Skip navigation

Tag Archives: prince

Ik lees nog altijd veel artikelen op het web waarin de schrijver ervan uitgaat dat de dagen van de grote mainstream platenmaatschappijen geteld zijn en dat die bedrijven binnenkort het loodje gaan leggen. Hoe eerder, hoe beter wat mij betreft. Maar ik ben bang dat de ondergang van de mainstream voorlopig nog wishful thinking is. Dit is de eerste column in een serie anti-mainstream artikelen…

De mainstream bestaat nu nog slechts uit twee enorme bedrijven: Sony/Bertelsmann en Universal/EMI.  En het is niet ondenkbaar dat de twee grote machtsblokken in de muziekindustrie ooit nog zullen samensmelten tot één bedrijf. Stel je eens voor wat de consequenties zijn voor de Indie labels? Het is nu al bijna onmogelijk om goede bands tot sterrendom te promoten als er geen major achter die band staat.

Majors kijken al lang niet meer naar kwaliteiten als originaliteit. Waarom niet? Omdat ze dat in hun optiek niet meer hoeven te doen. Want een zanger die The Voice wint en een cover van een oud nummer op de markt gooit; een oud nummer dat toch al in de publishing portefeuille van de major in kwestie zit, levert op korte termijn meer succes op dan een band die jarenlang ondersteunt moet worden voordat er een doorbraak volgt. Doorbraken zijn nooit zeker dus wordt het ondersteunen van bands met potentie als te risicovol afgedaan.

Sinds artiesten als Prince en Radiohead na afloop van hun contract DIY verder zijn gegaan is de mainstream nog minder geneigd om bands jarenlang te ondersteunen, wetende dat bands de macht van de grote labels niet meer nodig hebben zodra ze de sterrenstatus hebben bereikt. En dan krijgen ze ook nog te maken met een ster als Adele die op het hoogtepunt van haar roem een paar jaar vrij inlast omdat ze niet gelukkig wordt door al die mainstream aandacht. Tja, artiesten zien tegenwoordig de schaduwkanten van het succes wat duidelijker dan vroeger.

In Engeland en de USA heeft een klein Indie-label in ieder geval nog kans door een major aangemerkt te worden als aandrager van nieuw talent. In Nederland werkt dat niet zo. In dit land worden talenten die bij kleine labels hebben getekend pas weggekaapt als hun contract afloopt. Of als ze niet met handen en voeten vast zitten, aangezien er ook kleine labels zijn die helemaal niet met contracten werken. Als deze acts contracten hebben getekend die in deze industrie tamelijk standaard zijn; dus inclusief een muziekuitgave contract en met een blijvende claim op uitgebracht materiaal dan worden ze gewoonweg genegeerd. Er loopt genoeg talent rond dat gemakkelijker te exploiteren valt.

Tegelijk hebben ze bij de majors dondersgoed door dat de grote jongens de slag om de gunst van het grote publiek aan het verliezen zijn. Muziekliefhebbers zien de grote labels al jarenlang als vijand van de vooruitgang en het grote publiek begint steeds beter door te krijgen dat er alleen opgewarmde kliekjes geserveerd worden in restaurant mainstream. Dus wat doen de slimmerds bij de majors? Ze kopen Indie labels in zijn geheel op of als dat niet lukt nemen ze er een groot belang in. Vervolgens wordt er net gedaan alsof de Indie nog onafhankelijk is en weet men zich verzekerd van aanwas van nieuwe artiesten waar nog maar weinig in geïnvesteerd hoeft te worden.

Er werd een paar weken geleden nog hard op de trommel geslagen op o.a. Facebook dat de top tien in Nederland in zijn geheel door independents was geproduceerd. Dan kijk je over welke ‘ independents’ ze het hebben en dan zie je Top Notch (onderdeel van Universal) en Epic (onderdeel van Sony) in het rijtje staan. Nice try asshols; wie trapt daar nou nog in?

En hoe lang duurt het voordat het kaf van het koren wordt gescheiden en belanden alle acts die niet genoeg opbrengen op de keien? Acts waaronder een groot aantal hidden gems zullen zitten, die met een beetje ondersteunen wellicht echt groot hadden kunnen worden.

To me the music of Amy Winehouse contained everything pop-music should contain; undoubtedly good music that is liked by all. And by ‘all’ I don’t mean the mainstream only.

Her music also stood far from vulgar entertainment. Rehab, her biggest hit, deals with a pretty controversial topic; not exactly something that immediately appeals to the masses. To me that’s another thing ‘good’ pop-music: it not only deals with the obvious issues like heartbreak but also addresses topics that may not exactly be your cup of tea. And if the artist is as good as Amy was, they manage to take you along on their journey and make you understand their feelings, however hard that may be. That’s art, and an art few contemporary artists seem to master.

I wasn’t a big fan of Amy Winehouse, but I always loved to hear her songs on the radio. Her music stood out in excellence compared to most ‘hits’ of today, It was a relief to hear something good in between all the crap. And I must admit that after seeing a live show of Miss Winehouse and her band on BBC television it turned me into a fan too. This was a show that depicted Amy at her best. No She obviously wasn’t sober, but she was in control. Everything about that show was great. She had a fabulous band, with great dancers, and her voice and performance were impeccable. The day after I saw that show I bought myself her albums, like 10 million people did before. And every time my I-tunes plays one of her songs I sing along. And that means a lot, being an old punk-rocker like I am, don’t you think?

Amy Winehouse died at the magical age of 27. But that’s not the only thing she has in common with other Rock Icons that died before their time. Brian Jones, Jimi Hendrix, Jim Morrison and Kurt Cobain all shared one thing; they had big problems with their respective record companies about the direction their music was going. Their record companies just wanted more of the same. So in their view the direction had to be ‘steady as she goes’.

Apart from experimenting with drugs and booze, Brian Jones experimented with music that stood far apart from the blues rock the Stones got famous for. Not only the record company didn’t like that, but Jagger and Richards, his fellow songwriters, weren’t pleased also.

It’s a well known fact that Jimi Hendrix wanted to change directions and make jazz instead of Rock. Some people even claim his record company didn’t shun violence to withhold him of that idea.

Jim Morrison had a big problem with the rock star idiom; he much more preferred to be a poet instead of a rock star.

Kurt Cobain wanted Nirvana to go into a direction that was much less commercial and stood a lot closer to his punk-rock roots. It’s said that Geffen; the company that had Nirvana under contract refused to release an album that was made in between ‘Nevermind’ and ‘in Utero’ because it didn’t fit into the genre that was known as Grunge and therefore wasn’t saleable.

Apart from Cobain, producer Steve Albini and Cobains spouse Courtney Love thought this album was the work of a genius and would have changed rock music, but it wasn’t to be.

Not all big rock stars went under because of problems like this, but it is striking that most of the stars who lived beyond their 27th birthday not only got talent for writing and performing, but were talented business man/women also . Take Prince and Madonna for instance; Prince set himself free from any involvement by major record companies and started releasing records on his own label, saying good bye to mass appeal. But he’s still doing well and doing exactly what he wants to do. Madonna built a business empire of her own and also chooses her own direction. That direction may be pretty commercial, but no one has a say in it except Madonna herself.

It’s not a proven fact that problems with record companies caused the demise of the stars I mentioned in this piece, but it may well be a reason for them to flee into a huge intake of drugs and liquor. It won’t surprise me if Amy Winehouse lost her way into drugs and booze because of similar problems.

I saw an old interview with Amy yesterday. An interview recorded in my own hometown as a matter of fact. In that interview Amy spoke of her love for Jazz music. It may well be that the reason the album after ‘back to black’ took so long to get recorded because Amy was changing directions. And that this change of directions caused a problem with Island/Universal; her record company.

We probably never know for sure unless a hidden diary or tapped phone conversations surface. But it’s for sure breaking at a young age and breaking fast, is hazardous to ones health. When serving your first contract with a major you’re dogmeat and the bigger your success the higher the pressure becomes. Take in mind that if an artist manages to sell 10 million copies of an album in this day and age, and your album is at the top of the charts for over a year, you become a cash cow. You may be the cork on which a major company is keeping afloat. All that may proof a bit much for frail shoulders like Amy’s.

 (dit is de Engelse uitvoering van de column die ik eerder over Amy Winehouse plaatste. De Nederlands versie kan je hier vinden.)

Amy Winehouse stond wat mij betreft voor alles wat popmuziek hoort te bevatten; muziek die goed verteerbaar is voor iedereen. En daar bedoel ik dus meer dan alleen de grote massa mee. Bovenal: Winehouse haar muziek staat ver van plat vermaak. ‘Rehab’ haar grootste hit handelt zelfs over een behoorlijk controversieel onderwerp. Ook dat is een belangrijk onderdeel van ‘goede pop’; het behandeld niet alleen voor de hand liggende onderwerpen als de liefde, maar sleept bij tijd en wijle ook mee in problematiek die niet persé de jouwe is.  Je publiek onbekende territoria in slepen is een kunst die maar weinig hedendaagse sterren beheersen.

Ik was zelf geen enorme fan van haar muziek maar toch was het altijd een opluchting een van haar nummers op de radio te horen. Simpelweg omdat deze muziek met kop en schouders boven de gemiddelde hitbagger uit stak. En correctie; ik was geen grote fan totdat ik toevallig een live optreden van miss Winehouse op de BBC zag. Een optreden waarin Amy op haar best was. Ze was zeker niet nuchter, maar ze was ook niet compleet de weg kwijt. Alles klopte; ze had een fantastische band achter zich staan en haar stem en performance waren in één woord geweldig. De dag daarop haalde ik, in navolging van intussen al 10 miljoen anderen, haar CD binnen en elke keer als haar muziek in mij I-tunes voorbij komt brul ik mee. Da’s heel wat voor een ouwe punker…

Amy Winehouse stierf op de magische leeftijd van 27 jaar, maar dat is wellicht niet de enige overeenkomst tussen Amy en andere rock iconen die (te) jong voor de laatste maal de dijen strekten. Brian Jones, Jimi Hendrix, Jim Morrison en Kurt Cobain hadden met elkaar gemeen dat ze allemaal grote problemen met de door hun afzonderlijke platenmaatschappijen uitgestippelde koers hadden. De koers was namelijk zonder uitzondering steady as she goes.

Steady as she goes

Brian Jones experimenteerde behalve met drugs ook met muziekrichtingen die niet bepaald aansloten bij de bluesrock waarmee The Stones bekend werden. Dit leidde tot grote onenigheid met Jagger/Richards, de andere songwriters in zijn band.

Van Hendrix was bekend dat hij zich op jazz wilde gaan richten en dat zijn platenmaatschappij daar een stokje voor wilde steken. Er zijn zelfs verhalen in de omloop dat daarbij geweld niet werd geschuwd.

Jim Morrison worstelde met een steeds groter wordende aversie tegen de rocksterrenrol waarin hij door zijn succes geduwd werd; hij wilde liever een dichter zijn.

Kurt Cobain wilde Nirvana een veel minder commerciële koers laten varen. Geffen, de platenmaatschappij van Nirvana heeft naar verluid een album dat tussen Nevermind en In Utero gemaakt werd afgekeurd omdat de muziek op dit album niet aansloot bij de vorm die Grunge intussen al had aangenomen en niet gemakkelijk in het gehoor zou liggen. Dat niet alleen Cobain maar ook o.a. Steve Albini, de producer van het album en Courtney Love het album als geniaal bestempelden deed er voor Geffen niet toe.

Natuurlijk gingen niet alle popiconen aan dergelijke problemen ten onder, maar het is wel opvallend dat de meeste van hen die de magische leeftijd van 27 overleefden behalve een groot artistiek talent ook een groot zakelijk talent bezitten. Neem als voorbeelden Prince en Madonna. Prince heeft zich helemaal los weten te maken van de Majors en brengt zijn muziek zelf uit op een eigen label. Hij koos bewust voor de relatieve luwte. Madonna bouwde ook een eigen imperium op en stippelt haar eigen koers uit. Die koers mag dan nog altijd behoorlijk commercieel zijn, maar het is wel háár eigen koers.

Remmende voorsprong

Het is niet bewezen, maar niet ondenkbaar, dat bovenstaande problemen invloed hebben gehad op het drank en drugs gebruik van genoemde iconen. En het is ook zeer waarschijnlijk dat Amy Winehouse met eenzelfde probleem worstelde. Ik zag gisteren nog een oud interview, notabene in mijn geboortestad opgenomen, waarin Amy stelde dat haar eerste grote muzikale liefde jazz was. Zodoende is het best mogelijk dat het lange uitblijven van de opvolger van Amy’s hit album Back to Black veroorzaakt werd door een conflict met Island-Universal over de richting waarin Amy met haar muziek wilde gaan. Ik denk dat de platenfirma grote moeite zou hebben gehad met een verandering van stijl.

Waarschijnlijk zullen we het nooit zeker weten, tenzij er ergens dagboeken of afgeluisterde telefoontranscripties opduiken. Maar feit is wel dat het levensgevaarlijk is om op jonge leeftijd en heel snel door te breken als artiest. Zolang je nog aan je eerste contract vastzit heb je weinig in de melk te brokkelen, en hoe groter je succes, hoe sterker de druk wordt. Als je het in deze tijd voor elkaar krijg om 10 miljoen exemplaren van een CD te verkopen, en meer dan een jaar de hitlijsten aanvoert, ben je een cashcow; de kurk waarop een complete major platenmaatschappij op drijft. Een wat al te grote luxe voor frêle schouders ben ik bang.

Deze column werd vandaag ook op De Jaap gepubliceerd.

An old column of mine. On request I translated it into English.

Een oudje op verzoek vertaald in het Engels; versie in het Nederlands staat hieronder.

Old Fart

I’m getting to be an old fart. Even worse; I think I have become an old fart since about ten years or so. One of the annoying features of old farts is that they develop a strong sense of nostalgia. That certainly applies to their taste in music. At some point you will get a feeling that starts creeping up on you; a persistent feeling that tells you: “I’ve heard all this before”.  Whenever the radio plays, at concerts, or watching videos on You Tube; anytime you hear any music, this feeling of eerie recognition starts to strikes.

But that in itself is not that bad. Every bit of music is at some point inspired by another piece of music that was out there before it was written. One can live with that. But the feeling becomes threatening to your listening pleasure when this ‘I heard it before’ feeling is reinforced by a much more destructive emotion, the dreaded ‘I’ve heard this before AND IN A MUCH BETTER VERSION’.

The moment this feeling strikes one starts to realize that almost all music made today is nothing but an endless repetition of things done before.

In theory there’s a limit to the way one can make tunes using the available chords diagrams and four quarters rhythms. The influences a musician uses to create his/her music is an important reference to lots of listeners; same goes for (modern) art. Points of reference help you to understand where influences came from and bring a spark of life to any form of art.

It seems to me today’s musicians are reluctant to elaborate on the music they are influenced by, but maybe that also is because today’s music press (at least the music press here in Holland) is not too keen on writing long interviews about musical influences with today’s stars. Journalist probably get that ‘I’ve heard that before’ feeling too and a lot of today’s musicians are nothing but clones of other successful (contemporary) artists which obviously makes it real hard for them to talk about and/or admit their influences.

Also the shelf life of singers, bands and acts is getting shorter and shorter nowadays and there’s not much use getting deeply involved with new artists on the block. Here today, gone tomorrow.

Big icons in music that stay on top for decades are a dying breed; Prince, Madonna and maybe Radiohead. Anyway they themselves all are part of the old farts category by now.

One day you have to admit that a certain kind of cynicism on your part starts shining through; a kind of cynicism that must be really annoying to your surroundings.

That Cynicism surfaces once you can’t resist bullying young kids who are into Green Day by questioning them if they ever heard of Stiff Little Fingers or the Clash; two acts Green Day is heavily influenced by.

When you can’t help but bluntly shout the name ALICE COOPER to the neighbors’ kid wearing that Marilyn Mansion T-shirt.

When you start fighting your Girlfriend because she tends to like The Kaiser Chiefs and you simply must prove your point by playing XTC and Madness instead, just to show her.

When you are getting chased around the block because you were stupid enough to challenge the neighborhood gang bangers by stating that Public Enemy at least had a strong opinion about how the black man should resist oppression while they were listening to the new school hip hop that’s diluted with that bling bling R&B crap. The R&B that has nothing to do with the Rhythm and Blues it used to stand for.

There comes a point in time when self reflection hits you and you have to admit to yourself you start to sound a lot like your hippie guitar teacher sounded in 1978 when he said punk-rock was just another fad that dated back to the simple rock ‘n roll made in the fifties and sixties. The guy had a point there, but his point was besides the point, since punk made music fun to listen to again after years of utterly boring and meaningless guitar solo’s made by rock icons. Icons who had their heads so far up their own ass they were oblivious to what was going on in the real world. And, much more relevant to me back in those days; I had not heard that punk stuff before. And there lies the core of the problem: everyday 15 year olds are hearing music THEY never heard before and decide they dig it. Where that music came from doesn’t bother them. A sense of history is something they gladly leave in the hands of us old farts.

Dat heb ik al eerder gehoord

Ik ben een ouwe lul aan het worden. Sterker nog; ik ben bang dat ik eigenlijk al tien jaar een ouwe lul ben. Een van de irritante eigenschappen van ouwe lullen is dat ze een sterk gevoel voor nostalgie ontwikkelen. Dat gaat zeker op voor hun muzieksmaak. Op een gegeven moment bekruipt je het gevoel van dat heb ik al eens eerder gehoord. Dit gevoel is hardnekkig en duikt steeds vaker op. Wanneer de radio aan staat, je bij optredens aanwezig bent, je clips kijkt (‘dit heb ik al eerder gezien’ komt gelukkig iets minder vaak voor), kortom elke keer dat je naar muziek luistert, slaat de herkenning toe. Dit gevoel slaat als je mazzel hebt pas na je dertigste toe, maar als je veel muziek luistert heb je kans dat het je nog eerder overvalt.

Op zich is dat niet zo erg; alles ontstaat nu eenmaal uit alles, toch? Het wordt pas bedreigend voor je luisterplezier als het dit heb ik al eens eerder gehoord gevoel versterkt wordt door een nog veel destructievere emotie; het gevreesde dit heb ik al eens eerder gehoord MAAR DAN BETER gevoel.

Als dit gevoel toeslaat begin je te beseffen dat alles wat er aan muziek gemaakt wordt niet meer is dan een eindeloze herhalingsoefening. In theorie zijn de manieren beperkt waarop je in de toch nog steeds het meest gebruikte vierkwartsmaat en de toegestane toonladders akkoorden schema’s kan maken. Daar komt nog bij dat, net zoals in de moderne kunst, de invloeden die een muzikant ondervindt en onderkent een erg belangrijk referentiekader vormen. En het lijkt er soms op dat muzikanten steeds minder willen toegeven beïnvloed te zijn door bepaalde muzikale voorbeelden, maar dat kan ook komen doordat men tegenwoordig veel minder geneigd is om popmuzikanten de kans te geven in lange interviews over hun invloeden uit te weiden. Ook in de popjournalistiek moet men steeds vaker ‘dit heb ik al eens eerder gehoord’ hebben gedacht. En dat wordt dan ook nog eens versterkt door het feit dat artiesten tegenwoordig een veel minder lange houdbaarheidsdatum lijken te hebben. Grote iconen die jarenlang aan de top blijven staan worden steeds zeldzamer. Wie was de laatste? Prince? Madonna? Radiohead? Dat zijn ook al ouwe lullen, of niet soms?

Maar deze overpeinzingen doen er allemaal niet zoveel meer toe als je moet gaan onderkennen dat je een bepaald soort cynisme uit begint te stralen dat verschrikkelijk irritant voor je omgeving moet zijn. Als je het niet kan laten om kennissen die een stuk jonger zijn uit te lachen als ze verklaren de laatste cd van Green Day te gek te vinden en ze in de hoek te zetten met het noemen van de twee namen waar Green Day hun boodschappen deden: Stiff Little Fingers en the Clash! Als je de neiging niet meer kan onderdrukken om je buurjongetje met zn Marilyn Manson shirtje onverwacht keihard de naam Alice Cooper toe te schreeuwen. Als je ruzies met je vriendinnetje uitlokt omdat zij de Kaiser Chiefs draait en jij niet kan laten om daarna onmiddellijk XTC en Madness op te zetten; just to show her! Als je moet rennen omdat je zo dom was de hiphoppende hangjeugd bij jou om de hoek in te peperen dat Public Enemy tenminste nog wat te zeggen had over de positie van de zwarten in de samenleving terwijl ze naar van die door R&B verwaterde new school shit luisteren.

Op een gegeven moment zie je jezelf in de spiegel en denk je; ik klink verdomme net zoals m’n gitaarleraar in 1978 klonk, toen hij me begon te vertellen dat punk alleen maar een stap terug in de evolutie van muziek zou gaan betekenen. Nu had hij daarin wel gelijk, maar dat deed er helemaal niet toe, want punk maakte muziek weer leuk om te horen na al die strontvervelende nietszeggende gitaarsolos van die hippyrock iconen en nog veel belangrijker: ik had het destijds nog niet eerder gehoord. En daar zit de kern van het probleem; elke dag zijn er nieuwe 15 jarigen die ontdekken dat ze bepaalde muziekstijlen leuk vinden. En het interesseert ze werkelijk geen reet waar het allemaal vandaan komt. Dat is iets wat ze met liefde aan ons ouwe lullen overlaten.

Een oudje, op verzoek in het Engels vertaald.  De Nederlandstalige versie staat onder de Engelse.

Love and Hate

No matter how much I love music, there are times when one wonders about the numerous instants one gets bombarded with music without asking for it. Especially in times like this when I walk into a supermarket while being overpowered by heartache.

You could have foretold that ‘nothing compares to you’ would drip from the supermarket’s speakers. You maintain composure and try to ignore the pervasive voice of the Irish woman. That would have been easier if this was a song you didn’t care about, but you got a soft spot for anything Prince wrote and your mind loses it’s concern for food. You also need some cleaning stuff and somehow you start feeling like buying a lot of beer too,  so I try to endure the song. The song will only last for three minutes you should make it. Finally the song reaches the fade out and you sigh with relief.

But unfortunately the next song is one by Madonna, and it doesn’t matter which Madonna song it is because the girl that broke up with you was a huge fan of Minny Mouse on helium. By that time you see a little red devil on the shelf space and he’s laughing at you while you make an effort to ban that Hollywood song from your mind by replacing it by Back in Black. Hey devil, AC DC is supposed to be your kind of music and not the stuff made by that Kaballah believing blond. But the red guy is there to tease so the only thing to do is to cut your visit to this consumer heaven short because your image as a sturdy punk-rocker will hang in the balance when you arrive at the cash register with tears in your eyes.

But the longing for a beer persists so you walk into a bar. Preferably one where the music consists of Dutch schlager music for the bad shit doesn’t hurt that much. But to no avail, the bartender sees you come in and thinks; here comes a rocker and puts on ‘with or without you’. That’s the loudest song he has got. So you put the beer inside you in one swig and leave for another bar; one that suits your taste in music a bit better. You enter the bar and the first thing you notice is a table with two turntables on it and a D.J. behind it. You look the guy in the eye and you see him thinking; great here comes the audience. One moment later you’re engulfed with the most horrible crap ever conceived; drum & bass; the kind of music you never ever like to listen to, no matter what mood you’re in. All that alcohol would only have lead to a hangover so you forget about drinking.

The rest of your day is occupied by appointments which hopefully will help put your mind on something else then heartache. Your first appointment is on the sixth floor of an office building and off course there’s music playing in the elevator; ‘every breath you take’ is on. Now that ex policeman has had his day a long time ago but this particular song brings back the memory of that sweet girl. Luckily lift rides usually last for only a few seconds but not this time since the lift makes a stop on the third floor where a cleaning lady with her trolley filled with cleaning goods attempts to get in. She’s a clumsy creature like most rhinos, and it takes the duration of the song for her to enter the elevator. To make things even worse the song that comes on next is ‘and I promise you will see the sun again’ and that makes you try to leave the elevator in despair for this is one of the songs your ex girlfriend used to play a lot and her image is pressing itself onto you. But Miss Rhino and her cart are too wide and you can’t get through fast enough so the only thing to do is help her out by yanking her cart into the elevator which will at least get this lift ride over with a bit sooner. Miss Rhino gives you a dirty look as if you made a dirty proposal which most women dressed as penguins tend to do when you try to help ‘m out but you take that for granted.

Finally you make it to the office of the organization you have an appointment with but you are directed to the waiting room where for your entertainment you are forced to listen to ‘miss you’, ‘still loving you’ en ‘sorry seems to be the hardest word’.

Your misery must be dripping from your face by now and for once fate smiles at you because the civil servant you have to see is somehow affected by it and gives you the grant you came to negotiate about in an instant. Double the amount you asked for! But that fact won’t sink in for much, much later for the only thing you can do after all this is run on home so you can put on the antidote to all this misery. An anti dote consisting of songs named ‘you stupid asshole’, ‘broken hearts are for assholes’, ‘you didn’t need to do that to me’ en ‘I hate you’.

Haat en Liefde

Hoe zeer ik ook van muziek houd, er zijn tijden dat het me opvalt hoe vaak je ongevraagd mee gebombardeerd wordt. In tijden zoals nu als je half gek gemaakt door liefdesverdriet de supermarkt binnen loopt.

Natuurlijk is het eerste wat je opvalt dat ‘nothing compares to you’ uit de speakers kweelt. Je slikt de brok in je keel weg en probeert dapper het doordringende stemgeluid van die Ierse te negeren. Als het nu nog een nummer was waar je echt een hekel aan hebt zou dat geen probleem zijn, maar je hebt een zwak voor alles wat mr. Prince ooit gebrouwd heeft dus de honger die je zonet die super indreef verdwijnt als sneeuw voor de zon. Nu had je toevallig ook nog wat schoonmaak spullen nodig, en je krijgt ook ineens zin om een boel bier te kopen, dus je moet door. Zo n nummer duurt maar 3 minuten dus dat moet te doen zijn. Uiteindelijk sterven de laatste klanken en je haalt heel even opgelucht adem.

Helaas is het volgende nummer van Madonna, en op dit moment maakt het niet uit welk nummer het is, want het meisje waarmee het net uit is was fan van Minney Mouse on helium. Je ziet een rode duivel boven op de schappen je schaterend uitlachen en probeert wanhopig Hollywood in je hoofd door Back in black te vervangen. Hey duivel, dit hoort jou muziek te zijn en niet dat gedoe van die in de kaballa gelovende blonde!! Maar die rooie is er om je te tergen dus je breekt het bezoek aan het consumenten walhalla maar even af, aangezien je als stoere punker geen zin hebt om met betraande oogjes bij de kassa aan te komen.

De trek in bier blijft dus je loopt een kroeg binnen, liefst een waar de gangbare muziek van een Frans Bauer gehalte is, want slechte shit doet je niks. Helaas; de kastelein ziet je binnen komen en hij denkt; hey een rocker, en zet ‘with or without you’ op. Hardere muziek heeft hij niet op voorraad. Dus je slaat je biertje in één teug achterover en verdwijnt als sneeuw voor de zon. Volgende kroeg, deze keer eentje die meer bij jou soort past. Je komt binnen en het eerste wat je ziet is een stel draaitafels en een D.J. Je kijkt naar hem en je ziet aan z n blik dat hij denkt van: eindelijk publiek. Voor je het weet wordt je overspoeld door de meest afschuwelijke crap die er ooit uitgevonden is: drum & bass. Dat is nou het soort muziek dat ik never nooit meer wil horen en op zo n moment maakt het geen ruk uit in wat voor stemming ik ben.  Die alcohol had je op dit moment toch alleen aan hoofdpijn geholpen dus laat maar.

Gelukkig heb je nog een paar belangrijke afspraken waardoor je hopelijk de rest van de dag gedwongen wordt aan andere dingen te denken. Helaas is de instantie waar je die dag mee moet onderhandelen in een kantoorpand op de 6e etage gevestigd. En ja hoor in de lift wordt je vergast op ‘every breath you take’. Nu heeft die ex politieman bij mij allang volledig afgedaan, maar deze doet je weer heel erg aan haar denken. Gelukkig duurt een dergelijk lift bezoekje meestal maar kort, ware het niet dat op de derde verdieping de lift tot stilstand komt en er een schoonmaakster met zo n karretje vol schoonmaak spullen naar binnen wil. Ze is nogal onhandig, zoals de meeste nijlpaarden, en zo wordt je gedwongen om het hele nummer uit te horen, want voordat ze dat karretje over de drempel van de lift krijgt zijn de nodige minuten verstreken. En als daarna ook nog ‘and I promise you will see the sun again’ wordt opgezet probeer je wanhopig de lift te verlaten, want dat nummer draaide zij altijd en haar beeltenis verschijnt te doordringend voor je ogen. Helaas is het nijlpaard samen met haar karretje van een dusdanige omvang dat je jezelf er niet langs kan wringen. Dus je geeft een ruk aan dat karretje van haar zodat die drempel eindelijk genomen wordt. Ze geeft je een blik alsof je haar een smerig voorstel hebt gedaan, zoals de meeste pinguïns met hoofddoeken zo goed kunnen als dank, maar dat doet er niet toe. Deze liftride moet snel afgelopen zijn!

Uiteindelijk kom je dan toch bij de betreffende instantie aan alwaar je in een wachtkamer nog even vermaakt wordt met ‘miss you’, ‘still loving you’ en ‘sorry seems to be the hardest word’. Gelukkig is er ook een voordeel aan de misère die je nu uitstraalt, want de ambtenares waar je de afspraak mee hebt gaat verassend snel om en zegt je een fijn geldbedrag toe. Het dubbele van wat je vroeg nog wel!! Niet dat het tot je doordringt want het enige waar je aan kan denken is naar huis snellen om daar even wat tegengif tot je te nemen in de vorm van ‘you stupid asshole’, ‘broken hearts are for assholes’, ‘you didnt need to do that to me’ en ‘I hate you’.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 212 andere volgers

%d bloggers like this: