Skip navigation

Voorafgaand: Ik heb vorig jaar 4 maanden in de bijstand gezeten. De omstandigheden die me daartoe dwongen is een verhaal dat u dagelijks in de krant kan lezen; ik ben te oud, te laag opgeleid en werkzaam geweest in een door de politiek gedecimeerde culturele sector. Het is een crime om als 45 plusser nog aan een baan te komen, maar het is me gelukt; ik werk weer. En ik heb nog een leuke baan in mijn eigen sector gevonden ook. Maar denk even na voordat je als lezers ‘zie je wel dat de crisis voorbij is’ of ‘zie je wel dat je als je maar goed gemotiveerd bent aan het werk kan komen’ gaat roepen.

Hier deel vijf:

De ‘gezellige’ groepstrainingen van Werk Loont.

Tijdens de voorlichtingsochtend van de sollicitatiecursus viel het woord ‘stigmatisering’ van werklozen en werd door de medewerkers van Sosawe verkondigd dat men werklozen niet willen behandelen als werkschuw tuig. Dat klonk zowaar bijna menselijk. Er is zo te horen wel het een en ander doorgedrongen tot deze ambtenaren. Alleen jammer dat de ambtenaren/politici, die de regels van Werk Loont en andere regels van de bijstand opgesteld hebben, daar andere gedachten over op na houden. Die regels ademen stuk voor stuk het idee uit dat als je werklozen maar zo hard mogelijk achter de vodden zit, ze automatisch werk vinden.  Alle correspondentie die je van de soos ontvangt ademt de sfeer uit dat je niet geholpen moet worden, maar gestraft. De toon die uit de brieven van Sozawe klinkt is die van: werklozen doen zonder dwangmaatregelen niet wat wij van ze verwachten.

cursusOm te beginnen is het natuurlijk al van de zotte dat van een persoon van achter in de veertig veronderstelt wordt dat je moet leren om te solliciteren. Natuurlijk zijn er mensen in de bijstand terecht gekomen nadat ze 20,30 of 40 jaar voor dezelfde baas hebben gewerkt. En dat je dan tamelijk ‘roestig’ zou kunnen zijn met het schrijven van sollicitatiebrieven ligt voor de hand. Alleen wordt op de cursussen solliciteren vergeten dat de meeste mensen allang gewend zijn aan korte arbeidsovereenkomsten. Dat we aan den lijve hebben meegemaakt hoe het voelt om na twee half jaar contracten ontslagen te worden. Vaak omdat dan een contract voor onbepaalde tijd aangeboden moet worden.

En er wordt gedaan alsof solliciteren een dagtaak is waar je makkelijk 8 uur per dag mee bezig kan zijn. Waarheid is dat als je eenmaal één goede sollicitatiebrief hebt geschreven je daar alle volgende brieven op kan baseren. Je arbeidsverleden en competenties zijn een vast gegeven. Het komt er eigenlijk alleen op neer dat je als je voor de ene baan solliciteert bepaalde capaciteiten wat naar voren haalt en die bij een volgende juist wat afzwakt of helemaal weg laat. Als je voor productiewerk solliciteert zeg je bijvoorbeeld niet dat je directeur bent geweest.

geen-openstaande-vacaturesMaar je moet wel geschikte vacatures vinden. Er wordt gedaan alsof je op alle vacatures voor eenvoudig werk kans maakt aangenomen te worden. Ondanks dat je te oud bent voor zwaar werk en ondanks dat ook voor productiewerk enige ervaring of opleiding vereist is. Een werkgever ziet volgens mij aan een sollicitatiebrief meteen of iemand solliciteert omdat hij/zij per week nu eenmaal een bepaald quotum aan brieven de deur uit moet zien te krijgen. Dat zag ik zelf ook, in de tijd dat ik leidinggevende was. Het stond me tegen om nu zelf met dit theater mee te moeten doen. Dat ik moest solliciteren naar banen waarvan ik wist dat ik geen kans maakte er daadwerkelijk voor in aanmerking te komen. Je verspilt je eigen tijd én die van werkgevers die hierdoor wellicht nog minder geneigd zijn om vacatures openbaar aan te bieden.

Ik moest twee maal per week van 9 tot 12 naar de sollicitatiecursus. Alsof je terug naar school moet. En dan niet de middelbare maar de kleuterschool. Mijn serieuze sollicitatiebrieven schreef ik liever thuis; de derderangs-het-moet-dus-vooruit-maar-brieven copy/paste ik op de cursus. Je mocht geen MP3 spelers meenemen maar ik slaagde er altijd in om na een stuk of tien sollicitaties het web op te hebben geslingerd mijn tijd nuttiger te besteden met bezoekjes aan nieuwssites. Zoiets zouden ze achteraf kunnen controleren, maar blijkbaar namen ze daar niet de moeite voor. Wat kunnen 3 uur lang duren.

werk abc16Soms werd ik zo beledigend als een klein kind behandeld dat het me echt moeite kostte om rustig te blijven. Zo had ik me op een woensdag ziek gemeld voor mijn werkdag bij de ROTEB en vrijdag was ik nog niet beter. Ik ging er vanuit dat je als je jezelf ziek meldt dat betekent dat je ziek bent totdat je zelf aangeeft dat je weer beter bent en aan de slag kan. Zo niet bij de soos; je hoort je voor elke dag dat je ziek bent apart af te melden. “Ziek zijn is nog geen reden lekker uit te mogen slapen.” Dat ze je bellen om dubbel te checken of je wel echt ziek bent is al flauw, maar de manier waarop was ronduit stuitend. Ik kreeg mijn klantmanager aan de lijn met als openingszin: “heb je enig idee waarom ik je opbel?”Alsof je godverdomme aan het spijbelen bent. En of ik aan mijn huisarts even wilde vragen een verklaring te ondertekenen dat ik echt ziek was. Bij navraag werd mijn huisarts kwaad en legde uit dat als ze willen checken of ik echt ziek ben er een bedrijfsarts naar me gestuurd moest worden. Huisartsen staan aan de kant van een patiënt en Sozawe mag dit helemaal niet van huisartsen vragen. Het was wel leuk om die manager daar even mee om de oren te mogen slaan.

In de 16 weken dat ik in ’het traject’ zat heb ik niet één keer een gesprek gehad waar het ging over mijn capaciteiten, werkervaringen en hoe ik die in zou kunnen zetten om een baan te vinden. Je hoort blijkbaar alleen omlaag te kijken want daar zitten de onvervulde vacatures.Er werd ook niet ingegaan op het feit dat ik vrijwilligerswerk deed omdat ik mijn netwerk daarmee in stand hield. Als er volgens mij nou één ding ervoor kan zorgen dat je weer aan het werk komt is dat wel een netwerk.

Tijdens het enige oog in oog gesprek wordt je CV door de dienstdoende ambtenaar/leraar beoordeeld. Ik had nog het geluk dat ik met mijn CV, waar twee leidinggevende functies op prijken, nog redelijk coulant werd behandeld en mijn CV meteen werd goedgekeurd; dat kwam zelden voor zei mijn manager nog. Ook op mijn sollicitatiebrieven was weinig aan te merken. Ik werd er echter ook hier op gewezen dat ik te weinig solliciteerde naar ‘algemeen geaccepteerde arbeid.’

productiewerk2Maar wie heeft er in godsnaam die term: ‘algemeen geaccepteerde arbeid bedacht?’ Ten eerste is het bizar dat je geacht wordt om werk dat ver beneden je niveau ligt aan te moeten pakken. Alsof je opleiding en arbeidsverleden totaal irrelevant worden zodra je een beroep doet op de bijstand. Maar heb je dat wel eens aan een medewerker van Werk Loont uit proberen te leggen? Mijn werkconsulent zuchtte diep na deze opmerking. Heel even dacht ik dat ik hem eindelijk zover had dat hij uit zijn rol zou vallen en toe zou geven dat hij het spelletje ook maar tegen beter weten meespeelde, en me zachtjes wenend zou bezweren dat hij me verder met rust zou laten. Maar hij had nog één mooie dooddoener in zijn arsenaal: mensen uit het Oostblok komen hier massaal en werken met veel plezier en keihard in de kassen.

Maar dat Polen en andere Oost Europeanen graag in de kassen werken heeft een simpele reden: die verdienen hier 5x zoveel als in hun eigen land. Als ik aan een lopend band per maand 5000 euro zou verdienen zou ik daar ook met plezier werken. Simpelweg omdat ik me dan goed beloond voel en zeker weet dat ik met zo’n loon binnen een paar jaar iets voor mezelf zou kunnen beginnen. Maar als je 40 uur per week geestdodend werk doet en aan het eind van de maand een miezerig loontje ontvangt waar je nauwelijks van rondkomt, moet je wel erg afgestompt zijn als je daardoor gemotiveerd wordt om extra je best te doen.

Oei; die was over het randje, prompt werd ik voortaan verplicht minimaal 5x per week voor productiewerk te gaan solliciteren. Best hoor; dat soort vacatures zoeken en erop reageren kostte me wekelijks een half uurtje. ???????????????????????????????

Wat ik er niet bij zei maar wel waar is: ik vertik echt pertinent om met behoud van uitkering in een kas te gaan werken voor een klootzak van een tuinder die sowieso al schatjeveel subsidie krijgt in de vorm van lage gas/stroom tarieven en dan ook nog te beroerd is om zijn personeel gewoon minimumloon te betalen. Als een tuinder me voor een normaal loon aan zou nemen zou ik dat werk wel doen, zo tijdelijk mogelijk natuurlijk, maar toch. Als je ondanks al die overheidssteun je bedrijf niet concurrerend kan maken moet je iets anders gaan doen; ook dat is die heilige marktwerking. En waarom zou dit wel voor een cultuurinstelling moeten gelden en niet voor een tuinbouwbedrijf?

Lees hier het laatste deel van deze serie; conclusies…

Advertenties

One Comment

  1. Uit het uitkeringsleven gegrepen! ’t Is bijna jammer dat leensteen verloren is gegaan voor het bizarre bestaan aan de rafelranden van de maatschappij! Misschien is het een optie mee te blijven schrijven aan een boekwerk, minstens zo spannend als ‘Het Bureau’ en minstens zo kenmerkend voor een wegkwijnend welvaartsland onder dictatuur van het Globale Kapitaal. Ik roep maar wat!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: