Skip navigation

Hervorming: veranderen om te verbeteren .

Nederland is veranderd, maar is het nu ook verbeterd? Ik schrijf een serie columns waarin ik mijn leven van voor de invoering van marktwerking, privatisering en extreem liberalisme vergelijk met dat ervoor. Zijn we echt beter af? Is in dit land tegenwoordig alles efficiënter geregeld, goedkoper en zijn de regels van de overheid minder verstikkend geworden?

Afl. 1 De gezondheidszorg.

PestravenTot mijn 14e jaar kwam ik gelukkig nauwelijks met de gezondheidszorg in aanraking. Mijn ouders hadden een homeopathische arts, dat was hip in die tijd. Die dokter zei heel vaak “dat gaat vanzelf over”en meestal had hij gelijk. Verder gingen we elk halfjaar naar de tandarts. Ik had nooit gaatjes totdat van tandarts moesten wisselen en bij een tandarts terecht kwamen die vooral particulier verzekerden behandelde en ondanks dat ik nergens last van had een kies vulde. Ik werd ook doorverwezen naar de orthodontist omdat ik een spleetje tussen mijn voortanden had. Daar werd geconstateerd dat ik een te kleine kaak had, er een paar kiezen getrokken moesten worden en ik een operatie moest ondergaan waarbij kraakbeen tussen de voortanden weggehaald zou worden. Weggezaagd dus. Ik zal je de pijnlijke details van die ingreep besparen.

Hartruis

Op mijn 14e werd bij de schoolarts geconstateerd dat ik een hartruis had en werd ik doorverwezen naar een cardioloog. Achteraf bleek dat er een team van Amerikaanse hartspecialisten in Dijkzicht (nu Erasmus medisch Centrum) was neergestreken die demonstreerden hoe men via een open hartoperatie dit euvel kon verhelpen. Schoolartsen hadden de opdracht hadden gekregen extra goed te zoeken naar hartruis oftewel een gat in de tussenwand van het hart en zo potentiële patiënten te zoeken waar deze nieuwe ingreep op toegepast kon worden. (bij de geboorte heeft iedereen een dergelijk gat aangezien de stofwisseling in de baarmoeder anders loopt dan na de geboorte. Dit gat hoort vanzelf dicht te trekken, maar dat gebeurd niet altijd en dat resulteert dan in een hartruis). Er werd mij en mijn ouders verteld dat er een kans was dat mijn hart na mijn 30e oververmoeid en ‘op’ zou zijn waardoor ik zou komen te sterven. open-hart-operatieUiteindelijk werd ik geopereerd en op een lelijk litteken op mijn borst na (dat me voortaan noopte al mijn vriendinnetjes uit te moeten leggen wat er gebeurd was voordat ze met me durfden te vrijen) was het resultaat erg goed te noemen. Mijn hart was gewend om 2x harder dan normaal te moeten werken om de bloedsomloop te garanderen dus ik had opeens een conditie als een beer en was onvermoeibaar.

Al met al waren er dus tot twee maal toe ingewikkelde en dure ingrepen op me uitgevoerd. Beide waren preventief uitgevoerd. Je zou kunnen stellen dat dit een voorbeeld is van hoe de medische zorg aan het doorslaan was en steeds nieuwe ingrepen toegevoegd werden waarvan de effectiviteit (nog) niet bewezen was.

De privatisering

De kosten van de gezondheidszorg liepen eind jaren 80 uit de hand en werd geteisterd door wachtlijsten. Maar in plaats van het ziekenfonds te hervormen heeft de politiek het afgeschaft. Er werd een beeld geschetst van patiënten die om elk wissewasje naar de huisarts renden en rücksichtslos doorverwezen werden naar specialisten. Volgens de politiek was dat de belangrijkste oorzaak van de wachtlijsten; niet de vergrijzing en de alsmaar uitdijende mogelijkheden op medisch gebied. Een eigen bijdrage in de kosten zou mensen ervan weerhouden de dokter te vaak te bezoeken.

rekening-zorg-578Persoonlijk denk ik dat ingrepen op initiatief van dokteren worden gepleegd, doktoren waartussen best wel een paar rotte appels zullen zitten die onnodige ingrepen uitvoeren als dat hun eigen portemonnee spekt. Mensen die bij het minste geringste een arts bezoeken dienen onmiddellijk doorverwezen te worden; naar een psychiater.

Wantrouwen

Het kwam destijds niet bij mij of mijn ouders op dat de ingrepen die ik onderging misschien niet zo heel dringend waren. Ik heb een mooie bek met tanden en ik leefde ook na mijn 30e gewoon door dus het zou wel ergens goed voor geweest zijn. Het wantrouwen sloeg pas later toe. Dat is een van de bijwerkingen van het nieuwe zorgstelsel; niemand vertrouwd medici nog.

Bij mij persoonlijk sloeg het wantrouwen pas echt toe toen ik op mijn 40ste last kreeg van hartritmestoornissen. En niet zo’n beetje ook; bijna van de ene dag op de andere kwam ik nauwelijks meer vooruit. Mijn dokter constateerde een hartslag van 186 slagen per minuut in rust.

Pas na extensief eigen onderzoek en nadat ik een eerlijke cardioloog tegenkwam ,werd duidelijk dat ik deze stoornis over had gehouden aan het littekenweefsel veroorzaakt door de openhartoperatie. Toen ik geopereerd werd had men er nog geen idee van dat littekenweefsel ooit voor problemen zou kunnen zorgen. Tegenwoordig kunnen ze een gat in de tussenwand via een katheder opereren, maar het voelt nu alsof ik min of meer als proefkonijn ben gebruikt.

foto-gezondheidszorg-beterMijn cardiologen schreven me tot nu toe maar liefst 4 verschillende pillen voor: het begon met bètablokkers. Daar werd ik zo benauwd van dat ik de hele dag dacht dat ik aan het stikken was, vervolgens digoxine (eigenlijk een hartstimulans is en waarvan een te hoge dosis dodelijk is. N.B.: Lucia de Berk werd verdacht dit spulletje op patiënten te hebben gebruikt), Verapamil en tenslotte Tambocor. Al deze medicijnen hadden bijwerkingen die net zo erg waren als de kwaal. Daarnaast heb ik twee maal een cardioversie ondergaan(hielp een paar weken tot maanden) en uiteindelijk ook een ablatie. Die hielp redelijk goed. Helaas bleek dat er ook stoornissen in de linkerhelft van het hart zaten en daar konden ze niet zo makkelijk bij (m.a.w. dat was een te dure ingreep). De specialist vond het echter geen probleem want als ik tambocor bleef slikken was alles wel in de hand te houden. Dat tambocor als bijwerking heeft dat je er suf en depressief van wordt was niet van belang.

De tandarts heb ik nadat ik het ouderlijk huis verliet heel lang vermeden. Dat gebeurde niet omdat ik bang was, maar uit wantrouwen. Iemand die ervoor kiest om zijn geld te verdienen door in andermans mond te wroeten doet het 100% zeker alleen voor het geld .

Ik heb mijn gebit altijd goed verzorgd. Ik poetste twee maal daags en ben nooit een zoetekauw geweest. tandartsMet mijn tanden had ik dus geen enkel probleem, geen gaatjes: niks. Totdat ik op mijn 42e een nieuw vriendinnetje kreeg die me ervan overtuigde eens naar de tandarts te gaan om alles eens te laten controleren, want zo lang gaatjes-vrij blijven kon volgens haar gewoon niet. Bij de tandarts is het tegenwoordig standaard dat de mondhygiëniste je gebit eerst schoonmaakt want een mens heeft altijd tandsteen. De mondhygiëniste die ik trof was van het ergste soort. Met behulp van een haakje zat ze zodanig aan een kies te rukken dat ik de dag erop,wakker werd met een opgezwollen bek. Dus weer naar de tandarts, die de dag ervoor overigens geen enkel gaatje had bespeurd. Hij constateerde een ontsteking en schreef me een antibioticum voor. Nu wist ik toevallig, dat de hart medicijnen die ik destijds slikte niet samengaan met bepaalde soorten antibiotica, omdat ik bijsluiters ook echt lees, door schade en schande wijs geworden. Maar de tandarts bezwoer me dat de antibioticakuur die hij voorschreef geen problemen zou geven. Ik rende dus naar de apotheek, slikte meteen de eerste pil van de kuur want mijn bek stond op ontploffen. Thuisgekomen viel ik flauw. Later las ik de bijsluiter en daarin stond dat deze kuur absoluut niet in combinatie met Verapamil geslikt mocht worden! Ik maakte weer een afspraak met de tandarts en die zag geen andere mogelijkheid dan me een wortelkanaal behandeling te geven. Nadat ik deze behandeling had doorstaan (best pijnlijk,maar een eitje vergeleken met wat de kaakchirurg ooit tussen mijn voortanden had gedaan) sleep de tandarts een sleuf in de desbetreffende kies. Toen ik vroeg waar dat goed voor was vertelde hij dat er een kroon op mijn kies geplaatst moest worden. Ik kon intussen weer een beetje verstaanbaar praten dus zei ik hem dat ik hem geen cent ging betalen. Het was uiteindelijk zijn schuld dat ik die wortelkanaalbehandeling moest ondergaan en de schuld van zijn mondhygiëniste dat ik die ontsteking opgelopen had. De kroon werd dus nooit geplaatst en een jaar later brak de kies. Nu moet er eigenlijk een implantaat in en die zijn nog 5x duurder dan een kroon. En er zit ook nog altijd een incassobureau achter me aan die jaarlijks een brief stuurt met een steeds hoger bedrag dat ik voor die wortelkanaalbehandeling zou moeten betalen. Je kan dit soort lui schrijven totdat je erbij neervalt; ze geven geen antwoord op de jaarlijkse verhoging na…

Wat is het resultaat van de privatisering?

De hamvraag: is de gezondheidszorg inmiddels goedkoper en efficiënter geregeld? Als je bedenkt dat de zorgverzekeraars jaarlijks tientallen miljoenen winst maken en we dat geld met zijn allen ophoesten weet je één ding zeker; het had allemaal (nog) een stuk goedkoper gekund want die winst had ook in onze (collectieve) portemonnee kunnen blijven zitten in plaats van naar aandeelhouders te vloeien. En is het efficiënter? Bij de laatste ingreep stond ik 6 weken op een wachtlijst; toen ik op mijn 14e voor het eerst geopereerd werd kon ik binnen een week terecht. Daar komt nog bij dat er een enorm administratief systeem aan de gezondheidszorg is toegevoegd waarmee al die eigen bijdragen binnen geharkt moeten worden. Ook is de markt voor incassobureaus explosief gegroeid.

PillemansZijn er minder regels? Voor tandartsen blijkbaar wel want je kan nergens je recht halen en big pharma bepaald wat je slikt. Naast de medicijnen voor mijn kwaal schreef de cardioloog bijvoorbeeld automatisch bloedverdunners en anti cholesterol pillen voor. De eerste nopen je om de drie dagen naar de trombosedienst te gaan, maar na protest bleek dat dagelijks een aspirientje slikken ook voldeed! Een Cholesterol probleem heb ik nooit gehad, daarbij is een van de mogelijke bijwerkingen volgens de bijsluiter: borstgroei bij mannen! En die pillen kosten €80 euro per strip!

Al met al heeft de hervorming van de gezondheidszorg de economie kunstmatig doen groeien en uiteindelijk zal dat het masterplan wel weer zijn geweest. Maar we betalen ons blauw, de wachtlijsten zijn er nog steeds, big pharma overspoeld je als patiënt nog altijd met onnodig veel (dure) medicijnen. Medicijnen die niet bedoeld zijn om je te genezen maar alleen de kwaal onderdrukken. Je bent als patiënt namelijk vooral klant en men weet hoe men klanten aan zich bindt.

Ik heb mijn hartritmestoornis uiteindelijk onder bedwang weten te krijgen. Ik ben vrij van medicijnen en hun bijwerkingen. Hoe deed ik dat? Via het beoefenen van Chi Neng Qigong. Jawel; zo’n vermaledijde alternatieve geneeswijze.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: