Skip navigation

Monthly Archives: juni 2012

 Ik las een artikel in de Revu over de verspilling van belastinggeld door poppodia. Poppodia worden overgesubsidieerd volgens uitbaters van commerciële clubs en zijn daarom valse concurrenten. Er zijn inderdaad argumenten te vinden die deze stelling beamen, maar wanneer is een podium overgesubsidieerd?

Dance avonden

Die gasten van Perron hebben wel een punt als ze zeuren over de dance avonden die met subsidiegelden in Waterfront,  Nighttown en Watt werden georganiseerd. Als fervente Dance-hater was dat mij ook altijd een doorn in het oog. Ik vond het ongelofelijk lullig dat je een uur na een optreden de zaal uitgeveegd werd omdat er zonodig met een techno-avond geld verdiend moest worden. Dat ondanks dat er tegelijk tonnen subsidie door hetzelfde podium opgestreken werden. Publiek wil na een goed concert nu eenmaal graag napraten en borrelen. Tegenwoordig gaat het publiek meteen na een optreden weg; op zoek naar een andere tent om af te zakken. Ik vraag me af of dat mechanisme destijds vanwege die danceavonden ontstaan kan zijn.

Maar vergeet ook niet dat veel jongeren tegenwoordig moeiteloos tussen extreem ver uit elkaar liggende genres zappen. Het publiek van Waterfront, Nighttown en Watt komt ook weer niet graag in de door drugs vergeven commerciële dance tenten. Ik ken mensen die het heel leuk vonden om na een rock concert nog uren te blijven dansen. Dat ik het niks vind zegt natuurlijk niet alles.

Maar al met al is het een beetje mosterd na de maaltijd van Aziz Yagoub van Perron om over valse concurrentie vanuit gesubsidieerde zalen te klagen want de bovengenoemde zalen zijn allemaal gesloten, Exit deed niet aan dance en als Ro-Town al een dans avond organiseert draait het daar meestal niet om Techno, maar om organische dansmuziek.

De uitbaters van de grote dancetenten hebben volgens mij ook behoorlijk wat boter op hun hoofd als ze het over geld witwassen bij poppodia hebben.  Het is al jaren algemeen bekend dat de gemakkelijkste manier om drugsgeld wit te wassen een dance-evenement op zetten was. De bezoekersaantallen werden dan gewoon flink overdreven en er werd maar 6% btw over het gewassen geld betaald. Het zou mij dan ook niet verbazen als deze truc een belangrijke reden voor de regering is geweest om het  lage BTW tarief voor cultuur af te schaffen.  (al werd die maatregel intussen alweer teruggedraaid)

Fokking corruptie

De Nieuwe Oogst is natuurlijk een voor de hand liggend voorbeeld van een overgesubsidieerde organisatie. En als het allemaal waar is wat er in de Revu over de Nieuwe Oogst wordt beweerd is de zaak daar nog 10x kwalijker dan ik al dacht. Vier miljoen verduisterd voordat de tent überhaupt open ging en Gratis I-phones voor alle medewerkers en bedrijfsuitjes naar Londen. Ja, daar is subsidie pertinent niet voor bedoeld.

Alsnog dank meneer Grashof; leuk te horen dat u dit jaar tot de groenste politicus in de kamer uitgeroepen bent. In uw tijd als cultuurwethouder van  Rotterdam was u duidelijk ook groen; maar dan in een andere betekenis van het woord. Ronduit walgelijk dat de stekker niet meteen uit die tent is getrokken toen die 4 miljoen verdwenen bleek te zijn.

Ik kan me ook van harte aansluiten bij alle clubeigenaren die beweren dat de gemeente zelf vooral geen initiatieven moet nemen om zalen om te zetten. Als de gemeente initiatief neemt komen alleen mensen die mooie praatjes kunnen opdissen in besturen en directies en loopt de boel altijd spaak terwijl er meestal ook nog wat zakken gevuld worden met gemeenschapsgeld. Het is nog nooit gelukt om op die manier een goed lopende tent op te zetten. Maar initiatieven van zogenaamde creatieve geesten zijn ook niet altijd zaligmakend. Kijk maar naar die fusie tussen Watt en Waterfront. Dat was het slechtste idee van deze eeuw want dat heeft de stad de twee grootste podia gekost

Perverse Prikkel

Eigenlijk is het bizar dat hoe meer succes een podium heeft , hoe meer subsidie het krijgt. Dat is een perverse prikkel die afhankelijkheid van subsidies alleen maar verergert. Het subsidiestelsel in dit land is wat mij betreft bedoeld om zalen de mogelijkheid te geven in hun rol te groeien en optredens van nog onbekende bands mogelijk te maken en niet om een organisatie als Live Nation in staat te stellen de gages voor de bands (en daarmee hun eigen percentage) rucksichtlos omhoog te gooien. Je kan die tonnen subsidie die voor sommige tenten betaald worden net zo goed rechtstreeks naar Mojo overmaken.

Als met een uitverkochte zaal een podium niet break even raakt met de kosten van de productie (band(s) + personeelskosten + vast lasten) dan is dat optreden overgesubsidieerd want het kan niet zo zijn dat mensen een optreden moeten missen omdat de zaal uitverkocht is, en tegelijk via de belasting mee betalen aan datzelfde optreden. Het is natuurlijk een nobel idee dat je in gesubsidieerde zalen niet meer dan 15 euro betaald voor een bekende band, maar als het optreden in minder dan een dag uitverkocht is dan zou het naar een grotere zaal verplaatst moeten worden waar iedereen die het optreden wil zien in past. En als dat niet kan, zit er niks anders op dan de entreeprijs drastisch te verhogen.

Mainstream Madness 2

Ik lees nog altijd veel artikelen op het web waarin de schrijver ervan uitgaat dat de dagen van de grote mainstream platenmaatschappijen geteld zijn en dat die bedrijven binnenkort het loodje gaan leggen. Hoe eerder, hoe beter wat mij betreft. Maar ik ben bang dat de ondergang van de mainstream voorlopig nog wishful thinking is. Dit is de tweede column in een serie anti-mainstream artikelen…

Mijn grootste bezwaar tegen de hegemonie van de mainstream ligt in het feit dat de hoofdstroming van populaire muziek op een andere manier tot stand komt dan in de hoogtijdagen van de muziekindustrie.

Frank Zappa heeft het ooit in een interview mooi verwoord. Zappa wees er destijds op dat, toen hij halverwege de jaren zestig in de muziek begon, alle macht in de muziekindustrie bij ‘de businessman’ lag.  Deze mensen hadden op zich weinig verstand van muziek, hoorden af en toe wel hitpotentie, maar keken vooral naar verkoopcijfers. Ze waren echter af en toe bereid om een gekke gok te nemen en zo kwam Zappa ook aan zijn eerste platencontract. Zijn muziek was totaal anders dan de geijkte hits die destijds  in de charts stonden, maar Zappa wist toch een eigen publiek te bereiken en in ieder geval genoeg te verkopen om interessant te blijven voor de platenbazen. Het publiek dat Zappa bereikte groeide zelfs gestaag en uiteindelijk werd hij een naam die garant stond voor een behoorlijke verkoop. Af en toe scoorde hij zelfs zowaar een hitje zoals met ‘yellow snow’ en later met Bobby Brown goes down (een hit in Zweden totdat een DJ op de radio een vertaling van de tekst oplas. Toen verdween het nummer dezelfde week van de eerste plaats in de Zweedse top 40). Zappa kon doen en laten wat hij wilde en bracht naar believen dubbelalbums uit, soms meerdere per jaar, en vaak gevuld met experimentele uitingen die alleen voor de devote fans van zijn muziek interessant waren.

Maar de tijden veranderden. Volgens Zappa kwam er een nieuw soort executive bij de grote labels aan de macht. Dat waren geen mensen die puur en alleen naar verkoopcijfers en breakeven-points keken, maar (in ieder geval van zichzelf vonden dat ze) verstand van muziek hadden en wisten ‘wat het publiek wilde horen.’ Volgens Zappa kon je die mensen categoriseren als  ‘de hippie.’ De hippie wist wat goed voor de peoples was. Resultaat : ruzie, rechtzaken en een Zappa die uiteindelijk na bijna 20 jaar bakkeleien, de rechten op zijn muziek terug wist te kopen en DIY ging.

Zappa had een belangrijk punt in deze kwestie: ‘het publiek’ weet namelijk helemaal niet wat het wil. Men weet pas of men bepaalde muziek leuk vind als men die muziek daadwerkelijk hoort. Dat is de belangrijkste reden dat executives niet horen te bepalen wat er op de markt komt en al helemaal niet zouden mogen bepalen welke muziek op de playlists van radiostations komt te staan.

Maar het is sinds die tijd alleen maar nog erger geworden want naar mijn mening is ‘de hippie’ intussen ook vervangen, en wel door een nog vreselijker type executive: de Yuppie. De Yuppie beoordeelt muziek niet alleen; hij vindt dat hij er zoveel verstand van heeft en zo goed weet hoe ‘de markt’ in elkaar steekt dat hij alleen muziek uitbrengt en promoot die in een strak format past. Hij laat het desnoods gewoon prefab fabriceren door zogenaamde componistenpools en uitvoeren door mensen die er vooral leuk uitzien, een fijn dansje kunnen doen en als het even kan goed kunnen zingen. Dat laatste is overigens de minst belangrijke van de drie. Goede zang is met hulp van de autotune of desnoods van ingehuurde vervangers (die er waarschijnlijk niet zo leuk uitzien en/of niet synchroon kunnen dansen) het makkelijkst te faken.

Er was een tijd dat acts zoals bijvoorbeeld Ian Dury op het publiek uitgeprobeerd werd. Dat sloeg toevallig aan en de man werd een ster met een reeks hits op zijn naam. Zelfde geldt voor one hit wonders als de cover van ‘Money’ van The Flying Lizards. Maar dit soort experimentjes, die de top veertig voor mij nog redelijk interessant wisten te houden, hoor je zelden of nooit meer.

Daarom hebben we in dit land ‘topartiesten’ als Nick en Simon en de bloedeloze Billy Joel kloon Van Velzen.

Nog wat toevoegingen aan de vorige column over de Rotterdamse Poppodia:

Yuppies en Regelneuken

De zogenaamde ‘terugtrekkende overheid’ maakt het moeilijker om hier in Rotterdam een gezond popklimaat te verwezenlijken. De overheid is tegenwoordig opgedeeld in verschillende diensten. En naar Amerikaans model (ja, daar gaan we weer!) werken deze diensten niet met elkaar samen maar beconcurreren ze elkaar soms zelfs.

De ene dienst geeft podia subsidie terwijl de andere de helft van dat geld weer inpikt in de vorm van huurpenningen. Dat gebeurde bij Exit. Die tent kreeg €5000 subsidie per maand en de huur kostte €2400. Zo kan je natuurlijk als gemeente mooie sier maken en het erop doen lijken dat het percentage van de cultuursubsidies dat aan popmuziek wordt uitgegeven wat hoger ligt dan in werkelijkheid het geval is.

De ene dienst geeft zalen subsidies terwijl de andere vergunningen intrekt omdat er sprake zou zijn van geluidsoverlast. Tegenwoordig zijn klachten van buren over overlast niet meer nodig om een dienst als DCMR een vergunning te laten weigeren. Regels zijn regels; er wordt een geluidstest gedaan en een rapport opgemaakt. Komt er meer dan 80 db door je ruiten dan staat je vergunning op de tocht. (terwijl een volle kroeg zónder muziek al met gemak 80 db produceert!). Zit je zaak aan een plein en heb je geen overburen in een straal van 500 meter? Heeft er nog nooit ook maar een van de buren gemerkt dat er optredens in je kroeg gegeven worden? Maakt niet uit. Hoe noemen we zulk gedrag van ambtenaren ook alweer? Regelneuken!

Vervolgens wordt er dan een oplossing gevonden want er is een potje in het leven geroepen waar muziekcafés en podia een subsidie voor geluidsisolatie kunnen krijgen. Op zich is dat een goede zaak. Maar het is toch ronduit bezopen dat dit geld uitgegeven zou moeten worden aan podia waar niemand last van heeft? Alleen omdat er regels opgevolgd moeten worden? Er zit sowieso nog geen ton in dat fonds. Gebruik dat geld dan ook goed en dus voor podia met klagende buren.

Voor de zoveelste keer is de conclusie dat de enige oplossing van dit probleem is uitgaansgebieden aan te wijzen waar de geldende regels voor geluidsoverlast opgerekt worden.

En het zou enorm schelen als de diverse diensten van de gemeente eens wat meer onder elkaar zouden overleggen en de gemeenteraad een duidelijke visie en doel aan deze diensten op zou leggen. Het is het één of het ander; je kunt geen leuk uitgaansleven in stand houden en tegelijk verwachten dat alle optredens en clubnights zich alleen in het weekend afspelen.  En ook niet dat iedereen na 2 uur ’s nachts op kousenvoeten naar huis vertrekt.

Maar de gemeente Rotterdam heeft blijkbaar allang gekozen een slaapstad te willen zijn. Blijkbaar; want ze zijn natuurlijk niet zo dom om er openlijk voor uit te komen dat ze het liefst het complete uitgaansleven de nek om zouden draaien. Dus houdt men krampachtig de schijn op de popcultuur een warm hart toe te dragen.  Rotterdam moet vooral veilig zijn en de tweede prioriteit is dat de stad vriendelijk blijft voor hoogopgeleide yuppies. Yuppies die zelfs in hun uber-geïsoleerde superflats last van het uitgaansvolk blijven hebben. Yuppieflats zijn standaard uitgerust met driedubbel glas en airconditioning, maar op zomerse dagen moeten ze wel de ramen open kunnen houden. Daar heb je natuurlijk gewoon recht op als je meer dan 3 ton voor een appartementje hebt geleend.

Het geval met festivals

Vertier wordt alleen in de vorm van evenementen georganiseerd; leuke festivals die hooguit een paar dagen per jaar de stad mogen ontregelen en vooral volk van buiten de stadsgrenzen moeten aantrekken. Want dat is goed voor de lokale economie. Dat middenstanders steen en been klagen omdat hun omzetten bij dergelijke evenementen juist daalt en uitbaters van cafés en restaurants ook niet onverdeeld enthousiast zijn wordt gewoon genegeerd. De omzet op zo’n dag mag er best zijn, maar weegt helaas niet op tegen al het extra personeel dat ingezet moet worden en de extra voorzieningen die vaak ook nog ingehuurd moeten worden.  Die zouden ook liever hebben dat hun normale, wekelijkse, omzetten zouden stijgen.

Daar komt nog bij dat festivalpubliek tegenwoordig zijn eigen bier meeneemt want dan ben je al gauw minimaal de helft goedkoper uit dan wanneer je duur evenementen bier moet gaan kopen. En het scheelt je de halve dag in de rij staan bij de tappunten. Ze hebben het ervoor over om de hele dag met een koelbox rond te moeten sjouwen. Maar daar hebben ze nu ook wat op gevonden. Zet het festival terrein met hekken af en verbied het meenemen van eigen drank. Op deze manier gaan ze vanaf dit jaar zorgen dat de bezoekersaantallen van Metropolis drastisch gaan slinken.  Het is vanaf dit jaar ook daar verboden om eigen drank mee te nemen. De gemeente wil wel volk in de stad , maar blijkbaar liever niet van die alternativo’s. Straks gaan die nog klagen dat ze na afloop van het festival alleen bij Ro-Town af kunnen zakken. Oh gunst, correctie: ‘Rotown is die dag natuurlijk al op voorhand overvol… Zodra ze dat merken vragen ze zich vast af wat er met al die andere verdwenen podia  gebeurd is.’

En als je bedenkt wat die festivals allemaal mogen kosten; voor drie dagen Motel Mosaique kan je drie tenten als Exit een heel jaar overeind houden.

Het advies dat RRKC heeft uitgebracht is inderdaad niet mals voor de Rotterdamse popcultuur. Alle podia, behalve Ro-Town natuurlijk, moeten zwaar bezuinigen. Ik vind het ronduit bizar dat een initiatief als Heidegger, dat met een zesde van het budget dat Watt kreeg een zaal waar de helft van de bezoekers van Watt in past had kunnen neerzetten, wordt afgeserveerd. Heidegger was op zich een mooi plan. Met een beetje hulp van organisaties al de Popunie en de SBAW had het daar zakelijk ook een stuk beter kunnen gaan. Maar de gemeente kan en wil zich tegenwoordig alleen op de risico’s focussen. Ze zijn gewoon doodsbang voor een nieuw debacle en gooien uit voorzorg maar de handdoek in de ring.

Ik vind het ook bizar dat nieuwe, goedlopende, initiatieven als Bird gewoon genegeerd worden. Het is ook ronduit belachelijk dat de stekker uit een zaal als Grounds, waar al zoveel in geïnvesteerd is, wordt getrokken.

Er zijn twee stromingen in ambtelijk Rotterdam wat betreft het cultuurbeleid. Eerst was er een periode waarin de regenteske stroming, die vooral door de PvdA werd aangehangen, opgang vond. Subsidies kwamen alleen terecht bij organisaties die ‘betrouwbaar’ overkwamen. Betrouwbaar ben je overigens niet automatisch als je een doortimmerd businessplan weet te overleggen. Nee, in deze periode was het vooral belangrijk dat ze je op het stadhuis al kenden en je een mooie staat van dienst had. Je kan ook plat stellen dat je gewoon goede vriendjes met de ambtenarij moest zijn. Resultaat; patjepeeërs die elkaar de hand boven het hoofd hielden en vooral bezig waren om zichzelf te verrijken terwijl ze de stad met cultuur verrijkten. De gemeente heeft te vaak op het verkeerde paard gewed. Op zo’n manier wordt cultuur natuurlijk een dure grap.

Wil je voorbeelden:

Laten we beginnen met de, al in eerdere columns door mij aangehaalde, zaak van Fons Burger.  Nadat die het pand van de Arena op de West Kruiskade voor het symbolische bedrag van 1 gulden van de gemeente kocht, richtte onze Fons Nighttown op, om het pand later voor een paar miljoen weer aan de gemeente terug te verkopen.

De eerste directeur van Waterfront verdween naar de Antillen met medeneming van een paar ton, nadat een regelrechte opstand onder het personeel hem dwong te vertrekken. Hij probeerde daarna de schuld af te schuiven op een paar personeelsleden en vrijwilligers. En dat was hem nog bijna gelukt ook.

Nighttown droeg geen pensioenpremies af en dat geld verdween waarschijnlijk ook in iemand zijn zak. Resultaat; podium failliet verklaard.

Nadat Watt en Waterfront gefuseerd waren verdween er minimaal één keer een bedrag van 15.000 euro uit de kluis. De directie stelde niet eens een onderzoek in. Het is dus niet moeilijk te raden waar de schuldigen zich bevonden. Er gaan al langer geruchten dat de verbouwing, die nodig was om de geluidshinder tegen te gaan, niet de echte (of enige) reden was dat Watt failliet ging.

De Nieuwe Oogst kreeg het voor elkaar in het eerste half jaar van zijn bestaan zes ton verlies te lijden. Misschien is het raadzaam eens uit te laten zoeken hoe ze dat nou in godsnaam voor elkaar hebben gekregen en of er geen geld weggelekt is.

Als de zaken niet gaan zoals je graag zou willen moet je doorpakken en de problemen aanpakken. Dat doet de gemeente niet; die trekt zich liever terug met als smoes dat ze zich niet met interne problematiek van zelfstandige stichtingen mag bemoeien. Maar die stichtingen zijn 100% afhankelijk van subsidie; waarom mag de gemeente dan niet op zijn minst van ze eisen dat er een goed bestuur en een goede, niet corrupte, directie aangesteld wordt?

Nu was niet alles altijd kommer en kwel, want het ging (en gaat) al  een hele tijd goed met bepaalde podia: De Baroeg doet het al jaren goed. Dat komt m.i. vooral omdat die tent zich altijd duidelijk geprofileerd heeft als podium voor metal en later ook punk. Daar trek je een hondstrouw publiek mee dat altijd blijft komen.

De Vlerk heeft ondanks de vele (gedwongen) verhuizingen destijds een heel mooie naam voor zichzelf opgebouwd. Het was klein maar fijn. Totdat er een ambtenaar van dKC afscheid ging nemen en als afscheidscadeau Waterfront cadeau deed aan de stad. Dat ging na een turbulente start nog best een hele tijd goed, maar net niet goed genoeg. Er moest steeds teveel geld bij naar de zin van de gemeente. Daarna drukte Tricky Dickie een fusie met Watt erdoor en verdwenen uiteindelijk beide podia.

Maar daarvoor heeft Nighttown het ook lange tijd goed gedaan tot die affaire met die premie afdracht..

Al met al heeft de gemeente met bovengenoemde zaken genoeg aanleiding (en excuses) gevonden om een geheel andere, nieuwe wind te laten waaien. De VVD heeft de cultuur nu onder zijn hoede genomen. Nu worden alleen de winnaars (de A-merken) nog ondersteund. Dat zijn natuurlijk tegelijk ook de instellingen waar VVD bestuurders hun vriendjes hebben zitten. (Ga je mee naar de öpera, kerel?) En verder houdt het in dat de markt het werk moet doen, zoals altijd bij de liberalen. Helaas kijken private investeerders na het Watt debacle wel link uit voordat ze een poppodium gaan openen. Iets anders dan de zoveelste supercommerciële dancetent zit er mooi niet in.

Maar als het niet rechtsom kan, dan kunnen ze er ook een andere draai aan geven. Want we kunnen toch ook gewoon de hele sector de nek omdraaien? Er zijn geruchten dat er plannen zijn om de cultuur van Rotterdam en Den Haag te laten fuseren. Rotterdam krijgt dan de grote festivals en eendaagse evenementen en Den Haag de popcultuur. In de Hofstad staat al een grote poptempel die niet genoeg publiek trekt (Het Paard van Troje) en er is al een leuk circuit van kleinere tenten en muziekcafés. Daarbij is er ook een metroverbinding tussen de twee steden aangelegd waar ’s avonds en in het weekend te weinig gebruik van wordt gemaakt. Klinkt belachelijk hè? Maar het klinkt ook als de gedachtegang die van ambtenaren, en ook zeker van VVD bestuurders, kan komen.

Er lopen intussen plenty mensen rond met goede ideeën over hoe het wel kan. Maar die hebben (meestal) én geen geld én geen vriendjes op het stadhuis zitten.

En last but not least is het ook ronduit raar dat organisaties als de Popunie en SBAW opgedoekt zouden worden terwijl het juist deze instellingen zijn die mensen met goede ideeën, maar zonder geld, op weg kunnen helpen om iets goeds voor de popcultuur te verwezenlijken.

P.s. maar vergeet niet dat het hier om een advies gaat: de gemeente kan dit ook nog naast zich neerleggen. Ik wens, een beetje tegen beter weten in, wethoudster Laan veel wijsheid toe..

Lees hier hoe het afliep met het advies van de RRKC

Oudere columns over het Rotterdamse popbeleid:

Rotterdam verdient ruimte voor popmuziek

Watt verdient Rotterdam nu eigenlijk?

Ik lees nog altijd veel artikelen op het web waarin de schrijver ervan uitgaat dat de dagen van de grote mainstream platenmaatschappijen geteld zijn en dat die bedrijven binnenkort het loodje gaan leggen. Hoe eerder, hoe beter wat mij betreft. Maar ik ben bang dat de ondergang van de mainstream voorlopig nog wishful thinking is. Dit is de eerste column in een serie anti-mainstream artikelen…

De mainstream bestaat nu nog slechts uit twee enorme bedrijven: Sony/Bertelsmann en Universal/EMI.  En het is niet ondenkbaar dat de twee grote machtsblokken in de muziekindustrie ooit nog zullen samensmelten tot één bedrijf. Stel je eens voor wat de consequenties zijn voor de Indie labels? Het is nu al bijna onmogelijk om goede bands tot sterrendom te promoten als er geen major achter die band staat.

Majors kijken al lang niet meer naar kwaliteiten als originaliteit. Waarom niet? Omdat ze dat in hun optiek niet meer hoeven te doen. Want een zanger die The Voice wint en een cover van een oud nummer op de markt gooit; een oud nummer dat toch al in de publishing portefeuille van de major in kwestie zit, levert op korte termijn meer succes op dan een band die jarenlang ondersteunt moet worden voordat er een doorbraak volgt. Doorbraken zijn nooit zeker dus wordt het ondersteunen van bands met potentie als te risicovol afgedaan.

Sinds artiesten als Prince en Radiohead na afloop van hun contract DIY verder zijn gegaan is de mainstream nog minder geneigd om bands jarenlang te ondersteunen, wetende dat bands de macht van de grote labels niet meer nodig hebben zodra ze de sterrenstatus hebben bereikt. En dan krijgen ze ook nog te maken met een ster als Adele die op het hoogtepunt van haar roem een paar jaar vrij inlast omdat ze niet gelukkig wordt door al die mainstream aandacht. Tja, artiesten zien tegenwoordig de schaduwkanten van het succes wat duidelijker dan vroeger.

In Engeland en de USA heeft een klein Indie-label in ieder geval nog kans door een major aangemerkt te worden als aandrager van nieuw talent. In Nederland werkt dat niet zo. In dit land worden talenten die bij kleine labels hebben getekend pas weggekaapt als hun contract afloopt. Of als ze niet met handen en voeten vast zitten, aangezien er ook kleine labels zijn die helemaal niet met contracten werken. Als deze acts contracten hebben getekend die in deze industrie tamelijk standaard zijn; dus inclusief een muziekuitgave contract en met een blijvende claim op uitgebracht materiaal dan worden ze gewoonweg genegeerd. Er loopt genoeg talent rond dat gemakkelijker te exploiteren valt.

Tegelijk hebben ze bij de majors dondersgoed door dat de grote jongens de slag om de gunst van het grote publiek aan het verliezen zijn. Muziekliefhebbers zien de grote labels al jarenlang als vijand van de vooruitgang en het grote publiek begint steeds beter door te krijgen dat er alleen opgewarmde kliekjes geserveerd worden in restaurant mainstream. Dus wat doen de slimmerds bij de majors? Ze kopen Indie labels in zijn geheel op of als dat niet lukt nemen ze er een groot belang in. Vervolgens wordt er net gedaan alsof de Indie nog onafhankelijk is en weet men zich verzekerd van aanwas van nieuwe artiesten waar nog maar weinig in geïnvesteerd hoeft te worden.

Er werd een paar weken geleden nog hard op de trommel geslagen op o.a. Facebook dat de top tien in Nederland in zijn geheel door independents was geproduceerd. Dan kijk je over welke ‘ independents’ ze het hebben en dan zie je Top Notch (onderdeel van Universal) en Epic (onderdeel van Sony) in het rijtje staan. Nice try asshols; wie trapt daar nou nog in?

En hoe lang duurt het voordat het kaf van het koren wordt gescheiden en belanden alle acts die niet genoeg opbrengen op de keien? Acts waaronder een groot aantal hidden gems zullen zitten, die met een beetje ondersteunen wellicht echt groot hadden kunnen worden.

%d bloggers liken dit: