Skip navigation

Nederland gaat er prat op een bijna egalitair land te zijn. Een land zonder klassenverschillen. Maar mensen die zich de hogere regionen van deze maatschappij ophouden kunnen zich op juridisch gebied een stuk meer permitteren dan de plebs aan de onderkant.

Als  je een vermogende schurk  bent huur je een dure advocaat in die zoveel twijfel over je schuld kan, en zal zaaien, dat een eventuele rechtszaak tegen je mislukt. Of afgedaan wordt met een boete. Een boete die je als bedrijfsrisico kan incalculeren.

Er wordt goed gezorgd voor ‘ons soort mensen’. Spreek uit als “ons seurt mansen.”

Een mooi voorbeeld van hoe dit mechanisme werkt is de manier waarop er door het parlement, de overheid en ook in de publieke opinie aangekeken wordt tegen corruptie:

Corruptie in de lagere regionen van de maatschappij, oftewel bijstandsfraude en zwart werken, wordt afgedaan als onacceptabel en verwerpelijk. Er is daarom een enorm controle apparaat ontstaan om dit soort fraude tegen te gaan. Ik ken een aantal mensen die in de bijstand zitten; die krijgen huisbezoek van ambtenaren, moeten kilometers formulieren invullen en bij de geringste verdenking van fraude wordt de uitkering gestopt. Nu zijn mijn kennissen toevallig allemaal mensen die zich, zover ik weet,  netjes aan de regels houden. Maar omdat er nu eenmaal een (klein)percentage bijstandontvangers een scheve schaats rijdt, moeten zij zich voor elke scheet die ze laten verantwoorden.

Tegelijk wordt corruptie in de hogere regionen (belasting ontduiking, omkoping en bonusgraaien) op een bijna belachelijke manier mogelijk gemaakt en soms zelfs gelegaliseerd. Er zijn enorme gaten in het belastingsysteem waar grote bedrijven gretig gebruik van maken. Rechtse politici kreunen allemaal hard dat de belastingdruk in dit land zo hoog is, maar ik las pas geleden nog artikelen waaruit bleek dat Nederland tegelijk ook een belastingparadijs voor multinationals is.

De overheid trekt zich terug, privatiseert staatsbedrijven, en laat de controle op de top vervolgens over aan raden van commissarissen. Deze raden blijken echter niet genoeg macht te bezitten om directeuren en andere bestuurders van grote geprivatiseerde ( Nuts)bedrijven in toom te houden. Kijk  bijvoorbeeld naar woningcorporatie Vestia.

Sterker nog; de belangen van dit soort raden en de bestuurders die ze horen te controleren zijn op zo’n manier met elkaar verweven dat graaiers als Erik Staal zich op een volledig legale manier miljoenen aan gemeenschapsgeld toe kunnen eigenen. ”Dat was nu eenmaal de afspraak…”, zeggen ze dan.

De schade die de maatschappij door bijstandsfraude oploopt werd onlangs berekent op de voorpagina van de Volkskrant . Op het eerste gezicht leek het best ernstig:  er werd in 2010 4,3 miljard aan bijstand uitgegeven en in dat zelfde jaar werd er voor 53 miljoen aan fraude met bijstandsuitkeringen aangetoond. Maar een miljard is duizend miljoen. Het bedrag dat aan uitkeringen uitgegeven was is dus:  4300.000.000. en het fraude bedrag 53.000.000. Al met al was het bedrag dat met fraude gemoeid was  dus iets meer dan 1,25%.

Ik ben, na deze rekensom, erg benieuwd geworden naar de  resultaten van een eventueel onderzoek naar de maatschappelijke schade die witteboordencriminaliteit veroorzaakt. Het zou mij niet verbazen als het bedrag dat de gemeenschap hiermee verliest het schadebedrag van bijstandsfraude vele malen ontstijgt. Zeker als je onterecht uitgekeerde bonussen mee gaat tellen.

Een bestuurder krijgt hoe dan ook een bonus; het maakt tegenwoordig niet eens uit of hij goede of slechte resultaten heeft geboekt. Werk  je echter in loondienst dan moet je tegenwoordig al blij zijn als je aan het eind van het jaar nog een kerstpakket krijgt. Want zelfs als het bedrijf waarin je werkt prachtige resultaten heeft geboekt, zijn er altijd manieren te vinden om het rendement voor de aandeelhouders nog wat op te krikken…

Als je als simpele werknemer met geld van het bedrijf gaat gokken wordt je ontslagen en wacht de bijstand. Als je datzelfde doet als directeur van een corporatie krijg je een gouden handdruk plus 3,5 miljoen om je pensioengat te dichten.

Maar ‘ons seurt mansen’ zijn dit soort bedragen natuurlijk  dubbel en dwars waard, nietwaar meneer Staal?

Advertenties

One Comment

  1. Klassenjustitie, so what’ s new? Is er toch altijd geweest, niks schokkends, gouden lepel Ik zeg, laten we meer aan klassenbewustzijn gaan doen. Al die pseudo-(socio)liberale blabla de mensch is niet gelijk. We beginnen niet allemaal vanuit hetzelfde uitgangspunt (en ergo, gaat dit fout dan is het uwer eigen schuld..). Een socialist die 3,5 miljoen beurt is geen socialist. Een gristen die koopzondagen (of abortus of euthanasie) verbiedt denkt niet verder dan zijn eigen zandpad of winkelnering. Als een politicus, bestuurder or ceo niet zelf bereid is eigen salaris in te leveren maar wel het volk verkondigd dat we moeten inleveren, is geen knip waard. Never waste a good crisis…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: