Skip navigation

Monthly Archives: mei 2012

Ik heb in eerdere columns al gesteld dat het auteursrecht dringend hervormd moet worden om aan te sluiten bij de nieuwe realiteit.

Het auteursrecht moet vrij verkeer van ideeën, kunstuitingen, en hergebruik ervan gaan stimuleren in plaats van frustreren. Tegelijk moet er een verdienmodel overblijven waardoor auteurs gecompenseerd worden voor hun arbeid.

Ga daar maar eens aan staan.

Misschien zou er een wereldwijde organisatie opgericht moeten worden die auteursrechtgelden beheerd. Wellicht zouden zelfs de Verenigde Naties daarin een rol moeten spelen. Dan zou het bizarre doorspelen van auteursrechtgeld van de ene landelijke organisatie naar de andere onnodig worden. Daarmee zou een groot gedeelte van de macht van publishers verdwijnen. Die hebben nu in elk land een aparte afdeling die geld incasseert. Daardoor wordt het voor de auteurs nog moeilijker te traceren waar hun geld nu vandaan komt en waar het eventueel aan de strijkstok blijft hangen. Helaas is al vaker gebleken dat de kans op corruptie navenant toeneemt als een dergelijke organisatie, wereldwijd gaat opereren en uit zijn jasje groeit.

Het idee dat BUMA de belangen van zowel auteurs als publishers behartigd is een beetje raar. Auteurs zijn de makers en publishers zijn exploitanten. Het enige wat ze verbindt is dat ze uit dezelfde ruif eten. En die ruif wordt door BUMA beheerd. Publishers hebben echter veel meer macht in de organisatie van BUMA dan de auteurs; simpelweg omdat publishers beter georganiseerd zijn en beter voor hun eigen belangen opkomen dan auteurs. Auteurs zouden zich dus allereerst beter moeten organiseren.

Het idee dat publishers helemaal uit de organisatie van BUMA gegooid moeten worden en voortaan maar bij de auteurs, die ze vertegenwoordigen, moeten aankloppen om hun deel van de poet te vangen vind ik wel een goede. Al zitten er wel wat haken en ogen aan. Ik ben bang dat uiteindelijk alleen incassobureaus daar beter van gaan worden. Maar het heeft wel wat van gerechtigde wraak als publishers eens gaan voelen hoe vervelend het is om achter elke cent die je verdient aan te moeten zitten.

Zolang het ondoorzichtig blijft waar het geld dat auteurs via de BUMA ontvangen precies vandaan komt, en hoe de bedragen zijn uitgerekend, zal de zweem van corruptie altijd over Buma/Stemra blijven hangen. In theorie moet het mogelijk zijn elke auteur een account op een website te geven waarin hij precies kan zien waar en wanneer zijn werk gedraaid of (her)gebruikt is. Dat kost wel veel organisatietalent en zal alleen mogelijk zijn als alle auteursrechtorganisaties wereldwijd een standaard systeem erop na gaan houden. Nogmaals; ga er maar eens aan staan.

We kunnen er daarnaast voor gaan kiezen om het verdienmodel van organisaties als BUMA radicaal te veranderen en een verbod uitvaardigen op het beleggen van, en speculeren met, auteursrechtgeld. Maar dan blijft de vraag waar BUMA zijn werknemers van moet gaan betalen. Het enige manier die dan overblijft is het inleveren van een substantieel percentage van het geld dat je als auteur verdient, om de organisatie die de uitbetaling regelt overeind te houden.

Misschien moet er een andere manier verzonnen worden om auteurs te compenseren. Een manier die niet gebaseerd is op moeilijk te controleren feiten als hoe vaak je werk wereldwijd op de radio, tv of door andere d.j.’s gedraaid is. Maar voor de derde keer; ga er maar aan staan.

Misschien draait het er ooit op uit dat auteurs helemaal niet meer gecompenseerd worden en muziek alleen nog maar uit passie en zelfexpressie gemaakt wordt. Onmogelijk? Waarom werd er dan tienduizenden jaren voor het systeem van auteursrecht en intellectueel eigendom geïntroduceerd werd al muziek gemaakt? Vergeet ook niet dat heel veel, en misschien wel het grootste gedeelte, van de auteurs zich (nog) nooit bij een auteursrechten organisatie aangesloten heeft.

Eerdere columns:

De Bumaffia en uitgevers Camorra

Het auteursrecht is niet meer van deze tijd

’t Is weer de tijd van de zomerfestivals. Gisteren stukjes Pinkpop op TV gezien. Dat viel niet mee. ‘Thank you for having us for the third time’, hoorde ik die gast van Keane nog zeggen, voordat ik, voor de zoveelste keer,  een leuker programma op een andere zender ging zoeken. Maar eigenlijk sloeg die opmerking de spijker op zijn kop, want één van de redenen dat ik nooit en te nimmer meer naar dure, veraf gelegen, festivals wil is het feit dat het menu elk jaar meer op dat van vorige jaren lijkt. Dat een middelmatig bandje als Keane al 3x wordt teruggevraagd is een teken dat het zwaar crisis is in festivalland.

‘Muziek die iedereen leuk vind’ wordt steeds zeldzamer. Muziek is uiteengespat in 10.000 niches. En ook in die niches slaat de aderverkalking op een brute manier toe.  Ik hoorde laatst een programmeur  beweren dat om een groot metalfestival uit te verkopen de programmering Iron Maiden, AC/DC of Metallica op de poster moet krijgen. Lukt dat niet, dan gaat het festival niet door. Festival bezoekers gaan, gelukkig voor Jan Smeets en consorten, vooral voor ‘het festival’ naar Landgraaf of Biddinghuizen, dus voorlopig zullen de festivals nog wel (bijna) uitverkopen. De festivalganger wil vooral mee kunnen zingen, dus helpt het als er overbekende acts geprogrammeerd worden.

Het probleem is dat festivals vooral groot uit moeten pakken en minimaal 40.000 man op de been moeten brengen. Anders is het voor de organisatie niet interessant. Lees: dan wordt er niet genoeg geld verdient. Om de headliners binnen te halen moet tegenwoordig een paar miljoen betaald worden. Er is een generatie oude sterren bezig om het gras weg te maaien onder de voeten van aanstormend talent. Het tapijt wordt onder de jeugd weggetrokken. Simpelweg omdat er niet aan pensionering gedacht wordt. Men kan blijkbaar niet meer anders.

Ik heb diep respect voor David Bowie die in 2003 besloot om ermee op te houden. Er kwam al 15 jaar geen goed nummer meer uit zijn pen. De man had nog ruim 20 jaar met een greatest hits show langs door het festival circuit kunnen trekken maar hij bedankte voor de eer. Hulde! Zijn poster hangt bij mij nog steeds aan de muur en ik raak nog steeds in vervoering door zijn muziek. (edit 13-1-2013: helaas is ook Bowie opeens weer terug; zijn poster wordt vervangen)

Overvalt jou nou ook een gevoel van diep medelijden als je die veel te dik geworden Robert Smith met zijn 80’s kapsel en lippenstift op het podium ziet staan en Caterpillar hoort uitvoeren?  Die man heeft al 20 jaar geen hit meer gehad, maar hij staat er nog steeds. En hij vermoord vakkundig alle warme gevoelens die ik ooit van zijn muziek kreeg.

Festivals zijn samen met intellectueel eigendom de laatste twee cashcows waar de muziekindustrie nog op blijft drijven. Maar ook in de festivalbranche zie je de contouren van eenzelfde rituele zelfmoord als die gepleegd werd op de verkoop van geluidsdragers. Hoe lang gaat het duren voordat het publiek massaal af gaat haken als talent niet meer naar de top kan doorstromen en we jaar na jaar dezelfde bagger moeten aanschouwen? Bagger van bands die hun hoogtepunt allang voorbij zijn maar wanhopig hun oude hits blijven spelen.

Ik ben zooo blij dat ik dat ik er niet bij was!

Voor meer gezanik over festivals klik hier

Black Flag artwork van Raymond Pettibone

De platen die ik vroeger kocht, en waar ik nu nog steeds met plezier naar luister, werden zonder enige vorm van compromis naar producers toe gemaakt. De enige factor dat het eindresultaat beïnvloedde was of de band in een echte studio kon opnemen of alles houtje touwtje in een zelf in elkaar geflanste home studio moest maken. Ik heb platen in mijn kast staan waarvan de geluidskwaliteit objectief gezien echt bagger is, maar als je de tijd neemt om er aandachtig naar te luisteren zal je na een paar luisterbeurten opvallen hoe ongelofelijk goed de band in kwestie speelde, en hoe ongegeneerd echt de emoties aanvoelen die hun muziek opriep; zowel bij de band als bij mij als luisteraar. Platen die letterlijk in iemand zijn keuken opgenomen waren.

En ik geef je op een briefje dat heel wat fantastische bands, die live onverslaanbaar waren, in de studio alsnog een klote plaat maakten. Meestal omdat een ongeïnteresseerde engineer zijn best weigerde te doen om de muziek op een goede en respectvolle manier op tape te krijgen. Vooroordelen tegen harde (punk)muziek hebben heel wat slechte platen opgeleverd. De ‘Wij zijn zwijn’ LP van de Boegies is daar ongeveer het beste voorbeeld van. Live was die band onvergetelijk, maar op die studio LP waren alle nummers die je live uit volle borst meezong volledig doodgeproduceerd. De rillingen jagen nog over mijn rug als ik aan die plaat denk.

Daarom wordt ik zo giftig als ik broekies op bezoek heb die, als ik een LP voor ze draai zoals bijvoorbeeld ‘Trails of Slime’ van The Sluglords, opmerken dat de kwaliteit van de opnames niet meer van deze tijd is. En vervolgens afhaken. Om Bill Hicks even aan  te halen: listen to them PLAY!! Doe een beetje moeite om een plaat, die ik niet voor niks aan je wil laten horen, naar je hersenschors te navigeren! Dat afgefikte kuttige poppunkbandje van je krijgt nog geen halve zool de dansvloer op, en aan een plaat als deze hoor je af wat je ervoor over moet hebben om echt goed te worden!

Alles moet tegenwoordig maar snel. (behalve de muziek dan, want die is een derde langzamer dan de hardcore die ze in mijn tijd maakten) Bandjes flansen 10 nummertjes in elkaar, doen een optredentje voor vrienden en familie (een optreden waarbij niemand tegen ze zal durven/willen zeggen dat ze nog helemaal niks voorstellen) en daarna willen ze onmiddellijk een CD opnemen. En daarna maar huilen dat ze nergens op kunnen treden en er 500 CD’s op zolder liggen te verstoffen.

Een band als Black Flag deed er 5(!) jaar over om hun eerste LP op de markt te krijgen. Vijf jaar waarin de band elke dag (!) 4 tot 6 uur oefende. Natuurlijk traden ze na een jaar al op en brachten ze een paar singles en EP’s uit. Maar optreden is ook oefenen en het opnemen van singles eigenlijk ook. Het was begin jaren tachtig ook nog eens honderd keer moeilijker om optredens voor een punkband te vinden;  nog geen 1% van alle zalen wilden/durfden punkbands laten spelen. Dus organiseerde de band zijn eigen optredens in onofficieele zalen en namen alle extra organisatie die daarvoor nodig was op de koop toe. Want ze moesten en zouden optreden!! Nadat hun eerste LP eindelijk was opgenomen was Black Flag nog niet tevreden en zochten ze een betere zanger. Daarna duurde het nog een jaar voordat ze met Henry Rollins als zanger een wereldplaat uitbrachten. (Damaged!)

En inderdaad was punk, op het moment dat die plaat uitkwam, al lang niet meer hip en luisterden de trendy luitjes intussen alleen nog naar bloedeloze synthwave. Jammer dan, een goede plaat maken kost tijd. En reken maar dat de band alsnog beloond werd voor hun inzet, want samen met nog een heleboel andere supergoede bands, die ook de tijd hadden genomen om echt goed te worden, kwam er een second wave of punk (hardcore!) op gang. En die was niet trendy, heeft de makers en hun labels geen miljoenen opgeleverd, maar heeft nu nog steeds impact en invloed op alle alternatieve muziek en leverde bands op als Dead Kennedys, The Germs, Husker Du, The Freeze, Bad Brains, Minor Threat,The Misfits en nog veel meer. De platen van de wat meer obscure bands zie je nu voor honderden dollars op E-bay staan, de meer bekende (waarvan de mastertapes van hun platen het overleefd hebben) zijn met groot succes heruitgebracht.

Maar ook nu steken veel op zolder in homestudio’s gemaakte werkjes met kop en schouders uit  boven de door de mainstream vervaardigde prefab pop. De geluidskwaliteit van DIY muziek is er alleen maar beter op geworden, en zolang je als muzikant maar koppig en eigengereid genoeg bent om te blijven streven naar een eigen sound en een uitvoering daarvan die staat als een huis komt het uiteindelijk wel goed met je.

Muziek is bovenal een middel voor zelfexpressie. En of je nou een universeel gevoel als verliefdheid kwijt wilt, of een politiek statement dat totaal onhip is, doet er niet toe. Je moet een onbedwingbare neiging hebben om jezelf te uiten. Stop er gewoon mee als je dat niet in je hebt en alleen muziek wilt maken om rijk en/of beroemd te worden. Wordt bankier als je rijk wilt worden en blaas wat op als je beroemd wilt worden. (een ambassade of je eigen ego, maakt niet uit.)

Of je rijk en beroemd gaat worden kan je nooit voorspellen, maar wel of je goed wordt. Daar is naast wat talent bovenal inzet en durf voor nodig. Als je zoekt naar manieren om de lange weg naar bekendheid af te snijden, en probeert eerder op je bestemming aan te komen, zal je ontdekken dat je altijd in de valkuilen van het snelle succes zal blijven vallen.

Niets geen fokking compromis dus..

Wat is er mis met de muziek die tegenwoordig in de hitlijsten staat?

Producers vertrouwen jou als luisteraar niets meer toe. Ze nemen klakkeloos aan dat niemand meer echt luistert; dat doen ze zelf blijkbaar ook al lang niet meer. En zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten. Muziek die niet meteen bij de eerste luisterbeurt aanslaat, komt via mainstream kanalen nauwelijks meer op de markt. Producers zijn over het algemeen hersenloze zombies, murw gebeukt door label executives die op zoek zijn naar snel succes. Alles is vluchtig. Voor die platenbonzen maakt dat niet uit; er is namelijk meer dan genoeg muziek, er is eerlijk gezegd TEVEEL muziek. En er zijn overvloedig veel muzikanten die er alles voor over hebben om ‘het te maken.’ Of ze daarvoor nou met Idols of the Voice mee moeten doen, zich in het strakke keurslijf moeten persen van ‘hoe het moet’ of zich op enigerlei andere wijze moeten prostitueren; het maakt ze niet uit. Alles voor de 15 minutes of fame.

Speel je pop dan moet het als Lady Gaga klinken en moet je er ook nog een leuk, liefst simultaan door minimaal 10 man uitgevoerd dansje bij opvoeren.  Speel je rock? Dan moet je als Anouk klinken. Maak je metal dan moet je afhankelijk van het subgenre dat je kiest als Metallica, System of a down, Tool, Slayer of Killswitch Engage klinken. Is het punk dan wordt het als Green Day. En doe je iets alternatiefs dan moet je het doen zoals al die Indie bandjes die zich bedienen van die nu o zo hippe folksound en komen we uit bij Destroyer of Warpaint.

Jammer voor je dat tegen de tijd dat je genoeg nummers hebt geschreven, in ‘de stijl die momenteel hip is’, die stijl alweer uit is. Het enige wat je kan doen als je abosluut ‘hip’wil zijn is dus nummers te gaan spelen die de producer al op de plank had liggen. Nummers die aan de lopende band door componistenpools afgeleverd worden. Folk is in? Maken we een heleboel prefab folk voor jullie. Resultaat: alle rock klinkt als Anouk, alle dance als Armin van Buren, alle metal lijkt op Metallica, alle Indie klinkt als Warpaint en alle hoempapa als Jantje Smit. Booooring!!

En voordat die nummertjes perfect op tape staan zijn ze al uitgekauwd. Perfect geproduceerde muziek bestaat niet. En alleen al het streven ernaar is dodelijk. Het is niet menselijk om perfect te spelen. Alleen machines kunnen dat en aan het geluid van een machine raak je snel gewend, en zodra je eraan gewend bent wordt het geluid onvermijdelijk saai.

En dat geldt echt niet alleen voor mainstream hitjes waarin de zang geperfectioneerd wordt door de auto-tune. Waarom klinkt de meeste Deathmetal tegenwoordig zo godverdommes als van hetzelfde laken een pak? Omdat de drums in de opnames digitaal bewerkt  worden door sequencers! Superstrak maar levenloos! Doet de naam van het genre eer aan, nietwaar? Het klinkt lekker,  maar je voelt er niks bij. Gruizig opgenomen Black Metal doet daarentegen veel eerder wat met je.  OKÉ, je moet ervan houden en je ervoor open willen stellen. Dat is een flink obstakel, maar wat is daar nou mis mee? Ik word doodmoe van al dat ‘makkelijke gedoe.’

Geen wonder dat de luisteraar geen muziek meer koopt. Muziek  ís echt gratis, want je hoort wat ‘hot’ is al te vaak op de radio en tv en online voorbij komen. En voordat je de neiging krijgt om het te kopen is de magie al uitgewerkt. En dat geldt ook voor de muziek die niet in de hitlijsten staat; als je 3voor12 regelmatig bezoekt heb je er al genoeg van geproefd om te weten dat je geen eeuwigheid naar die Indie misbaksels wilt blijven luisteren. En waarom zou je het dan kopen?

De executives en producers in de platenindustrie zijn er nog steeds van overtuigd dat er een formule bestaat waarmee je goede popmuziek kan maken. Het zijn alchemisten die lood in goud denken te kunnen veranderen. Ze halen de verkooplijsten erbij als bewijs, want goede muziek is muziek die verkoopt. Ze denken dat als je muziek maar vaak genoeg door de grootste gemene deler haalt je uiteindelijk de perfecte popsong krijgt. Maar perfectie bestaat niet en muziek voldoet gelukkig 100% aan elke chaos theorie ooit verzonnen; perfecte muziek WIL domweg niet bestaan. Net als een perfect leven.

Door al dat gesleutel is muziek, ooit het belangrijkste product(braak, braak) in het leven van jongeren, pijlsnel afgezakt naar de regionen van ‘spul dat er niet zoveel meer toe doet.’ Het is niets meer dan sonisch behang. In alle mogelijke kleuren verkrijgbaar….

Morgen meer…

Ooit werden reclameboodschappen ondersteund door speciaal daarvoor geschreven hoempapa-liedjes die opgetuigd waren met een tekst die helemaal over het desbetreffende product gingen.

Ik ken er nog wel een paar: “Liever Kips Leverworst dan gewone Leverworst Hoempa pa pa pa pa paaaa pa pa” en “Ajax is een afwasmiddel, hi-ha-ho” Kijk: dat bleef tenminste hangen. Wat mij betreft gaan we terug naar die tijden en moet het gewoon verboden worden dat muziek die niet speciaal voor de desbetreffende reclame gemaakt is onder commercials wordt gezet. Dus geen oude (underground) hits of op andere wijze al bekend geworden muziek.

Dat geldt ook voor coverversies van oude punknummers. Ik moet echt kotsen van die autoreclame met Ever Fallen in love van the Buzzcocks eronder. De uitvoering die eronder mag dan zo zwaar verwaterd zijn dat even duurde voordat het bij me doordrong dat een van mijn all-time favoriete nummers werd verkracht, maar dat maakt de heiligschennis niet minder erg.  (Het is een versie die verdacht veel op de uitvoering van Nouvelle Vague lijkt, met als groot verschil dat die nog leuk was. Deze klinkt alsof hij uitgevoerd wordt door een paar winnaars van Idols met een arrangement van de vaste componist van Joop van den Ende.)

De vraag is: wat de fok heeft ‘Ever fallen in love with someone (you shouldn’t have fallen in love with)’ nu met auto’s te maken? Kijk; als dat reclamefilmpje een tegen een boom geklapte KIA met een paar verse lijken erin had laten zien, dan was er nog een beetje verband tussen de tekst van het nummer en de boodschap. (Killed In Action is sowieso een bezopen naam voor een automerk , nietwaar?)

Hoe komt zo’n reclame klootzak erbij om uitgerekend dit nummer uit te kiezen om onder die reclame te zetten? Of is het een synch agent die daarvoor verantwoordelijk was? Willen dit soort lui ons nu echt proberen te overtuigen dat ze toch best wel een goede smaak hebben? Dat ze vroeger toch nog best wel punk of new-wave zijn geweest?  Dat alles in weerwil van het feit dat hun carrière bestaat uit ons op proberen te schepen met flutproducten als zo’n koekblik van een kutautootje dat niet eens geschikt is om een bejaarde om een boodschap te sturen?

Elke keer als ik reclames voorbij hoor komen waarin liedjes zijn verwerkt waar persoonlijke herinneringen aan plakken, krijg ik een rood waas voor mijn ogen. Hoe komt zo’n reclamehufter erbij dat hij straffeloos mijn herinneringen mag besmetten met beelden van kutauto’s, klote jeans, smakeloze chips of whatever? Blijf met je gore poten van muziek af waar mensen hun eigen beelden bij hebben gecreëerd! Als ik ever fallen in love hoorde kreeg ik het beeld van een paar van mijn exen voor ogen. Such sweet sorrow! Is het nou de bedoeling dat ik die meiden van toen in mijn verbeelding in een fokking KIA voorbij moet zien scheuren?

Ik hoorde ‘Search and Destroy’ een tijdje geleden onder een reclame voor de mariniers. Maar het schijnt dat Iggy, toen hij daarvan hoorde, daar mooi een stokje voor heeft gestoken. Er is ooit zelfs een reclamemaker geweest die notabene Holiday in Cambodia van de Dead Kennedys in een jeans commercial wilde verwerken. Hoe hersendood ben je dan? Maar Jello Biafra liet dat niet gebeuren. (Al was de rest van zijn band het daar niet mee eens en leidde dat uiteindelijk tot die afgrijselijke rechtzaak waarin Jello de rechten van de Dead Kennedys catalogus aan die sukkels verloor. Die eikels hadden natuurlijk Bad Religion in een limo voorbij zien rijden en dat wilden ze ook wel. Maar ik koop geen Dead Kennedys materiaal als Alternative Tentacles er niet als label opstaat. Al heb ik makkelijk praten want ik had alles van DK’s al in huis voordat Decay music de rechten overnam).

Helaas zijn de oude platen van The Buzzcocks door Universal uitgebracht en staan de titels van die band dus ook geregistreerd in de uitgeverij van die major. Dat betekent dat synch agents die nummers naar hartenlust bij reclamemakers aan kunnen bieden om ze te misbruiken om nog meer waardeloze producten aan te prijzen. Denk goed na voordat je jouw muziek bij een uitgever onderbrengt, kids. Het zou je, op je oude dag, zware nachtmerries kunnen opleveren en met terugwerkende kracht je streetcredibility kunnen kosten.

Geniet hier van de originele uitvoering van Ever Fallen in Love…

Vroeger gaven jongeren hun (zak)geld aan 3 dingen uit: kleding, uitgaan en muziek. Nu geven ze het uit aan kleding, games en smartphones. Wat is er gebeurd? Waarom betekent muziek blijkbaar zoveel minder voor de nieuwe generaties jongeren?

De muziek industrie verklaart dit fenomeen door te stellen dat jongeren niet meer voor muziek willen betalen omdat ze het via illegale downloads gratis kunnen verkrijgen.

Dat is echter maar gedeeltelijk waar. Muziek wordt namelijk ook op andere manieren gratis weggegeven. Want muziek wordt, waar je ook komt, ongevraagd door je oren gejaagd. Je kan geen kledingzaak, supermarkt of wat voor detailhandel dan ook binnenstappen of je wordt erop vergast. Er is bijna geen kantoor, werkplaats, wachtruimte, lift, sportschool, zwembad of kerk te vinden waar je nog stilte krijgt. En krijg je op dat soort plaatsen goede muziek te horen, of muziek die bij de ambiance past? Ja, in de kerk misschien. Tenzij je de pech hebt dat ze ook daar moderne religieuze indierock zijn gaan draaien. Te vaak is muziek niet meer dan sonisch behang van de aller-slechtste soort.

Hoe is dat zo gekomen?

Heeft het misschien te maken met de enorme expansiedrift van bepaalde publishers die overal hun vertegenwoordigers op af stuurden om maar te zorgen dat er muziek aan de loze ruimtes werd toegevoegd? Dat doen ze met van die fijne geprefabriceerde pakketjes waar loze riedels van ‘elk wat wils’ inzitten. Muziek die je bekend voorkomt,maar desondanks toch eigenlijk liever niet wil horen.

Maar het gaat nog verder. Zelfs documentairemakers worden door scrupuleuze sync agenten achtervolgd en bijna gedwongen onder de volle lengte van hun docu’s  muziek te plaatsen. Dat shot van die leeuw; daar kan best een leuke riedel van Armin van Buuren onder! Niet leuk? Wat dacht je van the Lion sleeps tonight? A-wie-mo-ep, A-wie-mo-ep….

Tel daar de verschrikkelijke manier waarop producers denken het publiek te kunnen overtuigen van de hitpotentie van mainstream muziek: het slaat meteen aan, maar is ook binnen een week weer uitgewerkt.

Gooi nog maar een via de Voice bekend geworden droplul ertegenaan die een allang uitgekauwde evergreen nogmaals opwarmt. Laat Jan Rot lekker Nederlandstalige versies van klassiekers maken en pleur ze in de zoveelste Van Den Ende Musical. Hoge kunst mensen. En zo mooi uitgevoerd.

Wilt u de soundtrack van deze prachtige musical kopen…..? Nee…..? Waarom niet….? Oh U download u muziek zeker illegaal….?

-Nou, eerlijk gezegd wil ik deze muziek zo snel mogelijk weer vergeten. Mag dat misschien ook?

En dan vinden ze het vreemd dat jongeren liever onder elkaar gaan chatten, pingen, sms’en of whatever? Zelfs de meest banale prietpraat van je vriendjes of vriendinnetjes is interessanter dan de kwijl die tegenwoordig uit de overvloedig aanwezige boxen druipt.

Lees hier nog een oudere column over bijna hetzelfde onderwerp

Afgelopen week heeft dit landje zich weer eens van zijn meest griezelige kanten laten zien. Veel politici lieten, zonder enige schaamte, zien dat ze inderdaad waardeloze draaikonten zijn zonder ook maar een schijn van eigen ideeën. Politici reageren alleen nog op de fluctuaties in de polls. De fanfare ging in strakke ganzenpas achter Wilders aan totdat de man zijn hand overspeelde.

Maar intussen zitten we hier wel opgescheept met beleid dat onder het laatste horror kabinet gestalte kreeg. Dom beleid dat door angst is ingegeven.

Nederland is wat betreft zijn drugsbeleid al door bijna heel Europa links ingehaald. Dit land was ooit de grote voorloper in liberaal (soft)drugs beleid. Een beleid dat aantoonbaar werkte. Nergens waren er zo weinig harddrugs verslaafden als in Nederland, nergens werd er ook door de jeugd zo weinig alcohol gedronken, en nergens had je minder last van straathandel in drugs.

Maar ondanks deze successen werd Nederland al jaren klaargestoomd voor een strenger drugsbeleid. Dat merkte je in de media. Er verschenen steeds meer horrorverhalen in de pers over te hoge gehaltes THC, psychoses bij teveel blowende jongeren, afhakers op scholen etc.. Daarbovenop kwamen de nog engere verhalen over volledig op de paddo’s doorgeflipte toeristen die massaal uit ramen sprongen.

Ook de stepping stone theorie werd weer gretig van stal gehaald. Want dat jongeren met ecstasy, ketamine en GHB experimenteerden kwam natuurlijk doordat ze eerst waren gaan blowen en daarna automatisch hun grenzen gingen verleggen. Dat had natuurlijk niets te maken met het feit dat ecstasy illegaal werd verklaard, en zelfs niet meer op housefeesten getest mocht worden.

Het klinkt misschien een beetje tam, maar over het algemeen zijn jongeren geen kamikaze piloten die, zonder erbij na te denken, alles wat ze voorgeschoteld krijgen gewoon maar slikken. In de letterlijke zin, bedoel ik deze keer… Aan de andere kant zal je ook altijd mensen vinden die dat juist wel doen. Maar dat zijn uitzonderingen en het uitlichten van uitzonderingen met als doel een onjuist beeld neer te zetten is niets anders dan propaganda .

De wietpas is van alle maatregelen wel de meest monstrueuze en belachelijke.  Ondanks dat het vingeraflikkende rechtse kabinet is gevallen wordt de vertrutting van Nederland doorgezet. De enige toerist die wij hier willen hebben zijn keurige gezinnetjes die hier voor de tulpen komen.

Het lijkt me interessant als het verband tussen de nieuwe ‘war on drugs’ die door politici als Opstelten gevoerd wordt, (deed ie als burgemeester van Rotterdam ook al) en de golf van comazuipers eens onderzocht wordt. Drugs zijn opeens eng en alcohol lijkt een veilig alternatief voor oningelichte jongeren. Pa en ma doen ‘het’ toch ook?

Andere interessante ontwikkelingen die ze in de gaten zouden moeten houden zijn het afkalven van het toerisme onder, vooral, jongeren, het grote bedrag dat de Nederlandse economie verliest nu buitenlanders niet meer net over de grens een portie wiet kunnen scoren, de terugkeer van de straathandel in drugs met al zijn nare bijwerkingen en een voorspelde achteruitgang van de aangeboden kwaliteit in softdrugs.

Nederland was te laf om het voortouw te blijven nemen en drugs te legaliseren. Die achterdeur van de coffeeshops had al lang gereguleerd kunnen zijn. Wat zou het wel niet voor de schatkist doen als er gewoon btw op de wietverkoop geheven zou kunnen worden?

Dat vereist inderdaad moed en we hadden tegen een aantal internationale verdragen in moeten gaan. Maar het staat als een paal boven water dat de internationale drugswetgeving doortrokken is van huichelarij en corruptie in stand houdt. Het is huichelachtig omdat mensen overal ter wereld nu eenmaal drugs gebruiken. Daar hoeven ze geen grote schade van te ondervinden. De meest schadelijke drug is overal legaal; alcohol. Alcohol leidt tot de gekste excessen, maar niemand die er over peinst om het te verbieden. De opiumvelden in Afghanistan werden na de invasie met rust gelaten. Je vraagt je af welk macro-economisch motief daaraan ten grondslag lag.

Ik heb me vroeger helemaal giechel geblowd. 7 jaar geleden ben ik daar van de ene op de andere dag mee gestopt. Ik was er klaar mee. Een knappe alcoholist die me dat nadoet.

%d bloggers liken dit: