Skip navigation

I review classic albums for The Rebel Review here are the first five reviews. They come in English and Dutch

Bad Brains – rock for light (1983)

This album is the absolute summit of early eighties hardcore-punk. A tape called the Omega sessions, which featured a lot of the songs that are on this album also, presided Rock For Light and circulated in the American and European punk-scenes for almost three years before this album was finally released.

Rock for Light was produced by Ric Ocasek of the Cars, which was a strange choice to say the least. The production of Rock For Light is pretty clean and the sound of the guitar is not heavy enough. But the sheer quality of the songs and the way Bad Brains play them makes you forget about that. From opening song ‘coptic times’ until closing song ‘at the movies’ you’ll be jumping around your room for the duration of the album.

Bad Brains was not a typical hardcore act in the predominantly white punk-scene. They were a black band from Washington DC and besides punk-rock they also produced reggae tunes. There are 3 reggae songs on this album, and they are not the best of songs on the record either. Nevertheless these songs are an important contribution to the album because they serve as a  required pause in between the raging hardcore of the other songs on rock for light. Live these songs were also really welcome for the band as well as the audience to catch their breath and avoid exhaustion and overheating.

This album marked the start of a race for being the fastest band on the scene. Several bands broke Bad Brains’ record later on but no band ever was as fast and tight at the same time as Bad Brains was.

Musically Bad Brains was miles ahead of any competition, no band was as fast, as tight or as furious as these 4 guys from DC.

Dit album was en is het absolute hoogtepunt van de golf van hardcorepunk uit begin jaren tachtig. Een tape (the Omega sessions) waar veel dezelfde nummers die ook op Rock for Light stonden circuleerde al 3 jaar in de punkscenes van zowel de USA als Europa. Rock for Light werd geproduceerd door Ric Ocasek van the Cars en dat is altijd een omstreden keuze gebleven. De plaat is inderdaad tamelijk clean geproduceerd en het gitaargeluid is op zijn zachtst gezegd niet bepaald heavy. Toch wordt dat ruimschoots goedgemaakt door de meer dan voortreffelijke nummers en door de manier waarop deze nummers gebracht worden. Vanaf opener Coptic times tot afsluiter At the Movies stuiter je gegarandeerd het complete halfuur dat deze plaat duurt door je kamer.

Bad Brains was een vreemde eend in de bijt van over het algemeen toch zeer blanke punkgenre. Bad Brains was een zwarte band afkomstig uit Washington DC, en Bad Brains maakte naast punk ook reggae. Er staan 3 reggae songs op dit album en dat zijn niet bepaalde de beste tracks van het album. Toch vervulden deze reggae intermezzo’s een belangrijke taak doordat ze af en toe een rustpunt in de kolkende razernij van het album brengen. Ook live waren de reggae nummers van Bad Brains een welkome afwisseling omdat dat zorgde dat zowel de band als het publiek niet oververhit en oververmoeid raakte.

Deze LP was het begin van een soort wapenwedloop onder punk/hardcore bands en in deze wedloop ging het over wie de snelste was. Het snelheidsrecord van deze LP is door verschillende bands gebroken (MDC, DRI) maar strakker is het op deze snelheid nooit gedaan.

Muzikaal stond Bad Brains met kop een schouder boven alle concurrentie. Er was geen band die zo snel speelde, zo strak was en zo vreselijk veel power uitstraalde als deze 4 jongens uit DC.

Black Flag – Damaged

The sound of this record totally stands apart from most early punkrock. Black Flag boldly departed from the mainstream rock productions most punk records in the late seventies/early eighties still wore. You have to get used to the wall of sound which is muddy to say the least. It requires a lot of listening before it starts to make sense. But when it does you get hooked. The guitar sound on this record was something totally new. There’s two guitars on the record but they are merged as one and that makes the sound so dirty. The voice of Henry Rollins is of a same kind of quality and adds to the grinding sound.

Hell; this band wasn’t afraid of anything. They were not really political but they lashed out against anything that stood in the way of total freedom; cops, media, teachers and psychiatrists; it’s a total rejection of everything our system stands for. The first issue of the record was produced by Black Flag’s own SST label in cooperation with Unicorn records which was a sublabel of a major (I think it was Universal but I’m not sure). The reason the band did this was they wanted to use the distribution network of this major, it would get the record available world wide. But at the very last minute Unicorn refused to release the record. The Unicorn executive manager said “as a parent: I found it an anti-parent record”; a quote that was printed on the sticker the band had to put on the record to obscure the unicorn label printed on the sleeve. Somehow they managed to get the record distributed through other channels though. This Black Flag album marked the breakthrough of hardcore punk in Europe. Damaged sure drew attention back in the early eighties, and from there on thousands of European kids started looking for more American Hardcore, embraced the genre and started making their own blend of this faster kind of punk. (I still hate it that gabber is called hardcore too. It’s confusing: come up with new names for new genres, don’t steal an old one, have some sense of history).

Het geluid van deze plaat is totaal anders dan dat van de meeste vroege punk releases. Black Flag nam afstand van de over het algemeen toch tamelijk mainstream klinkende producties uit de late jaren zeventig/begin jaren tachtig. Het was even wennen aan de modderige geluidsmuur die Damaged optrok. En je hebt waarschijnlijk behoorlijk wat luisterbeurten nodig voordat de puzzelstukken op de juiste plaats vallen. De twee gitaristen op dit album spelen op de solo’s na exact dezelfde partijen en door de productie geheel met elkaar verweven of beter gezegd in elkaar gemixed. Dit zorgt voor een extra smerige sound. De stem van Henry Rollins is ook al zo gruizig en versterkt dit effect nog eens.

Deze band ging geen enkel conflict uit de weg. Black Flag was niet echt politiek geëngageerd maar haalde wel uit naar alles en iedereen die in de weg stond van de totale vrijheid, politie, de media, leraren en psychiaters etc. Deze plaat is een totale verwerping van alles waar het systeem voor staat.

De eerste uitgave van deze LP werd op de markt gebracht door het eigen label van Black Flag; SST records in samenwerking met Unicorn dat naar ik me weet te herinneren een sublabel was van Universal. De reden dat de band deze samenwerking aanging was om gebruik te kunnen maken van het wereldwijde distributiesysteem waartoe Unicorn toegang had. Maar op het allerlaatste moment besloot Unicorn de plaat toch niet uit te brengen. De directeur van Unicorn noemde Damaged “an anti parent record”. Deze quote werd op de sticker geprint waarmee SST het Unicorn logo op de eerste persing van de LP moest afplakken. Op een of andere manier lukte het Black Flag alsnog om de plaat wereldwijd gedistribueerd te krijgen waardoor dit album de doorbraak van hardcore in Europa zou gaan betekenen. Damaged trok behoorlijk wat aandacht hier in Europa en vanaf dat moment begonnen duizenden Europese punks te zoeken naar meer Amerikaanse hardcorepunk en begonnen zelf deze snellere vorm van punk te spelen.

Ik haat het overigens nog steeds dat Gabber ook onder de naam hardcore op de markt gebracht wordt. Waarom die verwarring. Verzin een nieuwe naam voor nieuwe genres in plaats van ze van oudere stijlen te jatten. Heb wat respect voor je geschiedenis…

Kraftwerk – radioactivity

Kraftwerk is without a doubt one of the most influential pioneers in electronic music. Kraftwerk is still completely relevant compared to and other electronic groups/artist like Jean Michel Jarre and Tuxedomoon that emerged in the seventies, which are not relevant at all anymore. Kraftwerk is time and time again (re)discovered by new generations of artists in electronic music. Though I must add that the newer works of Kraftwerk lack that relevance. Live the band is still pleasant to hear but Kraftwerk became more a follower then a leader as time passed.

Kraftwerk has a huge oeuvre and their catalogue contains classic albums like Autobahn, Trans Europe Express and the Man Machine but personally I like Radioactivity best. That’s because this record is the darkest and most doomy of the 4. Radioactivity only refers to cancerous radiation in the opening song; the record is for the main part about the lost art of listening to the radio. The dark mood doesn’t come from the lyrics but more from the cold way they are sang.

Kraftwerk may be electronic music but it stand very far apart from the later Dance orientated genres; this is an album to listen to; especially late at night with the headphones on safe in your bed.

Kraftwerk is zonder twijfel een van de belangrijkste pioniers in de elektronische muziek. Het grote verschil tussen Kraftwerk en andere destijds bekende elektronische artiesten als Jean Michel Jarre en Tuxedomoon is dat Kraftwerk in tegenstelling tot genoemde groepen nog altijd meer dan relevant is en keer op keer door volgende generaties ontdekt wordt. Nu is het nieuwere werk van de groep een stuk minder relevant al is het live nog altijd leuk om te zien.

Het oeuvre van Kraftwerk is natuurlijk enorm en de Kraftwerk catalogus bevat meerdere legendarische albums als Autobahn, Trans Europe Express en the Man Machine maar persoonlijk vind ik Radioactivity de tofste van het stel. Vooral omdat de plaat zo lekker donker en doomy is. Radioactivity refereert op deze plaat eigenlijk alleen in het openingsnummer naar de kankerverwekkende betekenis. De plaat gaat vooral over de tegenwoordig een beetje vergeten kunst van naar de radio luisteren. Die donkere sfeer wordt niet door de teksten op dit album veroorzaakt, maar vooral door de meer dan onderkoelde manier waarop ze gezongen worden.

Kraftwerk mag dan een voorloper in de elektronika zijn, deze plaat staat ver van even welk dancegenre af; dit is een puur luisteralbum. Vooral voor laat in de nacht, bedje in, koptelefoon op en off into space….

Joy Division – unknown pleasures

This is an album impossible to avoid. If you are into Indie, Goth, any kind of wave or even dance there’s no excuse not to know this record. This is signature stuff that by now has defined several generations. Each of those generations discovers (new) meaning in the music of Joy Division. Countless lyricists have tried and failed to even come close to the sheer poetry Joy Divisions’ singer Ian Curtis wrote; these lyrics are strong visuals on the edge of melodrama but never over it. The more you hear and read them the more meaning they obtain. There’s no way anyone can write words like Curtis did without truly experiencing the emotions that he’s portraying. And that’s where the copy cats fail. Curtis’s lyrics take you back to the dreary setting of North England in the late seventies; a land in crisis, a land without hope and future prospects for its youth, they also take you within the mind of both an excellent observer and one who experiences real pain and despair.

A million composers have tried and failed to write music that is as gripping and yet simple, thousands of producers have tried to put a mark on records the way producer Martin Hannett did on this one and failed miserably. Martin Hannett was a strange character and a junkie who would experiment with his recordings night after night while on smack. He added all the weird sounds. Listen to ‘disorder’ with the strange whoo-whoop that boldly passes through the music. The band first thought the added sounds were an insult to their music but it was Factory records owner Tony Wilson who convinced them Hannett wasn’t fooling around. The sounds were alienating and made even the most critical listener wonder and play the record over and over to find out what in the hell made them want to experience this nightmarish music again and again. And as it does with most real good records; the more one listens to it the more you want to listen again and again. This record is over 30 years old but I still enjoy listening to it. Compare that to all those new school indie-rock records that last for about one month before loosing their flavour and you will distinguish a classic album from the fluff of most records made today.

Joy Division – closer

This album was released when I was at the tender age of 16. A friend of mine lend it to me saying this record was by far the most depressing album he ever heard. And he was right; this was a record that would creep under my skin and haunt me for the rest of my days, be it in a good way. The fact the singer on this record committed suicide (Closer was released after the death of Ian Curtis) made it even more eerie; these musicians weren’t fooling around, this was no fad devised to sell albums. This was the real thing; harsh, unpolished emotions thrown into your face without any mercy. Whenever you are down you should play this record and your worries will fade. It won’t cheer you up but it will show you things could be so much worse. This music forces you towards introspection. Somehow that always makes me feel better though it might drive others out of a window…

Compared to Unknown Pleasures; the first Joy Division record, Closer is a bit more introvert and lyrically even darker. Ian Curtis most haunted lyric is on this album. It’s called Passover and is an omen of things to come: This is the crisis I knew had to come, destroying the balance I’d kept, doubting and settling and turning around, wondering what will come next…

Ian Curtis’s suicide also made Joy Division mythical. Few people ever witnessed a Joy Division concert for the band only toured for three years and did a small European tour only once. After Ian’s death the remaining members formed New Order and became one of the biggest selling English bands of the eighties. I think the Joy Division legacy alone would have propelled that band into the hemisphere even if their music would have sucked. And rightly so…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: