Skip navigation

Hervorming van het auteursrecht is broodnodig

Alle discussie over de nieuwe Amerikaanse anti piraterijwetsvoorstellen SOPA en PIPA doen je afvragen of het niet tijd wordt om de wereldwijd geldende wetgeving rond het auteursrecht kritisch onder de loep te nemen. Deze wetten zijn blijkbaar niet meer van deze tijd.

In principe is het eigenlijk vreemd dat iemand de rechten kan vastleggen om noten of woorden in een bepaalde volgorde te gebruiken. De auteur heeft de noten en de woorden niet uitgevonden. Het is dan ook niet onmogelijk dat een andere auteur deze noten, of woorden in precies dezelfde volgorde zet. Weliswaar onwaarschijnlijk, maar niet onmogelijk. Ik ken veel muziek die erg veel op andere muziek lijkt, en veel schrijvers hebben bijna hetzelfde beweerd over bepaalde onderwerpen.

In een ideale wereld zouden alle ideeën, en dus ook alle muziek, literatuur, films en kunst, vrijelijk door de complete mensheid gedeeld moeten kunnen worden.
Helaas is er ooit een verdienmodel aan kunst verbonden. Destijds was dat logisch; een radiostation trok luisteraars door muziek uit te zenden en kreeg daardoor reclame inkomsten. Het was niet meer dan billijk dat de maker van de uitgezonden muziek mee zou profiteren van die inkomsten. Dat dit model sinds de introductie van het internet niet meer werkt wordt ontkend, maar daarom is het niet minder waar.

Want de wereld is veranderd. Mensen zijn nog steeds dol op muziek, maar ze zijn de overvloed aan reclame helemaal zat. Dankzij het internet kan je tegenwoordig muziek tot je nemen zonder verplicht om het kwartier een reclameblok van  5 minuten aan te moeten horen, en kan je vrijelijk artikelen lezen zonder je door bladzijden vol reclame te worstelen. Reclame via internet is veel makkelijker te negeren. Reclamemakers moeten dus nieuwe manieren vinden om de consument te bereiken. Nieuwe manieren die de consument niet mateloos irriteren. En dat lukt ze niet. Dus proberen deze lieden met hulp van de grote mediaconcerns, die ook afhankelijk zijn van reclame-inkomsten, het vrije internet de nek om te draaien. Daarmee willen ze ons weer aan de buis of radio kluisteren zodat er, net zoals vroeger, geen ontkomen meer aan die reclamepraat is.

Dat auteurs recht hebben op inkomsten staat als een paal boven water. Dat bedrijven die muziek verspreiden en daar geld aan verdienen dit geld met auteurs moeten delen ook.  Dat deze geldstroom minder groot word doordat het aanbod van muziek en andere kunstvormen door tussenkomst van het internet zo explosief gestegen is, is een nadeel van de economische wet van vraag en aanbod.

Het feit dat het aandeel van rechtenvrije muziek en kunst steeds hoger wordt, zowel op het internet als op de markt van geluidsdragers, wordt totaal genegeerd. En laat dat nu net het segment zijn dat het hardst te lijden heeft onder de nieuwe wetsvoorstellen SOPA en PIPA. We worden nu dus gedwongen te kiezen tussen commerciële kunst en kunst die puur uit passie gemaakt wordt. Dat deze vormen elkaar overlappen wordt ook niet onderkend. Iemand die van het maken van kunst zijn beroep maakt, omdat hij/zij nu eenmaal talent blijkt te hebben, wil graag de mogelijkheden van het internet om naam te maken gebruiken, en uiteindelijk genoeg geld aan zijn kunst verdienen om ervan te kunnen leven, om al zijn tijd aan het creëren van kunst te kunnen besteden.

Conclusie: de wetgeving rond auteursrechten moet gemoderniseerd worden. Hieronder een paar voorstellen en wilde ideeën:
1.    Auteursrechten zouden korter moeten gelden. En niet tot 70 jaar na de dood van de auteur, zoals nu het geval is.
2.    Het is natuurlijk lullig als je als auteur een werk maakt dat pas jaren later door het grote publiek opgepikt wordt . Daarom zou de tijdsduur dat het auteursrecht geldt flexibel moeten worden. Wat dacht je van tot 15 jaar voor een muziekstuk of ander kunstwerk ‘nadat’ het bekend is geworden? Dat moment van bekendheid kun je wellicht ijken door de plaats op de hitlijsten die op een bepaald moment bereikt worden of de gestegen waarde op de kunstmarkt?
3.    Auteursrechten zouden niet verhandelbaar meer moeten zijn en onvervreemdbaar aan de componist/tekstschrijver/schrijver moeten toebehoren. Hiermee worden die vervelende uitgevers uitgeschakeld. Dat zijn precies de mensen die de grootste supporters van SOPA en PIPA zijn. Makers van muziek en kunst kunnen niet ontkennen dat vrije verspreiding van hun werken tot meer bekendheid voor hun werken en naam leidt. Dat uitgevers daar niets aan verdienen is jammer voor ze. Het is toch bezopen dat beelden en plaatjes, waarmee iedereen wordt doodgegooid, niet hergebruikt mogen worden door amateurs omdat zogenaamde professionals er zo nodig geld mee moeten verdienen? Dat terwijl de professionals die deze beelden uiteindelijk gecreëerd hebben niet eens meedelen in de poet, omdat bedrijven als Disney de rechten op deze plaatjes in bezit hebben. Afschaffen die branche!
4.    Er zou een maximum kunnen gaan gelden voor het bedrag dat één enkel nummer op brengt. Als een wereldhit een bedrag van laten we zeggen 10 miljoen aan copyrights heeft verdiend is de maker ervan ruimschoots binnen en zou de hit tot werelderfgoed gebombardeerd moeten worden.
5.    Misschien is een wet die het uitbrengen van covers van een dergelijke hit verbied in dit geval ook raadzaam.

Maar begin in dit land allereerst met het monopolie op het beheer van copyrights weg te halen bij de meest corrupte en inefficiënte organisatie die ons land kent: Buma-Stemra.

De ideale wereld is met het internet een stuk dichterbij gekomen. En door de krampachtige manier waarop het internet door onze machthebbers dwars wordt gezeten zie je dat het werkt. Het is onmogelijk  aan een Chinese arbeider te verkopen dat hij zich dagelijks 10 tot 12 uur de schompes moet werken terwijl hij kan zien dat we in dit gedeelte van de wereld al meer dan 50 jaar geleden 8 uur per dag en 5 dagen per week wel welletje vinden. Het is onmogelijk een Arabische student te verkopen dat de repressie in zijn land een goed idee is omdat zijn volk nog niet aan democratie toe schijnt te zijn zolang dat leiders kiest die men hier in het westen niet zo ziet zitten. Het is om dezelfde redenen ook onmogelijk een willekeurige westerse jongere te verkopen dat hij de muziek en films die hij tof vindt niet alleen niet met onbekenden mag delen, maar zelfs niet met zijn vrienden.

Toffe muziek leidt onvermijdelijk tot zendingsdrang: luister dit, het kicked ass! Dat is precies de manier waarop goede muziek zich altijd al over de wereld heeft verspreid; peer to peer. Slechte muziek krijg je alleen door iemand zijn strot geduwd door het uitentreuren op de radio en TV gedraaid te krijgen.

Een korte versie van deze column kan je op DE JAAP vinden

Nog een artikel over copyrights van mijn hand: De Bumaffia en de uitgevers Camorra

2 Comments

  1. Henk Pool • ongelofelijk kortzichtig en dom – want niet (betalen) voor auteursrecht leidt onvermijdelijk tot verschraling van het aanbod. En nog even voortbordurend op jouw tekst: betalen voor boodschappen in de supermarkt is niet meer van deze tijd. Een toegangskaartje kopen voor een concert is niet meer van deze tijd. Betalen voor een schilderij is niet meer van deze tijd. Betalen voor software die ik gebruik is niet meer van deze tijd. Als je nog even doorgaat ben jij ook niet meer van deze tijd 😉

    • Ook dom en kortzichtig is om alleen de titel van een stuk te lezen en daarop commentaar te geen leveren: dit stuk gaat namelijk helemaal niet over het niet willen betalen voor muziekgebruik, maar is een brainstorm over hoe het auteursrecht aangepast zou moeten worden om tot een eerlijkere verdeling van opbrengsten uit Auteursrechten tussen auteurs en publishers te komen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: