Skip navigation

Mainstream Madness 2

Ik lees nog altijd veel artikelen op het web waarin de schrijver ervan uitgaat dat de dagen van de grote mainstream platenmaatschappijen geteld zijn en dat die bedrijven binnenkort het loodje gaan leggen. Hoe eerder, hoe beter wat mij betreft. Maar ik ben bang dat de ondergang van de mainstream voorlopig nog wishful thinking is. Dit is de tweede column in een serie anti-mainstream artikelen…

Mijn grootste bezwaar tegen de hegemonie van de mainstream ligt in het feit dat de hoofdstroming van populaire muziek op een andere manier tot stand komt dan in de hoogtijdagen van de muziekindustrie.

Frank Zappa heeft het ooit in een interview mooi verwoord. Zappa wees er destijds op dat, toen hij halverwege de jaren zestig in de muziek begon, alle macht in de muziekindustrie bij ‘de businessman’ lag.  Deze mensen hadden op zich weinig verstand van muziek, hoorden af en toe wel hitpotentie, maar keken vooral naar verkoopcijfers. Ze waren echter af en toe bereid om een gekke gok te nemen en zo kwam Zappa ook aan zijn eerste platencontract. Zijn muziek was totaal anders dan de geijkte hits die destijds  in de charts stonden, maar Zappa wist toch een eigen publiek te bereiken en in ieder geval genoeg te verkopen om interessant te blijven voor de platenbazen. Het publiek dat Zappa bereikte groeide zelfs gestaag en uiteindelijk werd hij een naam die garant stond voor een behoorlijke verkoop. Af en toe scoorde hij zelfs zowaar een hitje zoals met ‘yellow snow’ en later met Bobby Brown goes down (een hit in Zweden totdat een DJ op de radio een vertaling van de tekst oplas. Toen verdween het nummer dezelfde week van de eerste plaats in de Zweedse top 40). Zappa kon doen en laten wat hij wilde en bracht naar believen dubbelalbums uit, soms meerdere per jaar, en vaak gevuld met experimentele uitingen die alleen voor de devote fans van zijn muziek interessant waren.

Maar de tijden veranderden. Volgens Zappa kwam er een nieuw soort executive bij de grote labels aan de macht. Dat waren geen mensen die puur en alleen naar verkoopcijfers en breakeven-points keken, maar (in ieder geval van zichzelf vonden dat ze) verstand van muziek hadden en wisten ‘wat het publiek wilde horen.’ Volgens Zappa kon je die mensen categoriseren als  ‘de hippie.’ De hippie wist wat goed voor de peoples was. Resultaat : ruzie, rechtzaken en een Zappa die uiteindelijk na bijna 20 jaar bakkeleien, de rechten op zijn muziek terug wist te kopen en DIY ging.

Zappa had een belangrijk punt in deze kwestie: ‘het publiek’ weet namelijk helemaal niet wat het wil. Men weet pas of men bepaalde muziek leuk vind als men die muziek daadwerkelijk hoort. Dat is de belangrijkste reden dat executives niet horen te bepalen wat er op de markt komt en al helemaal niet zouden mogen bepalen welke muziek op de playlists van radiostations komt te staan.

Maar het is sinds die tijd alleen maar nog erger geworden want naar mijn mening is ‘de hippie’ intussen ook vervangen, en wel door een nog vreselijker type executive: de Yuppie. De Yuppie beoordeelt muziek niet alleen; hij vindt dat hij er zoveel verstand van heeft en zo goed weet hoe ‘de markt’ in elkaar steekt dat hij alleen muziek uitbrengt en promoot die in een strak format past. Hij laat het desnoods gewoon prefab fabriceren door zogenaamde componistenpools en uitvoeren door mensen die er vooral leuk uitzien, een fijn dansje kunnen doen en als het even kan goed kunnen zingen. Dat laatste is overigens de minst belangrijke van de drie. Goede zang is met hulp van de autotune of desnoods van ingehuurde vervangers (die er waarschijnlijk niet zo leuk uitzien en/of niet synchroon kunnen dansen) het makkelijkst te faken.

Er was een tijd dat acts zoals bijvoorbeeld Ian Dury op het publiek uitgeprobeerd werd. Dat sloeg toevallig aan en de man werd een ster met een reeks hits op zijn naam. Zelfde geldt voor one hit wonders als de cover van ‘Money’ van The Flying Lizards. Maar dit soort experimentjes, die de top veertig voor mij nog redelijk interessant wisten te houden, hoor je zelden of nooit meer.

Daarom hebben we in dit land ‘topartiesten’ als Nick en Simon en de bloedeloze Billy Joel kloon Van Velzen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: