Skip navigation

Ik schrijf een serie columns over mijn ervaring als werkzoekende/bijstandtrekker. Steeds meer mensen zullen onvermijdelijk met de hier geschetste problematiek in aanraking komen. Het verschil met hoe er vroeger en tegenwoordig met werklozen wordt omgegaan is ontluisterend. Het is een crime om als 45 plusser nog aan een baan te komen, maar het is me gelukt; ik werk weer. En ik heb nog een leuke baan in mijn eigen sector gevonden ook. Maar denk even na voordat je als lezers ‘zie je wel dat de crisis voorbij is’ of ‘zie je wel dat je als je maar goed gemotiveerd bent aan het werk kan komen’ gaat roepen. Hier deel twee:

werk effectieve-gespreksvoering_lAl bij mijn eerste contact met de ambtenaren van de sociale dienst werd me duidelijk dat de regels rond het verkrijgen van een bijstandsuitkering op zijn zacht gezegd ‘warrig’ zijn. De eerste stap in het proces is een afspraak met de intakebalie te maken. Daarvoor bel je een telefoonnummer dat je verbind met een centrale balie; een callcenter dat alle aanvragen in het land voor die eerste afspraak regelt. Ik kan alleen maar raden naar de reden waarom dat zo omslachtig moet, maar het zal wel te maken hebben met de statistieken van de aanwas der werkelozen. Op deze manier kan dat getal feilloos bijgehouden worden. Na ruim 45 minuten in de wacht, de zenuwen maximaal uitgerekt door de meeste afschuwelijke muzak, (Muzak werkt bij mij echt averechts; ik krijg er moordneigingen van. Het verplicht mij naar muizenissen van een of andere derderangs componist te luisteren. En dat hij en zijn publisher daar ook nog aan verdienen, maakt het alleen maar nóg erger) werd ik uiterst vriendelijk te woord gestaan en ik kreeg mijn afspraak. Er werd voordat het gesprek aanving door een computer aan me verteld dat het gesprek opgenomen zou worden en achteraf werd er gevraagd of en hoe tevreden ik met de behandeling van de telefoonoperator was. ’t Is net alsof je een groot bedrijf of een bank belt en waarschijnlijk gebruiken dat soort bedrijven precies hetzelfde callcenter.werk

Via werk.nl werd erop gewezen wat ik allemaal aan paperassen bij die eerste afspraak bij me moest hebben. Het bijeenbrengen van al dat papier koste me bijna een dag speuren in ordners, mijn computer en online. Maar uiteindelijk lukte het me om alles boven water te krijgen: bankafschriften van alle rekeningen op mijn naam. (toch nog 3 stuks!), huurcontract (ik woon al 12 jaar op hetzelfde adres, dus het duurde even voordat ik die terug had gevonden), ontslagbrief laatste werkgever, einde beschikking ww, paspoortkopie, bewijzen van schulden, alle sollicitatiebrieven van de laatste maanden compleet met afwijzingen. Ambtenaren zouden echter de meeste van deze paperassen moeiteloos kunnen terugvinden aangezien je die al tijden geleden ook bij de UWV hebt ingeleverd, maar het is blijkbaar de bedoeling om je zoveel mogelijk moeite te laten doen. En dat wordt je de rest van het traject keer op keer ingepeperd; je hebt niets beters te doen dan solliciteren, solliciteren en formulieren invullen of terugvinden. En o wee als je ook maar een minuut van je ‘vrijheid’ durft te gaan genieten.

werk abc16De afspraak was anderhalve week na het telefoontje ingepland. Stipt om negen uur moest ik ter burele verschijnen. Ik sta altijd om 8 uur op, daar hoef ik geen vroege afspraak voor te hebben; het is de schrijfdiscipline die me dat dicteert, en die dag was ik nog iets vroeger op, omdat ik een slootje koffie naar binnen moet werken voordat ik bereid ben om met wie dan ook te communiceren. Om half negen stond ik op het punt te vertrekken toen ik tot mijn verbazing door de dienstdoende ambtenaar van Sosawe werd gebeld met de mededeling dat mijn afspraak verschoven werd omdat die twee weken te vroeg was ingepland. Gevraagd naar hoe dat nou zit werd me te kennen gegeven dat Rotterdam een kortere procedure voor het toekennen van bijstandsuitkeringen volgt dan andere gemeenten. In deze stad was die twee weken korter en blijkbaar hadden ze daar geen rekening mee gehouden bij dat callcenter. Of ik dus twee weken later maar weer een nieuwe afspraak wilde maken. De betreffende ambtenaar klonk alsof haar hoofd om 9 uur ’s ochtends nog niet naar werken stond en dat zat me niet lekker dus besloot ik maar meteen weer dat callcenter te bellen. Deze keer werd ik na 45 minuten uit de wacht gegooid en woedend zocht ik dus naar een ander, rechtstreeks nummer van Sozawe. Weer een half uur wachten later, (en verdomd als ’t niet waar is: ondanks dat ik een ander nummer had gedraaid werd ik vergast op exact hetzelfde muzakje) kreeg ik een verbaasde ambtenaar aan de telefoon die, niet geheel onverwacht, het verhaal van de ambtenares ontkrachtte. Sommige ambtenaren doen dus blijkbaar maar wat. Ik kreeg gelukkig nog dezelfde week een afspraak toegewezen. Om kwart over 2 ’s middags deze keer.

 Lees hier deel 3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: