Skip navigation

Voorafgaand: Ik heb een bijstanduitkering aangevraagd. De omstandigheden die me daartoe dwongen is een verhaal dat u dagelijks in de krant kan lezen; ik ben te oud, te laag opgeleid en werkzaam geweest in een door de politiek gedecimeerde culturele sector. Ik heb mij de afgelopen 17 jaar opgewerkt van stagehand tot directeur, maar op dat niveau is werk schaars. Desalniettemin heb ik de afgelopen 2 jaar ruim 1000x gesolliciteerd. Ik heb vaak meegedongen naar banen die onder mijn niveau zaten of waarvan ik minimale kennis van de te verrichten werkzaamheden had. Soms was ik blij dat ik afgewezen werd. Zeker 80 % van die sollicitaties heb ik gedaan wetende dat ik geen enkele kans op de aangeboden baan had.

De eerste keer dat ik de woorden’ Werk Loont’ las werd ik voor mijn gevoel terug geflitst naar mijn schooljaren. Ik weet niet welke zieke geest die woorden heeft verzonnen; de betekenis dekt ongeveer dezelfde lading als ‘op school leer je wat.’ Een ordinaire dooddoener dus. Dit soort muizenissen komen dus bij mij op als ik in wachtkamers moet vertoeven.

Voordat je bij werk loont ingedeeld wordt heb je al een zinloos traject achter de rug met allerlei leuke door creatieve ambtenaren verzonnen bullshit zoals ‘speeddaten met uitzendbureaus.’ 200 werklozen, 4 uitzendbureaus, 4 uur lang wachten, 1 gesprek, geen kans, te vroeg opgestaan; ochtend en humeur verpest.

werk roteb1En dan moet je jezelf bij de Roteb melden. Om te leren dat je vroeg op hoort te staan, moet dat zó vroeg dat je de eerste tram moet halen. Ik heb 20 jaar lang vooral ’s nachts gewerkt en mijn ritme omzetten kost nogal wat moeite dus haalde ik liever een nacht door dan me te verslapen.

Ik haat wachten, maar een wachtkamer vol lotgenoten heeft maar een kleine aanzet nodig om los te barsten in eindeloze verhandelingen over allerhande vernederingen, onrecht en de financiële ellende daar nog bovenop. Er wordt gewaarschuwd voor bepaalde nare karaktertrekjes bij werkconsulenten, er wordt doorgenomen hoe het best om te gaan met allerhande procedures, er wordt samengezworen en er worden, helaas meestal vruchteloze, plannen gemaakt om de boel bij Sozawe te saboteren. Op een rare manier zit je dan opeens in een gezellige eendracht het systeem te vervloeken. In ieder geval blij dat de menselijke geest zo snel niet gebroken wordt.

Iedereen in de wachtkamer heeft een vlekje: te oud zijn is nog wel het minste (al komt die aandoening ook het meest voor); allemaal lui die 30+ jaar voor dezelfde baas hebben gewerkt, baas failliet of bedrijf overgenomen door een durfinvesteerder en toen weggewerkt. Twee jaar ww, een paar duizend keer gesolliciteerd en daarna onvermijdelijk de bijstand in. De rest is jonger maar heeft psychische, alcohol/drugs problemen of handicaps waarvoor je tegenwoordig niet meer afgekeurd wordt, maar waardoor je ook nergens wordt aangenomen.

De uitleg van de ambtenaar over wat er van je verwacht wordt is eigenlijk niet meer dan een tirade van wat je allemaal te wachten staat als je je niet aan de eenzijdige afspraken houdt.(In andere tijden noemden ze dat gewoon eerlijk “bevelen”, maar tegenwoordig niet meer, want dat klinkt zo naar).

Daarna mogen we vragen stellen. Alle vragen die gesteld worden komen op hetzelfde neer; ik heb een individueel probleem want…ik ben ziek, psychisch niet in orde, net afgekickt dus kan ik dit werk eigenlijk niet doen. Alle antwoorden zijn hetzelfde; als je niet meewerkt krijg je geen uitkering, discussie gesloten. Lulligste is dat ze bij het intakegesprek tegen deze kneuzen hebben gezegd dat ze hun geval bij deze werkconsulent kenbaar moeten maken en deze werkconsulent op zijn beurt beweerd dat als je eenmaal voorbij het intakegesprek bent gekomen geen bezwaren meer mag maken. Je voelt het ongemak en de woede onder de mensen stijgen. werk strijdtegendwangarbeid

We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Onze uitkering is nog niet toegekend, maar je wordt wel meteen tewerkgesteld. De vraag die ik pesterig stel aan de ambtenaar die uitlegt wat werk loont inhoudt is of ik een vergoeding voor dit werk ga krijgen als mijn uitkering alsnog geweigerd wordt. Maar inderdaad; als je uitkering geweigerd wordt krijg je niets. Lijkt mij iets waar het hof voor de rechten van de mens nog wel wat bedenkingen bij zal hebben.

Je krijgt een paar schoenen; lelijke werkschoenen met spekzolen die na een week vol blaren toch best lekker gaan zitten, handschoenen en het verplichte fel gekleurde hesje waaraan iedereen op een kilometer afstand kan zien dat je een tewerkgestelde bent. Terwijl we ons hesje passen worden er plannen gemaakt om een keer met zijn allen in ouderwetse zwart wit gestreepte gevangenispakken te verschijnen. Maar waarschijnlijk gaat Sozawe dan meteen onderzoeken waarvan je zo’n pak hebt kunnen betalen. bankje

Dan door naar het werkstation waar je voor gekozen hebt. Ik koos voor centrum en kwam uiteindelijk in Noord terecht waar de helft van mijn kennissen woont en ik de hele dag op straat wordt herkend. Daar wordt er nog even bepaald welke werkdag het meest geschikt is voor jou. Ik wil een dag die zover mogelijk van het weekend verwijderd is omdat ik in het weekend ’s nachts nog steeds vrijwillig voor een stichting werk die optredens voor lokale rock-bands organiseert en me al om 7 uur bij de Roteb moet gaan melden. Ik kies dus de woensdag en besef op de rit terug naar huis pas dat ik nu op woensdagen niet meer kan trainen en ook te vroeg op moet om te kunnen schrijven.

De sfeer bij de Roteb is gelukkig nog best OK. De vuilnismannen die je ploeg moeten begeleiden zijn een stuk relaxter dan de ambtenaren van Sozawe. Dat je hun baantjes inpikt wordt je niet nagedragen; ze weten ook wel hoe de vork in de steel zit. De afgelopen jaren zijn er honderden collega’s afgevloeid, de meesten worden niet vervangen, ook niet door werklozen. Een vuilniswagen heeft tegenwoordig maar 1 bestuurder en die doet alles alleen. Containers uit de sleuven trekken, legen en weer verder. Maar dat mag je als werkloze natuurlijk niet; jij mag papier gaan prikken met zo’n ingenieuze knijper; na een uurtje  krijg je er een halve muisarm van. Daar loop je dan, veel te vroeg door een toch wel tamelijk schone straat. Vergeleken met de jaren 8o kan je tegenwoordig van de straat eten, maar het kan blijkbaar nog altijd beter. Ik krijg het gevoel dat ik vooral papier en blik opknijp dat per ongeluk naast de bak gemikt is of uit de bak is gewaaid, op sommige plekken voor hangjongeren na waar het vooral vol ligt met blikjes energiedrank. Vers stinkt dat spul al een uur in de wind; verschraald is het misselijkmakend.

Na nog geen kwartiertje is er al de eerste pauze. Al snel blijkt dat het de bedoeling is op deze 8 urige werkdag zo min mogelijk werk te verzetten. Een soort daad van verzet van de vuilnismannen die ik op zich wel kon waarderen, ware het niet dat ik tijdens pauzes al heel snel ga bedenken hoeveel beter ik deze tijd had kunnen besteden. Aan een nog af te maken boek bijvoorbeeld of desnoods aan een sollicitatie. Je wordt van hot naar her door de wijk gereden; een half uurtje losgelaten op zwerfafval of als je geluk hebt op grofvuil dat in een vrachtwagen geladen moet worden. Gelukkig mogen we om 2 uur al naar huis. Niet aan die ambtenaren vertellen hè?prik

Zo moet je een strippenkaart waar 15 werkdagen afgetekend moeten worden vol krijgen. Als je ziek bent moet je die dag later inhalen. (Dat moet een echte baas niet proberen; werktijd in laten halen als je ziek bent geweest.) Al gauw hoor ik dat als je deze 15 weken vol hebt er een ander traject wacht; namelijk werk in de kassen. Het is dus zaak zo vaak mogelijk sollicitatiegesprekken op woensdagen te gaan plannen. Waarvan akte; mij lukte het om in de 4 maanden dat ik in de bijstand zat maar 4 keer op te hoeven komen dagen.

Ik heb er geen enkele moeite mee om in ruil voor een uitkering wat werk voor de gemeenschap te verzetten. Maar laat me dan wel iets doen waar de gemeenschap echt behoefte aan heeft en laat me niet door een al schone straat lopen om met veel moeite drie snoeppapiertjes te vinden die ik op kan prikken. Er blijft zoveel ander belangrijk werk liggen omdat de gemeente daar geen geld meer voor over heeft.

De arbeitseinsatz is bedoeld als vernedering. Het voelt alsof je bent veroordeeld tot een taakstraf. En als je uitrekent hoeveel uur je gedwongen wordt te werken 15×8= 120 uur (en dan laat ik de gedwongen cursussen solliciteren nog buiten beschouwing) en je vergelijkt dat aantal uren met het aantal uren dat de rechter als straf oplegt, dan kom je in de buurt van veelplegers die overvallen plegen of witteboordencriminelen die miljoenen hebben verduisterd zoals die lul die met van Nieuwenhuizen samen werkte. (het verschil in de bestraffing van de eerste en de tweede groep is overigens nog steeds stuitend; als je een paar tientjes hebt gestolen wordt je harder gestraft dan een parasiet die miljoenen verduisterd heeft)

Lees hier het volgende deel: de gezellige groepstrainingen van werk loont.

Advertenties

3 Comments

  1. http://youtu.be/IkMDZMubX4o mij 2e stap naar werk!!

  2. …je bent de dans ontsprongen! Goed voor jou, maar jammer voor je mooie columns ove dwangarbeid!

  3. Zo herkenbaar.’k Ben ook zo’n kansloze “ouwe” – die werkt vanaf haar 15e, en er 40 jaar werk heeft opzitten,…voor haar stad – die het traject heeft doorlopen, tot aan het moment dat de beoordeelster koeltjes liet weten dat de aanvraag was afgewezen.

    2 1/2 kg Papier aangeleverd voor de aanvraag.., zelfs de begrafenispolis. Oranje hesje, werkschoenen..dagen in zo’ auto door wijken rondgereden…of ergens langs een stoep langdurig stilgestaan. Na zo’n dag stierf ik dan van de rugpijn, vanwege de minimale beweging en van de slechte banken. Maar de mannen en vrouwen van de Roteb doen hun best,..om je te begeleiden, ook al hoor je veelvuldig van ze dat ze “ook wel aan de beurt” zullen komen en hun baan zullen verliezen om daarna wellicht eenzelfde traject te moeten doorlopen. Notabene!

    ’t Meest schrijnende is wel de bureaucratie. Ga ik naar het Heinman Dullaert..om te leren solliciteren, ik secretaresse. Maar goed, je werkt mee, misschien leer je nog wat nieuws, en..anders zwaait er wat, wordt je gekort..terwijl aanvraag nog in behandeling is..en nog geen cent hebt ontvangen.
    Goed, die 2 1/2 kg papier was nog niet voldoende,..nog meer papier aanleveren. Alles secuur uitgezocht, kopietjes gemaakt, begeleidende brief…ter (over-)verduidelijking, weer een dikke envelop.
    Nou hoor je dus ook regelmatig dat papieren niet aankomen, of verdwijnen. Dus om dat te voorkomen, ga je ’t persoonlijk aanleveren. Dus vraag ik de dame van de cv training of ik die envelop even mag afgeven…want dat kan tot 12.00 uur. Tuurlijk, alle medewerking, ’t is per slot van rekening voor je uitkering.
    Ik naar de receptie op betreffende (2e) verdieping, vraag: mag ik dit hier afgeven, ’t is voor m’n aanvraag.
    “Nee, bij de receptie op de verdieping hieronder”..de eerste verdieping dus. Daar aangekomen kijk ik links/rechts..geen receptie te bekennen. Staat een beul van een man, van de beveiliging en vraag hem naar de locatie. “Nee, er is hier geen receptie, u moet naar de bgg”.
    Bgg, meerdere balie’s, even vragen. Nummertje trekken en wachten – potdomme, ‘k moet ook weer op tijd bij m’n “les” zijn,..want anders.., denk ik. Wachten. Dame aan de balie kan envelop niet aannemen. Ik krijg een verwijzing voor de eerste verdieping..en ik krijg een nummertje mee, want daar wordt je op afgeroepen. Wachten.
    Een mevrouw roept mijn nummer, ik wordt ontvangen in zo’n ruimte met schotjes tussen de tafels en stoelen. Hier lijkt het er serieus aan toe te gaan, kan ik eindelijk m’n envelop afgeven en met een gerust hart vanmiddag weer huiswaarts, in de verwachting dat de boel dan nu wel snel zal worden afgerond. Man, wat ’n stress..
    Vrouw staat mij vriendelijk te woord, maar maakt duidelijk dat dit NIET, nee, niet de plek is voor die ..k..envelop waarmee ik nog steeds rondloop. Schets haar het kastje>muur verhaal tot dan toe, en zij is zo vriendelijk om met mij mee te lopen naar….jawel, …de bgg!
    Vrouw praat met collega..van weer een andere balie..even wachten. Ja, pfff mag ’n afgeven. “Uw paspoort alstublieft” wat?..uh, nee heb ik niet bij me, wel m’n rijbewijs..”tja,in dat geval,.. dan moet u,.. u moet……whaaaa..’k wordt gek!

    Tot slot: ik ben niet “aan de steun”, heb geen uitkering..helemaal niks.., wordt zelfs niet meegerekend in het getal werklozen. M’n man is z’n baan ook kwijtgeraakt, wordt volgend jaar 60 en in datzelfde jaar loopt z’n WW af. Als we niet aan de bak komen..dan moeten we weer bij die vreselijke club aankloppen…het zweet breekt je uit.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: