Skip navigation

Monthly Archives: april 2014

Er zijn bijna 700.000 werklozen en maar 100.000 vacatures. En dagelijks verdwijnen er banen, vooral bij de overheid, die ingevuld moeten worden door werklozen die met behoud van uitkering hetzelfde werk doen waar vroeger minimumloon voor werd betaald.

Hoeveel ID banen zouden er wel niet gefinancierd kunnen worden uit het geld dat ‘Werk Loont’ de gemeenschap kost? Waarom zijn die ID banen niet in stand gehouden? Daar konden mensen maatschappelijk verantwoorde activiteiten ontplooien en een minimumloon ontvangen. Dat zal de crux wel zijn; met een minimumloon ben je al te duur tegenwoordig. Het is goedkoper om slavenarbeid door bijstandstrekkers uit te laten voeren.

werk armZo langzamerhand zijn alle kleine trucjes die zorgden dat werklozen hun bestaan nog enigszins draaglijk konden maken verboden.  Kleine oplossingen waarmee je als bijstandtrekker kon voorkomen dat je pijlsnel in de hel van chronisch geldgebrek terechtkwam; een gebrek dat onvermijdelijk leid naar voedselbank en schuldensanering. Bijverdiensten worden 100% gekort, je mag geen woonruimte meer onderhuren, het geld dat eventuele kinderen binnenbrengen wordt 100% gekort etc etc. Hoe lang nog voordat zelfs de waarde van de groenten die je uit een eigen moestuin oogst van je uitkering afgetrokken worden?

Alle eigen initiatief wordt de bijstandstrekker ontnomen. Vroeger scharrelden de armen (noodgedwongen) de hele dag bij en probeerden overal en nergens wat geld te verdienen. Tegenwoordig ben je veroordeeld tot het eindeloze en vruchteloze solliciteren en mag je verder niets.

Een van de effecten van het keiharde ‘voor wat hoort wat’ beleid wat nu gevoerd wordt is dat mensen hun recht op een uitkering laten versloffen en zich niet bij het UWV of Sozawe melden als ze werkloos worden. Ik ken iemand die tientallen jaren als zelfstandige in de bouw heeft gewerkt en wiens vaste opdrachtgever failliet is gegaan. Hij heeft geen recht op ww, wat sowieso al belachelijk is, maar hij vertikt het ook om een uitkering aan te vragen omdat toen hij zich voor de eerste keer meldde hij meteen in een omscholingsproject geplaatst dreigde te worden en ook nog 32 uur per week bij de Roteb moest gaan werken. Werk Loont komt vooral over als intimidatie met als bedoeling zoveel mogelijk mensen af te laten zien van hun recht op een bijstandsuitkering.

Tegelijkertijd word het wel wettelijke mogelijk gemaakt dat multinationals en vermogende medelanders miljoenen aan belasting kunnen ontwijken en is de hypotheekrenteaftrek nog altijd de grootste uitgave van rijk naar burgers toe. Sinds de val van de muur hebben wild west kapitalisten het overal ter wereld voor het zeggen. Dit leidt niet tot een meer welvarende wereld maar alleen tot steeds meer ongelijkheid. De macht is in de handen terecht gekomen van gigantische multinationale bedrijven en hun aandeelhouders. Het lijkt erop of regeringen niets meer in de melk te brokkelen hebben en geen andere keus hebben dan het programma uit te voeren van bezuinigingen aan de onderkant van de samenleving ter faveure van een groep superrijken.rich

De vennootschapsbelasting is op het moment de helft lager dan 20 jaar geleden. Postbusbedrijven ontduiken belasting en excuseren zich door te stellen dat ze nu eenmaal een zo hoog mogelijk rendement op de investeringen van hun aandeelhouders dienen op te brengen. Belasting op vermogens daalt scherp van 90% in de jaren 40 naar 15% nu.

De overheid geeft niet teveel uit, maar krijgt te weinig binnen.

Er wordt dit jaar 76,8 miljard uitgegeven aan sociale zekerheid en arbeidsmarkt.

Ik vraag me af wat de verhouding zijn tussen het bedrag dat daadwerkelijk aan uitkeringen wordt uitgegeven en dat wat in het ‘circus’ eromheen gepompt wordt. Hier kan je lezen dat er 4,6 miljard per jaar aan bijstanduitkeringen wordt uitgegeven.

Algemene Ouderdomswet (AOW) 32,7
Arbeidsongeschiktheidsregelingen (WAO, WIA) 13,7
Werkloosheidswet (WW) 5,1
Bijstand (WWB) 4,6
Uitgaven sociale werkplaatsen 2,4
Re-integratie en bemiddelingsuitgaven 1,4
Nabestaandenuitkeringen 0,8
Asiel en immigratie 0,8
Inburgering en integratie 0,2

Als je het rijtje bij elkaar optelt kom je op 61,7 miljard als totaal bedrag dat aan alle uitkeringen bij elkaar wordt uitgeven. Je mag er dus vanuit gaan dat het restbedrag van 15,1 miljard (!) uitgegeven wordt aan het controle apparaat.

VVD-huizenmarkt-marktwerking1Voor iedereen die denkt dat ‘marktwerking’ de oplossing voor alle problemen is hier een raadseltje: Er is blijkbaar zoveel behoefte en tekort aan bestuurders bij grote bedrijven dat hun lonen de pan uitrijzen. Dat komt door de wet van vraag en aanbod zegt men dan. Maar waarom geldt deze wet niet ook aan de onderkant van de arbeidsmarkt? Er is een tekort aan mensen die in de kassen willen werken. Waarom worden dit soort banen dan niet automatisch beter betaald? Welnu; omdat de consument niet méér wil betalen voor zijn groente, fruit, bloemen etc.  Maar tegelijk wil ik als consument ook niet meer betalen aan kosten voor bijvoorbeeld mijn bankzaken, terwijl dát me wel door de strot kan worden geduwd?

Tot slot nog wat om over na te denken: het basisloon. Volgens mij de oplossing voor alle problemen rond sociale zekerheid. Geef gewoon iedereen een bedrag dat net genoeg is om de elementaire levensbehoeften te voorzien. Dan kan je dat hele circus dat er rondom die uitkeringen is opgebouwd gewoon afschaffen. Scheelt miljarden en voorkomt dat honderdduizenden mensen hun leven moeten slijten achter een loket waar ze moeten controleren of andere mensen zich wel aan onnodige regeltjes  houden. Ja lieve liberalen; dat zou jullie toch moeten aanspreken.

Lees bij dit prachtige artikel op de Correspondent hoe het zit met dat basisloon.

Het hele systeem is failliet en wordt alleen nog met kunst en vliegwerk bij elkaar gehouden. De laatste crisis kreeg de economie nog net niet op de knieën en het is alweer business as usual. Hoe lang voordat de pleuris echt uitbreekt?

geld

Voorafgaand: Ik heb vorig jaar 4 maanden in de bijstand gezeten. De omstandigheden die me daartoe dwongen is een verhaal dat u dagelijks in de krant kan lezen; ik ben te oud, te laag opgeleid en werkzaam geweest in een door de politiek gedecimeerde culturele sector. Het is een crime om als 45 plusser nog aan een baan te komen, maar het is me gelukt; ik werk weer. En ik heb nog een leuke baan in mijn eigen sector gevonden ook. Maar denk even na voordat je als lezers ‘zie je wel dat de crisis voorbij is’ of ‘zie je wel dat je als je maar goed gemotiveerd bent aan het werk kan komen’ gaat roepen.

Hier deel vijf:

De ‘gezellige’ groepstrainingen van Werk Loont.

Tijdens de voorlichtingsochtend van de sollicitatiecursus viel het woord ‘stigmatisering’ van werklozen en werd door de medewerkers van Sosawe verkondigd dat men werklozen niet willen behandelen als werkschuw tuig. Dat klonk zowaar bijna menselijk. Er is zo te horen wel het een en ander doorgedrongen tot deze ambtenaren. Alleen jammer dat de ambtenaren/politici, die de regels van Werk Loont en andere regels van de bijstand opgesteld hebben, daar andere gedachten over op na houden. Die regels ademen stuk voor stuk het idee uit dat als je werklozen maar zo hard mogelijk achter de vodden zit, ze automatisch werk vinden.  Alle correspondentie die je van de soos ontvangt ademt de sfeer uit dat je niet geholpen moet worden, maar gestraft. De toon die uit de brieven van Sozawe klinkt is die van: werklozen doen zonder dwangmaatregelen niet wat wij van ze verwachten.

cursusOm te beginnen is het natuurlijk al van de zotte dat van een persoon van achter in de veertig veronderstelt wordt dat je moet leren om te solliciteren. Natuurlijk zijn er mensen in de bijstand terecht gekomen nadat ze 20,30 of 40 jaar voor dezelfde baas hebben gewerkt. En dat je dan tamelijk ‘roestig’ zou kunnen zijn met het schrijven van sollicitatiebrieven ligt voor de hand. Alleen wordt op de cursussen solliciteren vergeten dat de meeste mensen allang gewend zijn aan korte arbeidsovereenkomsten. Dat we aan den lijve hebben meegemaakt hoe het voelt om na twee half jaar contracten ontslagen te worden. Vaak omdat dan een contract voor onbepaalde tijd aangeboden moet worden.

En er wordt gedaan alsof solliciteren een dagtaak is waar je makkelijk 8 uur per dag mee bezig kan zijn. Waarheid is dat als je eenmaal één goede sollicitatiebrief hebt geschreven je daar alle volgende brieven op kan baseren. Je arbeidsverleden en competenties zijn een vast gegeven. Het komt er eigenlijk alleen op neer dat je als je voor de ene baan solliciteert bepaalde capaciteiten wat naar voren haalt en die bij een volgende juist wat afzwakt of helemaal weg laat. Als je voor productiewerk solliciteert zeg je bijvoorbeeld niet dat je directeur bent geweest.

geen-openstaande-vacaturesMaar je moet wel geschikte vacatures vinden. Er wordt gedaan alsof je op alle vacatures voor eenvoudig werk kans maakt aangenomen te worden. Ondanks dat je te oud bent voor zwaar werk en ondanks dat ook voor productiewerk enige ervaring of opleiding vereist is. Een werkgever ziet volgens mij aan een sollicitatiebrief meteen of iemand solliciteert omdat hij/zij per week nu eenmaal een bepaald quotum aan brieven de deur uit moet zien te krijgen. Dat zag ik zelf ook, in de tijd dat ik leidinggevende was. Het stond me tegen om nu zelf met dit theater mee te moeten doen. Dat ik moest solliciteren naar banen waarvan ik wist dat ik geen kans maakte er daadwerkelijk voor in aanmerking te komen. Je verspilt je eigen tijd én die van werkgevers die hierdoor wellicht nog minder geneigd zijn om vacatures openbaar aan te bieden.

Ik moest twee maal per week van 9 tot 12 naar de sollicitatiecursus. Alsof je terug naar school moet. En dan niet de middelbare maar de kleuterschool. Mijn serieuze sollicitatiebrieven schreef ik liever thuis; de derderangs-het-moet-dus-vooruit-maar-brieven copy/paste ik op de cursus. Je mocht geen MP3 spelers meenemen maar ik slaagde er altijd in om na een stuk of tien sollicitaties het web op te hebben geslingerd mijn tijd nuttiger te besteden met bezoekjes aan nieuwssites. Zoiets zouden ze achteraf kunnen controleren, maar blijkbaar namen ze daar niet de moeite voor. Wat kunnen 3 uur lang duren.

werk abc16Soms werd ik zo beledigend als een klein kind behandeld dat het me echt moeite kostte om rustig te blijven. Zo had ik me op een woensdag ziek gemeld voor mijn werkdag bij de ROTEB en vrijdag was ik nog niet beter. Ik ging er vanuit dat je als je jezelf ziek meldt dat betekent dat je ziek bent totdat je zelf aangeeft dat je weer beter bent en aan de slag kan. Zo niet bij de soos; je hoort je voor elke dag dat je ziek bent apart af te melden. “Ziek zijn is nog geen reden lekker uit te mogen slapen.” Dat ze je bellen om dubbel te checken of je wel echt ziek bent is al flauw, maar de manier waarop was ronduit stuitend. Ik kreeg mijn klantmanager aan de lijn met als openingszin: “heb je enig idee waarom ik je opbel?”Alsof je godverdomme aan het spijbelen bent. En of ik aan mijn huisarts even wilde vragen een verklaring te ondertekenen dat ik echt ziek was. Bij navraag werd mijn huisarts kwaad en legde uit dat als ze willen checken of ik echt ziek ben er een bedrijfsarts naar me gestuurd moest worden. Huisartsen staan aan de kant van een patiënt en Sozawe mag dit helemaal niet van huisartsen vragen. Het was wel leuk om die manager daar even mee om de oren te mogen slaan.

In de 16 weken dat ik in ’het traject’ zat heb ik niet één keer een gesprek gehad waar het ging over mijn capaciteiten, werkervaringen en hoe ik die in zou kunnen zetten om een baan te vinden. Je hoort blijkbaar alleen omlaag te kijken want daar zitten de onvervulde vacatures.Er werd ook niet ingegaan op het feit dat ik vrijwilligerswerk deed omdat ik mijn netwerk daarmee in stand hield. Als er volgens mij nou één ding ervoor kan zorgen dat je weer aan het werk komt is dat wel een netwerk.

Tijdens het enige oog in oog gesprek wordt je CV door de dienstdoende ambtenaar/leraar beoordeeld. Ik had nog het geluk dat ik met mijn CV, waar twee leidinggevende functies op prijken, nog redelijk coulant werd behandeld en mijn CV meteen werd goedgekeurd; dat kwam zelden voor zei mijn manager nog. Ook op mijn sollicitatiebrieven was weinig aan te merken. Ik werd er echter ook hier op gewezen dat ik te weinig solliciteerde naar ‘algemeen geaccepteerde arbeid.’

productiewerk2Maar wie heeft er in godsnaam die term: ‘algemeen geaccepteerde arbeid bedacht?’ Ten eerste is het bizar dat je geacht wordt om werk dat ver beneden je niveau ligt aan te moeten pakken. Alsof je opleiding en arbeidsverleden totaal irrelevant worden zodra je een beroep doet op de bijstand. Maar heb je dat wel eens aan een medewerker van Werk Loont uit proberen te leggen? Mijn werkconsulent zuchtte diep na deze opmerking. Heel even dacht ik dat ik hem eindelijk zover had dat hij uit zijn rol zou vallen en toe zou geven dat hij het spelletje ook maar tegen beter weten meespeelde, en me zachtjes wenend zou bezweren dat hij me verder met rust zou laten. Maar hij had nog één mooie dooddoener in zijn arsenaal: mensen uit het Oostblok komen hier massaal en werken met veel plezier en keihard in de kassen.

Maar dat Polen en andere Oost Europeanen graag in de kassen werken heeft een simpele reden: die verdienen hier 5x zoveel als in hun eigen land. Als ik aan een lopend band per maand 5000 euro zou verdienen zou ik daar ook met plezier werken. Simpelweg omdat ik me dan goed beloond voel en zeker weet dat ik met zo’n loon binnen een paar jaar iets voor mezelf zou kunnen beginnen. Maar als je 40 uur per week geestdodend werk doet en aan het eind van de maand een miezerig loontje ontvangt waar je nauwelijks van rondkomt, moet je wel erg afgestompt zijn als je daardoor gemotiveerd wordt om extra je best te doen.

Oei; die was over het randje, prompt werd ik voortaan verplicht minimaal 5x per week voor productiewerk te gaan solliciteren. Best hoor; dat soort vacatures zoeken en erop reageren kostte me wekelijks een half uurtje. ???????????????????????????????

Wat ik er niet bij zei maar wel waar is: ik vertik echt pertinent om met behoud van uitkering in een kas te gaan werken voor een klootzak van een tuinder die sowieso al schatjeveel subsidie krijgt in de vorm van lage gas/stroom tarieven en dan ook nog te beroerd is om zijn personeel gewoon minimumloon te betalen. Als een tuinder me voor een normaal loon aan zou nemen zou ik dat werk wel doen, zo tijdelijk mogelijk natuurlijk, maar toch. Als je ondanks al die overheidssteun je bedrijf niet concurrerend kan maken moet je iets anders gaan doen; ook dat is die heilige marktwerking. En waarom zou dit wel voor een cultuurinstelling moeten gelden en niet voor een tuinbouwbedrijf?

Lees hier het laatste deel van deze serie; conclusies…

Voorafgaand: Ik heb een bijstanduitkering aangevraagd. De omstandigheden die me daartoe dwongen is een verhaal dat u dagelijks in de krant kan lezen; ik ben te oud, te laag opgeleid en werkzaam geweest in een door de politiek gedecimeerde culturele sector. Ik heb mij de afgelopen 17 jaar opgewerkt van stagehand tot directeur, maar op dat niveau is werk schaars. Desalniettemin heb ik de afgelopen 2 jaar ruim 1000x gesolliciteerd. Ik heb vaak meegedongen naar banen die onder mijn niveau zaten of waarvan ik minimale kennis van de te verrichten werkzaamheden had. Soms was ik blij dat ik afgewezen werd. Zeker 80 % van die sollicitaties heb ik gedaan wetende dat ik geen enkele kans op de aangeboden baan had.

De eerste keer dat ik de woorden’ Werk Loont’ las werd ik voor mijn gevoel terug geflitst naar mijn schooljaren. Ik weet niet welke zieke geest die woorden heeft verzonnen; de betekenis dekt ongeveer dezelfde lading als ‘op school leer je wat.’ Een ordinaire dooddoener dus. Dit soort muizenissen komen dus bij mij op als ik in wachtkamers moet vertoeven.

Voordat je bij werk loont ingedeeld wordt heb je al een zinloos traject achter de rug met allerlei leuke door creatieve ambtenaren verzonnen bullshit zoals ‘speeddaten met uitzendbureaus.’ 200 werklozen, 4 uitzendbureaus, 4 uur lang wachten, 1 gesprek, geen kans, te vroeg opgestaan; ochtend en humeur verpest.

werk roteb1En dan moet je jezelf bij de Roteb melden. Om te leren dat je vroeg op hoort te staan, moet dat zó vroeg dat je de eerste tram moet halen. Ik heb 20 jaar lang vooral ’s nachts gewerkt en mijn ritme omzetten kost nogal wat moeite dus haalde ik liever een nacht door dan me te verslapen.

Ik haat wachten, maar een wachtkamer vol lotgenoten heeft maar een kleine aanzet nodig om los te barsten in eindeloze verhandelingen over allerhande vernederingen, onrecht en de financiële ellende daar nog bovenop. Er wordt gewaarschuwd voor bepaalde nare karaktertrekjes bij werkconsulenten, er wordt doorgenomen hoe het best om te gaan met allerhande procedures, er wordt samengezworen en er worden, helaas meestal vruchteloze, plannen gemaakt om de boel bij Sozawe te saboteren. Op een rare manier zit je dan opeens in een gezellige eendracht het systeem te vervloeken. In ieder geval blij dat de menselijke geest zo snel niet gebroken wordt.

Iedereen in de wachtkamer heeft een vlekje: te oud zijn is nog wel het minste (al komt die aandoening ook het meest voor); allemaal lui die 30+ jaar voor dezelfde baas hebben gewerkt, baas failliet of bedrijf overgenomen door een durfinvesteerder en toen weggewerkt. Twee jaar ww, een paar duizend keer gesolliciteerd en daarna onvermijdelijk de bijstand in. De rest is jonger maar heeft psychische, alcohol/drugs problemen of handicaps waarvoor je tegenwoordig niet meer afgekeurd wordt, maar waardoor je ook nergens wordt aangenomen.

De uitleg van de ambtenaar over wat er van je verwacht wordt is eigenlijk niet meer dan een tirade van wat je allemaal te wachten staat als je je niet aan de eenzijdige afspraken houdt.(In andere tijden noemden ze dat gewoon eerlijk “bevelen”, maar tegenwoordig niet meer, want dat klinkt zo naar).

Daarna mogen we vragen stellen. Alle vragen die gesteld worden komen op hetzelfde neer; ik heb een individueel probleem want…ik ben ziek, psychisch niet in orde, net afgekickt dus kan ik dit werk eigenlijk niet doen. Alle antwoorden zijn hetzelfde; als je niet meewerkt krijg je geen uitkering, discussie gesloten. Lulligste is dat ze bij het intakegesprek tegen deze kneuzen hebben gezegd dat ze hun geval bij deze werkconsulent kenbaar moeten maken en deze werkconsulent op zijn beurt beweerd dat als je eenmaal voorbij het intakegesprek bent gekomen geen bezwaren meer mag maken. Je voelt het ongemak en de woede onder de mensen stijgen. werk strijdtegendwangarbeid

We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Onze uitkering is nog niet toegekend, maar je wordt wel meteen tewerkgesteld. De vraag die ik pesterig stel aan de ambtenaar die uitlegt wat werk loont inhoudt is of ik een vergoeding voor dit werk ga krijgen als mijn uitkering alsnog geweigerd wordt. Maar inderdaad; als je uitkering geweigerd wordt krijg je niets. Lijkt mij iets waar het hof voor de rechten van de mens nog wel wat bedenkingen bij zal hebben.

Je krijgt een paar schoenen; lelijke werkschoenen met spekzolen die na een week vol blaren toch best lekker gaan zitten, handschoenen en het verplichte fel gekleurde hesje waaraan iedereen op een kilometer afstand kan zien dat je een tewerkgestelde bent. Terwijl we ons hesje passen worden er plannen gemaakt om een keer met zijn allen in ouderwetse zwart wit gestreepte gevangenispakken te verschijnen. Maar waarschijnlijk gaat Sozawe dan meteen onderzoeken waarvan je zo’n pak hebt kunnen betalen. bankje

Dan door naar het werkstation waar je voor gekozen hebt. Ik koos voor centrum en kwam uiteindelijk in Noord terecht waar de helft van mijn kennissen woont en ik de hele dag op straat wordt herkend. Daar wordt er nog even bepaald welke werkdag het meest geschikt is voor jou. Ik wil een dag die zover mogelijk van het weekend verwijderd is omdat ik in het weekend ’s nachts nog steeds vrijwillig voor een stichting werk die optredens voor lokale rock-bands organiseert en me al om 7 uur bij de Roteb moet gaan melden. Ik kies dus de woensdag en besef op de rit terug naar huis pas dat ik nu op woensdagen niet meer kan trainen en ook te vroeg op moet om te kunnen schrijven.

De sfeer bij de Roteb is gelukkig nog best OK. De vuilnismannen die je ploeg moeten begeleiden zijn een stuk relaxter dan de ambtenaren van Sozawe. Dat je hun baantjes inpikt wordt je niet nagedragen; ze weten ook wel hoe de vork in de steel zit. De afgelopen jaren zijn er honderden collega’s afgevloeid, de meesten worden niet vervangen, ook niet door werklozen. Een vuilniswagen heeft tegenwoordig maar 1 bestuurder en die doet alles alleen. Containers uit de sleuven trekken, legen en weer verder. Maar dat mag je als werkloze natuurlijk niet; jij mag papier gaan prikken met zo’n ingenieuze knijper; na een uurtje  krijg je er een halve muisarm van. Daar loop je dan, veel te vroeg door een toch wel tamelijk schone straat. Vergeleken met de jaren 8o kan je tegenwoordig van de straat eten, maar het kan blijkbaar nog altijd beter. Ik krijg het gevoel dat ik vooral papier en blik opknijp dat per ongeluk naast de bak gemikt is of uit de bak is gewaaid, op sommige plekken voor hangjongeren na waar het vooral vol ligt met blikjes energiedrank. Vers stinkt dat spul al een uur in de wind; verschraald is het misselijkmakend.

Na nog geen kwartiertje is er al de eerste pauze. Al snel blijkt dat het de bedoeling is op deze 8 urige werkdag zo min mogelijk werk te verzetten. Een soort daad van verzet van de vuilnismannen die ik op zich wel kon waarderen, ware het niet dat ik tijdens pauzes al heel snel ga bedenken hoeveel beter ik deze tijd had kunnen besteden. Aan een nog af te maken boek bijvoorbeeld of desnoods aan een sollicitatie. Je wordt van hot naar her door de wijk gereden; een half uurtje losgelaten op zwerfafval of als je geluk hebt op grofvuil dat in een vrachtwagen geladen moet worden. Gelukkig mogen we om 2 uur al naar huis. Niet aan die ambtenaren vertellen hè?prik

Zo moet je een strippenkaart waar 15 werkdagen afgetekend moeten worden vol krijgen. Als je ziek bent moet je die dag later inhalen. (Dat moet een echte baas niet proberen; werktijd in laten halen als je ziek bent geweest.) Al gauw hoor ik dat als je deze 15 weken vol hebt er een ander traject wacht; namelijk werk in de kassen. Het is dus zaak zo vaak mogelijk sollicitatiegesprekken op woensdagen te gaan plannen. Waarvan akte; mij lukte het om in de 4 maanden dat ik in de bijstand zat maar 4 keer op te hoeven komen dagen.

Ik heb er geen enkele moeite mee om in ruil voor een uitkering wat werk voor de gemeenschap te verzetten. Maar laat me dan wel iets doen waar de gemeenschap echt behoefte aan heeft en laat me niet door een al schone straat lopen om met veel moeite drie snoeppapiertjes te vinden die ik op kan prikken. Er blijft zoveel ander belangrijk werk liggen omdat de gemeente daar geen geld meer voor over heeft.

De arbeitseinsatz is bedoeld als vernedering. Het voelt alsof je bent veroordeeld tot een taakstraf. En als je uitrekent hoeveel uur je gedwongen wordt te werken 15×8= 120 uur (en dan laat ik de gedwongen cursussen solliciteren nog buiten beschouwing) en je vergelijkt dat aantal uren met het aantal uren dat de rechter als straf oplegt, dan kom je in de buurt van veelplegers die overvallen plegen of witteboordencriminelen die miljoenen hebben verduisterd zoals die lul die met van Nieuwenhuizen samen werkte. (het verschil in de bestraffing van de eerste en de tweede groep is overigens nog steeds stuitend; als je een paar tientjes hebt gestolen wordt je harder gestraft dan een parasiet die miljoenen verduisterd heeft)

Lees hier het volgende deel: de gezellige groepstrainingen van werk loont.

Ik schrijf een serie columns over mijn ervaring als werkzoekende/bijstandtrekker. Steeds meer mensen zullen onvermijdelijk met de hier geschetste problematiek in aanraking komen. Het verschil met hoe er vroeger en tegenwoordig met werklozen wordt omgegaan is ontluisterend. Het is een crime om als 45 plusser nog aan een baan te komen, maar het is me gelukt; ik werk weer. En ik heb nog een leuke baan in mijn eigen sector gevonden ook. Maar denk even na voordat je als lezers ‘zie je wel dat de crisis voorbij is’ of ‘zie je wel dat je als je maar goed gemotiveerd bent aan het werk kan komen’ gaat roepen. Hier deel drie:

werkpleinHet was druk bij het kantoor van Sozawe op het Heiman Dulleartplein en de sfeer was er om op te schieten, maar ik werd notabene een kwartier voordat het tijd was voor mijn afspraak al opgeroepen. Dat scheelde alweer; waarschijnlijk was er een cliënt niet op komen dagen of te laat en profiteerde ik daarvan. De dienstdoende ambtenares was met meest sacherijnige schepsel dat ik in eeuwen tegen was gekomen; het woord ‘snibbig’ dekte in dit geval de lading nog maar half. De ambtenares had geen enkele interesse in de papieren die verplicht meegenomen moesten worden maar hield een half uur durende tirade over dat ik “als ik mijn best maar had gedaan wel aan werk had kunnen komen.” Ik solliciteerde volgens haar alleen op een hoog niveau (maar wat verwachten ze nou van iemand wiens laatste baan directeur bij een culturele instelling was?) terwijl er van me werd verwacht dat ik op ALLE geaccepteerde arbeid zou solliciteren. Ik voelde me zeker te goed om ongeschoold werk te doen?

Nu heb ik in mijn jonge jaren vaak genoeg aan productielijnen gewerkt; dat was destijds heel normaal; je speelde in een band en daarnaast deed je eenvoudig werk dat je in staat stelde de hele dag met het verzinnen van teksten voor je liedjes bezig te zijn en tegelijk aan je conditie te werken; de muziekstijl die ik beoefende eiste nogal wat lichamelijke inspanning op het podium.productiewerk2
De onverkwikkelijke waarheid is dat, al zou ik willen, ik nooit van zijn levensdagen meer voor een dergelijke banen in aanmerking zal komen. Ten eerste omdat ik daar te oud voor ben zodat het risico dat ik me vanwege blessures regelmatig ziek zou melden te groot wordt. Daarbij weten werkgevers donders goed dat als ze een persoon aannemen die een leidinggevende functie heeft gehad, en te veel over het arbeidsrecht weet, ze als werkgever keer op keer op overtredingen van de Arbowet zullen worden gewezen. En dat is terecht gedacht omdat ik uit rancune dat ik gedwongen wordt onder mijn niveau te werken, bij de minste aanleiding de pleuris uit zou laten breken.

Dat feit bracht ik te berde waarop ik te verstaan kreeg dat ik mijn CV toch aan kon passen als ik op ongeschoolde arbeid solliciteerde? ‘Gewoon liegen dus?’, vroeg ik? ‘Ja, natuurlijk’, was het antwoord. ‘M.a.w.; dezelfde dienst die je verleden, heden en toekomst helemaal uitpluist en in elk klein leugentje aanleiding kan zien je een uitkering te weigeren, vindt het geen probleem als je jezelf tegenover toekomstige werkgevers voordoet als iets dat je niet bent. ‘En als ik dan bij zo’n bedrijf aangenomen wordt. Moet ik dan de hele tijd me blijven opstellen als een of andere sukkel, alles wat de baas opdist slikken en mijn hele dienstverband toneel spelen? Is een baan met minimumloon zoiets waard?’ Blijkbaar wel want het scheelde niet veel of ik had met deze opmerkingen mijn rechten op steun van de staat verloren.werk3

Dus speelde ik het spelletje verder maar mee, gaf de antwoorden die de ambtenares van me verwachtte, verklaarde dat ik alle arbeid, het maakte niet uit hoe smerig en laagbetaald aan zou pakken. Je weet dat degene die tegenover je zit bevelen uitvoert en dat het geen enkele zin heeft om je ertegen te verzetten dat je als nieuwbakken bijstandstrekker door een serie hoepels moet springen. Dat het een zinloze exercitie is die je geen stap dichterbij het verkrijgen van een baan brengt weet de dienstdoende ambtenaar net zo goed als jij, maar ook deze persoon moet zijn verplichte rondjes in de tredmolen draaien.

Het gesprek kreeg een onverwachte wending toen ik de dienstdoende ambtenares opeens aan me vroeg hoe ze bij mij over kwam. Ik antwoordde eerlijk dat ik haar nogal streng vond. Het gesprek had veel weg van een verhoor, alsof ik betrapt was op een poging om heimelijk mijn hand in de gemeentekas te steken. Daarop begon ze bijna huilerig te vertellen dat deze baan haar ook niet in de koude kleren ging zitten en dat ze het ook niet prettig vond om de boeman te moeten spelen. Ze was duidelijk voor deze rol getypecast dacht ik toen ze zo begon. Ze had nu eenmaal een streng gezicht. Ik vertelde haar dat ik begreep dat ze een vast protocol moest volgen en dat ik zelf in mijn laatste baan ook wel onprettige gesprekken had moeten voeren; bijvoorbeeld als je personeel moet ontslaan. Toen ik dat had verteld had glimlachte ze voor het eerst tijdens het hele gesprek. Heel even had ik medelijden met haar al besefte ik ook dat ik honderd keer liever aan mijn kant van de tafel wilde zitten dan haar rol op me te moeten nemen; iemand die de taak heeft te proberen werklozen af te laten zien van hun recht op een uitkering. Want dat was toch wel het overheersende gevoel dat dit gedeelte van het traject me gaf.

strafkampIk werd naar huis gestuurd met de mededeling dat ik de komende 6 weken minimaal 5 sollicitaties per week moest doen op alle soorten vacatures, en me bij minimaal 2 uitzendbureaus moest inschrijven. Het duurde daarna nog 12(!) weken voordat mijn uitkering definitief werd toegekend. Na 4 weken kreeg ik wel voorschoten, steeds onder dreiging dat ik alle geld terug zou moeten betalen mochten ze alsnog ontdekken dat ik geen recht op een uitkering had. Het is altijd goed om een stok achter de deur te hebben om die luie werklozen een beetje aan te jagen, nietwaar? Al deze maatregelen komen zo overduidelijk uit de kokers van VVD’ers die als schoolverlaters in het bedrijf van hun ouders emplooi gevonden hebben en daarom nooit hebben hoeven te solliciteren. En bij mij werkten ze volledig averechts. Ik word alleen maar boos en recalcitrant als ik als een klein kind behandeld wordt.

En het wordt allemaal nog erger. Volgende week de hel van werk loont.

Lees hier deel 4

%d bloggers liken dit: