Skip navigation

De dubbele moraal wat betreft geluid en geluidsoverlast neemt belachelijke vormen aan in dit land en deze stad spant de kroon:
Het is zomer. Af en toe ten minste.
Als het zonnetje schijnt doe ik, omdat ik in de luxe situatie zit dat ik een kantoor in mijn eigen huis heb, de tuindeuren open terwijl ik werk zodat ik in de frisse lucht kan werken. (O.k., frisse lucht is iets dat je in deze stad niet te ruim moet opvatten), en werken bestaat in mijn baan voor een groot gedeelte uit naar muziek luisteren (hoera!). Er moeten nu eenmaal nieuwe mixes van nog uit te komen cd’s beoordeeld worden, demo’s geluisterd of voor de broodnodige inspiratie allerlei muziek gedraaid worden. En soms moet Slayer effe op om af te kunnen reageren. Tamelijk normaal in mijn belevingswereld.
Maar mijn buren denken daar helaas anders over.
Ik kan nog geen kwartier muziek aan hebben of mijn, sinds een paar jaar gepensioneerde, buurvrouw komt klagen of het niet wat zachter kan. Dat terwijl de versterker echt niet op 10 komt te staan, maar blijkbaar is de minste geringste verstoring al genoeg om te komen mekkeren.
Nu kan ik me daar, met een klein beetje moeite, nog best in verplaatsen. En ik ben dan ook echt niet te beroerd om de muziek uit te zetten of op de koptelefoon over te gaan op dagen dat ik alleen in het kantoor ben. Zachter is geen optie, want het voor mijn buurvrouw niet storende niveau is voor mijn, door 20 jaar keiharde teringherrie verpeste oren, niet meer hoorbaar.
Maar nou komt het.
Zodra ik de muziek uit zet worden andere geluiden uit de buurt opeens hoorbaar. Ik zei al dat ik doof ben, maar je moet wel erg doof zijn om het vrachtverkeer dat vlak achter de volgende straat voorbij dendert niet te horen. Een constante dreun is het. Maar daar raak je nog een beetje aan gewend. Erger wordt het als buurmanlief besluit om in zijn tuin te gaan werken. Tegenwoordig heb je voor elk karweitje wel een machine of apparaat. Dat is erg handig en voor de ouderen onder ons is het fijn dat ze met behulp van deze apparaten nog jaren langer in de aarde kunnen blijven wroeten en alles wat daaruit omhoog komt kort kunnen blijven wieken. En ja hoor; daar komt de heggenschaar. Na tien minuten begin ik me daar dan zo aan te ergeren dat ik de muziek weer aan zet om het geknetter van dat kut apparaat niet meer te hoeven horen wat me op dreigementen met politie optreden komt te staan.
Nog erger wordt het als een of meerdere bewoners van mijn straat besluiten dat het tijd wordt om de zomerschilder weer eens te laten komen. Vroeger was schilderen een karwei waar geen of nauwelijks lawaai aan te pas kwam, maar dat is tegenwoordig wel anders. Niet alleen worden alle houten onderdelen van een huis geschuurd met een industriële krachtpatser die een geluid maakt alsof hij een formule 1 motor heeft; nee, tegenwoordig mag een schilder ook niet meer op een ladder staan want dat is te gevaarlijk. Ze komen dus met zo’n gemotoriseerd bakkie die op een halve vrachtwagen gemonteerd staat en die moet elke ochtend opnieuw de straat ingereden worden. De schilder doet daar meer dan drie kwartier over. En hij begint om acht uur precies. En raadt eens wie er dan nog na een lange werknacht op 1 oor ligt? Niet alleen de motor van dat ding is oorverdovend, het waarschuwingsbliepje van de achteruitrijdstand is zo afgesteld dat het zelfs de meest afgeleide bejaarde de schrik op het hart laat slaan.
Om 8 uur staan ook nog alle auto’s in de straat nog geparkeerd zodat het de straat inrijden van dat bakbeest nog extra moeilijk gemaakt wordt. Om 9 uur is iedereen naar zijn werk en zou het een stuk makkelijker zijn en ben ik inmiddels ook op. Maar nee; de schilder wil liever vroeg werken want hij komt zoals alle werklui uit Brabant en moet weer voor de file naar huis.

Ook onze gemeente kan er wat van. Als je een club hebt en er komt meer dan 85 decibel door de deur of ramen dan ben je in overtreding en kan je vergunning ingetrokken worden. Als er mensen bij je kroeg op de stoep staan te roken en daar ook nog bij durven praten hoeft er maar 1 zeikerd in de straat te wonen en je krijgt de politie op je dak.
Maar in dezelfde stad hoor je overal verkeer, heimachines en andere machines die extreem lawaai produceren en is het geen enkel probleem om tientallen dubbeldekkers met brullende motoren een week lang oefenvluchten over de Maas te laten uitvoeren of bolides over de Coolsingel te laten scheuren.
Maar o wee als je s ‘middags een muziekje over een tuin laat schallen. Fucking hypocrieten.

(deze column werd eerder op 19 juli 2008 op 3voor12 Rotterdam gepubliceerd)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: