Skip navigation

Monthly Archives: april 2012

Ik stond zo-even in de rij bij de supermarkt. De grootgrutter, je begrijpt welke ik bedoel.

Voor me stond een gozer van een jaar of twintig die alleen een krat bier af wilde rekenen. Hij gaf daarbij ook nog een bon voor statiegeld. Hoogstwaarschijnlijk van een andere krat die hij net ingeleverd had. Hij rekende 9 euro af.

Daarna was het mijn beurt. Voor twee dagen groente, vlees en wat koek en zopie was ik 21 euro kwijt. Onderweg naar huis sloeg ik eens aan het rekenen. 24 pijpjes pils kost je tegenwoordig nog geen 40 cent per stuk. Een stukkie biogroente kost echter het fokking dubbele. What is wrong with this picture?

Je kan de krant niet openslaan of je leest over het problematische drinkgedrag onder jongeren: comazuipen en meer van die uiterst slimme vrijetijdsbestedingen. Voor de vorm staat er bij de kassa van de super dat er geen alcohol aan minderjarigen wordt verkocht. En tegenwoordig ook niet meer aan groepjes die uit zowel minderjarigen als drinkgerechtigden bestaan. Alsof dat de vloed aan bier in de zuipketen tegenhoudt. De boter kun je gratis van de hoofden van de managers van de verschillende supers afschrapen.

Elke uitbater van een kroeg of poppodium klaagt intussen steen en been over de clientèle die steeds later, en steeds verder ingedronken in de zaak verschijnt. Je bent gek als je in deze tijd jezelf in een kroeg vol laat lopen. Dat kost je letterlijk 6 tot 10 keer meer dan wanneer je dat thuis doet en daarna voor de gezelligheid naar een café afzakt. Maar hoe meer dronken idioten in de zaak hoe minder gezellig het wordt. Geen idee hoe lang de horeca de concurrentie vanuit de buurtsuper nog overleeft.

Dat mensen zich de vernieling in willen zuipen, moeten ze uiteindelijk zelf weten. Ik ben niet principieel tegen alcohol ofzo. Ik wou zelfs dat ik wat vaker kon drinken, maar mijn lijf trekt dat momenteel ff niet. (Het waarom daarvan gaat je niks aan, maar het ligt niet aan onverantwoord drinkgedrag in mijn verleden, OK?) Maar wat me wel ongelofelijk tegen de borst stuit, is dat ik voor mijn ubergezonde groenten en mijn andere, voor de maatschappij absoluut onschadelijke, boodschapjes meer moet betalen, omdat meneer de grootgrutter zo nodig bier onder de inkoopsprijs moet verkopen. Het verlies daarop maakt hij immers goed door de prijs van andere producten te verhogen.

Wat een absolute uitwas van de vrije markt is dit!

Het zal niemand ontgaan zijn dat het mobiele netwerk op zijn zachtst gezegd nogal gevoelig is voor storingen. Een klein brandje heeft grote gevolgen.

Waarom was er geen back-up?

Over het algemeen komen de antwoorden die je online op die vraag kan vinden allemaal op het volgende neer: mobiele telefoon moet zo goedkoop mogelijk aangeboden worden. De consument kiest zijn provider namelijk vooral op de laagst mogelijke prijs.

Daarom kunnen de arme Telcoms het zich dus niet veroorloven om een backup system te onderhouden. Het is voor deze bedrijven ook niet mogelijk om capaciteit bij een concurrent te lenen omdat de netwerken nu al bijna op volle capaciteit lopen. Sorry mensen; maar we doen het allemaal om jullie te pleasen hoor…

Inderdaad doen de Telcoms het voorkomen dat dit allemaal gebeurd om ons zo goedkoop mogelijk zoveel mogelijk service te geven. De werkelijkheid is helaas anders. Ze hebben allang een oplossing gevonden om die lastige concurrentie tussen de bedrijven onderling binnen de perken te houden. Die oplossing heet prijsafspraken maken. Dat mag dan misschien wettelijk niet, maar ze doen het lekker toch. Prijzen worden op die manier juist kunstmatig hoog gehouden, en niet zo laag mogelijk gemaakt. Dat de providers daarnaast te gierig zijn om een goed back-up systeem te plaatsen dient hetzelfde doel: winstmaximalisatie! De heilige graal der activistische aandeelhouders.

Ik heb al eens eerder lopen kankeren over de Telcoms. (Lees hier) Toen ging het over de manier waarop je abonnementen met een zogenaamd gratis toestel krijgt aangesmeerd. Gratis bestaat natuurlijk niet, maar de woekerprijzen die de Telcoms voor een abonnement, inclusief smartphone, durven te berekenen zijn ronduit exorbitant. Je zou bijna hopen dat er een soort Jezusfiguur komt om deze moderne geldwisselaars op hun falie te geven.

De grootste schoften werkten ooit in de muziekindustrie. Maar die zijn intussen overgestapt naar een nieuwe melkkoe en dat is jouw mobieltje. Naïeve muzikanten exploiteren was zeer lucratief, totdat de industrie iets te gretig besloot om van vinyl over te stappen op het digitale formaat. Nu koopt niemand nog muziek. Kan ook niet want nadat de maandelijkse rekening voor die kutmobieltjes is betaald is bij de meeste jongeren het geld schoon op. Jonge werknemers zitten, naast de studie, wekelijks 20 uur in een callcenter lastige vragen te beantwoorden om het verdiende geld ongezien weer aan mobiele communicatie uit te geven. Ze hebben niet eens geld meer om uit te gaan, laat staan om platen te kopen.

“Nederlanders geven steeds meer uit aan de mobiele telefoon en gesprekskosten. Bedroegen de totale kosten voor mobiel bellen in 1998 nog gemiddeld 78 euro per jaar, in 2005 is dit 305 euro”. Bron:  Meer recente cijfers zijn er niet te vinden. Misschien houden ze dat soort cijfers ook liever geheim. Ik gaf vorig jaar privé en voor mijn bedrijf meer dan 3000 euro (!) uit aan telefoonkosten. En ik ben een heel matige beller…

Ik ben eind vorig jaar overgestapt op een sim-only abonnement dat me 6 euro per maand kost aan abonnementsgeld. Maar als ik niet goed uitkijk loopt mijn rekening gemakkelijk met meer dan 100 euro extra op. En ik gebruik dat ding echt zo min mogelijk. Maar de verleiding om uitgebreid te gaan babbelen is helaas vaak nogal groot. Ik gebruik geen internet op mijn mobiel; dat doe ik liever rustig thuis. Ik houd ervan om mijn omgeving en de mensen die ik onderweg tegen kom te observeren. Dat is, denk ik, een typische schrijverstic.

Ik heb al zo vaak meegemaakt dat ik in de trein jongeren tegenover me heb zitten die gedurende de hele reis mobiel aan het beppen zijn. Op hun bestemming aangekomen hangen ze op met de woorden: ik zie je zo. Ik vraag me dan af of ze elkaar nog wel iets te vertellen hebben. Het zou me niet eens verbazen als ze de hele dag naar weer anderen aan het bellen zijn zodra ze bij elkaar gevonden hebben.

En de providers maar cashen.

Wedden dat die lul van een Rob Shuter, ondanks zijn opzichtig falen, aan het eind van dit jaar toch gewoon zijn bonus pakt?

%d bloggers liken dit: