Skip navigation

deze muzikant komt niet in het verhaal voor

Een straatmuzikant heeft bezit genomen van een plekje naast de ingang van mijn buurtsuper; een ouwe junk die het bestaan als draaideurcrimineel waarschijnlijk zat was, en helaas net iets te vaak van vrienden had gehoord dat hij zo leuk kan spelen…  Hij speelt en zingt echt verschrikkelijk slecht, zijn Engels klinkt alsof hij in het Rotterdams iets brabbelt, maar hij zingt wel heel hard, dat moet ik hem nageven. Maar dat is nog niet het ergste. Hij zingt oude hits, vooral classic rock en die blijven, ondanks het slechte spel, in mijn hoofd hangen. Ik ben zo iemand die zo snel mogelijk en het liefst met de handen over mijn oren langs dit soort figuren snelt. Niet dat ik zo’n junk een eerlijke nering misgun, maar ik kan gewoon niet tegen slecht uitgevoerde muziek, en duurt het bij mij soms uren voordat ik zo’n oorwurm uit mijn brein hen weten te jagen. De enige manier waarop dat lukt is een uur Slayer op het hoogste volume en dat trekken mijn buren weer niet.

Het duurt, vanwege de abominabele uitvoeringen altijd even voordat ik het nummer dat hij kweelt herken. Dus probeer ik elke keer snel binnen te zijn want zodra de schuifdeur dichtklapt hoor ik hem niet meer en ben ik veilig. Maar vaak lukt dat net niet.  De eerste keer dat ik hem zag speelde hij Hotel California; op zijn zachtst gezegd al niet een van mijn favoriete nummers, maar ook een die erger dan erg klinkt als je het ook nog eens met een onvaste stem gaat jengelen.

Ik dacht eerst dat het een nogal bezig mannetje was omdat hij er werkelijk de hele openingtijd daar aan het spelen is. Pas nadat ik vier keer met een oorwurm thuis kwam en ik me echt aan hem begon te ergeren besloot ik die zakkenwasser eens aan een nadere inspectie te onderwerpen. Bij die nadere inspecties bleek dat het om twee muzikanten gaat die elkaar afwisselen. Een begrijpelijke vergissing want qua speelstijl en uiterlijk zijn ze inwisselbaar. Waarschijnlijk zijn het broers, want ze lijken als twee druppels water op elkaar. Op andere tijden boodschappen gaan doen hielp dus niet dus er moesten meer drastische maatregelen volgen. Ik ben niet zo van fysiek of verbaal geweld, maar ik kreeg een ingeving.

Ik kocht in de super een kladblok en een pen, sloop tegelijk met een klas lawaaiige scholieren de deur uit, maakte een cirkeltje rond de bloemenkiosk en liep op het inmiddels ‘heart of gold’ van Neil Young verkrachtende heerschap af (ook al zo’n nummer dat zelfs in de originele versie tenenkrommend is, maar natuurlijk wel blijft hangen). Om zijn aandacht te trekken wierp ik een muntje van 50 cent in zijn bekertje. Hij stopte even om te bedanken; wat ook al zo’n ergerlijke gewoonte is, want hij hakkelde die bedankjes dus tussen de nummers door en probeert na elke uitgebreide dankbetuiging de draad weer op te pakken. Daarvoor moet je kunnen tellen dus dat lukt hem niet. Er duiken daarom steeds van die vreemde pauzes in zijn nummers op die het hele geval nog honderd maal ergerlijker maken.

Maar ik maakte van dit moment gebruik om wat vragen te stellen en hopend op meer geld van mijn kant ging de muzikant er gretig op in. ‘Doe je dit al lang?’ was vraag een. ‘Ik speel al zeker tien jaar’,  blufte de junk.’ Een mooie tweede vraag had geweest waarom hij dan een nummer als ‘blowin in the wind’ nog steeds niet kon uitvoeren, maar ik had op dit antwoord gehoopt dus ik kwam met een andere vraag:  ‘En je speelt alleen bekende nummers en geen eigen werk?’  Hij gaf toe dat hij dat wel geprobeerd had maar dat hij helemaal niks verdiende als hij zijn zelfgemaakte nummers speelde. Dat geloofde ik nou meteen. ‘En je speelt wel acht uur per dag ofzo?’, ’Bijna een complete werkdag?’ Gretig beaamde de muzikant dit want zo liet hij toch maar even mooi zien dat hij samen met zijn broer echt hard voor zijn geld werkte. ‘En hoeveel dagen per jaar?  ‘Oh wel 300 dagen; ik speel alleen niet bij extreme koude.’‘OK’, zei ik en ik  begon driftig in mijn kladboek te schrijven en te rekenen. ‘Ik werk voor de BUMA, covers spelen kost tien eurocent per minuut, dat is 60x 8 uur = 48 euro per dag x 300 dagen x tien jaar. Buma krijgt dus nog een slordige €144.000 van jullie. De muzikant was al weg.

Nu moet ik een manier verzinnen om de muziekinstallatie van de super te saboteren voordat ik straks tot eind december met in mijn hoofd wurmende Sinterklaas en kerstliedjes moet rondlopen.

Advertenties

5 Comments

  1. Ik ken die gast, haha, een verschrikking is het.. de reden dat ik niet meer bij de Albert Heijn op de Peppelweg kom, maar liever naar de LIDL Strevelsweg ga, waar ze na jaren de nog slechter spelende Accordeon-Roemeen hebben verdreven. Daar staat nu dan wel een best aardige gast, die je helpt je boodschappen in te pakken, tot ie door heeft dat je nooit geld bij je hebt haha.. Groetjes Strör

  2. Ja en dat is dan weer een Inpak en Karrenbeheer Bulgaar! 🙂

  3. Als je zijn verhaal kent begrijp je hem misschien wat beter, Chuck Deely:

    http://nl.wikipedia.org/wiki/Chuck_Deely

    De beste man zit iedere dag voor de plek waar ik werk, daar zitten regelmatig andere lui te ‘spelen’, geloof me, het kan vele malen erger…

    • Als je het onderschrift bij de foto had gelezen had je gezien dat het verhaal dus niet over Chuck Deely gaat.
      Ik weet niet eens wie dat is; de foto is ad random van het web geplukt…

        • Jeroen
        • Posted 06/10/2012 at 15:39
        • Permalink

        Je hebt gelijk, daar heb ik overheen gekeken.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: