Skip navigation

Tagarchief: R&B

The riots that broke out in London last week and are raging all across England at the moment are an event that was waiting to happen. In fact it’s amazing it took this long for it to emerge.

In the late seventies similar events that lead to the London riots we see today let to burning and looting. After that the streets stayed relatively quiet for 30 years.  At the end of the eighties the economic crisis that started in the seventies and the cold war were finally over and made way to the glorious nineties. The nineties were an era that in many ways resembled the happy sixties. But just like the happy sixties were followed by the depressing seventies the first years of the 21st century mark the end of a period of joyous consumerism.

Crisis strikes again.

Violence on the streets is a reoccurring cycle that entered a new phase with the riots we see in England at the moment. The images of looting that mostly harm those who, working hard, started their businesses in their own neighborhood, and especially the pictures of the student who was injured and got robbed by a thug (a white thug!) are sickening.

You may wonder why it’s seems to be so easy to turn people into ruthless animals. But if you add up the dominant youth culture and the ideals it advocates one just wonders why violence like this took this long to happen.

There certainly are similarities with the revolt of the eighties but there are huge differences also. Dominant youth culture in the eighties was Disco; empty entertainment that was al about dancing the night away high on coke. People who protested in those days were people who were into the counter cultural movement; Punks, Rasta’s and Squatters. These were people who tried to break free from materialism.

The youths that set England ablaze today are indeed part of today’s dominant youth culture; R&B and hip-hop. A culture defined by shameless materialism. Off course one may add that not all rappers are into bling-bling and bitches only, but the part of this culture that has gotten mainstream certainly is. It’s glorifying gangster culture; a culture that says to take whatever you can take. A culture that says every (rich) individual deserves respect no matter what they do and how they obtain their riches. A culture that advocates that respect can be enforced; if threatening looks and behavior don’t get you respect, violence will. “Get rich or die trying.”

The youth of today is tempted into the lifestyle of the rich; they see how those people live on TV and computer screens. But they also see that becoming rich is a dream that won’t come true by just studying and working hard. Back in the seventies people were proud to be part of the working class, but nowadays you’re an idiot if you are content with the life of a working man. If you learn a trade today you can make a very decent living of it but that’s not enough anymore; one must have a gold plated ceiling and a large swimming pool filled with whores to earn respect.

As a result of that attitude the youth takes to the street and simply grabs the possessions they think they have a right to own. The first couple of rioters who got convicted were not unemployed scum but guys who had an education and only obtained a shitty job with it.

The rioters are not hardened criminals; the business of criminals thrive a lot better under peace and quiet.

Society set an example. Young people see today’s rich grab whatever they want, and get away with it, because the companies they are involved in are “too big to fall”. The rioters themselves are too big in numbers to fall.

The consumer society created many monsters; you made the mess, now deal with it.

read this article on the Quietus; it has a slightly different view on rap music. Note that I wrote about the culture surrounding hiphop, not the music style

Klik hier voor een Nederlandstalige versie van deze column

De rellen die vorige week in Londen ontstonden, en nog altijd niet zijn bedwongen, zijn een gebeurtenis die al heel lang in de lucht hing en die eigenlijk nog verbazingwekkend lang uitgebleven is.

Eind jaren zeventig waren het dezelfde ingrediënten die de volkswoede deed ontvlammen. Schaamteloos gewelddadig politieoptreden tegen zwarten zette toen de Londense wijk Brixton in vuur en vlam. Een paar jaar later ging een groot deel van de Engelse jeugd weer de straat op om tegen het Thatcher-regime te protesteren en ditmaal was het niet alleen de zwarte jeugd die de straat op ging. Er werd geprotesteerd tegen de afbraak van de verzorgingsstaat, tegen de oorlog die de regering met de vakbonden uitvocht om de macht van de bonden te breken, en tegen de polltax; een onrechtvaardige belasting die vooral het armere deel van de bevolking trof. Dit keer werd ook de city het toneel van zware rellen.

Daarna bleef het 30 jaar tamelijk rustig. Eind jaren tachtig werd de crisis bezworen, was de koude oorlog over en begonnen de glorious nineties. Een tijdperk dat veel overeenkomsten vertoonde met de happy sixties. Maar net zoals na de happy sixties de depressing seventies volgde, kwam er ook nu een einde aan een periode van zorgeloos consumentisme. De kredietcrisis sloeg in 2008 in en sindsdien hollen we weer achteruit en wordt van weeromstuit de verzorgingsstaat verder uitgekleed.

Straatgeweld is een terugkerende cyclus die met de rellen in Engeland een nieuwe fase in zijn gegaan. De beelden van de plunderingen die vooral de mensen treffen die met veel moeite een eigen winkel of andere nering opgebouwd hadden, en vooral dat filmpje van een gewonde jongen wiens rugzak door een, overigens zeer blanke, hufter wordt leeggeroofd zijn misselijkmakend.

Je vraagt je af hoe mensen zo gemakkelijk in beesten veranderen, maar als je een simpele optelsom maakt van hoe de dominante jeugdcultuur op dit moment werkt, en de idealen die deze uitdraagt, dan wekt het alleen verbazing dat deze rellen nog zo lang op zich hebben laten wachten.

Overeenkomsten met de jaren 80

Er zijn zeker overeenkomsten met de opstanden van de jaren tachtig, maar er zijn ook grote verschillen. De dominante jeugdcultuur in de jaren tachtig was die van disco; leeghoofdig vermaak dat er vooral om draaide om de nacht weg te dansen op een flinke hoeveelheid coke. Het waren vooral de mensen die in de tegencultuur van die tijd actief waren die toen de straat op gingen; de punkers, rasta’s en krakers. Mensen die juist bezig waren zich los te maken van het materialisme. Dus een beetje dezelfde mix als de mensen die met de anti WTO protesten meededen.

Politiek

De meeste relschoppers van nu zijn niet politiek geïnspireerd. Was dat maar waar, want dan zou er een stuk minder geplunderd worden, en zou men veel meer op zoek zijn gegaan naar de ware schuldigen; de mensen die de kredietcrisis veroorzaakt hebben, en nu achter de muren van hun gated-communities roepen om keiharde repressie. En het is maar de vraag of het protest dan in de vorm van grootscheepse rellen gevoerd zou zijn; vreedzaam protest is nog altijd veel effectiever. Als dit protest politiek was geweest hadden jongeren hun tenten op Times Square opgezet en was dat het nieuwe Tahirplein geworden.

Maar ook dan was geweld niet ondenkbaar geweest, want geweld wordt door veel regeringen als tactiek gebruikt. Geweld dat wordt geïnitieerd of uitgelokt door de autoriteiten om vervolgens via de media de protestbeweging te marginaliseren. Deze tactiek werkt echter alleen als de media eraan meewerken, zoals in de Arabische landen gebeurde tijdens hun lente. Hier werkt de media vooral in het voordeel van de machthebbers met hun roep om repressie. De overeenkomsten met de staatsmedia uit de landen waar de Arabische lente toe sloeg zijn trouwens opvallend.

Dominante jeugdcultuur

De jongeren, die nu Engeland in vuur en vlam zetten, zijn onderdeel van de dominante jeugdcultuur van dit moment; de cultuur van R&B en hiphop. Een cultuur die bepaald wordt door schaamteloos materialisme.  Nu kan je niet deze hele cultuur betichten van leeghoofdigheid, want er zijn ook rappers actief die niet met alleen ‘bling bling’ en ‘bitches’ bezig zijn, maar het gedeelte van deze cultuur die mainstream is geworden verheerlijkt de gangstercultuur.  Een cultuur die zegt dat je moet pakken wat je pakken kan. Dat je hoe dan ook respect verdient. Als je dat respect niet krijgt door je dreigende uiterlijk en taal moet je het afdwingen; desnoods met geweld. “Get rich, or die trying”

Jongeren worden tegenwoordig lekker gemaakt omdat ze via het kijkvenster van de TV en computer mee kunnen genieten van hoe de rijken leven. Maar ze komen er al heel snel achter het bij kwijlen zal blijven; dat rijk worden door hard te leren en werken een mythe is. Daarnaast zien ze mensen, die niet veel meer talent hebben dan zij, rijk en beroemd worden, maar blijven ze zelf achter.

In de jaren zeventig en tachtig waren er nog veel mensen die trots waren dat ze tot de working-class behoorden, maar tegenwoordig leren ze dat je een sukkel bent als je daarmee genoegen neemt. De jongeren die een vak geleerd hebben zijn goud waard en verdienen heel behoorlijk, maar dat is niet genoeg. Je moet tot de top behoren en een in goud ingelegd plafond en een zwembad gevuld met bitches hebben om een echte bink te zijn. Resultaat is een jeugd die nu dus daadwerkelijk de straat op gaat om de goederen te pakken waarvan ze vinden dat ze er recht op hebben.

De eerste veroordeelde relschoppers laten zien dat het ook niet alleen werkloos tuig was dat de straat op ging, maar  juist ook degenen die wel geleerd hebben, en desondanks in een kutbaan terecht zijn gekomen. Het zijn zeker niet de tot criminaliteit vervallen jongeren. Hardcore criminelen hebben niets te winnen met rellen; hun business gedijt een stuk beter in de rust en luwte.

Voorbeeld

Goed voorbeeld doet goed volgen. Deze jongeren zien dat de rijke toplaag ermee weg komt omdat die “too big to fall”was. Deze jongeren zijn ook too big to fall, in dit geval too big in numbers. De consumptie maatschappij heeft het zoveelste monster geschapen. Dit keer is niet alleen de toplaag aan het graaien, de onderkant doet nu ook mee.

Op de Jaap kan je een ingekorte versie van deze column vinden.

Lees dit artikel op de Quietus voor een andere kijk op dit onderwerp. Bedenk dat ik het hier vooral over de cultuur rondom hiphop heb en niet persé over de muziekstijl

An old column of mine. On request I translated it into English.

Een oudje op verzoek vertaald in het Engels; versie in het Nederlands staat hieronder.

Old Fart

I’m getting to be an old fart. Even worse; I think I have become an old fart since about ten years or so. One of the annoying features of old farts is that they develop a strong sense of nostalgia. That certainly applies to their taste in music. At some point you will get a feeling that starts creeping up on you; a persistent feeling that tells you: “I’ve heard all this before”.  Whenever the radio plays, at concerts, or watching videos on You Tube; anytime you hear any music, this feeling of eerie recognition starts to strikes.

But that in itself is not that bad. Every bit of music is at some point inspired by another piece of music that was out there before it was written. One can live with that. But the feeling becomes threatening to your listening pleasure when this ‘I heard it before’ feeling is reinforced by a much more destructive emotion, the dreaded ‘I’ve heard this before AND IN A MUCH BETTER VERSION’.

The moment this feeling strikes one starts to realize that almost all music made today is nothing but an endless repetition of things done before.

In theory there’s a limit to the way one can make tunes using the available chords diagrams and four quarters rhythms. The influences a musician uses to create his/her music is an important reference to lots of listeners; same goes for (modern) art. Points of reference help you to understand where influences came from and bring a spark of life to any form of art.

It seems to me today’s musicians are reluctant to elaborate on the music they are influenced by, but maybe that also is because today’s music press (at least the music press here in Holland) is not too keen on writing long interviews about musical influences with today’s stars. Journalist probably get that ‘I’ve heard that before’ feeling too and a lot of today’s musicians are nothing but clones of other successful (contemporary) artists which obviously makes it real hard for them to talk about and/or admit their influences.

Also the shelf life of singers, bands and acts is getting shorter and shorter nowadays and there’s not much use getting deeply involved with new artists on the block. Here today, gone tomorrow.

Big icons in music that stay on top for decades are a dying breed; Prince, Madonna and maybe Radiohead. Anyway they themselves all are part of the old farts category by now.

One day you have to admit that a certain kind of cynicism on your part starts shining through; a kind of cynicism that must be really annoying to your surroundings.

That Cynicism surfaces once you can’t resist bullying young kids who are into Green Day by questioning them if they ever heard of Stiff Little Fingers or the Clash; two acts Green Day is heavily influenced by.

When you can’t help but bluntly shout the name ALICE COOPER to the neighbors’ kid wearing that Marilyn Mansion T-shirt.

When you start fighting your Girlfriend because she tends to like The Kaiser Chiefs and you simply must prove your point by playing XTC and Madness instead, just to show her.

When you are getting chased around the block because you were stupid enough to challenge the neighborhood gang bangers by stating that Public Enemy at least had a strong opinion about how the black man should resist oppression while they were listening to the new school hip hop that’s diluted with that bling bling R&B crap. The R&B that has nothing to do with the Rhythm and Blues it used to stand for.

There comes a point in time when self reflection hits you and you have to admit to yourself you start to sound a lot like your hippie guitar teacher sounded in 1978 when he said punk-rock was just another fad that dated back to the simple rock ‘n roll made in the fifties and sixties. The guy had a point there, but his point was besides the point, since punk made music fun to listen to again after years of utterly boring and meaningless guitar solo’s made by rock icons. Icons who had their heads so far up their own ass they were oblivious to what was going on in the real world. And, much more relevant to me back in those days; I had not heard that punk stuff before. And there lies the core of the problem: everyday 15 year olds are hearing music THEY never heard before and decide they dig it. Where that music came from doesn’t bother them. A sense of history is something they gladly leave in the hands of us old farts.

Dat heb ik al eerder gehoord

Ik ben een ouwe lul aan het worden. Sterker nog; ik ben bang dat ik eigenlijk al tien jaar een ouwe lul ben. Een van de irritante eigenschappen van ouwe lullen is dat ze een sterk gevoel voor nostalgie ontwikkelen. Dat gaat zeker op voor hun muzieksmaak. Op een gegeven moment bekruipt je het gevoel van dat heb ik al eens eerder gehoord. Dit gevoel is hardnekkig en duikt steeds vaker op. Wanneer de radio aan staat, je bij optredens aanwezig bent, je clips kijkt (‘dit heb ik al eerder gezien’ komt gelukkig iets minder vaak voor), kortom elke keer dat je naar muziek luistert, slaat de herkenning toe. Dit gevoel slaat als je mazzel hebt pas na je dertigste toe, maar als je veel muziek luistert heb je kans dat het je nog eerder overvalt.

Op zich is dat niet zo erg; alles ontstaat nu eenmaal uit alles, toch? Het wordt pas bedreigend voor je luisterplezier als het dit heb ik al eens eerder gehoord gevoel versterkt wordt door een nog veel destructievere emotie; het gevreesde dit heb ik al eens eerder gehoord MAAR DAN BETER gevoel.

Als dit gevoel toeslaat begin je te beseffen dat alles wat er aan muziek gemaakt wordt niet meer is dan een eindeloze herhalingsoefening. In theorie zijn de manieren beperkt waarop je in de toch nog steeds het meest gebruikte vierkwartsmaat en de toegestane toonladders akkoorden schema’s kan maken. Daar komt nog bij dat, net zoals in de moderne kunst, de invloeden die een muzikant ondervindt en onderkent een erg belangrijk referentiekader vormen. En het lijkt er soms op dat muzikanten steeds minder willen toegeven beïnvloed te zijn door bepaalde muzikale voorbeelden, maar dat kan ook komen doordat men tegenwoordig veel minder geneigd is om popmuzikanten de kans te geven in lange interviews over hun invloeden uit te weiden. Ook in de popjournalistiek moet men steeds vaker ‘dit heb ik al eens eerder gehoord’ hebben gedacht. En dat wordt dan ook nog eens versterkt door het feit dat artiesten tegenwoordig een veel minder lange houdbaarheidsdatum lijken te hebben. Grote iconen die jarenlang aan de top blijven staan worden steeds zeldzamer. Wie was de laatste? Prince? Madonna? Radiohead? Dat zijn ook al ouwe lullen, of niet soms?

Maar deze overpeinzingen doen er allemaal niet zoveel meer toe als je moet gaan onderkennen dat je een bepaald soort cynisme uit begint te stralen dat verschrikkelijk irritant voor je omgeving moet zijn. Als je het niet kan laten om kennissen die een stuk jonger zijn uit te lachen als ze verklaren de laatste cd van Green Day te gek te vinden en ze in de hoek te zetten met het noemen van de twee namen waar Green Day hun boodschappen deden: Stiff Little Fingers en the Clash! Als je de neiging niet meer kan onderdrukken om je buurjongetje met zn Marilyn Manson shirtje onverwacht keihard de naam Alice Cooper toe te schreeuwen. Als je ruzies met je vriendinnetje uitlokt omdat zij de Kaiser Chiefs draait en jij niet kan laten om daarna onmiddellijk XTC en Madness op te zetten; just to show her! Als je moet rennen omdat je zo dom was de hiphoppende hangjeugd bij jou om de hoek in te peperen dat Public Enemy tenminste nog wat te zeggen had over de positie van de zwarten in de samenleving terwijl ze naar van die door R&B verwaterde new school shit luisteren.

Op een gegeven moment zie je jezelf in de spiegel en denk je; ik klink verdomme net zoals m’n gitaarleraar in 1978 klonk, toen hij me begon te vertellen dat punk alleen maar een stap terug in de evolutie van muziek zou gaan betekenen. Nu had hij daarin wel gelijk, maar dat deed er helemaal niet toe, want punk maakte muziek weer leuk om te horen na al die strontvervelende nietszeggende gitaarsolos van die hippyrock iconen en nog veel belangrijker: ik had het destijds nog niet eerder gehoord. En daar zit de kern van het probleem; elke dag zijn er nieuwe 15 jarigen die ontdekken dat ze bepaalde muziekstijlen leuk vinden. En het interesseert ze werkelijk geen reet waar het allemaal vandaan komt. Dat is iets wat ze met liefde aan ons ouwe lullen overlaten.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 190 andere volgers

%d bloggers like this: