Skip navigation

Maandelijks archief: augustus 2011

Hieronder de speech waarvan ik morgen bij de Manifestatie een gedeelte zal voordragen bij de manifestatie “Rotterdam verdient ruimte voor popmuziek”  vanaf 12 uur voor het Rotterdamse stadhuis op de Coolsingel.

Gebrek aan visie.

Een paar weken geleden hoorde ik over een schrijven van de Rotterdamse kunstkring waarin geklaagd werd over het culturele klimaat in deze stad. Over hoe moeilijk het was om een goede voedingsbodem voor de kunsten in deze stad te creëren. Deze brief of circulaire was geschreven in 1896!

Op zo’n moment zinkt de moed wel even in je schoenen want we worstelen in deze stad dus al meer dan honderd jaar later nog altijd met hetzelfde probleem.

De kern van het probleem waar deze stad mee worstelt, is wat mij betreft kort en simpel; een gebrek aan visie bij het gemeentebestuur.

A-merken

We hebben een VVD wethoudster van cultuur gekregen. In het verkiezingsprogramma van de VVD stond: De VVD gaat voor de A-merken in de cultuur.

Wat bedoelen ze daar mee? Dat instanties die het al goed doen op steun mogen blijven rekenen en dat de rest in zijn sop gaar mag gaan koken?

En aangezien geen van de A-merken die de VVD noemde, op North Sea Jazz na, iets met popmuziek te maken heeft lijkt het gemeentelijk beleid wat popmuziek betreft zo ongeveer neer te komen op een sterfhuisconstructie.

Rotterdam heeft een gemeenteraad die zwaar inzet op grote, vaak eendaagse, evenementen die publiek vanuit het hele land naar de stad moet lokken. Leuk…. Geeft dat publiek evenveel geld uit als het publiek dat podia zoals Watt bezocht? Ik betwijfel het… Vat dat dagjespubliek dan het idee op om in deze stad te komen wonen? Natuurlijk niet; die krijgen eerder de indruk dat Rotterdam groot en leeg is en zich alleen op de uitzonderlijke dagen van de Bavaria City Race of het zomercarnaval met mensen vult. Daar ga je toch niet wonen? Er is verder geen reet te doen op wat plat vermaak hier aan de overkant na (het stadhuisplein met kroegen en danstenten waar vooral jongeren uit Zeeland uit gaan.)

Als dit de visie van de gemeente is, is het een teleurstellende, gemakzuchtige en kortzichtige visie.

Rotterdam is de stad met de jongste bevolking van Nederland maar wij hebben niet eens een middelgroot poppodium?

En zelfs Ro-Town staat niet vermeld bij de A-merken waar de wethoudster op in zet?

Hoger opgeleiden

Rotterdam wil tegelijk wél graag hoger opgeleide mensen aan deze stad binden. Er worden door HBO en universitaire opleidingen een heleboel jongeren naar deze stad gelokt en Rotterdam heeft in de loop der jaren ook een groot aanbod van muziekopleidingen op bijna alle denkbare niveaus gekregen. Da’s mooi.

Maar de studenten die hier komen wonen verdwijnen na afloop van hun studie bijna allemaal naar andere steden. Waarom? Omdat ze daar wél werk in de cultuur kunnen vinden of simpelweg omdat ze zich liever in een stad vestigen waar wél elk weekend op cultureel gebied iets van hun gading gebeurd.

Je hoort de eeuwige mantra dat cultuur alleen geld kost en geen geld opbrengt. Dat is onzin. Cultuur is een reden je in een stad te vestigen of als je er geboren bent te blijven en in je stad je geld uit te geven. Zo simpel is het. Cultuur is waardevol en als je cultuur met een goede visie in de stad neerzet, levert het meer op dan het kost. Wees er dus trots op en geef de ruimte aan wat deze stad aan talent herbergt.

Muffe Eenheidsworst

Als cultuur niet vanaf de onderkant van de markt gevoed wordt met nieuwe impulsen vervalt het in muffe eenheidsworst. Je als gemeente exclusief richten op gevestigde cultuurinstanties is een doodlopende weg.  De gemeente heeft de taak om te zorgen dat er een vruchtbare bodem in de stad blijft liggen waarin nieuwe initiatieven van vooral jonge mensen de kans krijgen. Want anders trekken deze jongeren domweg weg naar andere steden waar ze een dergelijke voedingsbodem wél vinden. Je wilt niet weten hoeveel vrienden en kennissen van mij in de loop der jaren naar 020, Berlijn of zelfs Den Haag zijn vertrokken omdat ze het hier niet meer zagen zitten. Een braindrain in plaats van een braingain.

Particulier Initiatief

De gemeente roept dat ze graag particulier initiatief in de popsector wil stimuleren.

Maar affaires als het debacle van WATT schrikt potentiële investeerders in de cultuur natuurlijk wel af. En dan doen ze er óók nog een schepje bovenop door het stuk subsidie dat voor Watt bedoeld was en waarvan de Gemeente beloofd had het over de popsector uit te smeren rucksichtlos weg te bezuinigen. (Het gaat hier om het bedrag van 4 miljoen euro dat van de Watt subsidie overbleef na aftrek van een garantiesom die de gemeente moet gebruiken om schadevergoedingen te kunnen betalen na eventuele verloren rechtszaken aangespannen door de ex-investeerders van Watt)

De gemeente Rotterdam komt hier niet bepaald betrouwbaar over. Maar een cultureel-ondernemer heeft een betrouwbare gemeente als partner wél nodig. Want zelfs iemand die geen cent subsidie nodig heeft moet nog altijd op de gemeente kunnen vertrouwen. De gemeente is niet alleen verantwoordelijk voor de infrastructuur van de stad maar verstrekt bijvoorbeeld ook de vergunningen.

Er werd begin dit jaar een podium genaamd Heidegger opgericht. Een podium dat met minimale middelen en zonder subsidie is begonnen. Gek genoeg ziet de gemeente dat podium gewoon niet staan. Die tent krijgt helemaal geen subsidie voor de programmering en dreigt daardoor de zoveelste verhuurschuur te worden. Simpelweg omdat ze geen keuze hebben. Een nieuw podium moet door een begin periode heen; dat moet groeien. Budget voor programmering komt niet uit de lucht vallen.

Hoe kan dit nou? De sector geeft gehoor aan een oproep van de gemeente maar vervolgens doet de gemeente alsof haar neus bloedt.

Kleinschaligheid

Ik wil hier ook een pleidooi houden voor kleinschaligheid. Voor mij hoeft er geen nieuwbouw kolos neergezet te worden die als poppodium dienst moet gaan doen. Wat mij betreft hoeft er geen podium ter grote van een Heineken Music Hall in deze stad te komen. We hebben Ahoy al, laten ze dat podium wat vaker gebruiken voor mainstream-events. Grote acts die alleen in stadions optreden zijn daarnaast een uitstervende soort en zullen worden vervangen door acts die hooguit duizend man op de been brengen. Niks mis mee, zorg als gemeente dat je op die trend vooruit gaat lopen, dan wordt Rotterdam de hipste, in plaats van de meest suffe stad, van Nederland.

Ik droom al jaren van een stad waar je als muziekfreak op de bonnefooi uit kan gaan. Een stad met een keten van zaaltjes waar elk weekend van alles gebeurd. Een uitgaansgebied waar zalen op loopafstand van elkaar liggen en niet zoals het nu is. Als ik in Grounds zit is de dichtstbijzijnde tent de Machinist, dat is nog net te belopen, maar als ik het programma daar niet leuk vind moet ik verder naar Ro-Town. Net iets te ver weg om lopend te kunnen doen en ik wil wel lopen want ik ben een beetje aangeschoten. Vanuit Ro-Town kan ik naar De Unie, Exit en binnenkort naar Worm. Kijk dat gedeelte van de stad begint ergens op te lijken. Vanaf Worm is het daarna dan weer nét iets te ver lopen naar Heidegger.

Persoonlijk zou ik het dus het beste idee vinden om in het gebied rond de Nieuwe Binnenweg en Witte de Withstraat een echt uitgaanscentrum te hebben met  muziekkroegen, en podia van verschillende grote.

Dat hoeft de gemeente niet veel te kosten en particuliere investeerders kunnen participeren zonder dat ze meteen miljoenen uit de buidel moeten trekken.

Kijk dit is een visie; nu de gemeente nog…

Gebrek aan bestuurlijke kracht

Wat ik echt frappant vind is dat er nu al drie wethouders van cultuur op rij zijn aangesteld die zelf absoluut geen ervaring of zelfs maar voeling met deze sector hebben. Stel je voor dat de gemeenteraad voor de post van wethouder haven/economie iemand aan zouden stellen die niets van economie af weet. Dat het bij de post van cultuur steeds wél gebeurd is een bewijs dat deze stad weinig belang aan zijn cultuurklimaat hecht. Ik heb ooit in een oude column geschreven dat  “er in deze stad gewerrekt mot worden en voor de rest moet iedereen gewoon z’n muil houden. Het moet vooral geen vrolijke boel worden want als we hier iets te hard op de vloer stampen ontploft de Botlek straks nog… “

De huidige wethoudster van cultuur; mevrouw Laan maakt het wel extra bont door de plannen voor een nieuw poppodium gewoonweg voor zich uit te schuiven en wel zover dat besluitvorming pas plaats zal vinden ná haar ambtsperiode. De gemakkelijkste manier om te besturen is om niet te besturen.

Dat haar twee voorgangers op deze kwestie behoorlijk hard op hun bek zijn gegaan is natuurlijk beangstigend voor deze bestuurster, maar het heeft ex wethouder van cultuur Grashof ook niet weerhouden van een mooie doorstart in de tweede kamer. Dus wederom zou ik zeggen ‘show some guts’, durf eens wat en laat die stad niet in de versukkeling raken.

Meer van mijn columns over het uitgaansleven in Rotterdam:

Halve Zoolstra 2 (over waarom het zo moeilijk is om een poppodium zonder subsidie te exploiteren)

Watt verdient Rotterdam nu eigenlijk? (pleidooi voor kleinschaligheid)

Wat zou ik doen als ik wethouder van cultuur was?

Interview met Echo

Complete boodschappenlijsten heb je afgewerkt. Er ligt een lijst met spullen die ingepakt moeten worden die langer is dan de lijst die je voor drie weken Ibiza maakt. Je hebt een route en tijdschema moeten uitpuzzelen dat ingewikkelder is dan het complete spoorboekje. Overal in je rugzak en kampeertas zijn geheime compartimenten gemaakt voor drugs, drank, eten, camera’s, wapens en alle andere dingen die een mens gewoon nodig heeft, maar security gevoelig zijn. je hebt een prachtig nieuwe nep paspoort aangeschaft voor het geval dat een van die compartimenten wordt gevonden. Je bent al weken niet uit geweest omdat je geld moet opsparen voor het duurste weekend van het jaar. Heb je als lezer al door wat er te gebeuren staat? Juist; Lowlands staat voor de deur.

Vanaf de eerste minuut wordt het lachen. Het begint met de rij bij de ingang van het festival terrein. Wat een leuke mensen kom je daar tegen; de ene idioot na de andere die bang geworden door de strenge controle, zijn complete voorraad pillen veel te vroeg heeft opgepeuzeld, en erachter komt dat hij lang voordat hij aan de beurt is om anaal gevisiteerd te worden in een prettige psychose zal verkeren. Dat zal zijn kansen om levend voorbij de bewaking te komen aanmerkelijk verkleinen. Zulke lui klampen ook echt altijd mij aan voor advies en dat heb ik voor ze; “stick your head between your legs and kiss your ass goodbye”! Niets leukers dan wanhopige dopeheads verder een flip in te praten. Ik heb het tegen die tijd al helemaal naar mijn zin.

Dan is het mijn beurt voor de visitatie. Heerlijk! Ik weet dat ik een extra lekkere diepe behandeling ga krijgen wanneer ik de securiknor brutaal lachend aankijk, dus mijn eerste seksuele ervaring van het weekend komt al bij de poort en is nog gratis ook.

Nu mag je jezelf vier dagen bezatten aan slecht evenementen bier. Het voedsel is niet echt slecht maar wel erg duur en het blijft daarom bij pizza slices. En wie neemt er in dit weekend nou de tijd om te eten? Dat heeft geen zin want je moet volgens een strak schema van hot naar her rennen wil je alle bands die je op je lijstje hebt staan kunnen zien. ‘Zien’ is trouwens geen goed woord want het blijft bij poppetjes ver weg in een afgeladen tent. Als je alles wil zien zal je het vooral op afstand zijn; de tenten waar de heetste acts spelen zullen weer uitpuilen. Voordat je op weg naar de ingang door de tienduizenden idioten, die altijd in de weg staan, hebt geworsteld is de band al bijna klaar met optreden en begint de weg terug die net zo lang, of nog langer duurt.

Het is geen wonder dat Lowlands elke populaire band minstens 5 jaar lang elk jaar terug haalt; dat doen ze omdat ze elk jaar door het grootste gedeelte van hun fans gemist worden. Die lui staan op een of andere manier altijd buiten de tent in de regen te balen, terwijl de afdeling trendy alleseters altijd wel gehaaid genoeg blijkt te zijn om vooraan bij het podium terecht te komen.

Ook leuk; cool politics. Misschien vraag je jezelf af waarom er zo weinig respons vanuit het publiek komt. Besef dat als je na uren keiharde muziek naar een discussie gaat luisteren de kans dat je die discussie ook daadwerkelijk kan volgen uiterst klein is. Het enige wat je namelijk hoort is de aanhoudende piep in je oren. Maar het staat natuurlijk stoer en je wacht totdat al je vrienden je via de smartfoon minstens 1 maal hebben vastgelegd. Jij was erbij!

En daar draait dit weekend alles om. Jij kunt de rest van het jaar de lijst van 200+ bands van Lowlands 2011erbij nemen en glashard beweren dat je ‘ze’ hebt gezien. Dat je niet meer herinnerd hoe ze klonken of hoe ze eruit zagen doet er niet toe.

Na een lange dag in de keiharde herrie ga je jezelf in de modder wentelen op een camping waar ze de afwatering nooit goed genoeg kan zijn want er zijn altijd van die idioten die zonodig s’nachts tegen je tent moeten pissen. Je doet sowieso geen oog dicht omdat de dopehoofden nog ecstasy pillen over hebben en het oeverloze geouwehoer en de heipalenmuziek nooit meer ophoudt. De piep in je oren is zoals altijd net niet hard genoeg om dat lawaai buiten te kunnen sluiten en die bassen blijf je voelen hoe dronken en stoned je ook probeert te worden.

En zo zit je een weekend tussen jeugd die toch vooral voor ‘het festival’ komt en het verder worst zal wezen wat er precies op het programma staat. Als je een muzikale fijnproever bent lijkt Lowlands op een snelbuffet waar je naar de een na de andere keuken snelt en een kwak eenheidsworst op je bord krijgt. Er zijn veel verschillende genres aanwezig maar binnen die genres klinkt alles al gauw hetzelfde. Dat ligt niet eens zozeer aan de kwaliteit van de bands maar aan de overvloed.

Echte muziekliefhebbers houden zich ver van festivals als Lowlands. Die eten liever lekker dan veel en zijn erg snel verzadigd. Liever één goede band dan 80 middelmatige. Echte muziek freaks kijken liever bandjes in het clubcircuit. Daar sta je niet tussen klapvee, maar tussen de liefhebbers. Daar zie je de bands die op Lowlands staan een jaar eerder. Daar is geen hype en hijgerig gedoe. Een enorm publiek dat maar half geïnteresseerd toe kijkt haalt ook niet het beste in een band naar boven.

Iedereen weet dat bands zijn op hun weg naar de top duizend maal beter zijn dan nadat ze die top uiteindelijk bereikt hebben, als je het geluk hebt ze op dat moment te zien voel je de magie honderd keer beter binnen komen dan in een festival setting. Daar gaat het bij muziek om; de magie. De magie van Lowlands is een illusie opgewekt door de verkeerde energie van tienduizenden die zichzelf verplichten 4 dagen ‘lol’ te hebben.

Ik ben nog nooit naar Lowlands geweest en ik heb ook niet het gevoel er iets aan gemist te hebben. Dat blijkt ook uit de lijst van bands; van de 200 bands heb ik er al 20 gezien, en dan vaak al 5 tot tien jaar geleden. Tussen de 200 bands staan er tientallen die ik niet wil zien al zou ik er geld bij toe krijgen en het allermooiste is dat de beste bands die ik de afgelopen jaren zag geen van allen ooit op Lowlands hebben gestaan.

Weet je wat? Ga lekker niet! Zet je kaartje op internet te koop en ga van de riante winst die de verkoop, aan de wanhopige sukkel die het kaartje koste wat kost wil hebben, op gaat leveren een weekend in een 4 sterren hotel in Spanje verblijven!

Een korte versie van deze column verscheen op de Jaap

Elke zondagavond van 20:00 uur tot 21:00 uur presenteer ik Ongehoord.

In Ongehoord laat ik obscure maar toch erg lekkere muziek horen van vroeger en nu, muziek van over de hele wereld, maar ook van lokale bands, want wat er vlak om de hoek wordt gemaakt is ook vaak ongehoord goed. Speel je zelf in een band stuur me mp3’s van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

Punk, wave, electro, soul, metal, ska; you name I’ve got it.

Daarna presenteer ik van 21:0 tot 22:00 uur samen met Joeri Gagarin ‘de VIP lounge’; een free style ontdekkingstocht door de muziekgeschiedenis.

Ongehoord en de VIP lounge zijn live internetradioshows en worden uitgezonden via centrumradio.

Zondagavond laat zet ik beide programma’s op mijn blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

Enjoy…

Klik hieronder om de show te beluisteren:

ongehoord 16 – VIP lounge

Programma: Ongehoord

Centrum radio

Playlist 16 13-8-2011

Presentatie: Leen Steen

Producer: Frans de Groot

Riot                                         -          Dead Kennedys

Dirty Blvd.                               -          Lou Reed         -

The Sound Of The Suburbs     –          The Members

Riot                                                 -             Basement 5

my money or my car                -          Free Beer

Cop Killer                                -          John Maus

E.O. Twit                                 -          Nixe

war of the demons                   -          Lady!Die

Misery                                    -          The Monroes

Bad Weatherman                     -          New Friend

Living like an animal                 -          Feverdream

Love Is A Dog From Hell        -          Note to Amy

on a break                               -          Beyond lickin’

see you in the boneyard           -          Flesheaters

Urban Guerilla                      -              Hawkwind

Satsuriku New Wave               -          SOIL&”PIMP” SESSIONS

The riots that broke out in London last week and are raging all across England at the moment are an event that was waiting to happen. In fact it’s amazing it took this long for it to emerge.

In the late seventies similar events that lead to the London riots we see today let to burning and looting. After that the streets stayed relatively quiet for 30 years.  At the end of the eighties the economic crisis that started in the seventies and the cold war were finally over and made way to the glorious nineties. The nineties were an era that in many ways resembled the happy sixties. But just like the happy sixties were followed by the depressing seventies the first years of the 21st century mark the end of a period of joyous consumerism.

Crisis strikes again.

Violence on the streets is a reoccurring cycle that entered a new phase with the riots we see in England at the moment. The images of looting that mostly harm those who, working hard, started their businesses in their own neighborhood, and especially the pictures of the student who was injured and got robbed by a thug (a white thug!) are sickening.

You may wonder why it’s seems to be so easy to turn people into ruthless animals. But if you add up the dominant youth culture and the ideals it advocates one just wonders why violence like this took this long to happen.

There certainly are similarities with the revolt of the eighties but there are huge differences also. Dominant youth culture in the eighties was Disco; empty entertainment that was al about dancing the night away high on coke. People who protested in those days were people who were into the counter cultural movement; Punks, Rasta’s and Squatters. These were people who tried to break free from materialism.

The youths that set England ablaze today are indeed part of today’s dominant youth culture; R&B and hip-hop. A culture defined by shameless materialism. Off course one may add that not all rappers are into bling-bling and bitches only, but the part of this culture that has gotten mainstream certainly is. It’s glorifying gangster culture; a culture that says to take whatever you can take. A culture that says every (rich) individual deserves respect no matter what they do and how they obtain their riches. A culture that advocates that respect can be enforced; if threatening looks and behavior don’t get you respect, violence will. “Get rich or die trying.”

The youth of today is tempted into the lifestyle of the rich; they see how those people live on TV and computer screens. But they also see that becoming rich is a dream that won’t come true by just studying and working hard. Back in the seventies people were proud to be part of the working class, but nowadays you’re an idiot if you are content with the life of a working man. If you learn a trade today you can make a very decent living of it but that’s not enough anymore; one must have a gold plated ceiling and a large swimming pool filled with whores to earn respect.

As a result of that attitude the youth takes to the street and simply grabs the possessions they think they have a right to own. The first couple of rioters who got convicted were not unemployed scum but guys who had an education and only obtained a shitty job with it.

The rioters are not hardened criminals; the business of criminals thrive a lot better under peace and quiet.

Society set an example. Young people see today’s rich grab whatever they want, and get away with it, because the companies they are involved in are “too big to fall”. The rioters themselves are too big in numbers to fall.

The consumer society created many monsters; you made the mess, now deal with it.

read this article on the Quietus; it has a slightly different view on rap music. Note that I wrote about the culture surrounding hiphop, not the music style

Klik hier voor een Nederlandstalige versie van deze column

De rellen die vorige week in Londen ontstonden, en nog altijd niet zijn bedwongen, zijn een gebeurtenis die al heel lang in de lucht hing en die eigenlijk nog verbazingwekkend lang uitgebleven is.

Eind jaren zeventig waren het dezelfde ingrediënten die de volkswoede deed ontvlammen. Schaamteloos gewelddadig politieoptreden tegen zwarten zette toen de Londense wijk Brixton in vuur en vlam. Een paar jaar later ging een groot deel van de Engelse jeugd weer de straat op om tegen het Thatcher-regime te protesteren en ditmaal was het niet alleen de zwarte jeugd die de straat op ging. Er werd geprotesteerd tegen de afbraak van de verzorgingsstaat, tegen de oorlog die de regering met de vakbonden uitvocht om de macht van de bonden te breken, en tegen de polltax; een onrechtvaardige belasting die vooral het armere deel van de bevolking trof. Dit keer werd ook de city het toneel van zware rellen.

Daarna bleef het 30 jaar tamelijk rustig. Eind jaren tachtig werd de crisis bezworen, was de koude oorlog over en begonnen de glorious nineties. Een tijdperk dat veel overeenkomsten vertoonde met de happy sixties. Maar net zoals na de happy sixties de depressing seventies volgde, kwam er ook nu een einde aan een periode van zorgeloos consumentisme. De kredietcrisis sloeg in 2008 in en sindsdien hollen we weer achteruit en wordt van weeromstuit de verzorgingsstaat verder uitgekleed.

Straatgeweld is een terugkerende cyclus die met de rellen in Engeland een nieuwe fase in zijn gegaan. De beelden van de plunderingen die vooral de mensen treffen die met veel moeite een eigen winkel of andere nering opgebouwd hadden, en vooral dat filmpje van een gewonde jongen wiens rugzak door een, overigens zeer blanke, hufter wordt leeggeroofd zijn misselijkmakend.

Je vraagt je af hoe mensen zo gemakkelijk in beesten veranderen, maar als je een simpele optelsom maakt van hoe de dominante jeugdcultuur op dit moment werkt, en de idealen die deze uitdraagt, dan wekt het alleen verbazing dat deze rellen nog zo lang op zich hebben laten wachten.

Overeenkomsten met de jaren 80

Er zijn zeker overeenkomsten met de opstanden van de jaren tachtig, maar er zijn ook grote verschillen. De dominante jeugdcultuur in de jaren tachtig was die van disco; leeghoofdig vermaak dat er vooral om draaide om de nacht weg te dansen op een flinke hoeveelheid coke. Het waren vooral de mensen die in de tegencultuur van die tijd actief waren die toen de straat op gingen; de punkers, rasta’s en krakers. Mensen die juist bezig waren zich los te maken van het materialisme. Dus een beetje dezelfde mix als de mensen die met de anti WTO protesten meededen.

Politiek

De meeste relschoppers van nu zijn niet politiek geïnspireerd. Was dat maar waar, want dan zou er een stuk minder geplunderd worden, en zou men veel meer op zoek zijn gegaan naar de ware schuldigen; de mensen die de kredietcrisis veroorzaakt hebben, en nu achter de muren van hun gated-communities roepen om keiharde repressie. En het is maar de vraag of het protest dan in de vorm van grootscheepse rellen gevoerd zou zijn; vreedzaam protest is nog altijd veel effectiever. Als dit protest politiek was geweest hadden jongeren hun tenten op Times Square opgezet en was dat het nieuwe Tahirplein geworden.

Maar ook dan was geweld niet ondenkbaar geweest, want geweld wordt door veel regeringen als tactiek gebruikt. Geweld dat wordt geïnitieerd of uitgelokt door de autoriteiten om vervolgens via de media de protestbeweging te marginaliseren. Deze tactiek werkt echter alleen als de media eraan meewerken, zoals in de Arabische landen gebeurde tijdens hun lente. Hier werkt de media vooral in het voordeel van de machthebbers met hun roep om repressie. De overeenkomsten met de staatsmedia uit de landen waar de Arabische lente toe sloeg zijn trouwens opvallend.

Dominante jeugdcultuur

De jongeren, die nu Engeland in vuur en vlam zetten, zijn onderdeel van de dominante jeugdcultuur van dit moment; de cultuur van R&B en hiphop. Een cultuur die bepaald wordt door schaamteloos materialisme.  Nu kan je niet deze hele cultuur betichten van leeghoofdigheid, want er zijn ook rappers actief die niet met alleen ‘bling bling’ en ‘bitches’ bezig zijn, maar het gedeelte van deze cultuur die mainstream is geworden verheerlijkt de gangstercultuur.  Een cultuur die zegt dat je moet pakken wat je pakken kan. Dat je hoe dan ook respect verdient. Als je dat respect niet krijgt door je dreigende uiterlijk en taal moet je het afdwingen; desnoods met geweld. “Get rich, or die trying”

Jongeren worden tegenwoordig lekker gemaakt omdat ze via het kijkvenster van de TV en computer mee kunnen genieten van hoe de rijken leven. Maar ze komen er al heel snel achter het bij kwijlen zal blijven; dat rijk worden door hard te leren en werken een mythe is. Daarnaast zien ze mensen, die niet veel meer talent hebben dan zij, rijk en beroemd worden, maar blijven ze zelf achter.

In de jaren zeventig en tachtig waren er nog veel mensen die trots waren dat ze tot de working-class behoorden, maar tegenwoordig leren ze dat je een sukkel bent als je daarmee genoegen neemt. De jongeren die een vak geleerd hebben zijn goud waard en verdienen heel behoorlijk, maar dat is niet genoeg. Je moet tot de top behoren en een in goud ingelegd plafond en een zwembad gevuld met bitches hebben om een echte bink te zijn. Resultaat is een jeugd die nu dus daadwerkelijk de straat op gaat om de goederen te pakken waarvan ze vinden dat ze er recht op hebben.

De eerste veroordeelde relschoppers laten zien dat het ook niet alleen werkloos tuig was dat de straat op ging, maar  juist ook degenen die wel geleerd hebben, en desondanks in een kutbaan terecht zijn gekomen. Het zijn zeker niet de tot criminaliteit vervallen jongeren. Hardcore criminelen hebben niets te winnen met rellen; hun business gedijt een stuk beter in de rust en luwte.

Voorbeeld

Goed voorbeeld doet goed volgen. Deze jongeren zien dat de rijke toplaag ermee weg komt omdat die “too big to fall”was. Deze jongeren zijn ook too big to fall, in dit geval too big in numbers. De consumptie maatschappij heeft het zoveelste monster geschapen. Dit keer is niet alleen de toplaag aan het graaien, de onderkant doet nu ook mee.

Op de Jaap kan je een ingekorte versie van deze column vinden.

Lees dit artikel op de Quietus voor een andere kijk op dit onderwerp. Bedenk dat ik het hier vooral over de cultuur rondom hiphop heb en niet persé over de muziekstijl

image by addbusters

Zaterdagavond, het weer is deze hele zomer volledig klote. Ik heb geen zin om uit te gaan, en geen zin in een dvdtje dus ga ik van pure ellende maar tv kijken. Ik schakel normaal dus om exact 8 uur de tv aan voor het journaal en zorgde dat het geluid uit is. Ik ben namelijk allergisch voor reclames, maar deze keer heb ik eens voor de grap een testje afgenomen.

Ik kijk geen hele programma’s maar zie van elke show een kort stukje. Dat gaat onbewust want ik ben weg zodra de reclame begint. Sinds de introductie van digitale tv heb ik een kastje waarmee ik zelf mijn favoriete zenders kan instellen. Het kost een paar centen, maar ik zou waarschijnlijk helemaal gestoord worden als langs het hele zender aanbod van over de honderd zenders zou moeten gaan. Ik heb desondanks een dikke over-ontwikkelde rechterduim omdat ik zoveel moet zappen. Ik hoef die RTL troep niet en films kijk ik liever op dvd, desnoods illegaal gedownload. Een illegale dvd heeft één groot voordeel; de film begint meteen. Geen reclames voor andere films, geen domme waarschuwingen van brein, geen leeftijdsaanbevelingen voor niet aanwezige koters.

Reclame nestelt zich in je hoofd, net als slechte popsongs dat doen. Waarom dat zo is weet ik echt niet, maar er moet iets tijdens de evolutie van onze hersenen zijn gebeurd dat ervoor zorgt dat we juist irritante opeenvolgingen van tonen en woorden onthouden. Het zal wel een waarschuwingsmechanisme zijn dat nu in het voordeel van producenten van onnodige en slechte producten gebruikt wordt.

Niet dat het met de publieke omroep veel beter is gesteld. De reclameblokken zitten in ieder geval niet in de programma’s maar eromheen. Maar waarom moet ik voor publieke omroepen met reclame betalen? Verlaag het salaris van schertsfiguren als Paul de Leeuw maar met de helft en schaf die kut reclame af. Kijk hoe de BBC dat doet; die zenders zijn een oase van rust en ze hebben vaak nog goede programma’s ook. BBC 3 en 4 waren voor mij al genoeg reden om die veel te dure digitale kast aan te schaffen

Maar ook digitale zenders die eerst bijna reclame vrij waren, zoals de comedy-channel, worden populair en zijn voor je het weet vergeven met reclameblokken van een kwartier. Ik vind Tosh.0 erg leuk maar de lol is er voor mij vanaf het eerste reclameblok meteen vanaf. (Als je goed oplet zie je trouwens ook nog dat er in de originele Amerikaanse versie nog veel meer ruimte voor reclames in TV shows zitten. Ik zag een reclameblok waarna alleen nog de afkondiging volgde. Gekker moet het niet worden.)

Het enorme zenderaanbod is een mooie truc; gooi enorm veel zenders in de ether en mensen praten op de werkvloer of op school niet meer over TV programma’s maar alleen over de reclame. Reclame is namelijk het enige waar iederéén nog naar kijkt, want je ziet dezelfde reclames op elke willekeurige zender. Kantoren en fabrieken waar je geen idioten tegen komt die niet uitgebreid over reclames nababbelen zijn zeldzaam. Gelukkig weet ik op het werk altijd wel een groepje mensen te vinden die over andere dingen praten, al is het dan maar over voetbal of meer van dat belangrijks.

En als ze nou nog goed gemaakte reclames uit zouden zenden zou dat de pijn nog enigszins verzachten. Maar helaas volgen de meeste reclames het beproefde recept van een schreeuwerige stem, flitsende beelden in felle kleuren en slogans die alleen de allerdomste sukkels onder ons nog vrolijk na papegaaien. Mensen zijn nog altijd niet veel meer dan een stel, op spiegeltjes geilende, bavianen. En af en toe zit er zowaar eentje tussen die grappig is. Maar op dezelfde avond 20x dezelfde mop aanhoren; daar krijg ik geen stijve van.

Maar gelukkig ben ik niet alleen in mijn reclamenijd. Zenders moeten tegenwoordig reclames tactisch plaatsen, in steeds meer, maar kortere blokken. TV programma’s moeten naadloos in reclameblokken overlopen omdat de meeste mensen reclame haten en weg zappen. Geen wonder want als je de proef op de som neemt en voor de grap eens telt hoe vaak je dezelfde reclame op één avond om je oren krijgt, dan schrik je. Ik kwam gisteren tot 20 keer! Waarom wordt er geen limiet gesteld aan het aantal keren dat een reclame te zien mag zijn? De eindeloze herhaling op alle denkbare netten verandert mij in een moordlustige maniak.

Reclame is een verouderd en onnodig medium. Echt goede producten verkopen zichzelf en hebben geen reclame nodig. Heb je in dit land ooit reclames van Apple op tv gezien? Dat bedrijf hoeft geen reclame te maken want alle potentiële klanten praten toch wel over Apple. Dat doen ze vanzelf omdat het bedrijf goede computers en apps verkoopt die iedereen, mits je er de poen voor hebt, graag wilt aanschaffen.Zend wat mij betreft meer consumentenprogramma’s uit waarin producten kritisch worden beoordeeld maar als het spul echt goed is ook aanbevolen kunnen worden, maar kap met me nodeloos te irriteren.

Als ik een of ander product nodig heb zoek ik het zelf wel; via de computer vind je het product, leverancier en beste prijs in een paar seconden.

Reclames bevelen producten aan waar ik helemaal niet in geïnteresseerd ben en niet nodig heb. Reclame idealiseert een levensstijl waar ik van walg en die ook niet de jouwe zou moeten zijn. Consumeren maakt je niet gelukkiger. Consumeren is als coke snuiven; je wilt alleen maar méér, je vergeet de reden waarom je ooit begon en voor je het weet consumeer je, net als al die miljoenen andere idioten, alleen om het consumeren. Ik kan er heel slecht tegen om als een hersenloze idioot, die alles wat er op TV beweerd als zoete koek slikt, behandeld te worden.

Vandaag zit er niets anders op keihard Slayer te draaien om de nazeikende slogans en liedjes uit mijn brein te verbannen.

Ik weer met mijn grote bek.... (Echo 3-8 2011)

Het tijdperk van de Hork

Mensen hebben natuurlijk van nature enge trekjes, maar het lijkt er verdomd veel op dat juist alle narigheid die wij in ons hebben de laatste dertig jaar gecultiveerd wordt. Dat terwijl goede menselijke eigenschappen op een laag pitje worden gezet. Het egoïsme kreeg vaste voet tijdens de crisis eind jaren zeventig. In Amerika gingen de rijken steeds meer gebruik van hun macht maken, met als doel minder belasting te hoeven betalen.

Economen als Friedman, die de vrije markt als de heilige koe zien, vervingen de gematigde Keynesianen die, ondanks hun successen in het bestrijden van de crisis in de jaren dertig, afgedaan werden als socialisten. Friedman zag de markt als een zelfregulerend mechanisme waarin geen plaats was voor een regulerende overheid. Sinds Ronald Reagan in de USA en Maggie Thatcher in de UK aan de macht kwamen, wordt er alleen nog naar Friedman en zijn aanhangers geluisterd. Dat ondanks hun desastreuze ingrepen in de economieën van Zuid-Amerika. Dat werelddeel is in de jaren zeventig, na de val van ‘linkse’ regimes als dat van Allende in Chili, een proeftuin geweest voor het wild west kapitalisme met als gevolg dat een kleine elite alle geld en macht naar zich toe trok en het grootste deel van de bevolking bijna crepeerde. Lees de shockdoctrine van Naomi Klein als je hier meer over wilt weten.

Zuid-Amerika heeft zich uiteindelijk weten te ontworstelen aan de greep van het superkapitalisme en zie het resultaat; het gaat er overduidelijk een stuk beter met de economie. Nieuwe, gekozen, en op een paar uitzonderingen na, gematigde linkse regimes weten de welvaart eerlijker te verdelen. Pas als iedereen profiteert van groei komt de markt tot leven.

Wild West Kapitalisme

Nadat de Koude Oorlog op een einde liep, kreeg het Wild West-kapitalisme in Europa en de USA helemaal vrij baan. De gevolgen zijn overal zichtbaar. Nivellering van inkomens heeft afgedaan en de rijkste 1% van de mensheid verdient nu in één jaar bedragen die een normaal mens nooit van zijn levensdagen kan opmaken. Het egoïsme heeft intussen ruim baan gekregen, en is ook tot de lagere regionen van de maatschappelijke ladder doorgedrongen. Begrippen als solidariteit en tolerantie worden als ouderwets en onwerkbaar afgedaan. Het lijkt in deze maatschappij steeds meer ikke, ikke en de rest kan stikken te worden. Het gevolg daarvan is dat goede menselijke eigenschappen als de hang naar onderlinge solidariteit steeds meer naar de achtergrond gedrongen worden.

Eigen verantwoordelijkheid wordt als wondermiddel gezien om mensen te bewegen wat aan hun eigen situatie te doen, maar in de praktijk is het toch maar wat moeilijk om jezelf aan je eigen haar omhoog te trekken.

Mensen die hun hoofd nog wel boven water konden houden zijn massaal in de valkuil van het bezit van een eigen huis gelokt. Een huis dat op papier van jou is, maar dat je in feite van de bank huurt. Alles gaat goed tenzij je een baan verliest, ziek wordt, of er een andere economisch ongelukje op je weg komt.

Mensen die veel te verliezen hebben en het gevoel hebben steeds dichterbij de afgrond te staan worden geregeerd door de angst en angst slaat gemakkelijk om naar haat. Schuldigen worden (te) gemakkelijk gevonden tussen de mensen waarmee men zijn buurt moet delen. Dat terwijl de echte schuldigen zich veilig achter de muren van gated communities terugtrekken.

De vaderlandse volksaard

Dat Moslims door links hierheen gehaald zijn, is pertinent onwaar. Gastarbeiders werden hierheen gehaald door de groot industriëlen die de destijds oververhitte economie blijvend willen (en moeten) doen groeien. ‘Links’ kan er wel van worden beticht dat de regionen waar de gastarbeiders vandaan werden gehaald niet erg gelukkig werden gekozen. In Frankrijk hebben Marokkanen een goede naam. Dat komt omdat vooral wat hoger opgeleide Marokkanen, die van oudsher al op school Frans geleerd hebben, naar Frankrijk vertrokken. Wij haalden onze gastarbeiders vooral uit het Rifgebergte; een achtergebleven gebied. Hetzelfde gebeurde met Turken en Koerden uit het oosten van Turkije. Dit alles met de beste intenties, maar het veroorzaakte wel grote aanpassingsproblemen.

De Nederlandse volksaard is daarbij ook een stuk minder tolerant dan de meeste bewoners van dit land willen toegeven. Je kunt en mag alles doen zolang wij er niet naar hoeven te kijken, te luisteren of het ruiken. Van weeromstuit trokken de nieuwe Nederlanders zich terug in hun eigen kring. Maar bij Hollanders in den vreemde zie je dat gedrag net zo goed; die richten zich ook op de eigen familie en geloofsgenoten.

Overschreeuwen
Polarisering werd de trend; hier in Nederland na de moorden op Fortuyn en Van Gogh, en wereldwijd na 9/11. Polarisering is één ding, maar argumentering vervangen door het overschreeuwen van je politieke tegenstanders is een regelrechte nazi-tactiek. Als ik Wilders verbaal hoor rond hakken, doet dat me soms denken aan rechtszaken die in het Derde Rijk tegen tegenstanders van het regime gevoerd werden; het is de toon en de manier waarop iedere criticus weggezet wordt als een idioot of een landverrader. En ik hoor trouwens ook weinig verschil in de toon van Wilders en c.s. en de toon van hardliners uit de moslimwereld; net zo onverdraagzaam: “Ik heb gelijk, en zo niet dan toch!”

En zo langzamerhand gaan we met zijn allen het hellend vlak op.

Je merkt overal dat relaxte omgangsvormen en galanterie uit de mode zijn. De verruwing slaat overal toe. Op straat, waar je dagelijks bijna van je sokken wordt gereden door assholes die vinden dat de maximum snelheid niet voor hen geldt, dat ze voorrang mogen nemen, dat stoplichten niet voor hen bedoeld zijn, en als je commentaar durft te leveren je op je plek zetten door een grote bek en/of (dreiging met) geweld. Je merkt het aan kunstwerken die daags na onthullen onttakeld worden door buurtjongeren die de boodschap die een kunstwerk uitdraagt niet op waarde weten te schatten. Je merkt het aan witteboordencriminelen die misbruik maken van regelingen als het PGB en andere subsidies. Je ziet het aan de graaiers bij banken en nutsbedrijven. Kapitalisten uit vroegere tijden zouden zulke daden waarschijnlijk gewoonweg ‘niet chique’ hebben gevonden. Destijds waren dieven en opportunisten minder geaccepteerd dan tegenwoordig. Je wordt tegenwoordig in geval van fraude echter al snel als ‘een slimme jongen’ gekwalificeerd, in plaats van als misdadiger.

Het tijdperk van de Hork

Het tijdperk van de Hork is in alle hevigheid losgebarsten. En het voldoet blijkbaar niet meer om mensen die ‘anders’ dan jij zijn, denken of geloven af te katten en te kleineren. Nu begint de opvatting te heersen dat die anderen maar gewoon uit de weg geruimd moeten worden. Ik geloof stellig dat het toegenomen egoïsme oorzaak is van het toenemende geweld en intolerantie in de samenleving, en dat dit effect nog versterkt wordt door de toenemende polarisering.

De stem van de rede wordt steeds zachter, haat neemt hand over hand toe. En dat gaat door totdat iedereen met een schok wakker wordt en opeens beseft waar we nu mee bezig zijn. Of totdat de chaos toeslaat en we hier Joegoslavische toestanden krijgen waarin hele bevolkingsgroepen elkaar gaan deporteren en naar het leven gaan staan. Wat dat betreft heeft die Breivik misschien wel iets losgemaakt, al bereikt hij hopelijk precies het tegenovergestelde wat hij voor ogen had. Wake up and smell the coffee.

Deze column werd op 2 augustus 2011 op de Jaap gepubliceerd.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 192 andere volgers

%d bloggers like this: