Skip navigation

Monthly Archives: februari 2012

Alle media, ook de sociale media, worden vooral gebruikt, of misbruikt, om reclame te maken. Reclame voor zaken die we niet nodig hebben. Zoals grotere auto’s, vakanties naar nog verder gelegen exotische oorden en nog meer junkfood. Communicatie wordt te vaak alleen als marketingtool gezien, en marketing is het terrein van de slimme jongens die het alleen communiceren met als doel mensen nog meer shit aan te smeren.

De gretigheid die je bij reclame jongens ziet als ze op T.V. mogen uitleggen hoe ze al die rotzooi aan de man weten te brengen is angstaanjagend. Staat er weer een snelle jongen met schitterende oogjes te vertellen hoe hij een bepaalde doelgroep aan nog een paar kilo overgewicht heeft geholpen. Als er nou één sector bestaat waarin de mensen die erin werken volledig zijn gefocust op rendement  is het wel de reclamewereld. De verkoop moet omhoog, maar dat lukt natuurlijk niet met reclame alleen; ook de beschikbaarheid van je, vol met suikers en vet gepropte troep, moet beter. Dus pleur je snoepautomaten in de bus naar school en op elke andere plek waar jongeren rondhangen. De gevolgen zie je op straat; het loopt vol met vetkleppen. En hoe jonger, hoe hoger het percentage dikkerds.

De regering neemt geen maatregelen om het eindeloze kauwen te bestrijden want gezond leren leven moet je maar van je ouders leren. Het is vooral een kwestie van opvoeding en eigen verantwoordelijkheid. Mark Rutte is toch ook niet dik dus zie je wel dat het kan?  Dus wordt de fabrikanten van junkfood geen strobreed in de weg gelegd en mogen ze hun gang gaan met het overal plaatsen hun vetuitbrakende machinerieën. Je moet wel heel erg sterk in je schoenen staan als je de 300 meter verleiding op de treinstations voorbij kan lopen. De prullenbakken bij de scholen in mijn buurt puilen uit van de weggegooide boterhammen. Feest voor de meeuwen; die komen er massaal voor naar de stad migreren. En in de lokale Albert Heyn zie je in de schoolpauzes de jonkies rondrennen met hun armen vol zakken chips en ander eekhoornvoedsel. Zolang ze nog in de groei zijn valt het toch best mee met de gewichtstoename? Maar gewoonten aanleren is makkelijker dan ze weer afleren.

Mijn ouders deden vroeger hun stinkende best om mijn zusje en ik op te voeden met gezond voedsel maar toen ik op mezelf ging wonen mocht ik eindelijk echt gaan eten en kwamen binnen de kortste keren de  anderhalve literflessen cola, de grote zakken chips en de supersized Mc Donald menu’s op tafel. En werd ik dik? Niet meteen. Dat gebeurde pas toen ik gezond ging doen door met roken te stoppen. Je moet dat gemis toch ergens mee compenseren en het duurt lang voordat je de automatische beweging van hand naar mond af leert. Eerst zat er een sigaret in die hand, daarna zat er voedsel in mijn steeds dikker wordende knuistje. Van de verleiding van de sigaretten naar de verleiding van voedsel. In 6 maanden tijd kwam ik 25 kilo aan. Dat was 7 jaar geleden. 5 jaar geleden besloot ik iets aan dat overgewicht te gaan doen en vanochtend bereikte ik de magische grens van 87 kilo; het gewicht dat ik als einddoel van mijn afvalrace had gesteld. Om te ontdekken dat er eigenlijk nog wel 5 kilo meer afkan maar ook dat varkentje ga ik wel wassen. Ik sport en lijn gewoon door want ik pak de trappen van mijn huis weer met 5 treden tegelijk, ga bij mijn optredens weer een uur los zonder naar adem te snakken, en heb weer een vriendinnetje die regelmatig “stop; ik kan niet meer”roept.

Dat alles na 5 fucking jaar strijd waarin ik dagelijks de verleiding moest weerstaan en er ondanks mijn goede voornemens regelmatig aan bezweek. Mensen blijven apen die aangetrokken worden door glimmende verlichting, zoete geuren en nog zoetere smaken.

Had het me jaren strijd gescheeld als die verleidingen van hogerhand van mijn pad verwijderd waren? You betcha!

En is dat gezonde voer dat ik nu eet minder lekker? Au contraire; het is heerlijk! Wat gebeurd er met mij als ik tegenwoordig een slok cola tot me neem? Om te kotsen zo zoet! Gadverdamme!

Toevallig zapte ik gisteren langs ‘De Wereld Draait Door’ en zag een stukje uit één van mijn lievelingsfilms voorbij komen: Natural Born Killers. Wat mij betreft is deze film een van de beste ‘geweldfilms’ ooit gemaakt, en een prachtige parodie op het geweld in de  Amerikaanse samenleving. Ik heb het programma zonet nog eens bekeken en werd goed misselijk van schrijver Tim Krabbé.

Tim Krabbé zat dus bij ‘De Wereld Draait Door’ om zijn boek over de schietpartij op de Columbine highschool te promoten, en de clip uit N.B.K. was daar een onderdeel van. Een boek waar Krabbé vijf jaar (!) research en schrijfwerk heeft gehad. Dat boek zal dan wel een goed doortimmerd verhaal bevatten, zou je denken.  Helaas kwam Tim Krabbé al in de eerste minuut van zijn promotiepraatje bij mij over als een pedante narcist, die het vooral heel leuk vind om zichzelf te horen praten. Nu zijn dat soort types zijn bij DWDD meer regel dan uitzondering, maar Tim Krabbé heeft een irritante rotstem, en maakte het ook wel heel bont met zijn bewering dat alles wat hij schrijft de waarheid is. Iedere schrijver weet dat ‘de waarheid’ niet bestaat en dat alle perceptie neerkomt op interpretatie. Verder  is het razend knap als je surfend over het internet, vanuit je luie stoel, kan opmaken dat alles wat er tot nu toe over Columbine is geschreven onzin is.

Meneer Krabbé begon zijn betoog met het zogenaamd doorprikken van de ‘leugen van Michael Moore’ dat deze schietpartij een uitwas is van het Amerikaanse recht om wapens te bezitten. Alsof de moordenaars van de Columbine Highschool helemaal niet, vanwege die achterlijke Amerikaanse wapenwetten, zo makkelijk de wapens van hun vaders mee konden pikken .

Daarna gaat de schrijver uitweiden over het feit dat de daders van de massamoord op Columbine geen psychopaten waren. Volgens Krabbé waren het jongens die wel zwaar gefrustreerd waren omdat ze getreiterd werden, maar verder was er niets mee aan de hand. De moraal van het verhaal van Krabbé was dat er geen sprake was van een gerechtigde wraak door de daders van de Columbine highschool massacre. Dubbel Duh!!

Maar nu komt het; de massamoordenaars zouden volgens Krabbé nooit tot hun daad gekomen zijn zonder de invloed van Natural Born Killers op hun beider psyche.  “Natural Born Killers; de gemene en valse film die zonder meer  geweld verheerlijkt. “ Een van de daders van de schietpartij had volgens Krabbé namelijk een ultieme droom, gebaseerd op deze film, om samen met een geliefde een massamoord te begaan en daarna zelfmoord te plegen waarna beiden in een soort walhalla gelukkig zouden zijn. Dat klinkt echt als een droom van een volkomen normaal persoon…

Tim Krabbé schaart zich onder de gelovigen die beweren dat films, TV, games en (strip)boeken) verantwoordelijk zouden zijn voor het ontsporen van het gedrag van jongeren. Een zo langzamerhand toch wel erg vaak doorgeprikte  mythe. Volgens Tim Krabbé hebben jongeren van 15 a 16 helemaal niet het vermogen om in te zien dat NBK een satire is. Maar ik ken tientallen mensen die NBK rond die leeftijd hebben gezien, en wel meteen door hadden dat ze naar een parodie op geweld zaten te kijken. Er is maar één soort jongeren die dat niet ziet en dat zijn de volslagen idioten onder hen.

De vraag blijft of je bepaalde films met een boodschap, zoals in Natural Born Killers, niet zou mogen maken omdat er altijd wel iemand op deze aardkloot rondloopt die de filmwerkelijkheid met de realiteit verward, en uiteindelijk een massaslachting aan zou kunnen richten. Als je die bewering doortrekt zou je jongeren ook geen geschiedenislessen meer kunnen geven want het loopt in de geschiedenis vol met gestoorde wereldleiders met miljoenen doden op hun geweten. En op elke school lopen wel een stel sukkels rond die een voorbeeld nemen aan personen als  bijvoorbeeld Adolf Hitler, Charles Manson of op mijn part ook Goldman Sachs.

Films zijn, net als alle andere uitingen van kunst, vaak bedoeld als een afspiegeling van de samenleving. Deze samenleving is vaak extreem gewelddadig en een film als NBK stelt dat aan de kaak. Dat je dat ook anders kan interpreteren is helaas een ‘fact of life’.

Let’s talk about art said the fool to the idiot.

Privatisering was het toverwoord van de jaren negentig. Na de eerste grote privatiseringsgolven zitten we nu met voormalige staatsbedrijven, Nuts bedrijven en een uit de hand gegroeide verzekeringsmarkt die stuk voor stuk de belofte van een meer efficiënte bedrijfsvoering, lagere prijzen en een betere service niet waar kunnen maken.

Winsten worden niet geïnvesteerd in innovaties, of verbeteringen in de bedrijfsvoering en/of service maar worden als dividend aan aandeelhouders, of als bonus aan de top van deze bedrijven uitgekeerd.

En er worden illegaal prijsafspraken tussen concurrerende bedrijven gemaakt waardoor prijzen niet dalen maar juist kunstmatig hoog gehouden worden.

Witteboordencriminaliteit loont. De regering en de opeenvolgende rechtse en middenpartijen die de privatiseringen hebben uitgevoerd zouden een enorm gezichtsverlies lijden als de stijging van corruptie, die als bijwerking van privatiseringen in alle door de staat afgestoten bedrijven optrad, aan het licht zou komen.

Het beeld werd ons opgedrongen dat ambtenaren lui en niet op de markt gericht waren omdat hun banen niet van bedrijfssuccessen afhingen.  De snelle managers uit het bedrijfsleven zouden dat allemaal veel beter kunnen. En dat hebben we gemerkt. Kijk maar eens naar het onderwijs waar de schaalvergroting heeft geleid tot grotere klassen,  diploma’s waarvoor steeds minder gepresteerd hoefde te worden en bedrijfsresultaten die, waar nodig, kunstmatig opgepoetst werden. Daarmee werden de exorbitante salarissen voor de top van de megascholen veiliggesteld.

Graaiers in plaats van ambtenaren

Ambtenaren werden vervangen door graaiers. Maar graaiers hebben geen boodschap aan zaken als landsbelang, het belang van kiezers of het belang van de bevolking van dit land. Graaiers denken allereerst aan zichzelf en daarna aan hun aandeelhouders. Graaiers ontvangen een groot gedeelte van hun bonussen in vorm van aandelen in het eigen bedrijf. Dus de aandeelhouders, daar horen ze zelf nog bij ook.

Waarom lukt het de N.S. niet meer om treinen op tijd te laten rijden? Zou dat, buiten het feit dat de opdeling van het bedrijf in Pro-rail en N.S. de bedrijfsvoering geen goed heeft gedaan,  niet vooral liggen aan het feit dat het bedrijf niet meer kan en mag investeren in wat er aan hardware nodig is om, ook bij temperaturen onder nul en in geval van boombladeren op het spoor te blijven rijden?  En heb je al gemerkt dat de N.S. na 8 uur ‘s avonds een totaal onbetrouwbare dienstregeling voert? Het bedrijf is namelijk niet in 2, maar in 3 delen gesplitst en ’s nachts heeft goederenvervoerder Raillion prioriteit op het spoor. En heb je de laatste tijd de trein naar Amsterdam genomen? Dan heb je vast en zeker gemerkt dat de normale verbinding,  zonder Fyra toeslag, tegenwoordig altijd over Haarlem en Heemsteede rijdt. De reis duurt daarmee bijna een half uur langer. Tja, ze moesten toch iéts verzinnen om de reizigers te dwingen die Fyra toeslag te slikken?

Wat is het verschil tussen een abonnement voor telefonie bij een monopolistisch staatsbedrijf en dat bij één van de nieuwe bedrijven op de vrije markt? Is het goedkoper geworden? Allerminst. Is de service beter? Au contraire. Is het netwerk meer betrouwbaar? Absoluut niet.

Ziekenhuiswinsten

Ziekenhuizen mogen binnenkort winst uitkeren op investeringen van private investeerders in de zorg. Weer zo’n heilloos plan. Investeren doet men vooral in zorg, operaties en apparatuur die geld opleveren. Mensen met een zeldzame aandoening staan dan automatisch in de kou terwijl onnodige cosmetische ingrepen voorrang kunnen gaan krijgen. Omdat die meer winst opleveren. Wachtlijsten zullen bijna zeker langer worden omdat mensen die hoge verzekeringen afsluiten, of cash kunnen betalen, voorrang in behandeling kunnen gaan afkopen. Daar kan je de klok op gelijk zetten.

De staat vergoed nog altijd de helft van de ziektekostenverzekering via de zorgtoeslag. Dat is niets anders dan verkapte staatssubsidie voor de grote verzekeraars, maar blijkbaar mag je zaken die op de vrije markt nog niet genoeg geld opleveren via de belastingbetaler tot een aantrekkelijke investering omtoveren. Het lijkt nu net alsof je als particulier verzekerde niet duurder uit bent maar het is een sigaar uit eigen doos. Het belastinggeld wat nodig is voor de zorgtoeslag komt uiteindelijk ook gewoon uit je eigen portemonnee.

Giro-enveloppen

Waarom kon de Postbank vroeger alle benodigdheden om te bankieren gratis aan zijn klanten leveren, denk aan de blauwe giro-enveloppen, terwijl je nu als zakelijke klant bij de ING maar liefst 7 euro moet betalen om geld op je eigen rekening te storten? Dat terwijl deze handeling volledig door machines wordt uitgevoerd? Als je beseft hoe de ING is gegroeid na de privatisering en het omvormen van het bedrijf in een multinational weet je waar je geld blijft hangen; in dit soort financiële megabedrijven. Bedrijven die te groot zijn om ten onder te gaan. Bedrijven die van de ondergang gered dienen te worden als er fouten in de bedrijfsvoering zijn gemaakt omdat ze anders complete landen in hun val meesleuren. We hebben ambtenaren die niet afhankelijk waren van bedrijfssuccessen vervangen door graaiers die ten allen tijden kunnen rekenen op steun van de overheid als de zaken uit de hand lopen.

Bedrijven als Vestia die verantwoordelijk zijn voor  de sociale woningbouw worden eerst te groot om om te vallen en gaan vervolgens in default swaps investeren. Natuurlijk gaat dat op een gegeven moment fout en alweer is het de belastingbetaler die voor het verlies op moet draaien.

Wat zijn we dus nu eigenlijk met deze privatiseringen opgeschoten? We hebben de moloch van de vrije markt op ons,  ooit zo sociale, land losgelaten en alle macht op een presenteerblaadje aan het grootkapitaal overgedragen.

Je had als kiezer via het stembiljet ooit,  zij het vooral in theorie,  invloed op het reilen en zeilen van staatsbedrijven. En deze bedrijven mochten dan misschien duur zijn in hun bedrijfsvoering maar investeringen waren altijd prima op orde. Als bewoner en belastingbetaler was je min of meer aandeelhouder in de B.V. Nederland. Je kon het slechter treffen. De gezondheidszorg was gratis, het openbaar vervoer reed op tijd en naar de gekste uithoeken. De post zag het als een erekwestie om vandaag verstuurde brieven en pakjes morgen al te bezorgen en niet, zoals nu met pakjes gebeurd, er eerst genoeg op te sparen voor eenzelfde postcodegebied voordat er daadwerkelijk tot verspreiding over wordt gegaan. Alle communicatie zat veilig bij één en hetzelfde bedrijf; een bedrijf waar je als werknemer misschien een eenvoudige, maar tegelijk ook zekere, baan had. En waar je niet, zoals nu, elk moment op straat geflikkerd kan worden om vervolgens als uitzendkracht hetzelfde werk te gaan doen. Met inlevering van je rechten en een groot deel van het loon wat je vroeger verdiende.

Enorme denkfout

Privatisering was een enorme denkfout en de enige remedie is een herbezinning. Een herbezinning die ertoe leidt dat de staat bedrijven die producten leveren die onmisbaar zijn voor de bevolking weer gaat reguleren. Toegegeven; Ideaal is dat niet, maar het is nog altijd veruit te prefereren boven het wild west kapitalisme dat we nu op onszelf los hebben gelaten.

Deze column is ook op de Jaap verschenen

%d bloggers liken dit: