Skip navigation

Ik schrijf een serie columns over mijn ervaring als werkzoekende/bijstandtrekker. Steeds meer mensen zullen onvermijdelijk met de hier geschetste problematiek in aanraking komen. Het verschil met hoe er vroeger en tegenwoordig met werklozen wordt omgegaan is ontluisterend. Het is een crime om als 45 plusser nog aan een baan te komen, maar het is me gelukt; ik werk weer. En ik heb nog een leuke baan in mijn eigen sector gevonden ook. Maar denk even na voordat je als lezers ‘zie je wel dat de crisis voorbij is’ of ‘zie je wel dat je als je maar goed gemotiveerd bent aan het werk kan komen’ gaat roepen. Hier deel drie:

werkpleinHet was druk bij het kantoor van Sozawe op het Heiman Dulleartplein en de sfeer was er om op te schieten, maar ik werd notabene een kwartier voordat het tijd was voor mijn afspraak al opgeroepen. Dat scheelde alweer; waarschijnlijk was er een cliënt niet op komen dagen of te laat en profiteerde ik daarvan. De dienstdoende ambtenares was met meest sacherijnige schepsel dat ik in eeuwen tegen was gekomen; het woord ‘snibbig’ dekte in dit geval de lading nog maar half. De ambtenares had geen enkele interesse in de papieren die verplicht meegenomen moesten worden maar hield een half uur durende tirade over dat ik “als ik mijn best maar had gedaan wel aan werk had kunnen komen.” Ik solliciteerde volgens haar alleen op een hoog niveau (maar wat verwachten ze nou van iemand wiens laatste baan directeur bij een culturele instelling was?) terwijl er van me werd verwacht dat ik op ALLE geaccepteerde arbeid zou solliciteren. Ik voelde me zeker te goed om ongeschoold werk te doen?

Nu heb ik in mijn jonge jaren vaak genoeg aan productielijnen gewerkt; dat was destijds heel normaal; je speelde in een band en daarnaast deed je eenvoudig werk dat je in staat stelde de hele dag met het verzinnen van teksten voor je liedjes bezig te zijn en tegelijk aan je conditie te werken; de muziekstijl die ik beoefende eiste nogal wat lichamelijke inspanning op het podium.productiewerk2
De onverkwikkelijke waarheid is dat, al zou ik willen, ik nooit van zijn levensdagen meer voor een dergelijke banen in aanmerking zal komen. Ten eerste omdat ik daar te oud voor ben zodat het risico dat ik me vanwege blessures regelmatig ziek zou melden te groot wordt. Daarbij weten werkgevers donders goed dat als ze een persoon aannemen die een leidinggevende functie heeft gehad, en te veel over het arbeidsrecht weet, ze als werkgever keer op keer op overtredingen van de Arbowet zullen worden gewezen. En dat is terecht gedacht omdat ik uit rancune dat ik gedwongen wordt onder mijn niveau te werken, bij de minste aanleiding de pleuris uit zou laten breken.

Dat feit bracht ik te berde waarop ik te verstaan kreeg dat ik mijn CV toch aan kon passen als ik op ongeschoolde arbeid solliciteerde? ‘Gewoon liegen dus?’, vroeg ik? ‘Ja, natuurlijk’, was het antwoord. ‘M.a.w.; dezelfde dienst die je verleden, heden en toekomst helemaal uitpluist en in elk klein leugentje aanleiding kan zien je een uitkering te weigeren, vindt het geen probleem als je jezelf tegenover toekomstige werkgevers voordoet als iets dat je niet bent. ‘En als ik dan bij zo’n bedrijf aangenomen wordt. Moet ik dan de hele tijd me blijven opstellen als een of andere sukkel, alles wat de baas opdist slikken en mijn hele dienstverband toneel spelen? Is een baan met minimumloon zoiets waard?’ Blijkbaar wel want het scheelde niet veel of ik had met deze opmerkingen mijn rechten op steun van de staat verloren.werk3

Dus speelde ik het spelletje verder maar mee, gaf de antwoorden die de ambtenares van me verwachtte, verklaarde dat ik alle arbeid, het maakte niet uit hoe smerig en laagbetaald aan zou pakken. Je weet dat degene die tegenover je zit bevelen uitvoert en dat het geen enkele zin heeft om je ertegen te verzetten dat je als nieuwbakken bijstandstrekker door een serie hoepels moet springen. Dat het een zinloze exercitie is die je geen stap dichterbij het verkrijgen van een baan brengt weet de dienstdoende ambtenaar net zo goed als jij, maar ook deze persoon moet zijn verplichte rondjes in de tredmolen draaien.

Het gesprek kreeg een onverwachte wending toen ik de dienstdoende ambtenares opeens aan me vroeg hoe ze bij mij over kwam. Ik antwoordde eerlijk dat ik haar nogal streng vond. Het gesprek had veel weg van een verhoor, alsof ik betrapt was op een poging om heimelijk mijn hand in de gemeentekas te steken. Daarop begon ze bijna huilerig te vertellen dat deze baan haar ook niet in de koude kleren ging zitten en dat ze het ook niet prettig vond om de boeman te moeten spelen. Ze was duidelijk voor deze rol getypecast dacht ik toen ze zo begon. Ze had nu eenmaal een streng gezicht. Ik vertelde haar dat ik begreep dat ze een vast protocol moest volgen en dat ik zelf in mijn laatste baan ook wel onprettige gesprekken had moeten voeren; bijvoorbeeld als je personeel moet ontslaan. Toen ik dat had verteld had glimlachte ze voor het eerst tijdens het hele gesprek. Heel even had ik medelijden met haar al besefte ik ook dat ik honderd keer liever aan mijn kant van de tafel wilde zitten dan haar rol op me te moeten nemen; iemand die de taak heeft te proberen werklozen af te laten zien van hun recht op een uitkering. Want dat was toch wel het overheersende gevoel dat dit gedeelte van het traject me gaf.

strafkampIk werd naar huis gestuurd met de mededeling dat ik de komende 6 weken minimaal 5 sollicitaties per week moest doen op alle soorten vacatures, en me bij minimaal 2 uitzendbureaus moest inschrijven. Het duurde daarna nog 12(!) weken voordat mijn uitkering definitief werd toegekend. Na 4 weken kreeg ik wel voorschoten, steeds onder dreiging dat ik alle geld terug zou moeten betalen mochten ze alsnog ontdekken dat ik geen recht op een uitkering had. Het is altijd goed om een stok achter de deur te hebben om die luie werklozen een beetje aan te jagen, nietwaar? Al deze maatregelen komen zo overduidelijk uit de kokers van VVD’ers die als schoolverlaters in het bedrijf van hun ouders emplooi gevonden hebben en daarom nooit hebben hoeven te solliciteren. En bij mij werkten ze volledig averechts. Ik word alleen maar boos en recalcitrant als ik als een klein kind behandeld wordt.

En het wordt allemaal nog erger. Volgende week de hel van werk loont.

Lees hier deel 4

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: