Skip navigation

Categorie Archieven: Rotterdam

Voorafgaand: Ik heb een bijstanduitkering aangevraagd. De omstandigheden die me daartoe dwongen is een verhaal dat u dagelijks in de krant kan lezen; ik ben te oud, te laag opgeleid en werkzaam geweest in een door de politiek gedecimeerde culturele sector. Ik heb mij de afgelopen 17 jaar opgewerkt van stagehand tot directeur, maar op dat niveau is werk schaars. Desalniettemin heb ik de afgelopen 2 jaar ruim 1000x gesolliciteerd. Ik heb vaak meegedongen naar banen die onder mijn niveau zaten of waarvan ik minimale kennis van de te verrichten werkzaamheden had. Soms was ik blij dat ik afgewezen werd. Zeker 80 % van die sollicitaties heb ik gedaan wetende dat ik geen enkele kans op de aangeboden baan had.

De eerste keer dat ik de woorden’ Werk Loont’ las werd ik voor mijn gevoel teruggeflitst naar mijn schooljaren. Ik weet niet welke zieke geest die woorden heeft verzonnen; de betekenis dekt ongeveer dezelfde lading als ‘op school leer je van alles.’ Een ordinaire dooddoener dus. Dit soort muizenissen komen dus bij mij op als ik in wachtkamers moet vertoeven.

Voordat je bij werk loont ingedeeld wordt heb je al een zinloos traject achter de rug met allerlei leuke door creatieve ambtenaren verzonnen bullshit zoals ‘speeddaten met uitzendbureaus.’ 200 werklozen, 4 uitzendbureaus, 4 uur lang wachten, 1 gesprek, geen kans, te vroeg opgestaan; ochtend en humeur verpest.

werk roteb1En dan moet je jezelf bij de Roteb melden. Om te leren dat je vroeg op hoort te staan, moet dat zó vroeg dat je de eerste tram moet halen. Ik heb 20 jaar vooral ’s nachts gewerkt en mijn ritme omzetten kost nogal wat moeite dus haalde ik liever een nacht door dan me te verslapen.

Ik haat wachten, maar een wachtkamer vol lotgenoten heeft maar een kleine aanzet nodig om los te barsten in eindeloze verhandelingen over allerhande vernederingen, onrecht en de financiële ellende daar nog bovenop. Er wordt gewaarschuwd voor bepaalde nare karaktertrekjes bij werkconsulenten, er wordt doorgenomen hoe het best om te gaan met allerhande procedures, er wordt samengezworen en er worden, helaas meestal vruchteloze, plannen gemaakt om de boel bij Sozawe te saboteren. Op een rare manier zit je dan opeens in een gezellige eendracht het systeem te vervloeken. In ieder geval blij dat de menselijke geest zo snel niet gebroken wordt.

Iedereen in de wachtkamer heeft een vlekje: te oud zijn is nog wel het minste (al komt die aandoening ook het meest voor); allemaal lui die 30+ jaar voor dezelfde baas hebben gewerkt, baas failliet of bedrijf overgenomen door een durfinvesteerder en toen weggewerkt. Twee jaar ww, een paar duizend keer gesolliciteerd en daarna onvermijdelijk de bijstand in. De rest is jonger maar heeft psychische, alcohol of drugs problemen of handicaps waar je tegenwoordig niet meer voor afgekeurd wordt, maar waardoor je ook nergens wordt aangenomen.

De uitleg van de ambtenaar over wat er van je verwacht wordt is eigenlijk niet meer dan een tirade van wat je allemaal te wachten staat als je je niet aan de eenzijdige afspraken houdt.(In andere tijden noemden ze dat gewoon eerlijk “bevelen”, maar tegenwoordig niet meer, want dat klinkt zo naar).

Daarna mogen we vragen stellen. Alle vragen die gesteld worden komen op hetzelfde neer; ik heb een individueel probleem want…ik ben ziek, psychisch niet in orde, net afgekickt dus kan ik dit werk eigenlijk niet doen. Alle antwoorden zijn hetzelfde; als je niet meewerkt krijg je geen uitkering, discussie gesloten. Lulligste is dat ze bij het intakegesprek tegen deze kneuzen hebben gezegd dat ze hun geval bij deze werkconsulent kenbaar moeten maken en deze werkconsulent op zijn beurt beweerd dat als je eenmaal voorbij het intakegesprek bent gekomen geen bezwaren meer mag maken. Je voelt het ongemak en de woede onder de mensen stijgen. werk strijdtegendwangarbeid

We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Onze uitkering is nog niet toegekend, maar je wordt wel meteen tewerkgesteld. De vraag die ik pesterig aan de ambtenaar die uitlegt wat werk loont inhoudt stel is of ik een vergoeding voor dit werk ga krijgen als mijn uitkering alsnog geweigerd wordt. Maar inderdaad; als je uitkering geweigerd wordt krijg je niets. Lijkt mij iets waar het hof voor de rechten van de mens nog wel wat bedenkingen bij zal hebben.

Je krijgt een paar schoenen; lelijke werkschoenen met spekzolen die na een week vol blaren toch best lekker gaan zitten, handschoenen en het verplichte fel gekleurde hesje waaraan iedereen op een kilometer afstand kan zien dat je een tewerkgestelde bent. Terwijl we ons hesje passen worden er plannen gemaakt om een keer met zijn allen in ouderwetse zwart wit gestreepte gevangenispakken te verschijnen. Maar waarschijnlijk gaan ze dan meteen onderzoeken waarvan je zo’n pak hebt kunnen betalen. bankje

Dan door naar het werkstation waar je voor gekozen hebt. Ik koos voor centrum en kwam uiteindelijk in Noord terecht waar de helft van mijn kennissen woont en ik de hele dag op straat wordt herkend. Daar wordt er nog even bepaald welke werkdag het meest geschikt is voor jou. Ik wil een dag die zover mogelijk van het weekend verwijderd is omdat ik in het weekend ’s nachts dus als vrijwilliger nog steeds voor die stichting werk en me al om 7 uur bij de Roteb moet gaan melden. Ik kies dus de woensdag en besef op de rit terug naar huis pas dat ik nu op woensdagen niet meer kan trainen en ook te vroeg op moet om te kunnen schrijven.

De sfeer bij de Roteb is gelukkig nog best OK. De vuilnismannen die je ploeg moeten begeleiden zijn een stuk relaxter dan de ambtenaren van Sozawe. Dat je hun baantjes inpikt wordt je niet nagedragen; ze weten ook wel hoe de vork in de steel zit. De afgelopen jaren zijn er honderden collega’s afgevloeid, de meesten worden niet vervangen, ook niet door werklozen. Een vuilniswagen heeft tegenwoordig maar 1 bestuurder en die doet alles alleen. Containers uit de sleuven trekken, legen en weer verder. Maar dat mag je als werkloze natuurlijk niet; jij mag papier gaan prikken met zo’n ingenieuze knijper. Daar loop je dan, veel te vroeg door een toch wel tamelijk schone straat. Vergeleken met de jaren 8o kan je tegenwoordig van de straat eten, maar het kan blijkbaar nog altijd beter. Ik krijg het gevoel dat ik vooral papier en blik opknijp dat per ongeluk naast de bak gemikt is of uit de bak is gewaaid, op sommige plekken voor hangjongeren na waar het vooral vol ligt met blikjes energiedrank. Vers stinkt dat spul al een uur in de wind; verschraald is het misselijkmakend.

Na nog geen kwartiertje is er al de eerste pauze. Al snel blijkt dat het de bedoeling is op deze 8 urige werkdag zo min mogelijk werk te verzetten. Een soort daad van verzet van de vuilnismannen die ik op zich wel kon waarderen, ware het niet dat ik tijdens pauzes al heel snel ga bedenken hoeveel beter ik deze tijd had kunnen besteden. Aan en nog af te maken boek bijvoorbeeld of desnoods aan een sollicitatie. Je wordt van hot naar her door de wijk gereden; een half uurtje losgelaten op zwerfafval of als je geluk hebt op grofvuil dat in een vrachtwagen geladen moet worden. Gelukkig mogen we om 2 uur al naar huis. Niet aan die ambtenaren vertellen hè?prik

Ik heb er geen enkele moeite mee om in ruil voor een uitkering wat werk voor de gemeenschap te verzetten. Maar laat me dan wel iets doen waar de gemeenschap echt behoefte aan heeft en laat me niet door een al schone straat lopen om met veel moeite drie snoeppapiertjes te vinden die ik op kan prikken. Er blijft zoveel ander belangrijk werk liggen omdat de gemeente daar geen geld meer voor over heeft.

De arbeitseinsatz is bedoeld als vernedering. Het voelt alsof je bent veroordeeld tot een taakstraf. En als je uitrekent hoeveel uur je gedwongen wordt te werken 15×8= 120 uur (en dan laat ik de gedwongen cursussen solliciteren nog buiten beschouwing) en je vergelijkt dat aantal uren met een vergelijkbaar aantal uren dat de rechter als straf oplegt dan kom je in de buurt van veelplegers die overvallen plegen of witteboordencriminelen die miljoenen hebben verduisterd zoals die lul die met van Nieuwenhuizen samen werkte. (het verschil in de bestraffing van de eerste en de tweede groep is overigens nog steeds stuitend; als je een paar tientjes hebt gestolen wordt je harder gestraft dan een parasiet die miljoenen verduisterd heeft)

Zo moet je een strippenkaart waar 15 werkdagen afgetekend moeten worden vol krijgen. Als je ziek bent moet je die dag later inhalen. (Dat moet een echte baas niet proberen; werktijd in laten halen als je ziek bent geweest.) Al gauw hoor ik dat als je deze 15 weken vol hebt er een ander traject wacht; namelijk werk in de kassen. Het is dus zaak zo vaak mogelijk sollicitatiegesprekken op woensdagen te gaan plannen. Waarvan akte; mij lukte het om in de 4 maanden dat ik in de bijstand zat maar 4 keer op te hoeven komen dagen.

Volgende deel: de gezellige groepstrainingen van werk loont.

 

 

Ik schrijf een serie columns over mijn ervaring als werkzoekende/bijstandtrekker. Steeds meer mensen zullen onvermijdelijk met de hier geschetste problematiek in aanraking komen. Het verschil met hoe er vroeger en tegenwoordig met werklozen wordt omgegaan is ontluisterend. Het is een crime om als 45 plusser nog aan een baan te komen, maar het is me gelukt; ik werk weer. En ik heb nog een leuke baan in mijn eigen sector gevonden ook. Maar denk even na voordat je als lezers ‘zie je wel dat de crisis voorbij is’ of ‘zie je wel dat je als je maar goed gemotiveerd bent aan het werk kan komen’ gaat roepen. Hier deel drie:

werkpleinHet was druk bij het kantoor van Sozawe op het Heiman Dulleartplein en de sfeer was er om op te schieten, maar ik werd notabene een kwartier voordat het tijd was voor mijn afspraak al opgeroepen. Dat scheelde alweer; waarschijnlijk was er een cliënt niet op komen dagen of te laat en profiteerde ik daarvan. De dienstdoende ambtenares was met meest sacherijnige schepsel dat ik in eeuwen tegen was gekomen; het woord ‘snibbig’ dekte in dit geval de lading nog maar half. Al snel leek het erop dat dit gesprek niet bedoeld was om te controleren of ik in aanmerking kwam voor een uitkering, maar om me ervan proberen te weerhouden de aanvraag voor een uitkering door te zetten.

De ambtenares had geen enkele interesse in de papieren die verplicht meegenomen moesten worden maar hield een half uur durende tirade over dat ik “als ik mijn best maar had gedaan wel aan werk had kunnen komen.” Ik solliciteerde volgens haar alleen op een hoog niveau (maar wat verwachten ze nou van iemand wiens laatste baan directeur bij een culturele instelling was?) terwijl er van me werd verwacht dat ik op ALLE geaccepteerde arbeid zou solliciteren. Ik voelde me zeker te goed om ongeschoold werk te doen?

Nu heb ik in mijn jonge jaren vaak genoeg aan productielijnen gewerkt; dat was destijds heel normaal; je speelde in een band en daarnaast deed je eenvoudig werk dat je in staat stelde de hele dag met het verzinnen van teksten voor je liedjes bezig te zijn en tegelijk aan je conditie te werken; de muziekstijl die ik beoefende eiste nogal wat lichamelijke inspanning op het podium.productiewerk2
De onverkwikkelijke waarheid is dat, al zou ik willen, ik nooit van zijn levensdagen meer voor een dergelijke banen in aanmerking zal komen. Ten eerste omdat ik daar te oud voor ben wat het risico dat ik me vanwege blessures regelmatig ziek zou melden te groot maakt. Daarbij weten werkgevers donders goed dat als ze een persoon aannemen die een leidinggevende functie heeft gehad en te veel over het arbeidsrecht weet ze keer op keer op overtredingen van de Arbowet zullen worden gewezen. En dat is terecht gedacht omdat ik uit rancune dat ik gedwongen wordt onder mijn niveau te werken, bij de minste aanleiding de pleuris uit zou laten breken.

Dat feit bracht ik te berde waarop ik te verstaan kreeg dat ik mijn CV toch aan kon passen als ik op ongeschoolde arbeid solliciteerde? ‘Gewoon liegen dus?’, vroeg ik? ‘Ja, natuurlijk’, was het antwoord. ‘M.a.w.; dezelfde dienst die je verleden, heden en toekomst helemaal uitpluist en in elk klein leugentje aanleiding kan zien je een uitkering te weigeren, vindt het geen probleem als je jezelf tegenover toekomstige werkgevers voordoet als iets dat je niet bent. ‘En als ik dan bij zo’n bedrijf aangenomen wordt. Moet ik dan de hele tijd me blijven opstellen als een of andere sukkel, alle wat de baas opdist slikken en mijn hele dienstverband toneel spelen? Is een baan die minimumloon oplevert zoiets waard?’ Blijkbaar wel want het scheelde niet veel of ik had met deze opmerkingen mijn rechten op steun van de staat verloren.werk3

Dus speelde ik het spelletje verder maar mee, gaf de antwoorden die de ambtenares van me verwachtte, verklaarde dat ik alle arbeid, het maakte niet uit hoe smerig en laagbetaald aan zou pakken. Je weet dat degene die tegenover je zit bevelen uitvoert en dat het geen enkele zin heeft om je ertegen te verzetten dat je als nieuwbakken bijstandstrekker door een serie hoepels moet springen. Dat het een zinloze exercitie is die je geen stap dichterbij het verkrijgen van een baan brengt weet de dienstdoende ambtenaar net zo goed als jij, maar ook deze persoon moet zijn verplichte rondjes in de tredmolen draaien.

Het gesprek kreeg een onverwachte wending toen ik de dienstdoende ambtenares opeens aan me vroeg hoe ze bij mij over kwam. Ik antwoordde eerlijk dat ik haar nogal streng vond. Het gesprek had veel weg van een verhoor, alsof ik betrapt was op een poging om heimelijk mijn hand in de gemeentekas te steken. Daarop begon ze bijna huilerig te vertellen dat deze baan haar ook niet in de koude kleren ging zitten en dat ze het ook niet prettig vond om de boeman te moeten spelen. Ze was duidelijk voor deze rol getypecast dacht ik toen ze zo begon. Ze had nu eenmaal een streng gezicht. Ik vertelde haar dat ik begreep dat ze een vast protocol moest volgen en dat ik zelf in mijn laatste baan ook wel onprettige gesprekken had moeten voeren; bijvoorbeeld als je personeel moet ontslaan. Toen ik dat had verteld had glimlachte ze voor het eerst tijdens het hele gesprek. Heel even had ik medelijden met haar al besefte ik ook dat ik honderd keer liever aan mijn kant van de tafel wilde zitten dan haar rol op me te moeten nemen; iemand die de taak heeft te proberen werklozen af te laten zien van hun recht op een uitkering. Want dat was toch wel het overheersende gevoel dat dit gedeelte van het traject me gaf.

strafkampIk werd naar huis gestuurd met de mededeling dat ik de komende 6 weken minimaal 5 sollicitaties per week moest doen op alle soorten vacatures, en me bij minimaal 2 uitzendbureaus moest inschrijven. Het duurde daarna nog 12(!) weken voordat mijn uitkering definitief werd toegekend. Na 4 weken kreeg ik wel voorschoten, steeds onder dreiging dat ik alle geld terug zou moeten betalen mochten ze alsnog ontdekken dat ik geen recht op een uitkering had. Het is altijd goed om een stok achter de deur te hebben om die luie werklozen een beetje aan te jagen, nietwaar? Al deze maatregelen komen zo overduidelijk uit de kokers van VVD’ers die als schoolverlaters in het bedrijf van hun ouders emplooi gevonden hebben en daarom nooit hebben hoeven te solliciteren. En bij mij werkten ze volledig averechts. Ik word alleen maar boos en recalcitrant als ik als een klein kind behandeld wordt.

En het wordt allemaal nog erger. Volgende week de hel van werk loont.

Ik schrijf een serie columns over mijn ervaring als werkzoekende/bijstandtrekker. Steeds meer mensen zullen onvermijdelijk met de hier geschetste problematiek in aanraking komen. Het verschil met hoe er vroeger en tegenwoordig met werklozen wordt omgegaan is ontluisterend. Het is een crime om als 45 plusser nog aan een baan te komen, maar het is me gelukt; ik werk weer. En ik heb nog een leuke baan in mijn eigen sector gevonden ook. Maar denk even na voordat je als lezers ‘zie je wel dat de crisis voorbij is’ of ‘zie je wel dat je als je maar goed gemotiveerd bent aan het werk kan komen’ gaat roepen. Hier deel twee:

werk effectieve-gespreksvoering_lAl bij mijn eerste contact met de ambtenaren van de sociale dienst werd me duidelijk dat de regels rond het verkrijgen van een bijstandsuitkering op zijn zacht gezegd ‘warrig’ zijn. De eerste stap in het proces is een afspraak met de intakebalie te maken. Daarvoor bel je een telefoonnummer dat je verbind met een centrale balie; een callcenter dat alle aanvragen in het land voor die eerste afspraak regelt. Ik kan alleen maar raden naar de reden waarom dat zo omslachtig moet, maar het zal wel te maken hebben met de statistieken van de aanwas der werkelozen. Op deze manier kan dat getal feilloos bijgehouden worden. Na ruim 45 minuten in de wacht, de zenuwen maximaal uitgerekt door de meeste afschuwelijke muzak, (Muzak werkt bij mij echt averechts; ik krijg er moordneigingen van. Het verplicht mij naar muizenissen van een of andere derderangs componist te luisteren. En dat hij en zijn publisher daar ook nog aan verdienen, maakt het alleen maar nóg erger) werd ik uiterst vriendelijk te woord gestaan en ik kreeg mijn afspraak. Er werd voordat het gesprek aanving door een computer aan me verteld dat het gesprek opgenomen zou worden en achteraf werd er gevraagd of en hoe tevreden ik met de behandeling van de telefoonoperator was. ’t Is net alsof je een groot bedrijf of een bank belt en waarschijnlijk gebruiken dat soort bedrijven precies hetzelfde callcenter.werk

Via werk.nl werd erop gewezen wat ik allemaal aan paperassen bij die eerste afspraak bij me moest hebben. Het bijeenbrengen van al dat papier koste me bijna een dag speuren in ordners, mijn computer en online. Maar uiteindelijk lukte het me om alles boven water te krijgen: bankafschriften van alle rekeningen op mijn naam. (toch nog 3 stuks!), huurcontract (ik woon al 12 jaar op hetzelfde adres, dus het duurde even voordat ik die terug had gevonden), ontslagbrief laatste werkgever, einde beschikking ww, paspoortkopie, bewijzen van schulden, alle sollicitatiebrieven van de laatste maanden compleet met afwijzingen. Ambtenaren zouden echter de meeste van deze paperassen moeiteloos kunnen terugvinden aangezien je die al tijden geleden ook bij de UWV hebt ingeleverd, maar het is blijkbaar de bedoeling om je zoveel mogelijk moeite te laten doen. En dat wordt je de rest van het traject keer op keer ingepeperd; je hebt niets beters te doen dan solliciteren, solliciteren en formulieren invullen of terugvinden. En o wee als je ook maar een minuut van je ‘vrijheid’ durft te gaan genieten.

werk abc16De afspraak was anderhalve week na het telefoontje ingepland. Stipt om negen uur moest ik ter burele verschijnen. Ik sta altijd om 8 uur op, daar hoef ik geen vroege afspraak voor te hebben; het is de schrijfdiscipline die me dat dicteert, en die dag was ik nog iets vroeger op, omdat ik een slootje koffie naar binnen moet werken voordat ik bereid ben om met wie dan ook te communiceren. Om half negen stond ik op het punt te vertrekken toen ik tot mijn verbazing door de dienstdoende ambtenaar van Sosawe werd gebeld met de mededeling dat mijn afspraak verschoven werd omdat die twee weken te vroeg was ingepland. Gevraagd naar hoe dat nou zit werd me te kennen gegeven dat Rotterdam een kortere procedure voor het toekennen van bijstandsuitkeringen volgt dan andere gemeenten. In deze stad was die twee weken korter en blijkbaar hadden ze daar geen rekening mee gehouden bij dat callcenter. Of ik dus twee weken later maar weer een nieuwe afspraak wilde maken. De betreffende ambtenaar klonk alsof haar hoofd om 9 uur ’s ochtends nog niet naar werken stond en dat zat me niet lekker dus besloot ik maar meteen weer dat callcenter te bellen. Deze keer werd ik na 45 minuten uit de wacht gegooid en woedend zocht ik dus naar een ander, rechtstreeks nummer van Sozawe. Weer een half uur wachten later, (en verdomd als ’t niet waar is: ondanks dat ik een ander nummer had gedraaid werd ik vergast op exact hetzelfde muzakje) kreeg ik een verbaasde ambtenaar aan de telefoon die, niet geheel onverwacht, het verhaal van de ambtenares ontkrachtte. Sommige ambtenaren doen dus blijkbaar maar wat. Ik kreeg gelukkig nog dezelfde week een afspraak toegewezen. Om kwart over 2 ’s middags deze keer.

 

Wat ga jij doen? Blijf je thuis op 19 maart? Telkens weer teleurgesteld door de politiek of gewoon niet geïnteresseerd? Ben je een van de velen die denkt dat ’t toch niet uitmaakt of en wat je stemt? Dat het niet uitmaakt welke partij er wint omdat er toch niks (echt) veranderd? Of omdat over alle belangrijke zaken steevast beslist wordt zonder dat jij daarin gekend wordt?

Als je tot de conclusie komt dat stemmen geen zin heeft moet je dat lekker zelf weten. Ik kan me indenken dat je tot die conclusie komt want alle bovenstaande bedenkingen heb ik zelf ook.

Maar toch ga ik stemmen.

Stem je niet? Soit! Maar laat dan wel wat van je horen! En dan bedoel ik niet dat je af en toe een commentaar bij nieuwsartikelen of op een forum plaatst, want dat helpt dus geen zak! “Opinions are like assholes; everyone has one!” Tegenwoordig zeikt iedereen oeverloos overal over zonder de moeite te nemen om samen met gelijkgestemden ook maar ene moer aan de situatie te veranderen. Bedenkingen bij de manier waarop democratie momenteel werkt ontslaan je niet van de plicht wat aan je eigen situatie of die van anderen te doen.

Maar we hebben het allemaal te druk met belangrijkere zaken; we werken ons het apezuur om rond te komen nu we een huis gekocht hebben, kids moeten verzorgen, er een auto voor de deur staat, omdat de vorige vakantie nog afbetaald moet worden etc. En de restjes tijd die overblijven spendeer je aan het pielen op je smartphone.button_web_verkiezingen-07

Ongemerkt kom je steeds dichterbij een situatie waar er maar iets hoeft te gebeuren en dan ben je de Sjaak. Vaak zijn ze bijna onvermijdelijk:  je ouders worden oud en/of ziek en hebben hulp nodig. Maar die hulp hoor je opeens zelf te organiseren. Of je hebt de pech dat jij  of je partner je baan verliest. Ben je toevallig ZZP’er dan tuimel je meteen de bijstand in of zal je samen met je kids van het inkomen van je partner moeten gaan rond komen. Dan mag je kopers voor je huis gaan zoeken. Dat je het aan de straatstenen niet kwijtraakt is heel jammer voor je; je moet je verlies maar nemen. Niemand had toch kunnen voorzien dat de huizenprijzen niet tot inde eeuwigheid zouden blijven stijgen?

En zo trekt de overheid zijn beschermende armen steeds verder van je af en laat je je eigen boontjes doppen. Je kan als burger toch alles zelf organiseren? Is je buurt aan het verpauperen? Dan neem je het heft toch gewoon zelf in handden? Dan zorg je toch met elkaar dat de straat schoon en heel is en blijft, de dealers en junkies uit je buurt worden verdreven, je asociale buurman die met 80 km door de buurt scheurt op zijn nummer wordt gezet, de ouderen in de straat elke dag een warme maaltijd krijgen enzovoort!

Maar, och gut, klein detail: daar heb je helemaal geen tijd meer voor. Heb jij nou niet een klein beetje het gevoel dat je erin geluisd bent?

De overheid roept dat ze geen geld meer hebben en overal op bezuinigd moet worden. Maar ze heeft de lasten van grote bedrijven steeds kleiner gemaakt terwijl die van jou steeds verder stijgen. Ja, ook die van jou als kleine ondernemer in het MKB. De vennootschapsbelasting (belasting op winst) is de afgelopen decennia met de helft verminderd (van 48 naar 24%), en Nederland is een belastingparadijs voor multinationals geworden.programmalogo_0

Ik heb zelf ook altijd een hekel gehad aan een bemoeizuchtige overheid. Maar een overheid die domweg niks meer regelt is nog erger; die laat de hongerige honden van de vrije markt op je los. Ergo; je mag uren, dagen, weken gaan besteden je kritische consumentisme. En hoe je ook je best doet, je blijft even veel betalen want al die bedrijven waar jij gedwongen zaken mee moet doen maken gewoon prijsafspraken. Dat mag officieel niet, maar ze doen het lekker toch. Geen overheid die nog de mankracht heeft ze te controleren.

Als de helft van die burgers niet meer de moeite neemt om te stemmen of anderszins zijn stem te laten horen blijft de toplaag er met de buit vandoor gaan. Dan is alle moeite die vorige generaties met keihard knokken voor het recht op een normaal loon, sociale voorzieningen en stemrecht bij elkaar te boksen voor niets geweest en komen we terug bij af. Want die zogenaamde liberalen stemmen wel; die hebben daar alles bij te winnen.

En nu worden de gemeenten ook nog opgezadeld met taken die vanouds door het rijk werden uitgevoerd; ouderenzorg, jeugdzorg, uitkeringen etc.  Een grote verkapte bezuinigingsoperatie! Maar hoe die operatie verloopt en ingevuld wordt is aan de gemeente om te beslissen. 2014-verkiezingen-banner

Als je een Rotterdam wilt waar een PvdA wethouder van sociale zaken de nieuwe bijstandswet jaren voordat die landelijk in werking treedt al uitvoert. Waar alle bijstandtrekkers rücksichtslos bij de Roteb te werk werden gesteld terwijl diezelfde Roteb honderden werknemers moest ontslaan.  Als je een VVD wethouder wil behouden die ternauwernood van het plan af zag om de hele Rotterdamse Popsector de nek om te draaien en volledig in te zetten op een paar jaarlijkse festivals en verhuurschuren ipv volwaardige podia. Die een situatie voort laat duren waarin 98,5% van de cultuurbegroting uitgegeven wordt aan prestigieuze instellingen die vooral gericht zijn om publiek van BUITEN Rotterdam in Rotterdam uit te laten gaan. Die beslissingen over een nieuw lokaal radio en tv kanaal ruim voor de openbare aanbesteding onderhands bekokstoofde en vervolgens opgezadeld worden met een waardeloze tv zender die nauwelijks iets uitzend (Open Rotterdam) en een ONGEBRUIKT radiokanaal?  (ook Open Rotterdam) Waar een zaal als WATT in een supermarkt veranderd en Waterfront  ongebruikt in handen komt van een organisatie die niet eens huur hoeft te betalen? Waar het Schieblok goedkoop aan cultureel ondernemers wordt verhuurd totdat ze succes krijgen en als dank op mogen rotten om plaats te maken voor het zoveelste Grand Café? Waar kostte wat kost elk jaar een paar nieuwe wolkenkrabbers neergezet moeten worden, zelfs als de o, zo armlastige gemeente miljoenen moet bijleggen om ze te realiseren?

Dan moet je op 19 maart vooral lekker thuis blijven….

SP viltjeachter

Klik hieronder om de 68e aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren:


101025_querienIn deze aflevering te gast: Querien Velter; campagneleidster en kandidaat raadslid voor de Rotterdamse SP. In het interview praten we vooral over het cultuurbeleid in Rotterdam, maar natuurlijk niet alleen daarover. De SP staat voor een meer sociaal gemeentelijk beleid en dat heeft Rotterdam gezien de op handen zijnde overheveling van Rijkstaken naar de gemeenten hard nodig. Tussendoor draaien we Querien’s muziekkeuze plus nog wat opruiend spul uit Leen’s platenkast.

Ongehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm

De show wordt op zaterdag van 21:00 uur tot 22:00 uur herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

010 FM t.a.v. Leen Steen
Lavasweg 19

3193GB Hoogvliet

Playlist Ongehoord

4- maart 2014

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

Stereophonics – Madame Helga

Blonde Redhead – the Dress

D.O.A. – General Strike

I am Kloot – the proof

Poison Girls – Dirty Work

De STaat – Kill the Man

Pete Doherty – Palace of bone

X ray Specs – I live off you

sweet release of death 2Klik hieronder om de 67e aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren


In Ongehoord laat ik obscure muziek horen van vroeger en nu, vooral van lokale bands, want wat er vlak om de hoek wordt gemaakt is vaak ongehoord goed.

Ongehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm

De show wordt op zaterdag van 21:00 uur tot 22:00 uur herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

010 FM t.a.v. Leen Steen
Lavasweg 19

3193GB Hoogvliet

Dit is het tweede en laatste deel van het interview met The Sweet Release Of Death; een Rotterdamse Indie/NoWave/Noise Core/Shoe Gazer, bepaal het zelf maar band.

Het interview werd afgenomen ter gelegenheid van de release (jawel!) van de eerste LP van The Sweet Release Of Death genaamd BULB. Vandaar de constante oproep naar Roodkapje af te zakken want daar was de Releaseparty.

Alicia en Sven van TSROD laten behalve wat tracks van hun nieuwe LP muziek horen van : Best Coast, Brooks was here, Cusack, Ellioth Smith, Tennis, Third Eye Foundation, Wolvon, Women, Xiu Xiu en  Yeah Yeah Yeahs.

Klik hier om de 66e aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren


In Ongehoord laat ik obscure muziek horen van vroeger en nu, vooral van lokale bands, want wat er vlak om de hoek wordt gemaakt is vaak ongehoord goed.

Ongehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm

De show wordt op zaterdag van 21:00 uur tot 22:00 uur herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

010 FM t.a.v. Leen Steen
Lavasweg 19

3193GB Hoogvliet

Playlist Ongehoord

4- februari 2014

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

Op zaterdag 22 februari wordt het debuut album van The Sweet Release Of Death uitgebracht.

De releaseparty is in Roodkapje. Deze show staat helemaal in het teken van deze Rotterdamse Indie-Noise-No Wave band.

sweet release of death


Klik hierboven om de 59e aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren

In Ongehoord laat ik obscure muziek horen van vroeger en nu, vooral van lokale bands, want wat er vlak om de hoek wordt gemaakt is vaak ongehoord goed.

Ongehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm  

De show wordt op zaterdag van 21:00 uur tot 22:00 uur herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

Tamara Woestenburg 3

In deze aflevering te gast: Tamara Woestenburg en in mindere mate Vincent Niks.(hij zegt niks) Interview gaat over Tamara’s samenwerking met Kramer; de Amerikaanse producer waarmee ze net  haar laatste album heeft opgenomen, optreden in Nederland en natuurlijk wat favo muziekjes.

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

010 FM t.a.v. Leen Steen
Lavasweg 19

3193GB Hoogvliet

 

Playlist Ongehoord

28 december 2013

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

 

Black Sabbath – symptom of the universe

Frank Zappa – st Alphonso’s pancake breakfast

Talking Heads – listening wind’

Brian Eno & Jah Wobble – spinner

Ween – don’t shit where you eat

Dion & the magic chords – the new ballroom

Harry Merry  – Fun Reels and Angelica Kneels

Motorhead – burner

PJ Harvey – cat on the wall

Butthole Surfers – jingle of a dog’s collar


Klik hierboven om de 58e aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren

In Ongehoord laat ik obscure muziek horen van vroeger en nu, vooral van lokale bands, want wat er vlak om de hoek wordt gemaakt is vaak ongehoord goed. santa

Vandaag een kerstspecial met twee opvallende gasten die op het eerste gezicht muzikaal niet bepaald bij elkaar (of kerst) passen: Vincent Niks: zanger/gitarist van De Dood en Seizure en singer/songwriter Tamara Woestenburg. Keiharde (black)metal afgewisseld met stemmige nummers van een van de beste zangeressen van Nederland.

Ongehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm

Het tweede deel van deze show wordt op zaterdag 28 december van 21:00 uur tot 22:00 uur uitgezonden . Na de uitzending op zaterdag zet ik ook dat programma’s op dit blog zodat je het kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

010 FM t.a.v. Leen Steen
Lavasweg 19

3193GB Hoogvliet

Tamara_Woestenburg_foto_Daniel_BaggermanVincent Niks

 

 

 

 

 

 

 

Playlist Ongehoord

24 december 2013

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

 

Queen – ogre battle

Waitain – reaping Death

Seizure – 2

De Dood – uithangbord

Converge – heaven in her arms

Tamara Woestenburg – heaven

Bongwater – obscene & pornographic art

Meshuggah – corridor of chameleons

Tamara Woestenburg – I cried so much I’m thirsty

Zyclon B – warfare

Klik hier om de 56e aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren


In Ongehoord laat ik obscure muziek horen van vroeger en nu, vooral van lokale bands, want wat er vlak om de hoek wordt gemaakt is vaak ongehoord goed.

Ongehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm

De show wordt op zaterdag van 21:00 uur tot 22:00 uur herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

010 FM t.a.v. Leen Steen
Lavasweg 19

3193GB Hoogvliet

0181 Beatdown

Playlist Ongehoord

3 december 2013

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

Void – dehumanized

The Lewd – mobile home

De Dood – slaan

0181 Beatdown – cancerous piece

Deap Valley – baby I call hell

Rollins Band – what have I got

De Wet – in ‘n out

Special Steve – too rough

Red Rocket – introception v3

Liar’s Dice – she’s my provider

Rondos – syphilips

Kotx – unite fight the system

Chrome – 3rd from the sun

Rats on Rafts – fire

Lifeless Past – no time

Niek Hilkman – collie

Frank Zappa – carmarilo brillo

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 191 andere volgers

%d bloggers like this: