Navigatie overslaan

Monthly Archives: juli 2011

Een oudje, op verzoek in het Engels vertaald.  De Nederlandstalige versie staat onder de Engelse.

Love and Hate

No matter how much I love music, there are times when one wonders about the numerous instants one gets bombarded with music without asking for it. Especially in times like this when I walk into a supermarket while being overpowered by heartache.

You could have foretold that ‘nothing compares to you’ would drip from the supermarket’s speakers. You maintain composure and try to ignore the pervasive voice of the Irish woman. That would have been easier if this was a song you didn’t care about, but you got a soft spot for anything Prince wrote and your mind loses it’s concern for food. You also need some cleaning stuff and somehow you start feeling like buying a lot of beer too,  so I try to endure the song. The song will only last for three minutes you should make it. Finally the song reaches the fade out and you sigh with relief.

But unfortunately the next song is one by Madonna, and it doesn’t matter which Madonna song it is because the girl that broke up with you was a huge fan of Minny Mouse on helium. By that time you see a little red devil on the shelf space and he’s laughing at you while you make an effort to ban that Hollywood song from your mind by replacing it by Back in Black. Hey devil, AC DC is supposed to be your kind of music and not the stuff made by that Kaballah believing blond. But the red guy is there to tease so the only thing to do is to cut your visit to this consumer heaven short because your image as a sturdy punk-rocker will hang in the balance when you arrive at the cash register with tears in your eyes.

But the longing for a beer persists so you walk into a bar. Preferably one where the music consists of Dutch schlager music for the bad shit doesn’t hurt that much. But to no avail, the bartender sees you come in and thinks; here comes a rocker and puts on ‘with or without you’. That’s the loudest song he has got. So you put the beer inside you in one swig and leave for another bar; one that suits your taste in music a bit better. You enter the bar and the first thing you notice is a table with two turntables on it and a D.J. behind it. You look the guy in the eye and you see him thinking; great here comes the audience. One moment later you’re engulfed with the most horrible crap ever conceived; drum & bass; the kind of music you never ever like to listen to, no matter what mood you’re in. All that alcohol would only have lead to a hangover so you forget about drinking.

The rest of your day is occupied by appointments which hopefully will help put your mind on something else then heartache. Your first appointment is on the sixth floor of an office building and off course there’s music playing in the elevator; ‘every breath you take’ is on. Now that ex policeman has had his day a long time ago but this particular song brings back the memory of that sweet girl. Luckily lift rides usually last for only a few seconds but not this time since the lift makes a stop on the third floor where a cleaning lady with her trolley filled with cleaning goods attempts to get in. She’s a clumsy creature like most rhinos, and it takes the duration of the song for her to enter the elevator. To make things even worse the song that comes on next is ‘and I promise you will see the sun again’ and that makes you try to leave the elevator in despair for this is one of the songs your ex girlfriend used to play a lot and her image is pressing itself onto you. But Miss Rhino and her cart are too wide and you can’t get through fast enough so the only thing to do is help her out by yanking her cart into the elevator which will at least get this lift ride over with a bit sooner. Miss Rhino gives you a dirty look as if you made a dirty proposal which most women dressed as penguins tend to do when you try to help ‘m out but you take that for granted.

Finally you make it to the office of the organization you have an appointment with but you are directed to the waiting room where for your entertainment you are forced to listen to ‘miss you’, ‘still loving you’ en ‘sorry seems to be the hardest word’.

Your misery must be dripping from your face by now and for once fate smiles at you because the civil servant you have to see is somehow affected by it and gives you the grant you came to negotiate about in an instant. Double the amount you asked for! But that fact won’t sink in for much, much later for the only thing you can do after all this is run on home so you can put on the antidote to all this misery. An anti dote consisting of songs named ‘you stupid asshole’, ‘broken hearts are for assholes’, ‘you didn’t need to do that to me’ en ‘I hate you’.

Haat en Liefde

Hoe zeer ik ook van muziek houd, er zijn tijden dat het me opvalt hoe vaak je ongevraagd mee gebombardeerd wordt. In tijden zoals nu als je half gek gemaakt door liefdesverdriet de supermarkt binnen loopt.

Natuurlijk is het eerste wat je opvalt dat ‘nothing compares to you’ uit de speakers kweelt. Je slikt de brok in je keel weg en probeert dapper het doordringende stemgeluid van die Ierse te negeren. Als het nu nog een nummer was waar je echt een hekel aan hebt zou dat geen probleem zijn, maar je hebt een zwak voor alles wat mr. Prince ooit gebrouwd heeft dus de honger die je zonet die super indreef verdwijnt als sneeuw voor de zon. Nu had je toevallig ook nog wat schoonmaak spullen nodig, en je krijgt ook ineens zin om een boel bier te kopen, dus je moet door. Zo n nummer duurt maar 3 minuten dus dat moet te doen zijn. Uiteindelijk sterven de laatste klanken en je haalt heel even opgelucht adem.

Helaas is het volgende nummer van Madonna, en op dit moment maakt het niet uit welk nummer het is, want het meisje waarmee het net uit is was fan van Minney Mouse on helium. Je ziet een rode duivel boven op de schappen je schaterend uitlachen en probeert wanhopig Hollywood in je hoofd door Back in black te vervangen. Hey duivel, dit hoort jou muziek te zijn en niet dat gedoe van die in de kaballa gelovende blonde!! Maar die rooie is er om je te tergen dus je breekt het bezoek aan het consumenten walhalla maar even af, aangezien je als stoere punker geen zin hebt om met betraande oogjes bij de kassa aan te komen.

De trek in bier blijft dus je loopt een kroeg binnen, liefst een waar de gangbare muziek van een Frans Bauer gehalte is, want slechte shit doet je niks. Helaas; de kastelein ziet je binnen komen en hij denkt; hey een rocker, en zet ‘with or without you’ op. Hardere muziek heeft hij niet op voorraad. Dus je slaat je biertje in één teug achterover en verdwijnt als sneeuw voor de zon. Volgende kroeg, deze keer eentje die meer bij jou soort past. Je komt binnen en het eerste wat je ziet is een stel draaitafels en een D.J. Je kijkt naar hem en je ziet aan z n blik dat hij denkt van: eindelijk publiek. Voor je het weet wordt je overspoeld door de meest afschuwelijke crap die er ooit uitgevonden is: drum & bass. Dat is nou het soort muziek dat ik never nooit meer wil horen en op zo n moment maakt het geen ruk uit in wat voor stemming ik ben.  Die alcohol had je op dit moment toch alleen aan hoofdpijn geholpen dus laat maar.

Gelukkig heb je nog een paar belangrijke afspraken waardoor je hopelijk de rest van de dag gedwongen wordt aan andere dingen te denken. Helaas is de instantie waar je die dag mee moet onderhandelen in een kantoorpand op de 6e etage gevestigd. En ja hoor in de lift wordt je vergast op ‘every breath you take’. Nu heeft die ex politieman bij mij allang volledig afgedaan, maar deze doet je weer heel erg aan haar denken. Gelukkig duurt een dergelijk lift bezoekje meestal maar kort, ware het niet dat op de derde verdieping de lift tot stilstand komt en er een schoonmaakster met zo n karretje vol schoonmaak spullen naar binnen wil. Ze is nogal onhandig, zoals de meeste nijlpaarden, en zo wordt je gedwongen om het hele nummer uit te horen, want voordat ze dat karretje over de drempel van de lift krijgt zijn de nodige minuten verstreken. En als daarna ook nog ‘and I promise you will see the sun again’ wordt opgezet probeer je wanhopig de lift te verlaten, want dat nummer draaide zij altijd en haar beeltenis verschijnt te doordringend voor je ogen. Helaas is het nijlpaard samen met haar karretje van een dusdanige omvang dat je jezelf er niet langs kan wringen. Dus je geeft een ruk aan dat karretje van haar zodat die drempel eindelijk genomen wordt. Ze geeft je een blik alsof je haar een smerig voorstel hebt gedaan, zoals de meeste pinguïns met hoofddoeken zo goed kunnen als dank, maar dat doet er niet toe. Deze liftride moet snel afgelopen zijn!

Uiteindelijk kom je dan toch bij de betreffende instantie aan alwaar je in een wachtkamer nog even vermaakt wordt met ‘miss you’, ‘still loving you’ en ‘sorry seems to be the hardest word’. Gelukkig is er ook een voordeel aan de misère die je nu uitstraalt, want de ambtenares waar je de afspraak mee hebt gaat verassend snel om en zegt je een fijn geldbedrag toe. Het dubbele van wat je vroeg nog wel!! Niet dat het tot je doordringt want het enige waar je aan kan denken is naar huis snellen om daar even wat tegengif tot je te nemen in de vorm van ‘you stupid asshole’, ‘broken hearts are for assholes’, ‘you didnt need to do that to me’ en ‘I hate you’.

Advertenties

Tegenwoordig krijgt de westerse mens vreselijk veel informatie te verwerken. Kieskeurig zijn in het consumeren daarvan is enige methode om niet krankzinnig te worden. Ondanks dat de meeste mensen bijna instinctief een sterke filter op binnenkomende informatie zetten, slaat de verwarring toch steeds meer toe. Zo langzamerhand gaat 90% van het info aanbod het ene oor in, en meteen het andere oor uit. We zijn druk met andere zaken; carrière maken, kinderen opvoeden, sociale media en kiezen wat te consumeren; het slokt alle beschikbare tijd op.

Het wordt door het enorme aanbod van informatie onmogelijk gemaakt om hoofdzaken nog van bijzaken te onderscheiden. Door de stortvloed van opinies is het onmogelijk nog enige vorm van waarheid te ontdekken. Niemand en iedereen heeft tegelijk gelijk en ongelijk. Opinions are like assholes; everyone has one. Ook ik maak met deze column de verwarring alleen maar groter. Ook ik ben zo’n eikel die denkt dat zijn mening ertoe doet….

Maar nergens komt de information overload duidelijker naar voren dan in de politiek.

tekening afkomstig van artwork op het label van de ‘ever feel like killing your boss’ LP van The Feederz

Informatie kost tijd

In een functionerende Democratie wordt niets klakkeloos als waar aangenomen. Maar geïnformeerd zijn, en blijven, kost veel tijd. Voordat je de standpunten van alle partijen over alle, voor jou relevante, onderwerpen gelezen hebt, ben je dagen verder. En tegen de tijd dat je daarmee klaar bent, is de kans groot dat veel partijen hun standpunten alweer herzien hebben. De meerderheid van de mensen die ik ken hebben daarom geen interesse in politiek. Ze zijn nooit geïnteresseerd geweest, of zijn afgehaakt.

Politici ontberen visie

De politiek is een soort reclamebedrijf geworden dat wordt gestuurd door spindoctors en mediaconsultanten die uit de marketingbranche afkomstig zijn. Liegen en bedriegen zijn in de marketing geaccepteerde instrumenten en het bezit van een rubberen ruggengraat is een pre.

Dat is één van de redenen dat het vak van politicus sterk aan geloofwaardigheid, en daardoor ook aan aantrekkingskracht, heeft ingeboet. Er zijn nauwelijks nog politici te vinden die een visie hebben en een richting aangeven. Volgens mij weten ze het zelf allemaal ook niet meer. Ze doen wel dapper alsof, maar je moet wel een heel erg goedgelovige muts zijn als je daar nog in trapt. Zover er nog leidersfiguren in deze wereld rondlopen, kiezen die blijkbaar voor het bedrijfsleven.

Hedendaagse politici behandelen het gepeupel ook nog alsof we half debiel zijn. Er worden door politici het liefst Jip en Janneke taal gebruikt. We kunnen blijkbaar alleen nog hapklare brokjes informatie tot ons nemen.

Het is allemaal zo uit de hand gelopen dat politici moeten waken niet teveel in hun eigen woorden te gaan geloven. Want daardoor zouden ze zelf ook helemaal in verwarring raken. Waarmee de cirkel rond is. De verwarring neemt aldus almaar grotere vormen aan.

Stromingen in de blender

De verwarring is al sinds het paarse kabinet compleet. VVD en PvdA lieten gebroederlijk de wilde honden van de vrije markt op ons los, en tegelijk werd geprobeerd de verzorgingsstaat te behouden. De twee belangrijkste stromingen in de hedendaagse politiek; het socialisme en het liberalisme werden in de blender gegooid en tot een grijze pulp vermalen. Dit was geen exclusief Nederlands fenomeen, want je zag het in veel, vooral Europese, democratieën gebeuren.

De kiezer is de weg kwijt geraakt. Het bewijs daarvoor zag je in de laatste verkiezingsuitslagen. De wereld verkeerd in een diepe economische crisis ontstaan door het ongeregelde wild west kapitalisme, maar men stemt massaal op de partijen die de markt het liefst volledig vrij willen laten en de staat als scheidsrechter willen uitschakelen. Partijen die standpunten verkondigen dat mordicus tégen marktwerking zijn bestaan overigens nauwelijks meer.

Rechts heeft standpunten van links overgenomen en vice-versa. Geen kiezer die er nog een touw aan vast weet te knopen.

Even een opsomming:

–         Rechts is de kampioen van de vrijheid van meningsuiting geworden. Het kamp dat traditioneel altijd het liefst wilde dat iedereen vooral zijn bek houdt en klakkeloos alles slikt dat door het grootkapitaal opgediend wordt. Dat terwijl links opeens vreselijk zijn best doen om voor hen onwelvoeglijke meningen te smoren. Zie het Wilders proces.

–         Rechts is nu een pleitbezorger van rechten voor vrouwen terwijl het vroeger altijd als enige recht van de vrouw het aanrecht propageerde. Links heeft opeens een stuk minder moeite met het feit dat sommige bevolkingsgroepen vrouwen het liefst onder de duim willen houden met o.a. kledingvoorschriften.

–         Hetzelfde geldt voor Homo’s; die werden door rechts, en vooral Christelijk rechts, altijd verketterd. Nu kunnen Homo’s ervoor uitkomen dat ze over het algemeen tot de burgertrutten behoren en veilig VVD of PVV, en zelfs CDA stemmen. Ze horen er opeens helemaal bij.

–         Rechts is tegenwoordig vaak anti-religie terwijl rechtse stromingen vroeger juist altijd een sterke bondgenoot in de kerk hadden. Met hulp van meneer pastoor en dominee wist men het volk in het gareel te houden. Kijk maar naar wat er in de jaren dertig tot zeventig in Spanje gebeurde. Alleen de SGP blijft recht(s) in de leer. Dat links nu opeens Moslims in de armen sluit is ook al een gotspe. Links was traditioneel tegen religie en voor een strikte scheiding van kerk en staat. Men zou daar pal voor moeten staan.

–         Er wordt steeds geroepen dat de kogels altijd van links komen. Wat Volkert betreft mag dat waar zijn, maar ga me nu niet vertellen dat die eikel van een Mohammed B. links was. Fundamentalisten, of ze nu Moslim, Christen, Hindoe, Joods zijn, of op mijn part bij een obscure sekte horen; per definitie zijn ze zo rechts als de pest, want uit op de vernietiging van andersdenkenden/gelovigen.

–         Rechts bezuinigd op het leger; het rechtse paradepaardje uit de koude oorlogsdagen. Omdat anders de duur van de WW moet worden verkort. En dat alles gedicteerd door de PVV; de meest rechtse partij in het politieke veld. Een rechtse partij die het opneemt voor sociale voorzieningen; nogal verwarrend.

–         Dat daarnaast die JSF toch wordt aangeschaft maakt de verwarring alleen maar groter, maar laat ook zien hoe ook nationalistisch ingestelde Haagse politici nog altijd kruipen voor de macht van het bedrijfsleven uit de USA.

–         De yuppen van de Amsterdamse grachtengordel worden als links gebrandmerkt. Straks wordt het Gooi ook nog als links bastion gezien. Elke maand een kleine donatie aan Greenpeace ter bestrijding van een vaag schuldgevoel en lachen om Youp van het Hek maakt iemand echter nog niet links.

–         Ook het Koningshuis wordt tegenwoordig als links bestempeld. Het symbool van het Nederlands nationalisme is nu opeens links. Zijn de paleizen opvanghuizen voor daklozen geworden van waar men uit de gaarkeuken liflafjes van Jamie Oliver serveert? Was die villa in Mozambique een ontwikkelingshulp project? Gaat Willem straks soms regeren voor een loon dat voldoet aan de Balkenende norm? Welnee; Wilders heeft een hekel aan het Koningshuis dus moet het Koningshuis wel links zijn. Pure logica.

–         Volgens sommige PVV’ers is het Nationaal-socialisme ook een vorm van Socialisme. Een treffend voorbeeld van politici die hun eigen Jip en Janneke jargon zijn gaan geloven. Het is voor een politicus raadzaam af en toe eens een geschiedenisboekje te raadplegen alvorens onderdelen van woorden als synoniem te gaan verklaren.

–         De PvdA, de regentenpartij van links, is intussen zo ver over het midden getrokken dat ze aan de rechterkant van het politieke spectrum uit zijn gekomen. Dat is een partij die, toen het de kans kreeg samen met andere linkse partijen te gaan regeren, liever een coalitie aanging met de Christen Demagogen. Afgezet tegen die partij leek de PvdA in ieder geval nog op een linkse partij. Dat de PvdA een rechtse partij is geworden is het meest duidelijk in mijn geboortestad. Daar worden de Leefbarbaren regelmatig door de partij van de ambtenarij op rechts ingehaald. De PvdA is wanhopig op zoek naar de verloren gunst van de kiezer. Die partij had zich allang moeten opheffen, en dat geldt ook voor het CDA. Niemand heeft iets aan partijen die als kameleons van kleur weten te verschieten.

–         Maar de PVV leert dat kunstje intussen ook al. Wilders kreeg de kans om een regering te gedogen en wierp met groot gemak een paar ‘niet onderhandelbare standpunten’, zoals de verhoging van de AOW leeftijd, de prullenbak in.

–         De SP ging Brabant een coalitie aan met de VVD en het CDA. Deze partij greep de kans om nu eindelijk eens in een echte machtspositie te geraken wel erg gretig aan.

–         Iemands uiterlijk zegt niets meer. De tijd dat je aan een persoon zijn kleding kon opmaken waar hij/zij in het politieke spectrum stond is voorbij. Vroeger liepen rechtse mensen standaard strak in het pak en onberispelijk geschoren rond terwijl mensen van links garnituur op sandalen rondliepen en met lang haar en baarden getooid waren. Nu lopen verklaard rechtse mensen als Bert Brussen rond met een uiterlijk dat men in de jaren 60-70-80-90 als links werd bestempeld, terwijl de (salon)socialisten van de PvdA en SP in pak lopen. Er zijn geen dresscodes meer. Afgaand op iemands uiterlijk kan je niemand meer taarten.

Internationale verwarring

Hoe zit dat met de rest van de wereld? Overal lijkt men in staat van verwarring te zijn.

De begrippen links en rechts krijgen een bijzondere twist als je naar De Verenigde Staten kijkt. In Amerika staat ‘Liberal’ voor links, terwijl de liberalen hier in Europa tot de rechter vleugel van de politiek behoren. Er is geen georganiseerde linker vleugel in de VS. Politiek begint daar op links met een stroming die hier als rechts te boek staat en vanaf daar wordt het aan de overkant van de oceaan alleen maar nog erger. De uiterst rechtse vleugel wordt ingenomen door godsdienstwaanzinnigen en inteelt Nazi’s die de meest geharde SS-ers nog zouden doen blozen. In Amerika bestaan socialisten niet; daar wordt Socialist alleen als scheldwoord gebruikt. De angst voor het communisme zit er nog steeds goed in.

Dat terwijl de Communisten die je nu nog in Rusland vindt weer aartsconservatief zijn en alle idealen propageren die uiterst rechts hier ook omhelst; vreemdelingenhaat, patriottisme, en angst voor alles dat nieuw en onbekend is.

Maar in Duitsland zijn de oud nazi’s nu toch echt bijna uitgestorven geraakt en is dat land nu zo ongeveer de meest linkse natie op aarde geworden. Dat na 50 jaar de meest rechtse politiestaat in Europa te zijn geweest, onder de (vermeende) dreiging van de R.A.F. en zijn aanhang.

In Duitsland loopt de trend precies andersom vergeleken met Nederland. Hier zijn linkse politici vooral rechts geworden terwijl daar rechtse politici steeds vaker naar links neigen. Het lijkt wel alsof er een of andere natuurwet achter zit…

De polonaise achterna

Nu lopen politici overal vrolijk de polonaise achterna, of die nu links of rechts afslaat.

Misschien is het wel een grote samenzwering met als doel een éénpartij staat? Als je ziet hoe het bedrijfsleven de vingers aflikt als het naar China kijkt zou je dat bijna gaan geloven…

Zou het niet beter zijn dat politieke partijen weer programma’s gaan schrijven waarin ze zich sterk maken voor een partij-ideologie en het daarna aan het electoraat is of men het eens is met deze zienswijze en op de desbetreffende partij wil stemmen?  Dat is in ieder geval wat begrijpelijker. Het dwingt politici eigen keuzes te maken in plaats van bij het minste geringste gemor uit de achterban het roer 180 graden om te gooien.

Al met al is het geen wonder dat mensen zich nauwelijks meer met politiek bezig willen houden. Het is een totaal onoverzichtelijke pot nat geworden.

Deze column werd op 5 juli 2011 op De Jaap gepubliceerd met als titel ‘politieke wereldorde in totale verwarring’.

Lydia Lunch – dear whores

Indie stond ooit voor independent. Muziek gemaakt door en voor mensen die niets met het muziek-establishment te maken wilden hebben. Die zelf wel uitmaakten naar welke muziek ze luisteren. Die de radio lieten voor wat het is omdat de radio de muziek die voortkwam uit punk, wave, Metal en Garage negeerde. De muziek die later onder de noemer ‘alternative’ op één hoop werd gegooid. Later was in de vroege 90’s toen Geffen een experimentje met Nirvana uitvoerde dat verrassend goed uitpakte en ‘alternative’ van de ene dag op de andere hip maakte. ‘Onze’ muziek werd opeens door hele volksstammen in de armen gesloten. De stelling dat ook het grote publiek voor hardere muziek zonder discobeat zou vallen, als ze er maar mee in aanraking zouden komen werd bewezen. Mooie tijden waren dat. Je hoorde opeens bands als Soundgarden, L7, en Faith No More op Hilversum 3! Wie had dat ooit gedacht. Ik herinner me nog goed dat ik in de auto zat met de radio aan toen ik voor het eerst Smells Like Teen Spirit hoorde. ‘Een punknummer op de radio’,  juichte ik in de veronderstelling dat er een Hilversum 3 DJ naar zijn ontslag aan het solliciteren was. Maar op de terugweg hoorde ik het weer en een week later hoorde je dat nummer elk uur voorbij komen.

Een paar maanden later trad Nirvana op in Paradiso en de hele vriendenkring ging erheen. We hadden wel gezorgd dat we vroeg bij de zaal waren, omdat we wisten dat het druk zou worden. We waren alleen niet gewend om in de voorverkoop kaarten te moeten kopen. Maar het concert was dus al in de voorverkoop uitverkocht. Zodoende stonden wij samen met meer fans van het eerste uur buiten, terwijl duizend mainstream mannetjes wél binnen stonden. Dat ‘onze’ muziek niet meer van ons alleen was, had duidelijk ook nadelen.

Hoe je het ook went of keert; Nirvana was in mijn ogen gewoon punk, net als veel andere muziek die het stempel Grunge opgeplakt kreeg. Later zeiden ook personen als Courtney Love in documentaires over Nirvana dat de band zelf hun stijl ook gewoon punkrock noemde. Maar punk had toen nog een slechte naam bij de mainstream (hoera!) dus werd er een nieuw naampje opgedist.

Punk was sinds de late jaren zeventig geëvolueerd en de muzikanten die het maakten waren verder gaan kijken. Ze kwamen uit bij de bands die The Sex Pistols beïnvloed hadden; bij the Stooges en de garagepunk uit de Sixties (waar de punk uit de zeventiger jaren al schatplichtig aan was). Later werden ook de muziek van o.a. Black Sabbath en Led Zeppelin door punk/hardcore bands als invloed gebruikt. Dat waren bands die begin jaren tachtig nog volkomen taboe waren in de punkscene, want het was hippie muziek en dat kon dus niet. Maar ja, het schijnt dat tijdens de eerste punkgolf zelfs Iggy Pop niet in hippe punkclub The Roxy toegelaten werd, omdat hij ervan verdacht werd een hippie te zijn. Intussen is de man officieel tot de Godfather van punk/metal en alle andere alternative gekroond. En rightly so!

De term ‘Grunge’ sloeg nergens op; het enige dat de originele Grunge-bands gemeen hadden was dat ze uit Seattle afkomstig waren. Niemand kan met droge ogen beweren dat Nirvana en Pearl Jam qua sound veel met elkaar gemeen hadden. Maar al gauw werd elke Amerikaanse rockband Grunge genoemd, tenzij het overduidelijk van die poedelrockers waren als Motley Crue of Aerosmith.

Toen Kurt Cobain uit het leven stapte was het hek al van de dam en werd ook punkrock in de mainstream toegelaten en geëxploiteerd. Zij het (uiteraard) in sterk verwaterde vorm. Niet veel later kregen zelfs hardcore-acts als Sick of It All contracten bij major labels. Die verbintenissen hadden echter allemaal een korte levensduur want de klad zat er al snel in. Een van de redenen daarvoor was dat alle muziek met gitaren, op metal na dan,  opeens ‘alternative’ werd genoemd. Alles op één hoop gooien helpt niet om nieuwe liefhebbers de weg in de toch al verwarrende wirwar van stijlen te laten vinden.

En nu 10 jaar later gebeurt hetzelfde met het etiket Indie-Rock. Bijna elke cd die ik in mijn I-tunes upload blijkt tot dat genre te behoren. Zelfs Captain Beefheart wordt tot de Indie Rock gerekend; blijkbaar bestaat een genre nu opeens met terugwerkende kracht?

En wat hebben Ariel Pink, Arctic Monkees, Unsane, Destroyer, The Deaf en Diamanda Galas nu in godsnaam met elkaar te maken? Ze klinken totaal anders en maken gebruik van totaal andere invloeden.

Kijk ook eens naar de namen waar bands zich mee tooien. Ze heten bijvoorbeeld Warpaint of Destroyer dus je zou, op de naam afgaand, toch verwachten dat je hier met stevige muziek te maken hebt. Maar schijn bedriegt. Het zijn stuk voor stuk bands die lieve hippie muziek maken.

Alternative was een term die door marketeers bedacht werd en ook ‘Indie-Rock’, het nieuwe hippe etiketje, is een vergaarbak en daarom totale bullshit.

Maar het ergste is dat Indie niet meer voor independent staat. Het is allang ingekapseld door de mainstream labels, is niet meer rebels en wordt gemaakt door kids die bijna zonder uitzondering uit de uppermiddleclass afkomstig zijn en niet verder komen dan zielige rich-kid zieleroerseltjes te lispelen.

Indie-Rock bestaat niet meer, het is tot neo-hippie shit verworden.

%d bloggers liken dit: