Skip navigation

Ik ben een boek aan het schrijven dat zich afspeelt in de punk/krakers scène van de jaren tachtig. Het boek begint vorm te krijgen maar zoals gebruikelijk is vallen er nogal wat spaanders in het schrijfproces. Dit zijn op zich leuke stukjes maar ze passen niet (meer) in het totaalconcept van het boek.

Omdat ik het zonde vind om ze weg te gooien zet ik ze op mijn blog als een soort teasers voor het boek. Ik zou het heel leuk vinden om feedback te krijgen dus schroom niet je mening over deze kleine hoofdstukjes te geven. Enjoy…

Dit is het derde deel van een verslag van een reis naar Groningen in 1982

Groningen Deel 3

De eerste prioriteit van die dag was het vinden van een slaapplaats want  ik wilde in geen geval nog een nacht in een portiek proberen te pitten. Gino vond het een goed idee om meteen naar Vera te gaan, ondanks dat de club ’s middags natuurlijk  niet open was. We wisten dan in ieder geval hoe we er moesten komen, en met wat geluk vonden bij een dergelijke hotspot iemand die ons van slaapplaatsen kon voorzien. We liepen de stad in en we wisten dat Vera in de buurt van de Martinitoren lag. Dus volgden we de toeristische route door de binnenstad van Groningen. Groningen zag er goed uit, veelal oudbouw, kleine huisjes, smalle straten, pittoresk.

Bij de Martinitoren aangekomen vonden we meteen het filiaal van het Groningse VVV. Daar raadden ze ons een sleep-in aan en liepen we daarheen. Het was ons enige betaalbare alternatief, zolang we nog niemand hadden gevonden die ons een slaapplaats in een kraakpand kon bezorgen. Natuurlijk was de sleep-in nog dicht. Ze gingen pas om negen uur s’ avonds open. We liepen terug naar het treinstation zodat we onze plunjezakken in een bagagekluis konden stoppen, want we waren het intussen spuugzat geworden om met die te sjouwen. Bevrijd van de last liepen we even later de stad weer in. De eerste stop was bij een snackbar waar we ons volpropten met patat speciaal en frikadellen. We aten altijd op het moment dat de honger toesloeg, en dan kom je op een of andere manier altijd uit op fastfood. We zagen nadat we onze honger met vette troep hadden gestild natuurlijk allerlei alternatieve bakkerijtjes en reformhuizen waar we gezond voedsel hadden kunnen halen, maar in die tijd was dat soort voer nog voor hippies en haalden wij onze neus ervoor op. En je hebt maar een korte periode last van jeugdpuistjes en je moet die zolang het kan cultiveren…

Er stond zowaar een groepje punks voor de Vera rond te hangen, dus konden we ons geluk niet op. Een slaapplaats lag alsnog in het verschiet. Zoals altijd was contact maken met medepunkers geen enkel probleem; je hoefde elkaar maar te zien. De eerste vraag was altijd “waar kom je vandaan?” en we waren er nog altijd trots op dat we Rotterdam als antwoord konden geven. Rotterdam was destijds de stad van Raket en de Rondo’s, en stond daardoor overal in het land in hoog aanzien. Nu was alles en iedereen die met de Raketbasis te maken had bij de veel Rotterdamse punks intussen al een beetje verdacht. De Rondo’s hadden hun hand een beetje overspeelt met hun pleidooi voor een drugsvrije en alleen op actievoeren gerichte scene. Maar daar dat was in de rest van het land nog niet doorgedrongen. Bij ons twee zelf trouwens ook niet want in 1982 stonden Gino en ik nog helemaal aan de kant van de activistische scene. We waren net van school, ik woonde nog thuis en Gino had net zijn eerste huisje gekraakt. De echte wereld moest zich nog aan ons openbaren en hier in Groningen kregen we een voorproefje. We hadden verwacht dat de Groningers ons met open armen zouden verwelkomen, maar dat viel vies tegen. Zodra ze hoorden dat we Rotterdammers waren liepen ze bij ons weg en één van Gronings punks spuugde zelfs op onze schoenen en gaf ons een vuile blik voordat hij zich omkeerde. We waren daar zo verbaasd over dat het niet eens in ons op kwam om naar de reden van deze afwijzing te vragen. Die gasten leken niet op Nazi-punks en ik kon op dat moment geen andere reden bedenken waarom we zou koud werden afgewezen. Gino stond het groepje na te kijken en besloot dat het met voetbal te maken moest hebben. Hij had gezien had dat een van de Groningers een FC Groningen patch droeg. Ik vond voetbal strontvervelend, maar ik had nog nooit van grote animositeit tussen Feijenoord en FC Groningen gehoord. Maar misschien had Gino wel gelijk. Had Groningen recent van Feijenoord verloren? Fuck it; ook in deze stad moesten genoeg punks en krakers rondlopen die niks met voetbal hadden.

De rest van de dag hingen we wat in de stad, aten we nog meer patat en moesten we wachten tot negen uur om ons bij de sleep-in te melden. De VVV had ons aangeraden om daar vroeg te zijn vanwege het beperkte aantal slaapplaatsen; het was er altijd druk. Dus nadat we de plunjezakken weer uit de lockers hadden opgehaald stonden we stipt om negen uur in een rij, vol met vooral zwervers en junkies, te wachten. Uiteindelijk ging de deur pas om half tien open en er stonden minstens zestig man in de rij. Een portiek leek me toch opeens een beter alternatief. Ik had geen grote hekel aan zwervers, maar junkies kon ik echt niet uitstaan. Het was de bedoeling ons in te schrijven om vervolgens de rest van de avond in de stad door te brengen met achterlating van onze spullen. Er waren echter geen lockers vrij. Ik had niet veel waardevols bij me, maar ik had wel uren aan die cassettes met punkmuziek gewerkt en dat was precies het soort verkoopwaar dat voor junks aantrekkelijk kon zijn. Verder droeg ik destijds alleen zelfgemaakte T-shirts en het idee dat een van mijn kunstwerkjes door zo’n heroïnespuiter gejat kon worden zat me ook niet lekker. Mijn plunje was misschien in geld uitgedrukt niet veel waard, maar ik was erg aan mijn kleding gehecht. De beheerder bezwoer me dat er goed werd opgelet dat er geen diefstallen werden gepleegd, en de plunjezak door de stad mee blijven slepen was ook geen optie, dus liet ik op hoop van zegen alles op mijn matras achter.

Het duurde nog bijna een half uur voordat we aan de beurt waren en we ons in konden schrijven. Het formulier vroeg waarom we een slaapplaats in de sleep-in nodig hadden. Dat was lachen. Ik vulde in dat mijn ouders me op weg naar een vakantieadres uit de auto hadden gezet. “Ja inderdaad meneer; na drie uur rijden waren ze mijn gezeik dat ik op Schiermonnikoog nog niet dood gevonden wilde worden spuugzat, en hebben ze me aan een boom vastgebonden’ zei ik zo stoïcijns mogelijk. De beheerder van de sleep-in kon er wel om lachen, en ook om Gino’s bijdrage want die had ingevuld dat hij die nacht moest bevallen. Helaas was er alleen nog plaats in de grote slaapzaal. Dat betekende een dun blauw matras in een soort gymzaal die we met dertig anderen moesten delen. Er was wel een douche maar die was bijna permanent bezet. Daarom besloot ik het na terugkomst nog eens te proberen, al had ik echt behoefte aan wat warme waterstralen na die nacht in dat portiek in Assen.

We gingen weer naar Vera waar een New wave dansnacht op het programma stond. Niet echt ons koppie thee want er werd vooral van de commerciële Kim Wilde rotzooi gedraaid. Gelukkig kwam er af en toe wel wat beters tussendoor zoals Bauhaus en The Cure. Nu had The Cure bij mij volledig afgedaan na een totaal ongeïnspireerd en superduur optreden dat ik had gezien in een tent bij het Euromastpark . Dat was een zo ongelofelijk kutoptreden geweest dat ik daarna Seventeen Seconds nooit meer heb gedraaid. Dat ondanks dat die plaat lange tijd toch een van mijn lievelingsplaten was geweest. Ik had na dat optreden zelfs nog een T-shirt ontworpen met het hoofd van Robert Smith erop, bedekt met een laag kots, en de letters “sick of the Cure”eronder.

Ik verveelde me al gauw rot daar in de kelder van Vera en hoopte dat het optreden van Pigbag morgen beter zou bevallen. Al was Pigbag ook niet echt mijn ding. Gino hield van blazers. Maar Pigbag was een soort wereldmuziek en ik hield eigenlijk alleen van keiharde en radicale muziek. En niet van dat Afrodance gedoe. Ska kon ik soms nog wel waarderen, maar daar bleef het bij.

Zo stonden we een beetje aan de rand van de dansvloer te wachten totdat we slaap kregen en naar de sleep-in terug konden. We dronken met mate wat bier omdat we beiden nog vijf dagen voor de boeg hadden met nog geen 50 gulden de man op zak. Bummer, dit was een ambiance waar het alleen leuk was als je stomdronken of knetterstoned was en ik had geen hasj meer bij me.

Gino en ik zagen haar op hetzelfde ogenblik, alleen was onze reactie totaal tegenovergesteld. Er stond een klein mokkel op de dansvloer met een grote SM pet op. Wat mij betreft was dit het lelijkste wijf dat ik in jaren had gezien. Ze bewoog zich zo overdreven heftig op de kutwave dat het meteen duidelijk werd dat ze een iets te lang lijntje moest hebben gesnoven. Ze had duidelijk ooit een gebroken neus opgelopen want ze zag eruit als een Bulldog. Gino was echter al naar haar onderweg. Ik besloot het tafereel maar niet aan te blijven zien. Ik ging maar eens  rondkijken op zoek naar wat leuker vrouwelijk schoon. Er waren wel een paar punkmeisjes maar die waren blijkbaar allemaal op een Girls night out want ze dansten alleen met elkaar. Het was wel opvallend dat er zoveel vrouwen aanwezig waren, maar New Wave werd altijd al meer door meiden gewaardeerd dan door jongens. Jongens gingen over het algemeen voor het hardere werk en lieten dit soort wave-nachten aan zich voorbij lieten gaan. Zaterdag was toen ook niet de dag dat er speciaal uitgegaan moest worden. Punkconcerten vonden op elke willekeurige dag plaats, het lag aan het tourschema van de betreffende bands wanneer ze speelden. De punks kwam toch wel omdat bijna niemand doordeweeks moest werken.

Ik had mijn ronde door de zaal gedaan. Er was geen dame aanwezig waar ik moeite voor wilde doen. Het hielp ook niet dat ik de vorige nacht wakker had gelegen. Ik stond te tollen van de slaap en mijn benen deden pijn van het sjokken door de stad.

Ik zag Gino en Bulldog-girl druk met elkaar in gesprek en ging even peilen hoe het ermee stond. Ze stelde zich voor als Bunny. Dat was geen slechte bijnaam, want ze leek wel een beetje op een mislukt konijntje. Haar tanden waren duidelijk door teveel speed aangetast en haar adem stonk naar drank. Helaas moest ik om haar te verstaan mijn hoofd dichtbij haar mond houden. Ze sprak Engels, maar ze vertelde dat ze Française was. Ik kan er ook nooit zo goed tegen als een vrouw binnen een paar minuten te vaak roept dat ze ons Hollanders leuk vind en haar handen niet thuis kan laten. Dat komt hoerig over. En ik zou zelf nooit een vrouw willen betasten tijden de allereerste conversatie, en alleen daarom al vond ik het niet leuk dat ze haar hand herhaaldelijk op mijn borst of buik legde.

Bunny vroeg aan Gino of hij geld voor bier had, en hij gaf haar een tientje mee. Daarna bleef ze weg. Natuurlijk was dat niet tof want we hadden niet bepaald veel geld bij ons, maar misschien was een tientje achteraf geen slechte prijs om van haar af te komen.

Ik kreeg Gino zover om mee terug naar de sleep-in te gaan. Het was achteraf goed dat we toen al weg gingen, want we raakten de weg kwijt en kwamen er net voor de sluitingstijd van 2 uur pas aan. Gino hield maar niet op over Bunny, en nog niet eens zozeer over het feit dat ze hem tijdens hun eerste kennismaking berooft had. Nee, hij was enorm onder de indruk van al haar verhalen. Het was geen wonder dat we de weg kwijt raakten, want ik was meer bezig argumenten te verzinnen waarom hij haar moest vergeten, dan dat ik op de weg lette. Gino volgde alleen maar; die zat mijn zijn hoofd helemaal niet bij de weg, maar eerder tussen haar benen, verzuchtte ik.

Het was pikkedonker in de slaapzaal en ik struikelde tot drie keer toe over een of andere zwerver voordat ik mijn matras bereikte. Gino had een plaats aan de andere kant van de zaal gekregen en lag zeker 10 meter van me vandaan. Mijn plunjezak was onaangeroerd. Dat viel dus alweer mee. Ik rolde mijn slaapzak uit en kroop erin. Mijn plunjezak gebruikte ik als kussen want die kreeg je hier niet uitgereikt. Van de 30 aanwezigen snurkten volgens mij ruim de helft, dus bereide ik me voor op weer een nacht met weinig slaap. Als dat zo een week door zou gaan ging ik deze trip niet overleven.

Na een paar uur doezelde ik dan eindelijk weg. Voor mijn gevoel nog geen tien minuten later werd ik wakker door een hels kabaal. De hele slaapzaal was in rep en roer. Ongeveer op de plaats waar Gino sliep zag ik, in het schijnsel van de zaklantaarns die sommige aanwezigen op het tafereel gericht hadden, dat er een flinke knokpartij uitgebroken was.Het leek wel of de helft van de slaapzaal zich ermee aan het bemoeien was. Sommigen vloekend en tierend, anderen schreeuwend van angst en huilend. Natuurlijk zag ik Gino nergens en ik vroeg me af om het een goed idee was om hem in die kluwen te gaan zoeken. Plotseling ging het licht in de zaal aan en stormden er drie beheerders van de sleep-in naar binnen. Toen deze de omvang van de knokpartij zagen besloten ze echter zich er niet mee te bemoeien en de politie te bellen.

Het was een surrealistisch schouwspel maar nadat ik het een paar minuten aangekeken had en van de eerste schrik bekomen was begon ik er de lol van in te zien. Ik bekeek voor de allereerste keer een bumfight en de kreten die de zwervers en junks uitkraamden waren enorm grappig. Mijn gehoor had een opdoffer gekregen door de harde muziek in Vera en ik had een suis in mijn oren. Misschien was het daarom dat ik meende zinnen als “dat is mijn dunschiller”en “die fles was halfleeg”op te vangen. Dat alles versleuteld door een vet Gronings accent. Ik schoot in de slappe lach. En op hetzelfde moment zag ik Gino met zijn plunjezak en slaapzak samen onder één arm zich als een rugbyspeler door de kluwen wurmen. Hij rende naar me toe en plofte naast me op mijn matras. Mijn lachbui was opeens onstuitbaar en de tranen liepen over mijn gezicht. Gino werd erdoor aangestoken en zo lagen we gierend naast elkaar. Toen de politie enkele minuten later binnen kwam, was de vechtpartij al voorbij.  Het enige wat ze aantroffen waren een kluwen verbaasd kijkende zwervers en junks die twee door het lachten rood aangelopen Rotterdamse punkers aanstaarden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: