemra inhoud op de royalty’s van geperste geluidsdragers. Extra lullig omdat elke artiest die zelf zijn werk uitbrengt ongeveer 1 euro per geperste LP/CD moet afdragen en dat bedrag pas na een jaar (maar vaak nog veel later) terugbetaald krijgt minus die 10% terwijl de Stemra van al die honderden miljoenen wel al vrolijk een behoorlijke tijd rente heeft getrokken.

*** Independents als Virgin zijn overigens de laatste jaren massaal door grote mediaconglomeraten als Sony en Bertelsmann opgekocht en daardoor geen independents meer.

Nog een artikel over copyrights van mijn hand: Auteursrecht is niet meer van deze tijd

This column was written for an Australian magazine called Tros Bananas; out this month

Now this is a funny story, a true story and one that most likely could only have happened in Holland. Why? The Liberal Dutch drug laws.

I don’t take any drugs anymore. Though I loved smoking weed and hash.  And I liked magic mushrooms too. Back in the days mushrooms were only available in the fall. Friends picked them in the wild (they grow on cow dung) and gave them to us for free. Now they sell ‘m for top dollar in so called smart-shops. But nothing beats finding them in the wild. And why would one like to do Mexican mushrooms? They take you to the desert! Dutch mushrooms take you to green pastures and eerie marshlands. Beautiful…

I tried most drugs once or twice. I didn’t like any of the harder drugs. Coke makes me an asshole, speed makes me stink and do stupid things, opium clouded my brain like tranquilizers do; not good. Never tried heroin; I grew up in a neighborhood close to a prostitution zone. Just looking at the skeletons selling their bodies was enough to never want to try that shit. And LSD put me in a mental hospital; it was a good lesson, but not one I would recommend to anyone. Never tried Ecstasy, I already did my trip. I still like getting drunk but I do that only twice a year. Drinking easily becomes an utterly boring habit and I get hangovers the size of Mount Everest.

I grew my own weed back in the nineties. These were the days when people started growing indoors to satisfy their own smoking needs. I didn’t grow shit to sell it; I smoked everything I grew myself together with my girlfriend and friends. And I didn’t steal electricity to grow my crops; no need to do that. I had two bulbs in a small grow room; my electricity bill went up about 15 euro’s because these growing lamps need a lot of electricity, but I smoked 15 euro’s worth a day easily. I harvested about a pound every 3 months. That was plenty to go around. Too bad this practice grew out of hand after criminals discovered how easy they could make loads of money growing weed. Imagine a society were people can grow their shit and smoke for the price of the electricity they use. Drugs would become totally uninteresting to organized crime. This is one of the reasons why drugs are still illegal and will always be. Organized crime would probably shift to kidnapping rich people and laws were invented to protect the rich, not the poor.

I quit smoking all together 6 years ago. Quitting nicotine was a hell of a lot more difficult then quitting joints I must add. I smoked a lot of weed; A LOT. At the height of my weed smoking career I rolled 3 fat joints and smoked them in my bed before going to sleep every night. For about ten years I was so stoned I barely noticed I was that high. I functioned fine though. I had a job, a home, Girlfriend, the works. But at some point I got bored and fed up being stoned so I just quit. And I did so without any withdrawal symptoms. There are two good things about marijuana; you don’t die from it, no matter how much you take, and although you may get hooked mentally, quitting is easy since your body will never depend on the stuff.

I never regretted quitting, been there done that. Being sober is just another high. But like Bill Hicks said; I had some killer times on drugs and this story is one of the funniest that happened in my drug taking years.

When one grows weed and cleans the plants you get a residue of small leafs that grow on the buds. These leafs are covered with THC crystals but you don’t smoke them since they just don’t taste that good. But they are perfect for weed cake…

Now my Mom is a Maitre du Cuisine; an excellent cook and she makes wicked Sachertorte. Sachertorte is an Austrian recipe; it’s a kind of chocolate fudge.

I never hid the fact I smoked weed to my parents and my mom was curious what getting high felt like, but she didn’t smoke. One day after eating another of these excellent cakes I told her we could make a killer weed cake using her recipe together with the left over leafs I just mentioned. Not only would it taste good but since chocolate enhances the effect of THC the cake would be very, very special indeed.

A bit to my surprise she was into the idea so a couple of days later I gave her a bag of leafs. It was about 300 grams of the stuff. When I gave her the bag I told her to give me a call when she would start making dough so I could measure out the amount of weed to put in it.

But moms don’t listen, do they?

Two days later she told me she was baking a weed cake. I came over only to find the cake was baking in the oven already. I asked for the leftover leafs but she used the whole 300 grams!! Now first of all this cake would really be ultra heavy but I also had my doubts about how it would taste with that much crass in it. I specifically told her not to start eating any of the cake without me being present to cut the cake for her and her second husband to prevent them eating too much of it.

But moms don’t listen, do they?

The next morning I called her and asked her about the cake. She told me she and her hubby just tried the cake and it tasted great. Alarmed I asked how much they ate and she told me it was just a little piece. I went over to her house to find the little piece she mentioned actually amounted to about 25% of the cake. This means they ingested about 37 grams of highly explosive marijuana each.

I decided I didn’t want to be around when this high kicked in. It would probably take a week to wear off. I also was a bit disgusted about her irresponsible behavior; imagine a son who complains about his mom being irresponsible… But on the other hand I realized they were about to take the ride of a lifetime. My mom was curious about getting stoned, now she would get a bit more then she asked for.

I explained to her and hubby what would start happening in a couple of hours; that they should take it easy, not panic regardless of what they would feel and eat sugar in case things got too heavy. Sugar intake eases the high.

I took the rest of the cake home to prevent any further use. Its common knowledge that it takes a long time to get high on weed cake and the mistake made most is eating another piece because one thinks the stuff doesn’t work properly.

Of course I told her to call me if things got out of hand; I lived just a few blocks away so I could be there in a flash.

I couldn’t resist eating a piece of the cake myself. I didn’t have to go to work until 19:00 so I had about 8 hours left to get high. I took a small piece of the cake. It tasted good though the texture was a bit grassy. I went on with my day until two hours later the high kicked in. Man, I was zonked. I sat on my balcony enjoying the sun, listening to soft music and cleaned the fridge out of about anything eatable. That was until I remembered my poor mom who had a dose about 10 times what I took. Worried I picked up the phone. It took me about 5 minutes to remember her number (no cell phones back in those days bro) and five more to punch them in on the phone properly. My mom finally picked up the phone just when I started to think it might be better to call 911. She couldn’t stop laughing and it took her ages to explain the situation. The good woman was high as a kite. After she gathered enough breath to speak in between her laughter, (which took about ten minutes; ten minutes in which I could not help but laugh along, even over the phone her high was infectious), she explained she was sitting on the stairs to the upper floor in her house and she couldn’t move anymore since the stairs turned into a waterfall of some kind. She also had flashbacks of her youth skipping rope and everything was so nice and beautiful. But most of all this laughter just didn’t go away, another burst of about five minutes long followed.

I was relieved to hear her high kicked in OK and she had so much fun but after she regained her breath again she said: I’m having the time of my life but my poor hubby is reliving the whole damn Second World War on the couch downstairs.

My mom never again touched weed; her curiosity was satisfied; been there done that. She stayed high for about a week and hubby’s high eased a bit after eating about a pound of sugar. He was a big guy…

The next day I had a gig with my band. I was in a metal band called Into the Void back then. I took the rest of the cake to the show and fed our fans little pieces of it from the stage. The crowd got really high and loved us that night. I gave about 40 people a little piece of the cake and they all got zonked…

My mom’s a trooper!!

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 212 andere volgers

%d bloggers like this: