Skip navigation

Monthly Archives: januari 2012

Klik hier voor de Nederlandstalige versie of scroll naar beneden.

All discussion about the new US legislation on copyrights laws like SOPA and PIPA show there’s an urgent need for reformation of these laws.

The core of any copyright law itself is strange. The fact someone can put notes or words in a certain order and claim the right to be the only person on earth to do so. An author didn’t invent nor discover notes or words. It’s also conceivable another author uses the same notes and words in the same order.; unlikely but conceivable. I know lots of music that sounds a lot like other pieces of music and I read a lot of writers who claim similar thoughts on similar matters.

In an Ideal World all ideas and therefore also all music, literature, movies and art would be shared by all people.
But at a certain point people attached another way to earn money on art apart from simply selling it. A logical move at that time; radio stations attracted listeners by broadcasting music, earned money by selling air time for advertising. It was only fair the authors of the music got their share. But this model is obsolete since the Internet. It just doesn’t work anymore and the industry may be in denial about it but that doesn’t make it less true.

The World has changed.  People still love music but are sick of the never-ending flow of commercials. Thanks to the Internet one can enjoy music without having to listen to commercials. One can read articles without browsing through pages full of ads. Adds on the web are easily ignored. Advertisers need to find new ways to reach consumers; new ways that don’t irritate. And they haven’t succeeded in doing so by far. So with the help of major media corporations, who also depend on advertising money, they try to kill the Internet. By doing so they hope to turn us into couch potato’s again; taking in our daily dose of ads as we used to do back in the days before the Internet.

Musicians, writers and artists have a right to earn money with their craft. Any corporation that uses music to gain an audience should pay for that music. But this flow of money is drying up because the Internet offers such a huge amount of music. One can’t expect the public to pay for every bit of music they hear or share; that’s just impossible. That’s also capitalism; a simple matter of too much supply and not enough demand. But whenever the market works AGAINST big corporations they try to change the rules.

The fact that the supply of music that is rights free has grown in an even higher rate than copyrighted materials on the web is totally ignored by legislators. This segment of free music is the part of the entertainment industry will get hit hardest by laws like SOPA and PIPA. We as the public are forced to choose between commercial mainstream art and art made by people who share their passion for their own art. But the fact these forms of arts overlap is completely ignored. Someone who is trying to establish his name in art wants to use the Internet and share his art for free and gain notoriety that way. After gaining an audience he most probably wants to get paid so he can devote more time to his craft.

It’s about time copyright laws get modernized. Here are a few proposals. Some are pretty wild…
1.    Copyrights should be shortened in time. These rights now last until 70 years after the Death of the author and that’s way too long.
2.    It’s not nice if you’re years ahead of your time as an author and your work only gets discovered by the general audience decades after you wrote it.  That’s why the time copyrights last should be flexible. How about if they would last until 15 years ‘after’ mainstream audiences discover a piece? One may pinpoint the moment a piece breaks by looking at hit charts or increased value of the piece in question on the market.
3.    One should not be able to sell copyrights to publishers; they should be inalienable connected to the writer or artist. Publishers are leeches that benefit from work they haven’t written themselves and they bore us by reselling old music through shitty shows like the voice of Holland. Publishers are the ones that benefit from laws like SOPA and PIPA the most. Creators of art can and will not deny that the free flow of information and art works in their advantage but publishers do not benefit from anything that comes for free. They would not hesitate to turn the world into a police state if that would ensure their profits.
4.    Let’s put a limit to the amount of money that can be made with the copyright on a certain work of art. Let’s say 10 million dollars for a song or 100 million for a movie. After making such amounts  the creators of the art have enough money to last them a lifetime and this particular work of art should be declared as a ‘world heritage’ and used and shared or free by anybody.
5.    An additional law that prevents rerelease of these world hit songs as covers may be useful.

The Ideal World came a bit closer with the Internet. The spasmodic way the power mongers on this earth react to the changes made by the web proves that. It’s impossible for a  government to convince a Chinese worker he should work ten hours a day, every day, when that man is able to watch us working 8 hours for five days a week only. It’s impossible for a  government to convince an Arab student that his people are not ready for democracy because he and his countrymen might choose the kind of leaders our western leaders don’t like. It’s impossible for a  government to convince a western youth not to share the art he likes with anyone, not even with his friends.

Good music has an effect on people which is nothing short of messianic: listen to this; this kicks ass! That’s the way good music always got around; peer-to-peer.  In contrast one can only sell bad music by plugging it on radio and TV.

Hervorming van het auteursrecht is broodnodig

Alle discussie over de nieuwe Amerikaanse anti piraterijwetsvoorstellen SOPA en PIPA doen je afvragen of het niet tijd wordt om de wereldwijd geldende wetgeving rond het auteursrecht kritisch onder de loep te nemen. Deze wetten zijn blijkbaar niet meer van deze tijd.

In principe is het eigenlijk vreemd dat iemand de rechten kan vastleggen om noten of woorden in een bepaalde volgorde te gebruiken. De auteur heeft de noten en de woorden niet uitgevonden. Het is dan ook niet onmogelijk dat een andere auteur deze noten, of woorden in precies dezelfde volgorde zet. Weliswaar onwaarschijnlijk, maar niet onmogelijk. Ik ken veel muziek die erg veel op andere muziek lijkt, en veel schrijvers hebben bijna hetzelfde beweerd over bepaalde onderwerpen.

In een ideale wereld zouden alle ideeën, en dus ook alle muziek, literatuur, films en kunst, vrijelijk door de complete mensheid gedeeld moeten kunnen worden.
Helaas is er ooit een verdienmodel aan kunst verbonden. Destijds was dat logisch; een radiostation trok luisteraars door muziek uit te zenden en kreeg daardoor reclame inkomsten. Het was niet meer dan billijk dat de maker van de uitgezonden muziek mee zou profiteren van die inkomsten. Dat dit model sinds de introductie van het internet niet meer werkt wordt ontkend, maar daarom is het niet minder waar.

Want de wereld is veranderd. Mensen zijn nog steeds dol op muziek, maar ze zijn de overvloed aan reclame helemaal zat. Dankzij het internet kan je tegenwoordig muziek tot je nemen zonder verplicht om het kwartier een reclameblok van  5 minuten aan te moeten horen, en kan je vrijelijk artikelen lezen zonder je door bladzijden vol reclame te worstelen. Reclame via internet is veel makkelijker te negeren. Reclamemakers moeten dus nieuwe manieren vinden om de consument te bereiken. Nieuwe manieren die de consument niet mateloos irriteren. En dat lukt ze niet. Dus proberen deze lieden met hulp van de grote mediaconcerns, die ook afhankelijk zijn van reclame-inkomsten, het vrije internet de nek om te draaien. Daarmee willen ze ons weer aan de buis of radio kluisteren zodat er, net zoals vroeger, geen ontkomen meer aan die reclamepraat is.

Dat auteurs recht hebben op inkomsten staat als een paal boven water. Dat bedrijven die muziek verspreiden en daar geld aan verdienen dit geld met auteurs moeten delen ook.  Dat deze geldstroom minder groot word doordat het aanbod van muziek en andere kunstvormen door tussenkomst van het internet zo explosief gestegen is, is een nadeel van de economische wet van vraag en aanbod.

Het feit dat het aandeel van rechtenvrije muziek en kunst steeds hoger wordt, zowel op het internet als op de markt van geluidsdragers, wordt totaal genegeerd. En laat dat nu net het segment zijn dat het hardst te lijden heeft onder de nieuwe wetsvoorstellen SOPA en PIPA. We worden nu dus gedwongen te kiezen tussen commerciële kunst en kunst die puur uit passie gemaakt wordt. Dat deze vormen elkaar overlappen wordt ook niet onderkend. Iemand die van het maken van kunst zijn beroep maakt, omdat hij/zij nu eenmaal talent blijkt te hebben, wil graag de mogelijkheden van het internet om naam te maken gebruiken, en uiteindelijk genoeg geld aan zijn kunst verdienen om ervan te kunnen leven, om al zijn tijd aan het creëren van kunst te kunnen besteden.

Conclusie: de wetgeving rond auteursrechten moet gemoderniseerd worden. Hieronder een paar voorstellen en wilde ideeën:
1.    Auteursrechten zouden korter moeten gelden. En niet tot 70 jaar na de dood van de auteur, zoals nu het geval is.
2.    Het is natuurlijk lullig als je als auteur een werk maakt dat pas jaren later door het grote publiek opgepikt wordt . Daarom zou de tijdsduur dat het auteursrecht geldt flexibel moeten worden. Wat dacht je van tot 15 jaar voor een muziekstuk of ander kunstwerk ‘nadat’ het bekend is geworden? Dat moment van bekendheid kun je wellicht ijken door de plaats op de hitlijsten die op een bepaald moment bereikt worden of de gestegen waarde op de kunstmarkt?
3.    Auteursrechten zouden niet verhandelbaar meer moeten zijn en onvervreemdbaar aan de componist/tekstschrijver/schrijver moeten toebehoren. Hiermee worden die vervelende uitgevers uitgeschakeld. Dat zijn precies de mensen die de grootste supporters van SOPA en PIPA zijn. Makers van muziek en kunst kunnen niet ontkennen dat vrije verspreiding van hun werken tot meer bekendheid voor hun werken en naam leidt. Dat uitgevers daar niets aan verdienen is jammer voor ze. Het is toch bezopen dat beelden en plaatjes, waarmee iedereen wordt doodgegooid, niet hergebruikt mogen worden door amateurs omdat zogenaamde professionals er zo nodig geld mee moeten verdienen? Dat terwijl de professionals die deze beelden uiteindelijk gecreëerd hebben niet eens meedelen in de poet, omdat bedrijven als Disney de rechten op deze plaatjes in bezit hebben. Afschaffen die branche!
4.    Er zou een maximum kunnen gaan gelden voor het bedrag dat één enkel nummer op brengt. Als een wereldhit een bedrag van laten we zeggen 10 miljoen aan copyrights heeft verdiend is de maker ervan ruimschoots binnen en zou de hit tot werelderfgoed gebombardeerd moeten worden.
5.    Misschien is een wet die het uitbrengen van covers van een dergelijke hit verbied in dit geval ook raadzaam.

Maar begin in dit land allereerst met het monopolie op het beheer van copyrights weg te halen bij de meest corrupte en inefficiënte organisatie die ons land kent: Buma-Stemra.

De ideale wereld is met het internet een stuk dichterbij gekomen. En door de krampachtige manier waarop het internet door onze machthebbers dwars wordt gezeten zie je dat het werkt. Het is onmogelijk  aan een Chinese arbeider te verkopen dat hij zich dagelijks 10 tot 12 uur de schompes moet werken terwijl hij kan zien dat we in dit gedeelte van de wereld al meer dan 50 jaar geleden 8 uur per dag en 5 dagen per week wel welletje vinden. Het is onmogelijk een Arabische student te verkopen dat de repressie in zijn land een goed idee is omdat zijn volk nog niet aan democratie toe schijnt te zijn zolang dat leiders kiest die men hier in het westen niet zo ziet zitten. Het is om dezelfde redenen ook onmogelijk een willekeurige westerse jongere te verkopen dat hij de muziek en films die hij tof vindt niet alleen niet met onbekenden mag delen, maar zelfs niet met zijn vrienden.

Toffe muziek leidt onvermijdelijk tot zendingsdrang: luister dit, het kicked ass! Dat is precies de manier waarop goede muziek zich altijd al over de wereld heeft verspreid; peer to peer. Slechte muziek krijg je alleen door iemand zijn strot geduwd door het uitentreuren op de radio en TV gedraaid te krijgen.

Een korte versie van deze column kan je op DE JAAP vinden

Nog een artikel over copyrights van mijn hand: De Bumaffia en de uitgevers Camorra

Een korte versie van deze column kan je vinden op De Jaap

Het internet is een prachtige uitvinding die alle mensen, of in ieder geval iedereen die niet te arm is om een computer of smartphone te bezitten, in staat stelt zichzelf te uiten via de verspreiding van zijn eigen muziek, films, woorden en kunst.

Daarnaast zorgt het internet ervoor dat je,  ook als je zelf geen van deze kunstvormen gebruikt, je in ieder geval je eigen smaak kan etaleren via sociale netwerken.  Dat is leuk en bijna iedereen doet dat dan ook. Via sites als Facebook worden miljarden stukken muziek, film, boeken en kunst verspreid. Dat gebeurde vroeger ook al, zij het op kleinere schaal, in je vriendenkring. Ik zou nog geen 1% van de boeken die ik heb gelezen in handen hebben gekregen als ik ze niet via vrienden aanbevolen had gekregen. Voor muziek geldt precies hetzelfde en meer; muziek bepaalde in hoge mate mijn identiteit, en dreef me in een vriendenkring die ongeveer dezelfde smaak had. Deze smaak  bepaalde veel; van je kledingstijl tot de manier waarop je dacht. Je hoeft het niet perse eens te zijn met alles wat een bepaalde stijl propageert, maar je komt erdoor in aanraking met een heleboel nieuwe frisse ideeën. En je kan daaruit oppikken wat je bevalt. Dat is vrijheid.

Het is de enige vorm van vrijheid die ons rest in dit consumentenparadijs. Je kan niet echt zelf bepalen hoe je leeft. Als dat zo zou zijn zou ik nu met een groep gelijkgestemde zielen over een steppe aan het trekken zijn, een kudde buffels achterna. Maar bij gebrek aan beter kan ik in ieder geval zelf bepalen wat ik wil zien, horen en dragen.

Aan de andere kant kan het internet ook gebruikt worden om je te controleren. En om ideeën en een levensstijl op te dringen die andere mensen voor jou bepalen. Het kan gebruikt worden om je juist niet in contact te laten komen met nieuwe frisse vormen van zelfexpressie. Het kan ervoor zorgen dat je alleen in contact komt met muffe muziek van Jantje Smit, de films van Walt Disney, de woorden van Heleen van Royen, een kledingstijl die goedgekeurd wordt door de zwartekousenkerk en/of de extreme Islam , de schilderijtjes van Bob Ross, en de politieke zienswijze van religieus rechts.

Het is een bizar idee dat uitgerekend dezelfde muziekindustrie, die ooit verantwoordelijk was voor het propageren van prikkelende nieuwe vrijheden, nu verantwoordelijk is voor het inperken daarvan. Ik snap dat het gratis downloaden van muziek en films een probleem is. Maar als dit probleem wordt aangepakt door alle gratis vormen van verspreiding van muziek en beeld via streaming services te verbieden word binnenkort dus alleen nog materiaal verspreid waar grote media bedrijven geld aan verdienen. Zo word deze hele wereld een muffe, saaie, voorspelbare en dooie zooi. Een marketingmachine waarin keuzevrijheid gereduceerd wordt door ze rigoureus te beperken tot de door de industriële grootmachten goedgekeurde uitingen.

Marktmechanismes als vraag en aanbod kunnen ook tegen het belang deze grootmachten indruisen. Mensen willen gratis in contact komen met nieuwe ideeën; daar is vraag naar. Maar de industrie wil kostte wat kost het aanbod bepalen. Daarin zit de echte macht in deze consumptiemaatschappij. Dat is de ware reden waarom de Stop Online Piracy Act aangenomen wordt. Big business wil niet dat jij in contact komt met nieuwe muziek via Last FM of You Tube. Ze hebben liever dat je naar de radio luistert want Giel Beelen hebben ze in hun zak; die draait alleen muziek die uitgebracht wordt door de majors. Payola via de radio is big business en dat willen ze zo houden.  Het is dan misschien verboden, maar sommige dieren zijn nog altijd vrijer dan anderen.

Het gaat om controle. Er is een revolutie gaande die grote media bedrijven steeds meer buiten spel zet en SOPA is bedoeld daar een einde aan te maken.
SOPA zorgt dat de majors weer alle macht krijgen om jouw muziek, films, boeken, computerprogramma’s en kunst  te promoten en verspreiden. Simpelweg omdat je dan zonder hun hulp niet meer bekend kan worden. Op die manier kunnen ze muziek lekker veilig en kritiekloos houden. Kunnen ze zorgen dat bioscopen niets anders meer programmeren dan de geijkte Hollywood rotzooi. Zorgen ze dat boeken met kritische inhoud niet of minder gelezen worden. Zorgen ze dat computerprogramma’s, die het jou mogelijk maken om jezelf te uiten, of op een of andere manier onder de radar te blijven, niet verspreid kunnen worden. Wordt kunst weer een speeltje voor de rijken en geen bron van mogelijke maatschappij kritiek.

Het is hun bedoeling dat de macht, die nu nog in ieder geval gedeeltelijk gedeeld wordt met de massa, weer helemaal in handen komt van een kleine groep mensen; een kleine elite, met bekrompen ideeën over hou jij je hoort te gedragen en hoe jij hoort te denken. Ze willen geen vrolijke anarchistische maatschappij waar iedereen vrijheid geniet, al propageren ze dat nog zo hard. Liberalisme betekent in hun ogen niet meer dan de vrijheid goederen en media op te dringen, en alle manieren die mensen zoeken om goedkoper of gratis aan spullen of vertier te komen te blokkeren.

You Tube, facebook, Spotify, Last Fm; het is binnenkort allemaal voorbij als we nu onze bek niet opentrekken. Want je kan erop rekenen dat in navolging van de USA ook onze regering  door de lobby van de grote media bedrijven verleid zal worden om gelijksoortige wetten aan te gaan nemen.

Bekijk hier een filmpje waarin Clay Shirky van TED uitlegt waarom SOPA zo gevaarlijk is

The Internet is a beautiful invention that allows all people, (at least those with access to computers and smart phones; everybody except the real poor that is) to express themselves, spreading their own music, films, art and words online. If you’re not making any art yourself you can use the web to expose your own taste in music, films, fashion, politics or whatever by using social networks. That’s fun and almost everybody does it.  Billions of songs, movies, books and works of art are exposed through sites like Facebook every day. It’s not like that didn’t happen in the days before the Internet; it just happens a lot quicker and easier today. I wouldn’t have read more than 1% of the books I love, if friends would not have recommended them. Same goes for music. In this case it means even more, since my taste in music determines large parts of my identity, like my taste in fashion and politics. It also directed me towards a circle of friends that share my tastes and opinions. One doesn’t necessarily need to embrace everything a certain style of music propagates, but it at least exposes a person to new and fresh ideas. And one tends to picks up the things that appeal to you most. That’s freedom. And it’s the only form of freedom we have in this consumer paradise. One can’t really determine the way one lives. If that was the case I’d be a hunter/gatherer instead of a consumer. But at least I’m free to choose what I want to hear, see and wear.

Surprisingly it now becomes obvious the Internet can also be used to control and repress. It can be used to force a lifestyle upon you made up by other less benign beings.  A lifestyle that keeps you away from fresh new ideas and only exposes you to music made by today’s’ hit machines,  Disney movies, the Bible, clothing approved by fundamentalist Christians and/or Muslims, Bob Ross pictures and the political view of the Christian right-wing.

It is kinda bizarre that the same music industry that once propagated new ideas about freedom now wants to stop that same freedom in its tracks. It’s understandable that illegal downloading of music and movies is a problem, but confronting this problem by barring all forms of free exposure results in an Internet that exposes music, movies and in the end also ideas sold and approved only by big business. That way the Internet turns into a stale, boring, predictable and ultimately dead community; nothing more than a marketing tool that reduces your freedom instead of enhancing it.

Market mechanisms like supply and demand can actually go against the interests of big business. People want to taste new ideas, music, movies etc. for free. There’s a big demand for that. But the industry wants to regulate the supply. This form of regulation is where the real power lies. That is the real reason S.O.P.A. almost got passed. The Majors don’t like it when you’re exposed to music  they don’t promote themselves by finding it in you tube, Last FM, Spotify or Facebook. They want you to listen to the radio instead because they got the DJ’s in their pocket; D.J’s only play music produced by the majors. Payola may be outlawed but some animals are still more free than others.

It’s control that counts. There’s a revolution going on that strips big business of its power and S.O.P.A. was mend to stop all that. S.O.P.A. helps them regain the power to promote your music, movies, books clothing and art exclusively.  No exposure unless you’re promoted by a big media company. This allows big business to keep music nice and uncritical, keeps the same Hollywood crap rotating in cinemas, makes sure books with critical content are not read, bans computer programs that allow you to express yourself, or hide under the radar if necessary, and again makes art a plaything for the rich and powerful.

The rich want the power back they lost to the masses. They want a small elite with narrow-minded ideas to decide how you should behave and think. They don’t want any form of real freedom rampant on the Internet or anywhere else. Regardless of how much they love to use the word freedom in their own propaganda. In their eyes Liberalism is nothing more than the liberty to impose the goods they produced and to block ways to obtain free stuff.

You Tube, Facebook, Spotify, Last Fm; all these networks will be over if we don’t raise our voices now! We can’t afford to wait since it’s just a matter of time before governments around the globe will succumb to the lobby of big business and pass acts like S.O.P.A. in your respective countries.

Listen to Clay Shirky on TED explaining the real purpose of SOPA and PIPA here

De wereld vergaat weer eens aan het eind van dit jaar. Hoera; iets om naar uit te kijken. Maar de laatste keer  dat ik bijna de neiging kreeg om apocalyptische visioenen serieus te nemen viel het resultaat nogal tegen. Dat was met de millennium bug, nu alweer 12 jaar geleden! Weet je nog? Alle computers zouden op 1 januari 2000 ontregelt raken omdat iemand bij het programmeren van Windows iets vergeten zou zijn geweest dat met datums na 2000 te maken had. Dat zag er veelbelovend uit. Maar helaas deed het de wekker het gewoon nog toen ik er op 1 januari 2000, na het wakker worden om een uur of drie ‘s middags, een blik op wierp.

Het einde der tijden zoals beschreven in religieuze geschriften boeit me over het algemeen een stuk minder. Een boek als de bijbel is op zoveel verschillende manieren interpretabel dat iedere onheilsprofeet er altijd wel wat van zijn gading in kan vinden.  Afgelopen jaar hingen er billboards op het centraal station van de organisatie van een of andere gek die beweerde dat op 21 mei de wereld zou vergaan. Nou bij mijn wedkantoor waren de kansen dat dit echt zou gebeuren zo laag ingeschat dat je, als je een miljoen inlegde op het niet doorgaan van de Apocalyps,  je na aftrek van de kosten voor het wedkantoor nog verlies zou lijden. Bummer. Bizar dat al die dwazen die naar aanleiding van die prietpraat geld aan famillyradio.com hadden gedoneerd niet massaal hun geld terug hebben gevraagd. De prediker in kwestie zit nu met zijn onterecht verdiende miljoenen de goedgelovigen hard uit te lachen.

De Maya’s vragen tenminste geen geld voor hun mathematische berekening van het eind der tijden. Maar ook deze voorspelling is multi-interpretabel en na lezing van een paar Wikipedia artikelen blijkt dat de oude indianen het eerder over het aanbreken van een nieuwe tijd hebben dan over het einde van alles. Wordt het misschien een soort verlate ‘dawning of the age of aquarius’ waarna iedereen aardig tegen elkaar gaat doen en al die miljoenen wapens die in omloop zijn gaan omsmelten tot ploegscharen, zodat we ook de laatste restjes natuur om kunnen gaan ploegen?

Als je voortekenen gaat bestuderen is er warempel één mogelijkheid die nog best plausibel is. Eén die mijn hart sneller doet kloppen. Als je namelijk al die berichten over de economische crisis op een rijtje legt zou je tot de slotsom kunnen komen dat het kapitalistische systeem op zijn failliet aan koerst.  Ons systeem is onhoudbaar geworden sinds het wegvallen van de tegenpool van de door de staat geleide economie van het Communisme. Het wild west kapitalisme heeft griezelige vormen aangenomen en gezorgd voor de afschaffing van hele reeksen sociale verworvenheden. Verworvenheden die de gewone man m.i. alleen af  heeft kunnen dwingen dankzij de dreiging uit het oosten. De enige dreiging uit het Oosten waar we nu rekening mee moeten houden is dat China heel Europa op gaat kopen.

We lieten toe dat het bedrijfsleven de macht overnam.  Een overheid kan je in ieder geval in theorie door middel van het stembiljet bij of wegsturen. Probeer dat maar eens bij een multinational. Maar hoogmoed komt voor de val. Je kunt nu eenmaal niet ongestraft alle macht aan een te kleine groep rijken laten. Er moet altijd een soort kringloop van geld en middelen blijven bestaan. We hebben, niet voor de eerste keer, over het hoofd gezien dat het beter is om een middenweg te bewandelen. Maar dat moet je wel afdwingen, maar we waren te erg afgeleid door al het consumeren om ons druk over te maken over echt belangrijke zaken.

Verandering is altijd goed. Totdat je beseft wat de consequenties kunnen zijn. Niet een beetje crisis die je alleen in krantenkoppen terug ziet, maar honger, oorlog, en massagraven. En dat had allemaal voorkomen kunnen worden als we af en toe wat beter op waren gekomen voor onze rechten.
Those who forget the past are condemned to repeat it.

En…

Be careful what you wish for; you just might get it.

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 14.000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 5 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

%d bloggers liken dit: