Skip navigation

Categorie Archieven: politiek

Voorafgaand: Ik heb een bijstanduitkering aangevraagd. De omstandigheden die me daartoe dwongen is een verhaal dat u dagelijks in de krant kan lezen; ik ben te oud, te laag opgeleid en werkzaam geweest in een door de politiek gedecimeerde culturele sector. Ik heb mij de afgelopen 17 jaar opgewerkt van stagehand tot directeur, maar op dat niveau is werk schaars. Desalniettemin heb ik de afgelopen 2 jaar ruim 1000x gesolliciteerd. Ik heb vaak meegedongen naar banen die onder mijn niveau zaten of waarvan ik minimale kennis van de te verrichten werkzaamheden had. Soms was ik blij dat ik afgewezen werd. Zeker 80 % van die sollicitaties heb ik gedaan wetende dat ik geen enkele kans op de aangeboden baan had.

De eerste keer dat ik de woorden’ Werk Loont’ las werd ik voor mijn gevoel teruggeflitst naar mijn schooljaren. Ik weet niet welke zieke geest die woorden heeft verzonnen; de betekenis dekt ongeveer dezelfde lading als ‘op school leer je van alles.’ Een ordinaire dooddoener dus. Dit soort muizenissen komen dus bij mij op als ik in wachtkamers moet vertoeven.

Voordat je bij werk loont ingedeeld wordt heb je al een zinloos traject achter de rug met allerlei leuke door creatieve ambtenaren verzonnen bullshit zoals ‘speeddaten met uitzendbureaus.’ 200 werklozen, 4 uitzendbureaus, 4 uur lang wachten, 1 gesprek, geen kans, te vroeg opgestaan; ochtend en humeur verpest.

werk roteb1En dan moet je jezelf bij de Roteb melden. Om te leren dat je vroeg op hoort te staan, moet dat zó vroeg dat je de eerste tram moet halen. Ik heb 20 jaar vooral ’s nachts gewerkt en mijn ritme omzetten kost nogal wat moeite dus haalde ik liever een nacht door dan me te verslapen.

Ik haat wachten, maar een wachtkamer vol lotgenoten heeft maar een kleine aanzet nodig om los te barsten in eindeloze verhandelingen over allerhande vernederingen, onrecht en de financiële ellende daar nog bovenop. Er wordt gewaarschuwd voor bepaalde nare karaktertrekjes bij werkconsulenten, er wordt doorgenomen hoe het best om te gaan met allerhande procedures, er wordt samengezworen en er worden, helaas meestal vruchteloze, plannen gemaakt om de boel bij Sozawe te saboteren. Op een rare manier zit je dan opeens in een gezellige eendracht het systeem te vervloeken. In ieder geval blij dat de menselijke geest zo snel niet gebroken wordt.

Iedereen in de wachtkamer heeft een vlekje: te oud zijn is nog wel het minste (al komt die aandoening ook het meest voor); allemaal lui die 30+ jaar voor dezelfde baas hebben gewerkt, baas failliet of bedrijf overgenomen door een durfinvesteerder en toen weggewerkt. Twee jaar ww, een paar duizend keer gesolliciteerd en daarna onvermijdelijk de bijstand in. De rest is jonger maar heeft psychische, alcohol of drugs problemen of handicaps waar je tegenwoordig niet meer voor afgekeurd wordt, maar waardoor je ook nergens wordt aangenomen.

De uitleg van de ambtenaar over wat er van je verwacht wordt is eigenlijk niet meer dan een tirade van wat je allemaal te wachten staat als je je niet aan de eenzijdige afspraken houdt.(In andere tijden noemden ze dat gewoon eerlijk “bevelen”, maar tegenwoordig niet meer, want dat klinkt zo naar).

Daarna mogen we vragen stellen. Alle vragen die gesteld worden komen op hetzelfde neer; ik heb een individueel probleem want…ik ben ziek, psychisch niet in orde, net afgekickt dus kan ik dit werk eigenlijk niet doen. Alle antwoorden zijn hetzelfde; als je niet meewerkt krijg je geen uitkering, discussie gesloten. Lulligste is dat ze bij het intakegesprek tegen deze kneuzen hebben gezegd dat ze hun geval bij deze werkconsulent kenbaar moeten maken en deze werkconsulent op zijn beurt beweerd dat als je eenmaal voorbij het intakegesprek bent gekomen geen bezwaren meer mag maken. Je voelt het ongemak en de woede onder de mensen stijgen. werk strijdtegendwangarbeid

We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Onze uitkering is nog niet toegekend, maar je wordt wel meteen tewerkgesteld. De vraag die ik pesterig aan de ambtenaar die uitlegt wat werk loont inhoudt stel is of ik een vergoeding voor dit werk ga krijgen als mijn uitkering alsnog geweigerd wordt. Maar inderdaad; als je uitkering geweigerd wordt krijg je niets. Lijkt mij iets waar het hof voor de rechten van de mens nog wel wat bedenkingen bij zal hebben.

Je krijgt een paar schoenen; lelijke werkschoenen met spekzolen die na een week vol blaren toch best lekker gaan zitten, handschoenen en het verplichte fel gekleurde hesje waaraan iedereen op een kilometer afstand kan zien dat je een tewerkgestelde bent. Terwijl we ons hesje passen worden er plannen gemaakt om een keer met zijn allen in ouderwetse zwart wit gestreepte gevangenispakken te verschijnen. Maar waarschijnlijk gaan ze dan meteen onderzoeken waarvan je zo’n pak hebt kunnen betalen. bankje

Dan door naar het werkstation waar je voor gekozen hebt. Ik koos voor centrum en kwam uiteindelijk in Noord terecht waar de helft van mijn kennissen woont en ik de hele dag op straat wordt herkend. Daar wordt er nog even bepaald welke werkdag het meest geschikt is voor jou. Ik wil een dag die zover mogelijk van het weekend verwijderd is omdat ik in het weekend ’s nachts dus als vrijwilliger nog steeds voor die stichting werk en me al om 7 uur bij de Roteb moet gaan melden. Ik kies dus de woensdag en besef op de rit terug naar huis pas dat ik nu op woensdagen niet meer kan trainen en ook te vroeg op moet om te kunnen schrijven.

De sfeer bij de Roteb is gelukkig nog best OK. De vuilnismannen die je ploeg moeten begeleiden zijn een stuk relaxter dan de ambtenaren van Sozawe. Dat je hun baantjes inpikt wordt je niet nagedragen; ze weten ook wel hoe de vork in de steel zit. De afgelopen jaren zijn er honderden collega’s afgevloeid, de meesten worden niet vervangen, ook niet door werklozen. Een vuilniswagen heeft tegenwoordig maar 1 bestuurder en die doet alles alleen. Containers uit de sleuven trekken, legen en weer verder. Maar dat mag je als werkloze natuurlijk niet; jij mag papier gaan prikken met zo’n ingenieuze knijper. Daar loop je dan, veel te vroeg door een toch wel tamelijk schone straat. Vergeleken met de jaren 8o kan je tegenwoordig van de straat eten, maar het kan blijkbaar nog altijd beter. Ik krijg het gevoel dat ik vooral papier en blik opknijp dat per ongeluk naast de bak gemikt is of uit de bak is gewaaid, op sommige plekken voor hangjongeren na waar het vooral vol ligt met blikjes energiedrank. Vers stinkt dat spul al een uur in de wind; verschraald is het misselijkmakend.

Na nog geen kwartiertje is er al de eerste pauze. Al snel blijkt dat het de bedoeling is op deze 8 urige werkdag zo min mogelijk werk te verzetten. Een soort daad van verzet van de vuilnismannen die ik op zich wel kon waarderen, ware het niet dat ik tijdens pauzes al heel snel ga bedenken hoeveel beter ik deze tijd had kunnen besteden. Aan en nog af te maken boek bijvoorbeeld of desnoods aan een sollicitatie. Je wordt van hot naar her door de wijk gereden; een half uurtje losgelaten op zwerfafval of als je geluk hebt op grofvuil dat in een vrachtwagen geladen moet worden. Gelukkig mogen we om 2 uur al naar huis. Niet aan die ambtenaren vertellen hè?prik

Ik heb er geen enkele moeite mee om in ruil voor een uitkering wat werk voor de gemeenschap te verzetten. Maar laat me dan wel iets doen waar de gemeenschap echt behoefte aan heeft en laat me niet door een al schone straat lopen om met veel moeite drie snoeppapiertjes te vinden die ik op kan prikken. Er blijft zoveel ander belangrijk werk liggen omdat de gemeente daar geen geld meer voor over heeft.

De arbeitseinsatz is bedoeld als vernedering. Het voelt alsof je bent veroordeeld tot een taakstraf. En als je uitrekent hoeveel uur je gedwongen wordt te werken 15×8= 120 uur (en dan laat ik de gedwongen cursussen solliciteren nog buiten beschouwing) en je vergelijkt dat aantal uren met een vergelijkbaar aantal uren dat de rechter als straf oplegt dan kom je in de buurt van veelplegers die overvallen plegen of witteboordencriminelen die miljoenen hebben verduisterd zoals die lul die met van Nieuwenhuizen samen werkte. (het verschil in de bestraffing van de eerste en de tweede groep is overigens nog steeds stuitend; als je een paar tientjes hebt gestolen wordt je harder gestraft dan een parasiet die miljoenen verduisterd heeft)

Zo moet je een strippenkaart waar 15 werkdagen afgetekend moeten worden vol krijgen. Als je ziek bent moet je die dag later inhalen. (Dat moet een echte baas niet proberen; werktijd in laten halen als je ziek bent geweest.) Al gauw hoor ik dat als je deze 15 weken vol hebt er een ander traject wacht; namelijk werk in de kassen. Het is dus zaak zo vaak mogelijk sollicitatiegesprekken op woensdagen te gaan plannen. Waarvan akte; mij lukte het om in de 4 maanden dat ik in de bijstand zat maar 4 keer op te hoeven komen dagen.

Volgende deel: de gezellige groepstrainingen van werk loont.

 

 

Ik schrijf een serie columns over mijn ervaring als werkzoekende/bijstandtrekker. Steeds meer mensen zullen onvermijdelijk met de hier geschetste problematiek in aanraking komen. Het verschil met hoe er vroeger en tegenwoordig met werklozen wordt omgegaan is ontluisterend. Het is een crime om als 45 plusser nog aan een baan te komen, maar het is me gelukt; ik werk weer. En ik heb nog een leuke baan in mijn eigen sector gevonden ook. Maar denk even na voordat je als lezers ‘zie je wel dat de crisis voorbij is’ of ‘zie je wel dat je als je maar goed gemotiveerd bent aan het werk kan komen’ gaat roepen. Hier deel drie:

werkpleinHet was druk bij het kantoor van Sozawe op het Heiman Dulleartplein en de sfeer was er om op te schieten, maar ik werd notabene een kwartier voordat het tijd was voor mijn afspraak al opgeroepen. Dat scheelde alweer; waarschijnlijk was er een cliënt niet op komen dagen of te laat en profiteerde ik daarvan. De dienstdoende ambtenares was met meest sacherijnige schepsel dat ik in eeuwen tegen was gekomen; het woord ‘snibbig’ dekte in dit geval de lading nog maar half. Al snel leek het erop dat dit gesprek niet bedoeld was om te controleren of ik in aanmerking kwam voor een uitkering, maar om me ervan proberen te weerhouden de aanvraag voor een uitkering door te zetten.

De ambtenares had geen enkele interesse in de papieren die verplicht meegenomen moesten worden maar hield een half uur durende tirade over dat ik “als ik mijn best maar had gedaan wel aan werk had kunnen komen.” Ik solliciteerde volgens haar alleen op een hoog niveau (maar wat verwachten ze nou van iemand wiens laatste baan directeur bij een culturele instelling was?) terwijl er van me werd verwacht dat ik op ALLE geaccepteerde arbeid zou solliciteren. Ik voelde me zeker te goed om ongeschoold werk te doen?

Nu heb ik in mijn jonge jaren vaak genoeg aan productielijnen gewerkt; dat was destijds heel normaal; je speelde in een band en daarnaast deed je eenvoudig werk dat je in staat stelde de hele dag met het verzinnen van teksten voor je liedjes bezig te zijn en tegelijk aan je conditie te werken; de muziekstijl die ik beoefende eiste nogal wat lichamelijke inspanning op het podium.productiewerk2
De onverkwikkelijke waarheid is dat, al zou ik willen, ik nooit van zijn levensdagen meer voor een dergelijke banen in aanmerking zal komen. Ten eerste omdat ik daar te oud voor ben wat het risico dat ik me vanwege blessures regelmatig ziek zou melden te groot maakt. Daarbij weten werkgevers donders goed dat als ze een persoon aannemen die een leidinggevende functie heeft gehad en te veel over het arbeidsrecht weet ze keer op keer op overtredingen van de Arbowet zullen worden gewezen. En dat is terecht gedacht omdat ik uit rancune dat ik gedwongen wordt onder mijn niveau te werken, bij de minste aanleiding de pleuris uit zou laten breken.

Dat feit bracht ik te berde waarop ik te verstaan kreeg dat ik mijn CV toch aan kon passen als ik op ongeschoolde arbeid solliciteerde? ‘Gewoon liegen dus?’, vroeg ik? ‘Ja, natuurlijk’, was het antwoord. ‘M.a.w.; dezelfde dienst die je verleden, heden en toekomst helemaal uitpluist en in elk klein leugentje aanleiding kan zien je een uitkering te weigeren, vindt het geen probleem als je jezelf tegenover toekomstige werkgevers voordoet als iets dat je niet bent. ‘En als ik dan bij zo’n bedrijf aangenomen wordt. Moet ik dan de hele tijd me blijven opstellen als een of andere sukkel, alle wat de baas opdist slikken en mijn hele dienstverband toneel spelen? Is een baan die minimumloon oplevert zoiets waard?’ Blijkbaar wel want het scheelde niet veel of ik had met deze opmerkingen mijn rechten op steun van de staat verloren.werk3

Dus speelde ik het spelletje verder maar mee, gaf de antwoorden die de ambtenares van me verwachtte, verklaarde dat ik alle arbeid, het maakte niet uit hoe smerig en laagbetaald aan zou pakken. Je weet dat degene die tegenover je zit bevelen uitvoert en dat het geen enkele zin heeft om je ertegen te verzetten dat je als nieuwbakken bijstandstrekker door een serie hoepels moet springen. Dat het een zinloze exercitie is die je geen stap dichterbij het verkrijgen van een baan brengt weet de dienstdoende ambtenaar net zo goed als jij, maar ook deze persoon moet zijn verplichte rondjes in de tredmolen draaien.

Het gesprek kreeg een onverwachte wending toen ik de dienstdoende ambtenares opeens aan me vroeg hoe ze bij mij over kwam. Ik antwoordde eerlijk dat ik haar nogal streng vond. Het gesprek had veel weg van een verhoor, alsof ik betrapt was op een poging om heimelijk mijn hand in de gemeentekas te steken. Daarop begon ze bijna huilerig te vertellen dat deze baan haar ook niet in de koude kleren ging zitten en dat ze het ook niet prettig vond om de boeman te moeten spelen. Ze was duidelijk voor deze rol getypecast dacht ik toen ze zo begon. Ze had nu eenmaal een streng gezicht. Ik vertelde haar dat ik begreep dat ze een vast protocol moest volgen en dat ik zelf in mijn laatste baan ook wel onprettige gesprekken had moeten voeren; bijvoorbeeld als je personeel moet ontslaan. Toen ik dat had verteld had glimlachte ze voor het eerst tijdens het hele gesprek. Heel even had ik medelijden met haar al besefte ik ook dat ik honderd keer liever aan mijn kant van de tafel wilde zitten dan haar rol op me te moeten nemen; iemand die de taak heeft te proberen werklozen af te laten zien van hun recht op een uitkering. Want dat was toch wel het overheersende gevoel dat dit gedeelte van het traject me gaf.

strafkampIk werd naar huis gestuurd met de mededeling dat ik de komende 6 weken minimaal 5 sollicitaties per week moest doen op alle soorten vacatures, en me bij minimaal 2 uitzendbureaus moest inschrijven. Het duurde daarna nog 12(!) weken voordat mijn uitkering definitief werd toegekend. Na 4 weken kreeg ik wel voorschoten, steeds onder dreiging dat ik alle geld terug zou moeten betalen mochten ze alsnog ontdekken dat ik geen recht op een uitkering had. Het is altijd goed om een stok achter de deur te hebben om die luie werklozen een beetje aan te jagen, nietwaar? Al deze maatregelen komen zo overduidelijk uit de kokers van VVD’ers die als schoolverlaters in het bedrijf van hun ouders emplooi gevonden hebben en daarom nooit hebben hoeven te solliciteren. En bij mij werkten ze volledig averechts. Ik word alleen maar boos en recalcitrant als ik als een klein kind behandeld wordt.

En het wordt allemaal nog erger. Volgende week de hel van werk loont.

Ik schrijf een serie columns over mijn ervaring als werkzoekende/bijstandtrekker. Steeds meer mensen zullen onvermijdelijk met de hier geschetste problematiek in aanraking komen. Het verschil met hoe er vroeger en tegenwoordig met werklozen wordt omgegaan is ontluisterend. Het is een crime om als 45 plusser nog aan een baan te komen, maar het is me gelukt; ik werk weer. En ik heb nog een leuke baan in mijn eigen sector gevonden ook. Maar denk even na voordat je als lezers ‘zie je wel dat de crisis voorbij is’ of ‘zie je wel dat je als je maar goed gemotiveerd bent aan het werk kan komen’ gaat roepen. Hier deel twee:

werk effectieve-gespreksvoering_lAl bij mijn eerste contact met de ambtenaren van de sociale dienst werd me duidelijk dat de regels rond het verkrijgen van een bijstandsuitkering op zijn zacht gezegd ‘warrig’ zijn. De eerste stap in het proces is een afspraak met de intakebalie te maken. Daarvoor bel je een telefoonnummer dat je verbind met een centrale balie; een callcenter dat alle aanvragen in het land voor die eerste afspraak regelt. Ik kan alleen maar raden naar de reden waarom dat zo omslachtig moet, maar het zal wel te maken hebben met de statistieken van de aanwas der werkelozen. Op deze manier kan dat getal feilloos bijgehouden worden. Na ruim 45 minuten in de wacht, de zenuwen maximaal uitgerekt door de meeste afschuwelijke muzak, (Muzak werkt bij mij echt averechts; ik krijg er moordneigingen van. Het verplicht mij naar muizenissen van een of andere derderangs componist te luisteren. En dat hij en zijn publisher daar ook nog aan verdienen, maakt het alleen maar nóg erger) werd ik uiterst vriendelijk te woord gestaan en ik kreeg mijn afspraak. Er werd voordat het gesprek aanving door een computer aan me verteld dat het gesprek opgenomen zou worden en achteraf werd er gevraagd of en hoe tevreden ik met de behandeling van de telefoonoperator was. ’t Is net alsof je een groot bedrijf of een bank belt en waarschijnlijk gebruiken dat soort bedrijven precies hetzelfde callcenter.werk

Via werk.nl werd erop gewezen wat ik allemaal aan paperassen bij die eerste afspraak bij me moest hebben. Het bijeenbrengen van al dat papier koste me bijna een dag speuren in ordners, mijn computer en online. Maar uiteindelijk lukte het me om alles boven water te krijgen: bankafschriften van alle rekeningen op mijn naam. (toch nog 3 stuks!), huurcontract (ik woon al 12 jaar op hetzelfde adres, dus het duurde even voordat ik die terug had gevonden), ontslagbrief laatste werkgever, einde beschikking ww, paspoortkopie, bewijzen van schulden, alle sollicitatiebrieven van de laatste maanden compleet met afwijzingen. Ambtenaren zouden echter de meeste van deze paperassen moeiteloos kunnen terugvinden aangezien je die al tijden geleden ook bij de UWV hebt ingeleverd, maar het is blijkbaar de bedoeling om je zoveel mogelijk moeite te laten doen. En dat wordt je de rest van het traject keer op keer ingepeperd; je hebt niets beters te doen dan solliciteren, solliciteren en formulieren invullen of terugvinden. En o wee als je ook maar een minuut van je ‘vrijheid’ durft te gaan genieten.

werk abc16De afspraak was anderhalve week na het telefoontje ingepland. Stipt om negen uur moest ik ter burele verschijnen. Ik sta altijd om 8 uur op, daar hoef ik geen vroege afspraak voor te hebben; het is de schrijfdiscipline die me dat dicteert, en die dag was ik nog iets vroeger op, omdat ik een slootje koffie naar binnen moet werken voordat ik bereid ben om met wie dan ook te communiceren. Om half negen stond ik op het punt te vertrekken toen ik tot mijn verbazing door de dienstdoende ambtenaar van Sosawe werd gebeld met de mededeling dat mijn afspraak verschoven werd omdat die twee weken te vroeg was ingepland. Gevraagd naar hoe dat nou zit werd me te kennen gegeven dat Rotterdam een kortere procedure voor het toekennen van bijstandsuitkeringen volgt dan andere gemeenten. In deze stad was die twee weken korter en blijkbaar hadden ze daar geen rekening mee gehouden bij dat callcenter. Of ik dus twee weken later maar weer een nieuwe afspraak wilde maken. De betreffende ambtenaar klonk alsof haar hoofd om 9 uur ’s ochtends nog niet naar werken stond en dat zat me niet lekker dus besloot ik maar meteen weer dat callcenter te bellen. Deze keer werd ik na 45 minuten uit de wacht gegooid en woedend zocht ik dus naar een ander, rechtstreeks nummer van Sozawe. Weer een half uur wachten later, (en verdomd als ’t niet waar is: ondanks dat ik een ander nummer had gedraaid werd ik vergast op exact hetzelfde muzakje) kreeg ik een verbaasde ambtenaar aan de telefoon die, niet geheel onverwacht, het verhaal van de ambtenares ontkrachtte. Sommige ambtenaren doen dus blijkbaar maar wat. Ik kreeg gelukkig nog dezelfde week een afspraak toegewezen. Om kwart over 2 ’s middags deze keer.

 

Hier een serie columns over mijn ervaringen als werkzoekende/bijstandtrekker. Het verschil met hoe er vroeger en tegenwoordig met werklozen wordt omgegaan is ontluisterend. Het is een crime om als 45 plusser nog aan een baan te komen, maar het is me gelukt; ik werk weer. En ik heb nog een leuke baan in mijn eigen sector gevonden ook. Maar denk even na voordat je als lezers ‘zie je wel dat de crisis voorbij is’ of ‘zie je wel dat je als je maar goed gemotiveerd bent aan het werk kan komen’ gaat roepen. Hier het eerste deel:

 

werkloos578
Uiteindelijk heb ik (maar) vijf maanden in de bijstand moeten doorbrengen. Vijf maanden in de hel van de re-integratietrajecten en ik word nog steeds woedend als ik terugdenk aan de vernederingen die ikzelf onderging en andere werklozen om me heen heb zien ondergaan.

Als je achter in de 40 bent moet je eraan wennen dat je zo goed als uitgerangeerd bent. Je bent voor bijna alles te oud en opgedane ervaring telt niet meer mee. Men gaat er domweg vanuit dat je niet met de hedendaagse technologie (lees computers) en nieuwe management technieken bent meegegroeid. (lees: werk totdat je erbij neervalt en houdt vooral overal je bek over)

Maar je bent, in mijn geval tot mijn 68e, verplicht om met ‘circus werk of uitkering’ mee te blijven hobbelen. In Den Haag zeggen ze dan dat ze onder dreiging van werkloosheid, die voor deze groep mensen zoveel zwaarder weegt, supergemotiveerde en loyale oudere werknemers kweken. Yeah right! Ontevreden, woedend tandenknarsende crumpy old farts maken ze van ons. Wij zijn de mensen die met jaloezie en afkeer naar babyboomers, die op hun 52e al met de VUT gingen, moeten kijken en binnenkort verplicht diezelfde vroeg gepensioneerden de billen mogen gaan wassen. Dat kan nog wat worden.

Voordat ik mijn laatste baan verloor had ik 19 jaar aan een stuk door gewerkt en dat leverde 26 maanden WW uitkering op. Tamelijk mager als je uitrekent wat ik in die periode allemaal aan premie hebt betaald. Je krijgt tegenwoordig ook niet meer 70% van je laatste loon; dat wordt over een langere periode berekent. Laat ik nou net in het laatste half jaar van mijn vorige functie na 2 jaar keihard knokken eindelijk meer uren en dus loonsverhoging hebben afgedwongen! Ik kreeg mooi WW over mijn vorige loontje en ging er dus 50% op achteruit i.p.v. 30%.

Het wordt, met een beetje pech, ook nog eens normaal gevonden dat je 24 uur op een loonlijst staat maar het twee of driedubbele aan uren nodig hebt om al je taken uit te voeren. Dat had ik twee jaar lang aan den lijve ondervonden. Voordeel daarvan was wel dat ik me absoluut niet bezwaard voelde om een tijdje van een uitkering te ‘profiteren.’
De premie die ik voor mijn pensioen heb ingelegd beschouw ik als verloren; ik geloof niet dat er tegen de tijd dat ik 68 jaar ben nog pensioenen of AOW zullen bestaan. En of ik die leeftijd haal is ook nog maar de vraag want de werkdruk wordt steeds verder opgevoerd; die is sinds 1980 bijna verdubbeld, en daardoor wordt de kans dat je ooit aan een hartstilstand bezwijkt of voor een trein springt navenant hoger.

Drie jaar geleden werd ik ontslagen, en kwam ik dus in de WW, maar desondanks werkte ik door met als verschil dat ik hetzelfde werk als onbetaalde vrijwilliger uitvoerde. Voor mijn laatste baan organiseerde ik optredens en festivals en dat bleef ik doen. Waarom doe ik hetzelfde werk zonder ervoor betaald te krijgen? Allereerst omdat het mijn passie is en ik me niet zomaar laat tegenhouden. Daarnaast hield ik op deze manier mijn netwerk bij boekers en bands in stand. Dat zou het verkrijgen van een volgende baan in de culturele sector makkelijker moeten maken.

Natuurlijk vraag je als lezer nu af of ik niet van deze activiteiten zou kunnen leven en het antwoord is nee. Ten eerste leveren deze optredens sowieso niets op voor de organiserende partij; ik heb geen eigen zaal en dus geen bar omzet en ten tweede kan je geen vaste gages betalen dus deel je ook niet mee in eventuele winst aan de deur. Welke winst trouwens? Klappers met entreegeld zijn tegenwoordig erg zeldzaam. Ik had er in principe niet zoveel moeite mee om een derde van mijn toch al magere loon in te leveren zolang ik maar kan blijven doen wat ik wil doen. Voor de rest viel er wel een mouw aan te passen. Ik verhuurde de helft van mijn huis aan een studente waardoor de vaste lasten nog net betaalbaar bleven en omdat alle rompslomp, die je ook nog hebt als je een zaal moet runnen, weg viel had ik eindelijk tijd om een boek te schrijven.

work-05De culturele sector waarin je altijd hebt gewerkt is de laatste paar jaar, onder leiding van achtereenvolgende VVD bestuurders gedecimeerd. Er is absurd weinig werk in te vinden en je moet er door het hele land voor afstruinen om op het door mij gewenste niveau banen te vinden. Extra problematisch is dat kandidaten voor het soort baan dat ik zoek bij culturele organisaties meestal intern worden gevonden. Het is verplicht deze banen ook extern aan te bieden en ik ben verplicht te solliciteren. Dus doen we allemaal ons verplichte stoelendansje al staat de uitkomst van te voren al vast. Maar ik heb in ieder geval een mooie lijst van eerste gesprekken aan mijn sollicitatiemails over gehouden en mijn UVW begeleider was tevreden over mijn inzet. Een UWV begeleider die ik overigens nooit in levende lijve ontmoet heb en waarvan ik soms het sterke vermoeden heb dat het slechts een avatar betrof.

Mijn WW uitkering werd prompt om de 28 dagen op mijn rekening gestort en de automatische incasso’s van het energiebedrijf, de zorgverzekering, internet, telefoon en televisie aansluiting werden tot op het einde netjes afgeschreven. Tegenvallers zoals kapot witgoed, klein onderhoud aan mijn huis en extra tandarts en dokterskosten moesten helaas iets te vaak bekostigd worden door een doorlopend krediet aan te spreken. Dat krediet was bij aanvang van de uitkering bijna afbetaald maar staat nu maximaal rood. Vijfduizend euro. Tegenwoordig is dat geen bedrag om wakker van te liggen. Ik had ook een hypotheek van een paar ton kunnen hebben op een huis dat je door de crisis op de huizenmarkt aan de straatstenen niet kwijt kunt.

Maar, ruim duizend sollicitaties verder, was opeens het einde van de WW periode met relatieve zekerheid voorbij en doemde de bijstand op.werk2
Ik had nog steeds €800 vaste lasten en mijn huurder moest vertrekken. Ik had makkelijk een andere student kunnen vinden om die kamer aan te verhuren, maar daar schoot ik financieel niets mee op omdat dat huurgeld 100% gekort zou worden nu ik een bijstanduitkering ging ontvangen.

Martelgang is geen understatement als je het op het aanvragen van een bijstandsuitkering betrekt. Om te beginnen staat elk schrijven dat je van Sozawe ontvangt bol van de waarschuwingen tegen eventuele fraude. Je wordt daar zo vaak op gewezen dat je onvermijdelijk jezelf gaat afvragen of je niet, misschien zelfs zonder dat je het beseft, aan het frauderen bent. In de optiek van de neo-liberalen die op dit moment de scepter over dit land zwaaien is dat ook zo; dat je een uitkering nodig hebt om rond te komen is bewijs dat je een luie uitvreter bent die gedwongen moet worden om elk baantje aan te nemen. Want in de kassen is er werk zat. Maar als onze fijne bestuurders zelf gesnapt worden op corrupte praktijken en het veld moeten ruimen maken ze zonder scrupules gebruik van ruimhartige wachtgeldregelingen.
Deel 2 komt eraan

Wat ga jij doen? Blijf je thuis op 19 maart? Telkens weer teleurgesteld door de politiek of gewoon niet geïnteresseerd? Ben je een van de velen die denkt dat ’t toch niet uitmaakt of en wat je stemt? Dat het niet uitmaakt welke partij er wint omdat er toch niks (echt) veranderd? Of omdat over alle belangrijke zaken steevast beslist wordt zonder dat jij daarin gekend wordt?

Als je tot de conclusie komt dat stemmen geen zin heeft moet je dat lekker zelf weten. Ik kan me indenken dat je tot die conclusie komt want alle bovenstaande bedenkingen heb ik zelf ook.

Maar toch ga ik stemmen.

Stem je niet? Soit! Maar laat dan wel wat van je horen! En dan bedoel ik niet dat je af en toe een commentaar bij nieuwsartikelen of op een forum plaatst, want dat helpt dus geen zak! “Opinions are like assholes; everyone has one!” Tegenwoordig zeikt iedereen oeverloos overal over zonder de moeite te nemen om samen met gelijkgestemden ook maar ene moer aan de situatie te veranderen. Bedenkingen bij de manier waarop democratie momenteel werkt ontslaan je niet van de plicht wat aan je eigen situatie of die van anderen te doen.

Maar we hebben het allemaal te druk met belangrijkere zaken; we werken ons het apezuur om rond te komen nu we een huis gekocht hebben, kids moeten verzorgen, er een auto voor de deur staat, omdat de vorige vakantie nog afbetaald moet worden etc. En de restjes tijd die overblijven spendeer je aan het pielen op je smartphone.button_web_verkiezingen-07

Ongemerkt kom je steeds dichterbij een situatie waar er maar iets hoeft te gebeuren en dan ben je de Sjaak. Vaak zijn ze bijna onvermijdelijk:  je ouders worden oud en/of ziek en hebben hulp nodig. Maar die hulp hoor je opeens zelf te organiseren. Of je hebt de pech dat jij  of je partner je baan verliest. Ben je toevallig ZZP’er dan tuimel je meteen de bijstand in of zal je samen met je kids van het inkomen van je partner moeten gaan rond komen. Dan mag je kopers voor je huis gaan zoeken. Dat je het aan de straatstenen niet kwijtraakt is heel jammer voor je; je moet je verlies maar nemen. Niemand had toch kunnen voorzien dat de huizenprijzen niet tot inde eeuwigheid zouden blijven stijgen?

En zo trekt de overheid zijn beschermende armen steeds verder van je af en laat je je eigen boontjes doppen. Je kan als burger toch alles zelf organiseren? Is je buurt aan het verpauperen? Dan neem je het heft toch gewoon zelf in handden? Dan zorg je toch met elkaar dat de straat schoon en heel is en blijft, de dealers en junkies uit je buurt worden verdreven, je asociale buurman die met 80 km door de buurt scheurt op zijn nummer wordt gezet, de ouderen in de straat elke dag een warme maaltijd krijgen enzovoort!

Maar, och gut, klein detail: daar heb je helemaal geen tijd meer voor. Heb jij nou niet een klein beetje het gevoel dat je erin geluisd bent?

De overheid roept dat ze geen geld meer hebben en overal op bezuinigd moet worden. Maar ze heeft de lasten van grote bedrijven steeds kleiner gemaakt terwijl die van jou steeds verder stijgen. Ja, ook die van jou als kleine ondernemer in het MKB. De vennootschapsbelasting (belasting op winst) is de afgelopen decennia met de helft verminderd (van 48 naar 24%), en Nederland is een belastingparadijs voor multinationals geworden.programmalogo_0

Ik heb zelf ook altijd een hekel gehad aan een bemoeizuchtige overheid. Maar een overheid die domweg niks meer regelt is nog erger; die laat de hongerige honden van de vrije markt op je los. Ergo; je mag uren, dagen, weken gaan besteden je kritische consumentisme. En hoe je ook je best doet, je blijft even veel betalen want al die bedrijven waar jij gedwongen zaken mee moet doen maken gewoon prijsafspraken. Dat mag officieel niet, maar ze doen het lekker toch. Geen overheid die nog de mankracht heeft ze te controleren.

Als de helft van die burgers niet meer de moeite neemt om te stemmen of anderszins zijn stem te laten horen blijft de toplaag er met de buit vandoor gaan. Dan is alle moeite die vorige generaties met keihard knokken voor het recht op een normaal loon, sociale voorzieningen en stemrecht bij elkaar te boksen voor niets geweest en komen we terug bij af. Want die zogenaamde liberalen stemmen wel; die hebben daar alles bij te winnen.

En nu worden de gemeenten ook nog opgezadeld met taken die vanouds door het rijk werden uitgevoerd; ouderenzorg, jeugdzorg, uitkeringen etc.  Een grote verkapte bezuinigingsoperatie! Maar hoe die operatie verloopt en ingevuld wordt is aan de gemeente om te beslissen. 2014-verkiezingen-banner

Als je een Rotterdam wilt waar een PvdA wethouder van sociale zaken de nieuwe bijstandswet jaren voordat die landelijk in werking treedt al uitvoert. Waar alle bijstandtrekkers rücksichtslos bij de Roteb te werk werden gesteld terwijl diezelfde Roteb honderden werknemers moest ontslaan.  Als je een VVD wethouder wil behouden die ternauwernood van het plan af zag om de hele Rotterdamse Popsector de nek om te draaien en volledig in te zetten op een paar jaarlijkse festivals en verhuurschuren ipv volwaardige podia. Die een situatie voort laat duren waarin 98,5% van de cultuurbegroting uitgegeven wordt aan prestigieuze instellingen die vooral gericht zijn om publiek van BUITEN Rotterdam in Rotterdam uit te laten gaan. Die beslissingen over een nieuw lokaal radio en tv kanaal ruim voor de openbare aanbesteding onderhands bekokstoofde en vervolgens opgezadeld worden met een waardeloze tv zender die nauwelijks iets uitzend (Open Rotterdam) en een ONGEBRUIKT radiokanaal?  (ook Open Rotterdam) Waar een zaal als WATT in een supermarkt veranderd en Waterfront  ongebruikt in handen komt van een organisatie die niet eens huur hoeft te betalen? Waar het Schieblok goedkoop aan cultureel ondernemers wordt verhuurd totdat ze succes krijgen en als dank op mogen rotten om plaats te maken voor het zoveelste Grand Café? Waar kostte wat kost elk jaar een paar nieuwe wolkenkrabbers neergezet moeten worden, zelfs als de o, zo armlastige gemeente miljoenen moet bijleggen om ze te realiseren?

Dan moet je op 19 maart vooral lekker thuis blijven….

SP viltjeachter

Klik hieronder om de 68e aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren:


101025_querienIn deze aflevering te gast: Querien Velter; campagneleidster en kandidaat raadslid voor de Rotterdamse SP. In het interview praten we vooral over het cultuurbeleid in Rotterdam, maar natuurlijk niet alleen daarover. De SP staat voor een meer sociaal gemeentelijk beleid en dat heeft Rotterdam gezien de op handen zijnde overheveling van Rijkstaken naar de gemeenten hard nodig. Tussendoor draaien we Querien’s muziekkeuze plus nog wat opruiend spul uit Leen’s platenkast.

Ongehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm

De show wordt op zaterdag van 21:00 uur tot 22:00 uur herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

010 FM t.a.v. Leen Steen
Lavasweg 19

3193GB Hoogvliet

Playlist Ongehoord

4- maart 2014

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

Stereophonics – Madame Helga

Blonde Redhead – the Dress

D.O.A. – General Strike

I am Kloot – the proof

Poison Girls – Dirty Work

De STaat – Kill the Man

Pete Doherty – Palace of bone

X ray Specs – I live off you

upcVroeger betaalde je per jaar  194 gulden aan kijk en luistergeld.  Nu betaal ik zo’n bedrag per maand. Aan UPC voor zo’n HD tv kast, internet en een vaste telefoonbinding die ik alleen gebruik om af en toe mijn ouders en zusje te bellen.

Alles zou goedkoper worden, de service beter ,de dienstverlening efficiënter en er zou vooral beter naar de wensen van de klant geluisterd worden. Dat werd tenminste beloofd tijdens de grote privatiseringsgolven. Wat is er van die belofte terecht gekomen?

Heel lang geleden deed de tv het heel zelden een keer niet omdat er een zendmast was omgevallen , maar meestal omdat de antenne op het dak kuren had. Toen kwam de kabel tv en alles werkte best goed. Maar op een dag werd  er opeens bij iedereen in de straat zo’n kastje van UPC bezorgd. Die liet je lekker staan want je wist gewoon dat deze actie je alleen geld kon gaan kosten. Totdat de kabel het gewoon niet meer deed zonder dat kastje. Vanaf die dag moest je grof betalen.

85 kanalen met bijna alleen maar shit. En steeds vaker drie kwartier wachten omdat het kabel kastje een software update te verwerken krijgt. Op een gegeven moment kreeg dat kreng die kuren elke dag dus ga je met grote tegenzin je provider maar eens bellen. Tegenzin omdat je eerst door een ellenlang keuzemenu moet worstelen,vervolgens in de wacht gedwongen wordt naar de slechtst denkbare muzak te moeten luisteren om uiteindelijk een studentje aan de lijn te krijgen die niet weet hoe hij je moet helpen. Dat laatste viel echter mee; het bleek dat ik mijn klacht ook kon mailen. Ik kreeg prompt een keurig automatisch verzonden standaard berichtje terug waarin werd beloofd dat ik teruggebeld ging worden.

En ja hoor; drie dagen later, natuurlijk net op een moment dat ik in de spits sta, wordt ik door een uiterst vriendelijke dame teruggebeld.  De dame in kwestie keek even in de computer en wist me daarna het verheugende nieuws te vertellen dat mijn UPC tv kast zo ongeveer uit de prehistorie kwam en al minimaal 5 jaar langer mee was gegaan dan de bedoeling was.  Tja, geen wonder dat hij zijn updates niet meer kon verwerken. Goh zei ik, ‘krijg ik omdat ik zo zuinig op dat kutkastje ben geweest misschien wat geld terug? Jullie hebben me immers nooit verteld dat ik al heel lang geleden een nieuw kastje had kunnen krijgen maar wel de volle mep betaald voor een kast die nauwelijks meer werkte. Daarbij heb ik me de afgelopen drie weken ook nog, heel netjes, heel erg in weten te houden om dat kreng niet tegen de muur verrot te gooien; daar mag toch ook wel wat tegenover staan.

En omdat ik UPC ook al eens een mail had gestuurd waarin ik vroeg waarom je bij ZIGGO allang HBO op de kabel kon krijgen, had ze natuurlijk een heel mooie aanbieding voor me. Ik moest maar eens aan de horizon kast. De HD kast met extra’s. Ik ging alleen voor HBO bijbetalen, maar dan kreeg ik ook nog 5 kanalen film 1 erbij. Kosten 85 euro per maand en mijn internet zou ook nog twee maal zo snel worden. Ik zou alle programma’s die ik wilde zien op kunnen nemen op een harde schijf van 500 gigabyte. Da’s ook niet veel zei ik nog. Ik heb een dvd recorder; die sluit ik er liever op aan, maar dat scheen helaas niet kunnen. Stel je voor dat je alles echt op elk moment terug zou kunnen kijken. Dan ga je al dat moois natuurlijk alleen aan je vrienden laten zien, en erger; het voor ze dupliceren. En dat is verboden hoor!

En wat doe ik met die oude kast? Vroeg ik nog. Nou die KAN u terugsturen maar dan zetten we hem hier in het museum hoor lachte de stem aan de andere kant. Dat nam ik op als dat ze dat ding niet meer konden gebruiken…

Al lang blij eindelijk weer eens normaal naar het journaal te kunnen kijken zei ik uiteindelijk ‘ja’ op het aanbod.  De nieuwe kast zou binnen drie dagen geleverd worden. Zo ook een nieuw modem en gratis aansluitservice. Ik wist al dat dit laatste een leugen was want gratis betekent hier dat je de rekening niet van UPC maar van het bedrijf dat de monteur stuurt krijgt. Dat was mijn moeder net overkomen, gehoord via die landlijn.  Inderdaad werd een nieuw modem en een dag later ook de horizon kast bij mijn buren bezorgd.

Het aansluiten is altijd een zenuwwerkje, vooral met dat modem, want een dag geen internet is een dag niet geleefd, maar alles scheen goed te werken. Met opluchting pleurde ik de oude, prehistorisch en in onbruik geraakte oude kabelkast weg. Een week later werd er weer wat afgeleverd, nu wel aan het goede adres: een doos waarin ik de oude kabelkast moest terugsturen. Later volgde ook een rekening van 85 euro voor het niet terugsturen van die waardeloze oude kast. Een rekening die ook nog eens samen alle andere bedragen automatisch afgeschreven werd. Ik had blijkbaar een licence to steal getekend. Ik boekte dat bedrag terug want zo makkelijk laat ik dat niet gebeuren.

Ook jammer dat het favoriete zenders instellen niet echt werkte. Uiteindelijk toch maar gebeld en kreeg te horen dat je alleen in dat favomenu kan komen door vanaf Ned 1 terug te terug te tikken. Maar dan kom je dus achteraan in je met veel moeite in de volgorde van je keuze gezette zenderlijst.  Ja ,aan die feature wordt nog gewerkt.” Dat bleek een mantra te zijn want aan bijna alle features moest nog worden gewerkt. Opgenomen programma’s liepen vanaf dag 1 constant vast, de kast bepaalde zelf welke programma’s, meest series want daar had ik HBO voor, eruit werden gegooid zodra de harde schijf vol zat. Nog nooit zoveel ergernis aan mijn tv beleefd als in die tijd. Ook hier weer een software update waarmee het favomenu helemaal niet meer werkte. Eind dit jaar komt er weer een software update en dan gaat alles goed lopen werd er telefonisch beloofd.

Dat was de druppel. Na zes maanden ellende had ik het gehad met UPC. Ik vulde de aanmelding in bij XS4all en ging overlopen. Dat is het grote voordeel van de nieuwe tijd van concurrentie tussen de providers; niet tevreden; dan ga je naar een ander.  Maar zo gemakkelijk ging dat niet. Ik werd op een zaterdagmorgen uit mijn bed gebeld door een specialist van UPC; blijkbaar de specialist klantenbinding. Ik kreeg een verzoek te blijven dat uitliep op een soort tirade. Ik zat vast aan een jaarabonnement bij UPC en ik kon wel overlopen maar niet zonder de volle mep aan abonnementsgeld te blijven betalen. Tot zover de keuzevrijheid. Het enige wat de meneer voor me kon doen is de horizon aansluiting door een reguliere te vervangen en hij bood me 20 euro korting per maand, op voorwaarde dat ik die 85 euro alsnog ging betalen. Daar ging ik maar op in want door die korting zou ik alsnog over het hele jaar iets minder betalen  .Ik was vast van plan om zodra dat abonnement af liep alsnog over te lopen.

Helaas bleek dat ik nu weer een vol jaar getekend had; tekenen doe je tegenwoordig telefonisch. Ze nemen ook alle gesprkken op, behalve de gesprekken waarin gewag wordt gemaakt van kastjes die in musea terecht komen. En die korting? Tja ik nam een nieuw pakket dus dat gold niet meer. Ik wilde nu helemaal van de tv af. Dat kon, maar ik moest wel een jaar ervoor blijven betalen.

UPC sucks; zoals al die nieuwe megabedrijven. Ze bedienen zich van trucjes die misschien legaal zijn, maar moreel gezien gewoon neerkomen op diefstal. Klantenbinding is iets uit een ver verleden; onnodig geworden. Dat door concurrentie tussen verschillende aanbieders de prijzen lager worden is nu toch wel bewezen onzin. Grote bedrijven maken onderling gewoon prijsafspraken. Dat mag officieel niet, maar ook grote bedrijven werken liever met elkaar dan tegen elkaar. Door wat trucjes met het wegmoffelen van bijkomende kosten doen ze alsof de een wat goedkoper is dan de ander terwijl je overal gewoon hetzelfde bedrag betaald voor je stroom, internet, telefoon etc.  Omdat alle bedrijven ook konden afspreken hun service net zo slecht te organiseren als bij de concurrent is klantenbinding ook geen factor meer. Klanten houdt je tegenwoordig niet meer vast door goede service en scherpe prijzen maar door langlopende contracten, automatische afschrijvingen en het afvlakken van verschillen in service en prijs. Beuk je klanten murw; je hebt als bedrijf je klanten volledig in je macht want ze kunnen niet zonder jouw product.. De marktwerking faalt daarom als regulator. upc managers

We zouden veel beter af zijn als er domweg geen geprivatiseerde banken, nutsbedrijven, farmaceutische industrieën, telecom-providers meer zouden bestaan. Dan kan je dat gegraai aan de top van die bedrijven effectief bestrijden. Een staatsbedrijf kan eerste levensbehoeften als woonruimte, stroom, gas, water en secundaire behoeften als internet voor een veel lagere prijs aanbieden dan nu het geval is. En je kan, in theorie, via je stembiljet invloed uitoefenen op die bedrijven. Nu heb je geen keuze dan alles maar te slikken of het zonder internet en tv te gaan doen.

Blijkt ook nog eens dat de publieke omroep nauwelijks geld via de providers  voor de kabeldoorgifte ontvangt. Ook hier geldt dat de nieuwe spelers op de vrije markt aantrekkelijke cadeautjes van hun VVD vriendjes ontvingen. Ten koste van de belastingbetaler die voor de extra kosten  op mag draaien. Van mij mogen ze UPC, Ziggo en al die andere kutproviders helemaal kaalplukken en met dat geld de publieke omroepen gaan steunen. Dan krijgen we misschien eindelijk wat goeds op tv.

npo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het gejank van de publieke omroepen over de nieuwe bezuinigingsronde die het kabinet over ze heeft afgeroepen roept bij mij maar weinig sympathie op . Ik kijk nog nauwelijks naar Ned 1,2 en 3. Ik vind er al jaren geen reet meer aan. Die horizontale programmering staat me absoluut niet aan; elk dag hetzelfde moeten eten verveelt snel en de drie publieke netten zijn zo langzamerhand steeds meer op de commerciële zenders gaan lijken.

Zelfs het journaal is geen schim meer van wat het ooit geweest is, met hun vreemde keuzes voor flutnieuws en het Jip en Janneke toontje dat ze aanslaan. Blijkbaar moet je tegenwoordig maar genoegen nemen met commentaren op een paar niveaus lager omdat anders niet iedereen het nieuws nog snapt. Alsof de murw gebeukte massa überhaupt nog naar het journaal kijkt; die volgen hooguit nog het ronduit vermakelijke Pownews waar het vrij schieten is op alles dat naar (linkse)politici riekt.  Nieuws als vermaak, je moet er maar opkomen.

Daarbij kijk ik het liefst tussen zeven en acht want dan eet ik voor de TV. Daarna heb ik wel wat beters te doen. Het aanbod op de publieke omroep is rond die tijd echter totaal bagger. Ik haat lingo.

Ook kijkcijfer kanonnen als DWDD mogen ze van mij onmiddellijk afvoeren. Daar zitten op een slaapverwekkende manier ontelbare BN’ers hun 15 minutes of fame eindeloos te rekken; opzouten naar RTL!.

Ik pik later op de avond hooguit nog af en toe een aflevering van Tegenlicht mee.  Maar ook de VPRO maakt teveel bagger. Vroeger waren ze de beste in het verslaan van Popmuziek. Tegenwoordig richten ze zich alleen nog op de mega festivals en zijn ze niet meer dan een reclamezuil voor Mojo events.

Het hele systeem moet op de schop. Al die resten van de verzuilde jaren vijftig moeten plaats maken voor een Nederlandse variant van de BBC. Weg met al die omroepen. Wie christelijke liederen wilt horen moet maar een eigen commercieel christelijke zender starten en omroepen als de Tros en BNN zijn totaal zinloos omdat de commerciële zenders hun flutprogramma’s ook wel uit kunnen zenden.

Wat mij betreft houden we maar één kanaal over en vullen we dat met content van goede programmamakers die informatieve programma’s zoals Tegenlicht, Radar  en Kassa maken. Verder wat licht, maar leuk vermaak als 2voor12 (de quiz) en voor de rest gevuld met goede films, series (Borgen!),  actualiteiten en sport. We betalen genoeg belasting om die voetbalclubs aan stadions te helpen en aan politie-inzet  om de complete competitie op de publieke omroep te behouden. Straks krijg je op Fox na elke samenvatting van 5 minuten een kwartier reclame om de oren geknald.

Allereerst: weg met die zendercoördinatoren! Als er nou ergens een managementlaag bestaat zijn die de zaak niet verbetert maar alleen erger maakt zijn zij het wel. Dat de publieke omroep moest gaan concurreren met de commerciële is de zoveelste neo-liberale gotspe. De publieke omroep die er voor iedereen moet zijn is een slecht excuus om de wansmaak van de commerciële zenders te kopiëren. Laat de publieke omroep een eigen smoel kweken. Ze mogen best licht vermaak brengen maar dat kan best op een wat intelligentere manier dan hoe RTL en SBS dat doen. Er is niks mis met wat verheffing van het volk. Voorlopig worden we alleen maar steeds verder naar beneden getrokken.

En pleur die reclames eruit!! Dat is wat mij betreft een absolute voorwaarde voor kijkplezier. Ik betaal met liefde die 55 euro per jaar voor een enkel kanaal, in plaats van drie, als dat kanaal maar reclamevrij is.

T.V. is een karikatuur van zichzelf

reclame zuigt

Het woord dook gisteren prominent op in de troonrede: de participatiemaatschappij.  Een maatschappij die zijn burgers aanzet tot eigen initiatief, waar de staat zich zo ver mogelijk terug trekt en alleen nog zorgt voor degenen die echt op geen enkele andere manier voor zichzelf kunnen zorgen. (Een verkeerd woord trouwens want een participatiemaatschappij is een bedrijfsvorm; het moet de participatiesamenleving zijn. Typisch Rutte foutje zullen we maar zeggen; die man kan het domweg niet laten om alle vormen van samenleving als een bedrijf te zien)

Maar is het dan ooit anders geweest? Waarom zou iemand bij de staat aankloppen als hij zijn zaakjes zelf kan organiseren?  Maar in de liberale visie werkt het heel anders en zijn er duizenden, tienduizenden, honderdduizenden en misschien zelfs miljoenen mensen in dit land die lekker achterover  leunen in de armen van vadertje staat en in volledige inertie verkeren omdat het nu eenmaal zoveel makkelijker is de staat voor je geluk verantwoordelijk te stellen.

ParticipatiemaatschappijDat terwijl ik zoveel mensen ken die (nog) een eigen bedrijf zouden hebben als ze domweg wat makkelijker krediet van een bank hadden kunnen krijgen.

rutte.wint.verkiezingen.vvd.groot De participatiemaatschappij waar Rutte het over heeft gaat helemaal niet over mensen nieuwe samenwerkingsverbanden aan te laten gaan. Stel je bijvoorbeeld voor dat het groepen mensen daadwerkelijk zou lukken om als collectief  zonnecollectoren op hun daken te installeren en met de opgewekte stroom onafhankelijk te worden van de grote energiemaatschappijen. Dat zouden ze kostte wat kost tegen gaan. Je mag alleen zaken zelf gaan organiseren waar de grote spelers geen brood in zien. Dus je mag de luiers van de kinderen van de buren of je eigen ouders gaan verschonen, maar wordt vooral niet te onafhankelijk en ga niet te ver met als collectief te denken.

Ze zijn er natuurlijk van doordrongen dat hoe goed mensen zich ook organiseren er altijd geld nodig is om die nieuwe samenwerkingsverbanden voor langere perioden te laten werken. Dat geld heeft de overheid niet, dus moet het uit giften komen. Tegenwoordig  komen meeste mensen nauwelijks rond, dus  worden we steeds afhankelijker van giften van de rijken. En dat is macht! Want macht is wat je wilt kopen als je de rest allemaal al hebt.  Macht is te mogen bepalen wat goed voor je medemens is. werkloos578

We waren trouwens al een behoorlijk eind op weg naar een andersoortige participatiesamenleving; sinds het begin van de vorige eeuw zijn burgers steeds mondiger geworden, kwamen op voor hun rechten en dwongen de overheid die rechten wettelijk vast te leggen. Dat werkte goed. Op die manier hebben we o.a. het ziekenfonds, sociale huurwoningen, betaalbaar hoger onderwijs, werkloosheidsuitkeringen en rechtshulp bij elkaar geknokt.

werkloosheid2Er werkten teveel mensen voor de overheid? So what? We werken voor en door elkaar; werk is participatie!  De belasting was hoog? Wat maakt dat uit als je straat schoon, veilig gehouden en verlicht wordt, je huis betaalbaar is en er een vangnet is voor als je ontslagen of ziek wordt? Persoonlijk betaal ik graag belasting zolang dat geld maar gebruikt wordt om mensen aan het werk te houden.  Wie besteedt niet  liever aandacht aan zijn kinderen dan dat je na je werk vrijwillig voor de buurt moet gaan bijbeunen? Jij moet alles maar zelf in je buurt gaan organiseren terwijl je buurman/vrouw werkloos wordt? Een buurman die vroeger de straat schoon maakte, kinderjuf, verpleger of leraar was?

En dacht je nou echt dat dikke nekkers in villawijken zelf luiers van hun demente ouders gaan verschonen? Die huren gewoon een tweede nanny in; ze hadden er al een voor de kinderen. Zo wordt die zogenaamde participatie opgedrongen aan iedereen met een smalle beurs terwijl de graaiers zoals altijd buiten schot blijven. Al met al is het gewoon een ordinaire bezuinigingsmaatregel. En niet de eerste waarbij Neo Liberaal Nederland om het hardste roept dat we deze maatregel over onszelf afgeroepen hebben. We moeten gewoon eens stoppen met oud, ziek, psychisch gestoord of arm te worden. We hebben dat allemaal helemaal zelf in de hand want de onderkant van de samenleving moet en zal solidair met elkaar zijn zodat de rijken zich over hun eigen problemen kunnen bekommeren. Want ze hebben het zwaar hoor; ze moeten tegenwoordig te pas en te onpas uitleggen waarom ze als directeur van een Nutsbedrijf twee maal meer dan de balkenendenorm betaald moeten krijgen. Voor je het weet wordt je op de sociale media nog voor graaier uitgemaakt en kan je vrouw niet meer rustig shoppen zonder door plebs lastig gevallen te worden.

Als ze een participatiemaatschappij willen moeten ze eerst eens zorgen dat het vertrouwen in de politiek weer gaat stijgen en er meer mensen gaan stemmen. Stemmen is de meest voor de hand liggende vorm van participatie in de maatschappij.

bogueMet veel bombarie presenteert het Popkantoor zich als een initiatief dat uit de muziekscene afkomstig is. Dit stadsinitiatief is wat mij betreft afkomstig uit een kleine kliek ‘cultureel ondernemers’, op zich is daar natuurlijk niks mis mee, ware het niet dat de Rotterdamse cultuurelite de laatste jaren een tamelijk slechte naam voor zichzelf heeft weten op te bouwen. Na de debacles met Nighttown, Watt, Waterfront en de Nieuwe Oogst krijg ik het niet over mijn hart om juichend de fanfare van het Popkantoor achterna te gaan lopen. Ik geloof best in de goede intenties van mensen als Dave Geensen, maar alle alarmbellen gaan bij mij af als er heel makkelijk door te prikken verwachtingen worden gewekt.

Mijn grootste bezwaar bij de organisatie van het Popkantoor is dat ze aalglad zijn en zich op vreemde manieren onder alle kritiek uit proberen te wurmen.  Het Popkantoor zegt eerst niet genoeg aan de 2,5 miljoen prijzengeld van het stadsinitiatief te hebben en presenteren ze plannen waarin er nog minimaal 4 jaar subsidie bij moet. Dat kan helemaal niet volgens de regels van het stadsinitiatief en geschrokken beweren ze meteen daarop ze vanaf day one op eigen benen kunnen staan. Waarom lukt het me nou niet om dit te geloven? Omdat de huur op deze triple A locatie nog hoger zal liggen dan die van Worm? Hoe willen ze die huurpenningen dan gaan terugverdienen?  En dan ook nog met hooguit een of twee programma’s per week?

Why the hell heeft het Popkantoor geen goedkopere locatie kunnen vinden? Er staat een miljoen vierkante meter kantoorruimte leeg die met wat hulp van de gemeente voor een habbekrats gehuurd had kunnen worden. Panden die wellicht ook geen miljoeneninvestering  voor een verbouwing nodig hebben.

Het zou mij niet verbazen als het Popkantoor, net zoals het nu in het pand op de West-Blaak gevestigde Cinerama, een huurcontract voor niet meer dan een jaar gaat krijgen. Daardoor kan de eigenaar van het pand: het conglomeraat Volker-Wessel heel makkelijk weer van het Popkantoor af. Met behoud van een door de gemeenschap betaalde verbouwing van de grote zaal en de twee bovenzalen van Cinerama.

De zalen van Cinerama die het Popkantoor zich toe-eigent kunnen nog steeds als bioscoop gebruikt worden zeggen ze dan. Mag je straks op een klapstoel naar een film gaan kijken of moet er na elk popconcert een mini verbouwing plaats gaan vinden? Productiekosten van live optredens zijn zonder dat al lastig in de hand te houden, maar op deze manier jaag je een organisatie wel heel erg op kosten.

Een fail is gemakkelijk te verwezenlijken. Er hangt heel veel af van externe factoren waar het popkantoor weinig grip op heeft. Als Mojo de juiste bands niet gaat leveren en ze die de zaal niet vol (genoeg) weten te krijgen zijn ze de Sjaak. En waarom zou Mojo aanbod naar Rotterdam brengen dat ze ook in de Melkweg, Paradiso, 013, de HMH of Ziggo Dome kunnen neerzetten? We zijn hier allang gewend om naar 020 af te moeten reizen zeggen ze bij Mojo.

Waarom krijg ik nu al visioenen van acties in de media om het Popkantoor te behouden? Zouden die lui achter het popkantoor denken dat het hun organisatie uiteindelijk ook wel gaat lukken om jaar in jaar uit extra geld bij de gemeente los te weken? Extra geld dat wellicht bij andere culturele instanties weggehaald moet worden?

Wie garandeert ons dat er over twee jaar nog andere (kleinere) podia door de gemeente gesubsidieerd worden? De gemeente is na al de in de eerste alinea van deze column genoemde financiële rampen al niet meer zo happig om nog geld in popmuziek te steken. Dus wat gaat er gebeuren als het popkantoor faalt? Het zou mij niet verbazen als de gemeente na een zoveelste aderlating van gemeenschapsgeld zijn handen helemaal van de popsector aftrekt. Domweg omdat de sector de indruk incompetent te zijn niet meer van zich af weet te schudden.

De tering moet eindelijk naar de nering gezet worden; vergeet die dure A-locaties. Wat kan jou het nou bommen of een podium op een prestigieuze locatie zit? Rock ’n rol gedijt nog steeds het best in een kelder, uit het zicht van koopgootbewoners.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 190 andere volgers

%d bloggers like this: