Skip navigation

Ik heb de afgelopen tijd weer wat, onvrijwillige, bemoeienissen met de gezondheidszorg in dit land gehad.

Een paar dingen vielen me op in het onvermijdelijk contact tussen mij als patiënt en de dienstdoende receptionistes, verpleegkundig personeel en artsen.

Allereerst viel me op dat receptionistes moeite blijken te hebben om slecht nieuws aan jou als patiënt over te brengen. Onvermijdelijk slecht nieuws waar ze zelf helemaal geen vat op hebben en alleen als informatie door moeten geven zoals “ik kan pas over 3 weken een afspraak voor u inplannen, weet u dat de verzekering deze behandeling niet vergoed?””  En zelfs “sorry maar u zit hier op verkeerde afdeling”. Al dit soort nieuws wordt in ellenlange, bijna wanhopige excuses, verpakt. Receptionistes nemen vaak een bijna defensieve houding aan. Je hoort wel eens dat patiënten niet gewoon mondig zijn maar ook graag een grote mond opzetten en dat er bij tijd en wijle zelfs ziekenhuispersoneel gemolesteerd wordt, maar het lijkt wel of de angst regeert. Misschien helpt mijn nog altijd tamelijk ruige uiterlijk niet mee, maar het valt toch op als dit soort nieuws bijna bedremmeld verteld wordt en de receptioniste in kwestie bijna onder haar bureau wil kruipen terwijl ze dit soort nieuws aan je moet doorgeven. Ik ben toch altijd uiterst vriendelijk tegen deze mensen. Mensen die meestal ook  nog vrouwen zijn, waardoor ik nog meer geneigd ben om begrip te tonen.

Je moet me niet kennis laten maken met de manager die al die bureaucratische ongein verzonnen heeft, de overhead voor het ziekenhuis lager maakt door minder artsen aan te stellen, de verzekeraar meer winst laat maken of de indeling van het ziekenhuis bepaald, maar die laat zich natuurlijk nooit zien. Maar voor mij en ongetwijfeld de overgrote meerderheid van dit volk geldt toch nog steeds: “don’t shoot the messenger”. Dat hoop ik in ieder geval dan toch…

Maar dat management volkje maakt het je ook niet gemakkelijk om je galant en begripvol te blijven opstellen. Door de intrede van goede computersystemen werd het mogelijk om door je naam en geboortedatum in te vullen je hele dossier tevoorschijn te toveren.  Daardoor hoefde je aan balies bijna niets meer uit te leggen. Maar blijkbaar zijn er managers die daar de voordelen niet van inzien. Het werd voor patiënten misschien wel veel te leuk om door de medische mallemolen gehaald te worden.?

Nu loop je in het ziekenhuis weer op ouderwetse manier tegen een muur van bureaucratie aan:

-“Heeft u een patiëntenkaart bij u waar de afspraak op staat?”

-“Nee, deze afspraak heb ik telefonisch gemaakt dus heb ik niet aan die kaart gedacht”

-“Oh ik zie dat u hier in november voor het laatst was. Heeft u dan al een patiëntenkaart voor 2012?”

Ik kijk haar doordringend aan totdat ze begrijpt dat als ik de oude kaart niet heb, de kans dat ik wel een nieuwe bij me heb astronomisch klein is.

-“Oh dan moet u bij de balie beneden eerst een nieuwe patiëntenkaart laten maken. Sorry, nieuwe regels.”

Ik ben al weg.

En beneden aangekomen krijg ik natuurlijk geen nieuwe kaart omdat ik eerst de oude in moet leveren en me moet legitimeren. “Sorry dat zijn nu eenmaal de regels. Ons opgelegd door de verzekeraar.”

Logisch; er zijn natuurlijk heel veel lui die zich in het ziekenhuis voor iemand anders uitgeven, voor de sport operaties ondergaan en de gekste medicijnen slikken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: