Skip navigation

Category Archives: algemeen

Hervorming: veranderen om te verbeteren .

Nederland is veranderd, maar is het nu ook verbeterd? Ik schrijf een serie columns waarin ik mijn leven van voor de invoering van marktwerking, privatisering en extreem liberalisme vergelijk met dat ervoor. Zijn we echt beter af? Is in dit land tegenwoordig alles efficiënter geregeld, goedkoper en zijn de regels van de overheid minder verstikkend geworden?

Afl. 1 De gezondheidszorg.

PestravenTot mijn 14e jaar kwam ik gelukkig nauwelijks met de gezondheidszorg in aanraking. Mijn ouders hadden een homeopathische arts, dat was hip in die tijd. Die dokter zei heel vaak “dat gaat vanzelf over”en meestal had hij gelijk. Verder gingen we elk halfjaar naar de tandarts. Ik had nooit gaatjes totdat van tandarts moesten wisselen en bij een tandarts terecht kwamen die vooral particulier verzekerden behandelde en ondanks dat ik nergens last van had een kies vulde. Ik werd ook doorverwezen naar de orthodontist omdat ik een spleetje tussen mijn voortanden had. Daar werd geconstateerd dat ik een te kleine kaak had, er een paar kiezen getrokken moesten worden en ik een operatie moest ondergaan waarbij kraakbeen tussen de voortanden weggehaald zou worden. Weggezaagd dus. Ik zal je de pijnlijke details van die ingreep besparen.

Hartruis

Op mijn 14e werd bij de schoolarts geconstateerd dat ik een hartruis had en werd ik doorverwezen naar een cardioloog. Achteraf bleek dat er een team van Amerikaanse hartspecialisten in Dijkzicht (nu Erasmus medisch Centrum) was neergestreken die demonstreerden hoe men via een open hartoperatie dit euvel kon verhelpen. Schoolartsen hadden de opdracht hadden gekregen extra goed te zoeken naar hartruis oftewel een gat in de tussenwand van het hart en zo potentiële patiënten te zoeken waar deze nieuwe ingreep op toegepast kon worden. (bij de geboorte heeft iedereen een dergelijk gat aangezien de stofwisseling in de baarmoeder anders loopt dan na de geboorte. Dit gat hoort vanzelf dicht te trekken, maar dat gebeurd niet altijd en dat resulteert dan in een hartruis). Er werd mij en mijn ouders verteld dat er een kans was dat mijn hart na mijn 30e oververmoeid en ‘op’ zou zijn waardoor ik zou komen te sterven. open-hart-operatieUiteindelijk werd ik geopereerd en op een lelijk litteken op mijn borst na (dat me voortaan noopte al mijn vriendinnetjes uit te moeten leggen wat er gebeurd was voordat ze met me durfden te vrijen) was het resultaat erg goed te noemen. Mijn hart was gewend om 2x harder dan normaal te moeten werken om de bloedsomloop te garanderen dus ik had opeens een conditie als een beer en was onvermoeibaar.

Al met al waren er dus tot twee maal toe ingewikkelde en dure ingrepen op me uitgevoerd. Beide waren preventief uitgevoerd. Je zou kunnen stellen dat dit een voorbeeld is van hoe de medische zorg aan het doorslaan was en steeds nieuwe ingrepen toegevoegd werden waarvan de effectiviteit (nog) niet bewezen was.

De privatisering

De kosten van de gezondheidszorg liepen eind jaren 80 uit de hand en werd geteisterd door wachtlijsten. Maar in plaats van het ziekenfonds te hervormen heeft de politiek het afgeschaft. Er werd een beeld geschetst van patiënten die om elk wissewasje naar de huisarts renden en rücksichtslos doorverwezen werden naar specialisten. Volgens de politiek was dat de belangrijkste oorzaak van de wachtlijsten; niet de vergrijzing en de alsmaar uitdijende mogelijkheden op medisch gebied. Een eigen bijdrage in de kosten zou mensen ervan weerhouden de dokter te vaak te bezoeken.

rekening-zorg-578Persoonlijk denk ik dat ingrepen op initiatief van dokteren worden gepleegd, doktoren waartussen best wel een paar rotte appels zullen zitten die onnodige ingrepen uitvoeren als dat hun eigen portemonnee spekt. Mensen die bij het minste geringste een arts bezoeken dienen onmiddellijk doorverwezen te worden; naar een psychiater.

Wantrouwen

Het kwam destijds niet bij mij of mijn ouders op dat de ingrepen die ik onderging misschien niet zo heel dringend waren. Ik heb een mooie bek met tanden en ik leefde ook na mijn 30e gewoon door dus het zou wel ergens goed voor geweest zijn. Het wantrouwen sloeg pas later toe. Dat is een van de bijwerkingen van het nieuwe zorgstelsel; niemand vertrouwd medici nog.

Bij mij persoonlijk sloeg het wantrouwen pas echt toe toen ik op mijn 40ste last kreeg van hartritmestoornissen. En niet zo’n beetje ook; bijna van de ene dag op de andere kwam ik nauwelijks meer vooruit. Mijn dokter constateerde een hartslag van 186 slagen per minuut in rust.

Pas na extensief eigen onderzoek en nadat ik een eerlijke cardioloog tegenkwam ,werd duidelijk dat ik deze stoornis over had gehouden aan het littekenweefsel veroorzaakt door de openhartoperatie. Toen ik geopereerd werd had men er nog geen idee van dat littekenweefsel ooit voor problemen zou kunnen zorgen. Tegenwoordig kunnen ze een gat in de tussenwand via een katheder opereren, maar het voelt nu alsof ik min of meer als proefkonijn ben gebruikt.

foto-gezondheidszorg-beterMijn cardiologen schreven me tot nu toe maar liefst 4 verschillende pillen voor: het begon met bètablokkers. Daar werd ik zo benauwd van dat ik de hele dag dacht dat ik aan het stikken was, vervolgens digoxine (eigenlijk een hartstimulans is en waarvan een te hoge dosis dodelijk is. N.B.: Lucia de Berk werd verdacht dit spulletje op patiënten te hebben gebruikt), Verapamil en tenslotte Tambocor. Al deze medicijnen hadden bijwerkingen die net zo erg waren als de kwaal. Daarnaast heb ik twee maal een cardioversie ondergaan(hielp een paar weken tot maanden) en uiteindelijk ook een ablatie. Die hielp redelijk goed. Helaas bleek dat er ook stoornissen in de linkerhelft van het hart zaten en daar konden ze niet zo makkelijk bij (m.a.w. dat was een te dure ingreep). De specialist vond het echter geen probleem want als ik tambocor bleef slikken was alles wel in de hand te houden. Dat tambocor als bijwerking heeft dat je er suf en depressief van wordt was niet van belang.

De tandarts heb ik nadat ik het ouderlijk huis verliet heel lang vermeden. Dat gebeurde niet omdat ik bang was, maar uit wantrouwen. Iemand die ervoor kiest om zijn geld te verdienen door in andermans mond te wroeten doet het 100% zeker alleen voor het geld .

Ik heb mijn gebit altijd goed verzorgd. Ik poetste twee maal daags en ben nooit een zoetekauw geweest. tandartsMet mijn tanden had ik dus geen enkel probleem, geen gaatjes: niks. Totdat ik op mijn 42e een nieuw vriendinnetje kreeg die me ervan overtuigde eens naar de tandarts te gaan om alles eens te laten controleren, want zo lang gaatjes-vrij blijven kon volgens haar gewoon niet. Bij de tandarts is het tegenwoordig standaard dat de mondhygiëniste je gebit eerst schoonmaakt want een mens heeft altijd tandsteen. De mondhygiëniste die ik trof was van het ergste soort. Met behulp van een haakje zat ze zodanig aan een kies te rukken dat ik de dag erop,wakker werd met een opgezwollen bek. Dus weer naar de tandarts, die de dag ervoor overigens geen enkel gaatje had bespeurd. Hij constateerde een ontsteking en schreef me een antibioticum voor. Nu wist ik toevallig, dat de hart medicijnen die ik destijds slikte niet samengaan met bepaalde soorten antibiotica, omdat ik bijsluiters ook echt lees, door schade en schande wijs geworden. Maar de tandarts bezwoer me dat de antibioticakuur die hij voorschreef geen problemen zou geven. Ik rende dus naar de apotheek, slikte meteen de eerste pil van de kuur want mijn bek stond op ontploffen. Thuisgekomen viel ik flauw. Later las ik de bijsluiter en daarin stond dat deze kuur absoluut niet in combinatie met Verapamil geslikt mocht worden! Ik maakte weer een afspraak met de tandarts en die zag geen andere mogelijkheid dan me een wortelkanaal behandeling te geven. Nadat ik deze behandeling had doorstaan (best pijnlijk,maar een eitje vergeleken met wat de kaakchirurg ooit tussen mijn voortanden had gedaan) sleep de tandarts een sleuf in de desbetreffende kies. Toen ik vroeg waar dat goed voor was vertelde hij dat er een kroon op mijn kies geplaatst moest worden. Ik kon intussen weer een beetje verstaanbaar praten dus zei ik hem dat ik hem geen cent ging betalen. Het was uiteindelijk zijn schuld dat ik die wortelkanaalbehandeling moest ondergaan en de schuld van zijn mondhygiëniste dat ik die ontsteking opgelopen had. De kroon werd dus nooit geplaatst en een jaar later brak de kies. Nu moet er eigenlijk een implantaat in en die zijn nog 5x duurder dan een kroon. En er zit ook nog altijd een incassobureau achter me aan die jaarlijks een brief stuurt met een steeds hoger bedrag dat ik voor die wortelkanaalbehandeling zou moeten betalen. Je kan dit soort lui schrijven totdat je erbij neervalt; ze geven geen antwoord op de jaarlijkse verhoging na…

Wat is het resultaat van de privatisering?

De hamvraag: is de gezondheidszorg inmiddels goedkoper en efficiënter geregeld? Als je bedenkt dat de zorgverzekeraars jaarlijks tientallen miljoenen winst maken en we dat geld met zijn allen ophoesten weet je één ding zeker; het had allemaal (nog) een stuk goedkoper gekund want die winst had ook in onze (collectieve) portemonnee kunnen blijven zitten in plaats van naar aandeelhouders te vloeien. En is het efficiënter? Bij de laatste ingreep stond ik 6 weken op een wachtlijst; toen ik op mijn 14e voor het eerst geopereerd werd kon ik binnen een week terecht. Daar komt nog bij dat er een enorm administratief systeem aan de gezondheidszorg is toegevoegd waarmee al die eigen bijdragen binnen geharkt moeten worden. Ook is de markt voor incassobureaus explosief gegroeid.

PillemansZijn er minder regels? Voor tandartsen blijkbaar wel want je kan nergens je recht halen en big pharma bepaald wat je slikt. Naast de medicijnen voor mijn kwaal schreef de cardioloog bijvoorbeeld automatisch bloedverdunners en anti cholesterol pillen voor. De eerste nopen je om de drie dagen naar de trombosedienst te gaan, maar na protest bleek dat dagelijks een aspirientje slikken ook voldeed! Een Cholesterol probleem heb ik nooit gehad, daarbij is een van de mogelijke bijwerkingen volgens de bijsluiter: borstgroei bij mannen! En die pillen kosten €80 euro per strip!

Al met al heeft de hervorming van de gezondheidszorg de economie kunstmatig doen groeien en uiteindelijk zal dat het masterplan wel weer zijn geweest. Maar we betalen ons blauw, de wachtlijsten zijn er nog steeds, big pharma overspoeld je als patiënt nog altijd met onnodig veel (dure) medicijnen. Medicijnen die niet bedoeld zijn om je te genezen maar alleen de kwaal onderdrukken. Je bent als patiënt namelijk vooral klant en men weet hoe men klanten aan zich bindt.

Ik heb mijn hartritmestoornis uiteindelijk onder bedwang weten te krijgen. Ik ben vrij van medicijnen en hun bijwerkingen. Hoe deed ik dat? Via het beoefenen van Chi Neng Qigong. Jawel; zo’n vermaledijde alternatieve geneeswijze.

Advertenties

Voorafgaand: Ik heb vorig jaar 4 maanden in de bijstand gezeten. De omstandigheden die me daartoe dwongen is een verhaal dat u dagelijks in de krant kan lezen; ik ben te oud, te laag opgeleid en werkzaam geweest in een door de politiek gedecimeerde culturele sector. Het is een crime om als 45 plusser nog aan een baan te komen, maar het is me gelukt; ik werk weer. En ik heb nog een leuke baan in mijn eigen sector gevonden ook. Maar denk even na voordat je als lezers ‘zie je wel dat de crisis voorbij is’ of ‘zie je wel dat je als je maar goed gemotiveerd bent aan het werk kan komen’ gaat roepen.

Hier deel vijf:

De ‘gezellige’ groepstrainingen van Werk Loont.

Tijdens de voorlichtingsochtend van de sollicitatiecursus viel het woord ‘stigmatisering’ van werklozen en werd door de medewerkers van Sosawe verkondigd dat men werklozen niet willen behandelen als werkschuw tuig. Dat klonk zowaar bijna menselijk. Er is zo te horen wel het een en ander doorgedrongen tot deze ambtenaren. Alleen jammer dat de ambtenaren/politici, die de regels van Werk Loont en andere regels van de bijstand opgesteld hebben, daar andere gedachten over op na houden. Die regels ademen stuk voor stuk het idee uit dat als je werklozen maar zo hard mogelijk achter de vodden zit, ze automatisch werk vinden.  Alle correspondentie die je van de soos ontvangt ademt de sfeer uit dat je niet geholpen moet worden, maar gestraft. De toon die uit de brieven van Sozawe klinkt is die van: werklozen doen zonder dwangmaatregelen niet wat wij van ze verwachten.

cursusOm te beginnen is het natuurlijk al van de zotte dat van een persoon van achter in de veertig veronderstelt wordt dat je moet leren om te solliciteren. Natuurlijk zijn er mensen in de bijstand terecht gekomen nadat ze 20,30 of 40 jaar voor dezelfde baas hebben gewerkt. En dat je dan tamelijk ‘roestig’ zou kunnen zijn met het schrijven van sollicitatiebrieven ligt voor de hand. Alleen wordt op de cursussen solliciteren vergeten dat de meeste mensen allang gewend zijn aan korte arbeidsovereenkomsten. Dat we aan den lijve hebben meegemaakt hoe het voelt om na twee half jaar contracten ontslagen te worden. Vaak omdat dan een contract voor onbepaalde tijd aangeboden moet worden.

En er wordt gedaan alsof solliciteren een dagtaak is waar je makkelijk 8 uur per dag mee bezig kan zijn. Waarheid is dat als je eenmaal één goede sollicitatiebrief hebt geschreven je daar alle volgende brieven op kan baseren. Je arbeidsverleden en competenties zijn een vast gegeven. Het komt er eigenlijk alleen op neer dat je als je voor de ene baan solliciteert bepaalde capaciteiten wat naar voren haalt en die bij een volgende juist wat afzwakt of helemaal weg laat. Als je voor productiewerk solliciteert zeg je bijvoorbeeld niet dat je directeur bent geweest.

geen-openstaande-vacaturesMaar je moet wel geschikte vacatures vinden. Er wordt gedaan alsof je op alle vacatures voor eenvoudig werk kans maakt aangenomen te worden. Ondanks dat je te oud bent voor zwaar werk en ondanks dat ook voor productiewerk enige ervaring of opleiding vereist is. Een werkgever ziet volgens mij aan een sollicitatiebrief meteen of iemand solliciteert omdat hij/zij per week nu eenmaal een bepaald quotum aan brieven de deur uit moet zien te krijgen. Dat zag ik zelf ook, in de tijd dat ik leidinggevende was. Het stond me tegen om nu zelf met dit theater mee te moeten doen. Dat ik moest solliciteren naar banen waarvan ik wist dat ik geen kans maakte er daadwerkelijk voor in aanmerking te komen. Je verspilt je eigen tijd én die van werkgevers die hierdoor wellicht nog minder geneigd zijn om vacatures openbaar aan te bieden.

Ik moest twee maal per week van 9 tot 12 naar de sollicitatiecursus. Alsof je terug naar school moet. En dan niet de middelbare maar de kleuterschool. Mijn serieuze sollicitatiebrieven schreef ik liever thuis; de derderangs-het-moet-dus-vooruit-maar-brieven copy/paste ik op de cursus. Je mocht geen MP3 spelers meenemen maar ik slaagde er altijd in om na een stuk of tien sollicitaties het web op te hebben geslingerd mijn tijd nuttiger te besteden met bezoekjes aan nieuwssites. Zoiets zouden ze achteraf kunnen controleren, maar blijkbaar namen ze daar niet de moeite voor. Wat kunnen 3 uur lang duren.

werk abc16Soms werd ik zo beledigend als een klein kind behandeld dat het me echt moeite kostte om rustig te blijven. Zo had ik me op een woensdag ziek gemeld voor mijn werkdag bij de ROTEB en vrijdag was ik nog niet beter. Ik ging er vanuit dat je als je jezelf ziek meldt dat betekent dat je ziek bent totdat je zelf aangeeft dat je weer beter bent en aan de slag kan. Zo niet bij de soos; je hoort je voor elke dag dat je ziek bent apart af te melden. “Ziek zijn is nog geen reden lekker uit te mogen slapen.” Dat ze je bellen om dubbel te checken of je wel echt ziek bent is al flauw, maar de manier waarop was ronduit stuitend. Ik kreeg mijn klantmanager aan de lijn met als openingszin: “heb je enig idee waarom ik je opbel?”Alsof je godverdomme aan het spijbelen bent. En of ik aan mijn huisarts even wilde vragen een verklaring te ondertekenen dat ik echt ziek was. Bij navraag werd mijn huisarts kwaad en legde uit dat als ze willen checken of ik echt ziek ben er een bedrijfsarts naar me gestuurd moest worden. Huisartsen staan aan de kant van een patiënt en Sozawe mag dit helemaal niet van huisartsen vragen. Het was wel leuk om die manager daar even mee om de oren te mogen slaan.

In de 16 weken dat ik in ’het traject’ zat heb ik niet één keer een gesprek gehad waar het ging over mijn capaciteiten, werkervaringen en hoe ik die in zou kunnen zetten om een baan te vinden. Je hoort blijkbaar alleen omlaag te kijken want daar zitten de onvervulde vacatures.Er werd ook niet ingegaan op het feit dat ik vrijwilligerswerk deed omdat ik mijn netwerk daarmee in stand hield. Als er volgens mij nou één ding ervoor kan zorgen dat je weer aan het werk komt is dat wel een netwerk.

Tijdens het enige oog in oog gesprek wordt je CV door de dienstdoende ambtenaar/leraar beoordeeld. Ik had nog het geluk dat ik met mijn CV, waar twee leidinggevende functies op prijken, nog redelijk coulant werd behandeld en mijn CV meteen werd goedgekeurd; dat kwam zelden voor zei mijn manager nog. Ook op mijn sollicitatiebrieven was weinig aan te merken. Ik werd er echter ook hier op gewezen dat ik te weinig solliciteerde naar ‘algemeen geaccepteerde arbeid.’

productiewerk2Maar wie heeft er in godsnaam die term: ‘algemeen geaccepteerde arbeid bedacht?’ Ten eerste is het bizar dat je geacht wordt om werk dat ver beneden je niveau ligt aan te moeten pakken. Alsof je opleiding en arbeidsverleden totaal irrelevant worden zodra je een beroep doet op de bijstand. Maar heb je dat wel eens aan een medewerker van Werk Loont uit proberen te leggen? Mijn werkconsulent zuchtte diep na deze opmerking. Heel even dacht ik dat ik hem eindelijk zover had dat hij uit zijn rol zou vallen en toe zou geven dat hij het spelletje ook maar tegen beter weten meespeelde, en me zachtjes wenend zou bezweren dat hij me verder met rust zou laten. Maar hij had nog één mooie dooddoener in zijn arsenaal: mensen uit het Oostblok komen hier massaal en werken met veel plezier en keihard in de kassen.

Maar dat Polen en andere Oost Europeanen graag in de kassen werken heeft een simpele reden: die verdienen hier 5x zoveel als in hun eigen land. Als ik aan een lopend band per maand 5000 euro zou verdienen zou ik daar ook met plezier werken. Simpelweg omdat ik me dan goed beloond voel en zeker weet dat ik met zo’n loon binnen een paar jaar iets voor mezelf zou kunnen beginnen. Maar als je 40 uur per week geestdodend werk doet en aan het eind van de maand een miezerig loontje ontvangt waar je nauwelijks van rondkomt, moet je wel erg afgestompt zijn als je daardoor gemotiveerd wordt om extra je best te doen.

Oei; die was over het randje, prompt werd ik voortaan verplicht minimaal 5x per week voor productiewerk te gaan solliciteren. Best hoor; dat soort vacatures zoeken en erop reageren kostte me wekelijks een half uurtje. ???????????????????????????????

Wat ik er niet bij zei maar wel waar is: ik vertik echt pertinent om met behoud van uitkering in een kas te gaan werken voor een klootzak van een tuinder die sowieso al schatjeveel subsidie krijgt in de vorm van lage gas/stroom tarieven en dan ook nog te beroerd is om zijn personeel gewoon minimumloon te betalen. Als een tuinder me voor een normaal loon aan zou nemen zou ik dat werk wel doen, zo tijdelijk mogelijk natuurlijk, maar toch. Als je ondanks al die overheidssteun je bedrijf niet concurrerend kan maken moet je iets anders gaan doen; ook dat is die heilige marktwerking. En waarom zou dit wel voor een cultuurinstelling moeten gelden en niet voor een tuinbouwbedrijf?

Lees hier het laatste deel van deze serie; conclusies…

Voorafgaand: Ik heb een bijstanduitkering aangevraagd. De omstandigheden die me daartoe dwongen is een verhaal dat u dagelijks in de krant kan lezen; ik ben te oud, te laag opgeleid en werkzaam geweest in een door de politiek gedecimeerde culturele sector. Ik heb mij de afgelopen 17 jaar opgewerkt van stagehand tot directeur, maar op dat niveau is werk schaars. Desalniettemin heb ik de afgelopen 2 jaar ruim 1000x gesolliciteerd. Ik heb vaak meegedongen naar banen die onder mijn niveau zaten of waarvan ik minimale kennis van de te verrichten werkzaamheden had. Soms was ik blij dat ik afgewezen werd. Zeker 80 % van die sollicitaties heb ik gedaan wetende dat ik geen enkele kans op de aangeboden baan had.

De eerste keer dat ik de woorden’ Werk Loont’ las werd ik voor mijn gevoel terug geflitst naar mijn schooljaren. Ik weet niet welke zieke geest die woorden heeft verzonnen; de betekenis dekt ongeveer dezelfde lading als ‘op school leer je wat.’ Een ordinaire dooddoener dus. Dit soort muizenissen komen dus bij mij op als ik in wachtkamers moet vertoeven.

Voordat je bij werk loont ingedeeld wordt heb je al een zinloos traject achter de rug met allerlei leuke door creatieve ambtenaren verzonnen bullshit zoals ‘speeddaten met uitzendbureaus.’ 200 werklozen, 4 uitzendbureaus, 4 uur lang wachten, 1 gesprek, geen kans, te vroeg opgestaan; ochtend en humeur verpest.

werk roteb1En dan moet je jezelf bij de Roteb melden. Om te leren dat je vroeg op hoort te staan, moet dat zó vroeg dat je de eerste tram moet halen. Ik heb 20 jaar lang vooral ’s nachts gewerkt en mijn ritme omzetten kost nogal wat moeite dus haalde ik liever een nacht door dan me te verslapen.

Ik haat wachten, maar een wachtkamer vol lotgenoten heeft maar een kleine aanzet nodig om los te barsten in eindeloze verhandelingen over allerhande vernederingen, onrecht en de financiële ellende daar nog bovenop. Er wordt gewaarschuwd voor bepaalde nare karaktertrekjes bij werkconsulenten, er wordt doorgenomen hoe het best om te gaan met allerhande procedures, er wordt samengezworen en er worden, helaas meestal vruchteloze, plannen gemaakt om de boel bij Sozawe te saboteren. Op een rare manier zit je dan opeens in een gezellige eendracht het systeem te vervloeken. In ieder geval blij dat de menselijke geest zo snel niet gebroken wordt.

Iedereen in de wachtkamer heeft een vlekje: te oud zijn is nog wel het minste (al komt die aandoening ook het meest voor); allemaal lui die 30+ jaar voor dezelfde baas hebben gewerkt, baas failliet of bedrijf overgenomen door een durfinvesteerder en toen weggewerkt. Twee jaar ww, een paar duizend keer gesolliciteerd en daarna onvermijdelijk de bijstand in. De rest is jonger maar heeft psychische, alcohol/drugs problemen of handicaps waarvoor je tegenwoordig niet meer afgekeurd wordt, maar waardoor je ook nergens wordt aangenomen.

De uitleg van de ambtenaar over wat er van je verwacht wordt is eigenlijk niet meer dan een tirade van wat je allemaal te wachten staat als je je niet aan de eenzijdige afspraken houdt.(In andere tijden noemden ze dat gewoon eerlijk “bevelen”, maar tegenwoordig niet meer, want dat klinkt zo naar).

Daarna mogen we vragen stellen. Alle vragen die gesteld worden komen op hetzelfde neer; ik heb een individueel probleem want…ik ben ziek, psychisch niet in orde, net afgekickt dus kan ik dit werk eigenlijk niet doen. Alle antwoorden zijn hetzelfde; als je niet meewerkt krijg je geen uitkering, discussie gesloten. Lulligste is dat ze bij het intakegesprek tegen deze kneuzen hebben gezegd dat ze hun geval bij deze werkconsulent kenbaar moeten maken en deze werkconsulent op zijn beurt beweerd dat als je eenmaal voorbij het intakegesprek bent gekomen geen bezwaren meer mag maken. Je voelt het ongemak en de woede onder de mensen stijgen. werk strijdtegendwangarbeid

We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Onze uitkering is nog niet toegekend, maar je wordt wel meteen tewerkgesteld. De vraag die ik pesterig stel aan de ambtenaar die uitlegt wat werk loont inhoudt is of ik een vergoeding voor dit werk ga krijgen als mijn uitkering alsnog geweigerd wordt. Maar inderdaad; als je uitkering geweigerd wordt krijg je niets. Lijkt mij iets waar het hof voor de rechten van de mens nog wel wat bedenkingen bij zal hebben.

Je krijgt een paar schoenen; lelijke werkschoenen met spekzolen die na een week vol blaren toch best lekker gaan zitten, handschoenen en het verplichte fel gekleurde hesje waaraan iedereen op een kilometer afstand kan zien dat je een tewerkgestelde bent. Terwijl we ons hesje passen worden er plannen gemaakt om een keer met zijn allen in ouderwetse zwart wit gestreepte gevangenispakken te verschijnen. Maar waarschijnlijk gaat Sozawe dan meteen onderzoeken waarvan je zo’n pak hebt kunnen betalen. bankje

Dan door naar het werkstation waar je voor gekozen hebt. Ik koos voor centrum en kwam uiteindelijk in Noord terecht waar de helft van mijn kennissen woont en ik de hele dag op straat wordt herkend. Daar wordt er nog even bepaald welke werkdag het meest geschikt is voor jou. Ik wil een dag die zover mogelijk van het weekend verwijderd is omdat ik in het weekend ’s nachts nog steeds vrijwillig voor een stichting werk die optredens voor lokale rock-bands organiseert en me al om 7 uur bij de Roteb moet gaan melden. Ik kies dus de woensdag en besef op de rit terug naar huis pas dat ik nu op woensdagen niet meer kan trainen en ook te vroeg op moet om te kunnen schrijven.

De sfeer bij de Roteb is gelukkig nog best OK. De vuilnismannen die je ploeg moeten begeleiden zijn een stuk relaxter dan de ambtenaren van Sozawe. Dat je hun baantjes inpikt wordt je niet nagedragen; ze weten ook wel hoe de vork in de steel zit. De afgelopen jaren zijn er honderden collega’s afgevloeid, de meesten worden niet vervangen, ook niet door werklozen. Een vuilniswagen heeft tegenwoordig maar 1 bestuurder en die doet alles alleen. Containers uit de sleuven trekken, legen en weer verder. Maar dat mag je als werkloze natuurlijk niet; jij mag papier gaan prikken met zo’n ingenieuze knijper; na een uurtje  krijg je er een halve muisarm van. Daar loop je dan, veel te vroeg door een toch wel tamelijk schone straat. Vergeleken met de jaren 8o kan je tegenwoordig van de straat eten, maar het kan blijkbaar nog altijd beter. Ik krijg het gevoel dat ik vooral papier en blik opknijp dat per ongeluk naast de bak gemikt is of uit de bak is gewaaid, op sommige plekken voor hangjongeren na waar het vooral vol ligt met blikjes energiedrank. Vers stinkt dat spul al een uur in de wind; verschraald is het misselijkmakend.

Na nog geen kwartiertje is er al de eerste pauze. Al snel blijkt dat het de bedoeling is op deze 8 urige werkdag zo min mogelijk werk te verzetten. Een soort daad van verzet van de vuilnismannen die ik op zich wel kon waarderen, ware het niet dat ik tijdens pauzes al heel snel ga bedenken hoeveel beter ik deze tijd had kunnen besteden. Aan een nog af te maken boek bijvoorbeeld of desnoods aan een sollicitatie. Je wordt van hot naar her door de wijk gereden; een half uurtje losgelaten op zwerfafval of als je geluk hebt op grofvuil dat in een vrachtwagen geladen moet worden. Gelukkig mogen we om 2 uur al naar huis. Niet aan die ambtenaren vertellen hè?prik

Zo moet je een strippenkaart waar 15 werkdagen afgetekend moeten worden vol krijgen. Als je ziek bent moet je die dag later inhalen. (Dat moet een echte baas niet proberen; werktijd in laten halen als je ziek bent geweest.) Al gauw hoor ik dat als je deze 15 weken vol hebt er een ander traject wacht; namelijk werk in de kassen. Het is dus zaak zo vaak mogelijk sollicitatiegesprekken op woensdagen te gaan plannen. Waarvan akte; mij lukte het om in de 4 maanden dat ik in de bijstand zat maar 4 keer op te hoeven komen dagen.

Ik heb er geen enkele moeite mee om in ruil voor een uitkering wat werk voor de gemeenschap te verzetten. Maar laat me dan wel iets doen waar de gemeenschap echt behoefte aan heeft en laat me niet door een al schone straat lopen om met veel moeite drie snoeppapiertjes te vinden die ik op kan prikken. Er blijft zoveel ander belangrijk werk liggen omdat de gemeente daar geen geld meer voor over heeft.

De arbeitseinsatz is bedoeld als vernedering. Het voelt alsof je bent veroordeeld tot een taakstraf. En als je uitrekent hoeveel uur je gedwongen wordt te werken 15×8= 120 uur (en dan laat ik de gedwongen cursussen solliciteren nog buiten beschouwing) en je vergelijkt dat aantal uren met het aantal uren dat de rechter als straf oplegt, dan kom je in de buurt van veelplegers die overvallen plegen of witteboordencriminelen die miljoenen hebben verduisterd zoals die lul die met van Nieuwenhuizen samen werkte. (het verschil in de bestraffing van de eerste en de tweede groep is overigens nog steeds stuitend; als je een paar tientjes hebt gestolen wordt je harder gestraft dan een parasiet die miljoenen verduisterd heeft)

Lees hier het volgende deel: de gezellige groepstrainingen van werk loont.

Hier een serie columns over mijn ervaringen als werkzoekende/bijstandtrekker. Het verschil met hoe er vroeger en tegenwoordig met werklozen wordt omgegaan is ontluisterend. Het is een crime om als 45 plusser nog aan een baan te komen, maar het is me gelukt; ik werk weer. En ik heb nog een leuke baan in mijn eigen sector gevonden ook. Maar denk even na voordat je als lezers ‘zie je wel dat de crisis voorbij is’ of ‘zie je wel dat je als je maar goed gemotiveerd bent aan het werk kan komen’ gaat roepen. Hier het eerste deel:

 

werkloos578
Uiteindelijk heb ik (maar) vijf maanden in de bijstand moeten doorbrengen. Vijf maanden in de hel van de re-integratietrajecten en ik word nog steeds woedend als ik terugdenk aan de vernederingen die ikzelf onderging en andere werklozen om me heen heb zien ondergaan.

Als je achter in de 40 bent moet je eraan wennen dat je zo goed als uitgerangeerd bent. Je bent voor bijna alles te oud en opgedane ervaring telt niet meer mee. Men gaat er domweg vanuit dat je niet met de hedendaagse technologie (lees computers) en nieuwe management technieken bent meegegroeid. (lees: werk totdat je erbij neervalt en houdt vooral overal je bek over)

Maar je bent, in mijn geval tot mijn 68e, verplicht om met ‘circus werk of uitkering’ mee te blijven hobbelen. In Den Haag zeggen ze dan dat ze onder dreiging van werkloosheid, die voor deze groep mensen zoveel zwaarder weegt, supergemotiveerde en loyale oudere werknemers kweken. Yeah right! Ontevreden, woedend tandenknarsende crumpy old farts maken ze van ons. Wij zijn de mensen die met jaloezie en afkeer naar babyboomers, die op hun 52e al met de VUT gingen, moeten kijken en binnenkort verplicht diezelfde vroeg gepensioneerden de billen mogen gaan wassen. Dat kan nog wat worden.

Voordat ik mijn laatste baan verloor had ik 19 jaar aan een stuk door gewerkt en dat leverde 26 maanden WW uitkering op. Tamelijk mager als je uitrekent wat ik in die periode allemaal aan premie hebt betaald. Je krijgt tegenwoordig ook niet meer 70% van je laatste loon; dat wordt over een langere periode berekent. Laat ik nou net in het laatste half jaar van mijn vorige functie na 2 jaar keihard knokken eindelijk meer uren en dus loonsverhoging hebben afgedwongen! Ik kreeg mooi WW over mijn vorige loontje en ging er dus 50% op achteruit i.p.v. 30%.

Het wordt, met een beetje pech, ook nog eens normaal gevonden dat je 24 uur op een loonlijst staat maar het twee of driedubbele aan uren nodig hebt om al je taken uit te voeren. Dat had ik twee jaar lang aan den lijve ondervonden. Voordeel daarvan was wel dat ik me absoluut niet bezwaard voelde om een tijdje van een uitkering te ‘profiteren.’
De premie die ik voor mijn pensioen heb ingelegd beschouw ik als verloren; ik geloof niet dat er tegen de tijd dat ik 68 jaar ben nog pensioenen of AOW zullen bestaan. En of ik die leeftijd haal is ook nog maar de vraag want de werkdruk wordt steeds verder opgevoerd; die is sinds 1980 bijna verdubbeld, en daardoor wordt de kans dat je ooit aan een hartstilstand bezwijkt of voor een trein springt navenant hoger.

Drie jaar geleden werd ik ontslagen, en kwam ik dus in de WW, maar desondanks werkte ik door met als verschil dat ik hetzelfde werk als onbetaalde vrijwilliger uitvoerde. Voor mijn laatste baan organiseerde ik optredens en festivals en dat bleef ik doen. Waarom doe ik hetzelfde werk zonder ervoor betaald te krijgen? Allereerst omdat het mijn passie is en ik me niet zomaar laat tegenhouden. Daarnaast hield ik op deze manier mijn netwerk bij boekers en bands in stand. Dat zou het verkrijgen van een volgende baan in de culturele sector makkelijker moeten maken.

Natuurlijk vraag je als lezer nu af of ik niet van deze activiteiten zou kunnen leven en het antwoord is nee. Ten eerste leveren deze optredens sowieso niets op voor de organiserende partij; ik heb geen eigen zaal en dus geen bar omzet en ten tweede kan je geen vaste gages betalen dus deel je ook niet mee in eventuele winst aan de deur. Welke winst trouwens? Klappers met entreegeld zijn tegenwoordig erg zeldzaam. Ik had er in principe niet zoveel moeite mee om de helft van mijn toch al magere loon in te leveren zolang ik maar kan blijven doen wat ik wil doen. Voor de rest viel er wel een mouw aan te passen. Ik verhuurde een kamer van mijn huis aan een studente waardoor de vaste lasten nog net betaalbaar bleven en omdat alle rompslomp, die je ook nog hebt als je een zaal moet runnen, weg viel had ik eindelijk tijd om een boek te schrijven.

work-05De culturele sector waarin je altijd hebt gewerkt is de laatste paar jaar, onder leiding van achtereenvolgende VVD bestuurders, gedecimeerd. Er is absurd weinig werk in te vinden en je moet er door het hele land voor afstruinen om op het door mij gewenste niveau banen te vinden. Extra problematisch is dat kandidaten voor het soort baan dat ik zoek bij culturele organisaties meestal intern worden gevonden. Het is verplicht deze banen ook extern aan te bieden en ik ben verplicht te solliciteren. Dus doen we allemaal ons verplichte stoelendansje al staat de uitkomst van te voren al vast. Maar ik heb in ieder geval een mooie lijst van eerste gesprekken aan mijn sollicitatiemails over gehouden en mijn UVW begeleider was tevreden over mijn inzet. Een UWV begeleider die ik overigens nooit in levende lijve ontmoet heb en waarvan ik soms het sterke vermoeden heb dat het slechts een avatar betrof.

Mijn WW uitkering werd prompt om de 28 dagen op mijn rekening gestort en de automatische incasso’s van het energiebedrijf, de zorgverzekering, internet, telefoon en televisie aansluiting werden tot op het einde netjes afgeschreven. Tegenvallers zoals kapot witgoed, klein onderhoud aan mijn huis en extra tandarts en dokterskosten moesten helaas iets te vaak bekostigd worden door een doorlopend krediet aan te spreken. Dat krediet was bij aanvang van de uitkering bijna afbetaald maar staat nu maximaal rood. Vijfduizend euro. Tegenwoordig is dat geen bedrag om wakker van te liggen. Ik had ook een hypotheek van een paar ton kunnen hebben op een huis dat je door de crisis op de huizenmarkt aan de straatstenen niet kwijt kunt.

Maar, ruim duizend sollicitaties verder, was opeens het einde van de WW periode met relatieve zekerheid voorbij en doemde de bijstand op.werk2
Ik had nog steeds €800 vaste lasten en mijn huurder moest vertrekken. Ik had makkelijk een andere student kunnen vinden om die kamer aan te verhuren, maar daar schoot ik financieel niets mee op omdat dat huurgeld 100% gekort zou worden nu ik een bijstanduitkering ging ontvangen.

Martelgang is geen understatement als je het op het aanvragen van een bijstandsuitkering betrekt. Om te beginnen staat elk schrijven dat je van Sozawe ontvangt bol van de waarschuwingen tegen eventuele fraude. Je wordt daar zo vaak op gewezen dat je onvermijdelijk jezelf gaat afvragen of je niet, misschien zelfs zonder dat je het beseft, aan het frauderen bent. In de optiek van de neo-liberalen die op dit moment de scepter over dit land zwaaien is dat ook zo; dat je een uitkering nodig hebt om rond te komen is bewijs dat je een luie uitvreter bent die gedwongen moet worden om elk baantje aan te nemen. Want in de kassen is er werk zat. Maar als onze fijne bestuurders zelf gesnapt worden op corrupte praktijken en het veld moeten ruimen maken ze zonder scrupules gebruik van ruimhartige wachtgeldregelingen.

Lees Deel 2 hier

upcVroeger betaalde je per jaar  194 gulden aan kijk en luistergeld.  Nu betaal ik zo’n bedrag per maand. Aan UPC voor zo’n HD tv kast, internet en een vaste telefoonverbinding die ik alleen gebruik om af en toe mijn ouders en zusje te bellen.

Alles zou goedkoper worden, de service beter ,de dienstverlening efficiënter en er zou vooral beter naar de wensen van de klant geluisterd worden. Dat werd tenminste beloofd tijdens de grote privatiseringsgolven. Wat is er van die belofte terecht gekomen?

Heel lang geleden deed de tv het heel zelden een keer niet omdat er een zendmast was omgevallen maar meestal omdat de antenne op het dak kuren had. Toen kwam de kabel tv en alles werkte best goed. Maar op een dag werd  er opeens bij iedereen in de straat zo’n kastje van UPC bezorgd. Die liet je lekker staan want je wist toen ook al dat gratis niet bestaat. Totdat de kabel het gewoon niet meer deed zonder dat kastje. Vanaf die dag moest je grof betalen.

85 kanalen met bijna alleen maar shit. En steeds vaker drie kwartier wachten omdat het kabel kastje een software update te verwerken krijgt. Op een gegeven moment kreeg dat kreng die kuren elke dag dus ga je met grote tegenzin je provider maar eens bellen. Tegenzin omdat je eerst door een ellenlang keuzemenu moet worstelen,vervolgens in de wacht gedwongen wordt naar de slechtst denkbare muzak te moeten luisteren om uiteindelijk een studentje aan de lijn te krijgen die niet weet hoe hij je moet helpen. Dat laatste viel echter mee; het bleek dat ik mijn klacht ook kon mailen. Ik kreeg prompt een keurig automatisch verzonden standaard berichtje terug waarin werd beloofd dat ik teruggebeld ging worden.

En ja hoor; drie dagen later, natuurlijk net op een moment dat ik in de spits sta, wordt ik door een uiterst vriendelijke dame teruggebeld.  De dame in kwestie keek even in de computer en wist me daarna het verheugende nieuws te vertellen dat mijn UPC tv kast zo ongeveer uit de prehistorie kwam en al minimaal 5 jaar langer mee was gegaan dan de bedoeling was.  Tja, geen wonder dat hij zijn updates niet meer kon verwerken. Goh zei ik, ‘krijg ik omdat ik zo zuinig op dat kutkastje ben geweest misschien wat geld terug? Jullie hebben me immers nooit verteld dat ik al heel lang geleden een nieuw kastje had kunnen krijgen maar heb wel de volle mep betaald voor een kast die nauwelijks meer werkte. Daarbij heb ik me de afgelopen drie weken ook nog in weten te houden om dat kreng niet tegen de muur verrot te gooien en daar mag toch ook wel wat tegenover staan.

En omdat ik UPC ook al eens een mail had gestuurd waarin ik vroeg waarom je bij ZIGGO allang HBO op de kabel kon krijgen, had ze natuurlijk een heel mooie aanbieding voor me. Ik moest maar eens aan de horizon kast. De HD kast met extra’s. Ik ging alleen voor HBO bijbetalen, maar dan kreeg ik ook nog 5 kanalen film 1 erbij. Kosten 85 euro per maand en mijn internet zou ook nog twee maal zo snel worden. Ik zou alle programma’s die ik wilde zien op kunnen nemen op een harde schijf van 500 gigabyte. ‘ Dat is niet veel opslagcapaciteit’ , zei ik nog. Waarom zit er geen schijf van een paar terrabytes in dat ding? Ik heb een dvd recorder; die sluit ik er liever op aan, maar dat scheen helaas niet kunnen. Stel je voor dat je alles echt op elk moment terug zou kunnen kijken. Dan ga je al dat moois natuurlijk alleen aan je vrienden laten zien, en erger; het voor ze dupliceren. En dat is verboden hoor!

En wat doe ik met die oude kast? Vroeg ik nog. Nou die KAN u terugsturen maar dan zetten we hem hier in het museum hoor lachte de stem aan de andere kant. Dat nam ik op als dat ze dat ding niet meer konden gebruiken…

Omdat ik allang blij was eindelijk weer eens normaal naar het journaal te kunnen kijken zei ik uiteindelijk ‘ja’ op het aanbod.  De nieuwe kast zou binnen drie dagen geleverd worden. Zo ook een nieuw modem en gratis aansluitservice. Ik wist al dat dit laatste een leugen was want gratis betekent hier dat je de rekening niet van UPC maar van het bedrijf dat de monteur stuurt krijgt. Dat was mijn moeder net overkomen; gehoord via die landlijn. Inderdaad werd een nieuw modem en een dag later ook de horizon kast bezorgd. Wel bij mijn buren, maar een kniesoor die daar op let.

Het aansluiten is altijd een zenuwwerkje, vooral met dat modem, want een dag geen internet is een dag niet geleefd, maar alles scheen goed te werken. Met opluchting pleurde ik de oude, prehistorisch en in onbruik geraakte oude kabelkast weg. Een week later werd er weer wat afgeleverd, nu wel aan het goede adres: een doos waarin ik de oude kabelkast moest terugsturen. Later volgde ook een rekening van 85 euro voor het niet terugsturen van die waardeloze oude kast. Een rekening die ook nog eens samen alle andere bedragen automatisch afgeschreven werd. Ik had blijkbaar een licence to steal getekend. Ik boekte dat bedrag terug want zo makkelijk laat ik dat niet gebeuren.

Wat ook jammer was is dat het favoriete zenders instellen niet echt werkte. Uiteindelijk toch maar gebeld en kreeg te horen dat je alleen in dat favomenu kan komen door vanaf Ned 1 terug te terug te tikken. Maar dan kom je dus achteraan in je met veel moeite in de volgorde van je keuze gezette zenderlijst.  Ja ,aan die feature wordt nog gewerkt.” Dat bleek een mantra te zijn want aan bijna alle features moest nog worden gewerkt. Opgenomen programma’s liepen vanaf dag 1 constant vast, de kast bepaalde zelf welke programma’s, meest series want daar had ik HBO voor, eruit werden gegooid zodra de harde schijf vol zat. Nog nooit zoveel ergernis aan mijn tv beleefd als in die tijd. Ook hier weer een software update waarmee het favomenu helemaal niet meer werkte. Eind dit jaar komt er weer een software update en dan gaat alles goed lopen werd er telefonisch beloofd.

Dat was de druppel. Na zes maanden ellende had ik het gehad met UPC. Ik vulde de aanmelding in bij XS4all en ging overlopen. Dat is het grote voordeel van de nieuwe tijd van concurrentie tussen de providers; niet tevreden; dan ga je naar een ander.  Maar zo gemakkelijk ging dat niet. Ik werd op een zaterdagmorgen uit mijn bed gebeld door een specialist van UPC; blijkbaar de specialist klantenbinding. Ik kreeg een verzoek te blijven dat uitliep op een soort tirade. Ik zat vast aan een jaarabonnement bij UPC en ik kon wel overlopen maar niet zonder de volle mep aan abonnementsgeld te blijven betalen. Tot zover de keuzevrijheid. Het enige wat de meneer voor me kon doen is de horizon aansluiting door een reguliere te vervangen en hij bood me 20 euro korting per maand, op voorwaarde dat ik die 85 euro alsnog ging betalen. Daar ging ik maar op in want door die korting zou ik alsnog over het hele jaar iets minder betalen  .Ik was vast van plan om zodra dat abonnement af liep alsnog over te lopen.

Helaas bleek dat ik nu weer een vol jaar getekend had; tekenen doe je tegenwoordig telefonisch. Ze nemen ook alle gesprekken op, uiteraard met uitzondering van gesprekken waarin gewag wordt gemaakt van kastjes die in musea terecht komen. En die korting? Tja ik nam een nieuw pakket dus dat gold niet meer. Ik wilde nu helemaal van de tv af. Dat kon, maar ik moest wel een jaar ervoor blijven betalen.

UPC sucks; zoals al die nieuwe megabedrijven. Ze bedienen zich van trucjes die misschien legaal zijn, maar moreel gezien gewoon neerkomen op diefstal. Klantenbinding is iets uit een ver verleden; onnodig geworden. Dat door concurrentie tussen verschillende aanbieders de prijzen lager worden is nu toch wel bewezen onzin. Grote bedrijven maken onderling gewoon prijsafspraken. Dat mag officieel niet, maar ook grote bedrijven werken liever met elkaar dan tegen elkaar. Door wat trucjes met het wegmoffelen van bijkomende kosten doen ze alsof de een wat goedkoper is dan de ander terwijl je overal gewoon hetzelfde bedrag betaald voor je stroom, internet, telefoon etc. Alle bedrijven organiseren hun service net zo slecht als de concurrentie. Klanten houdt je tegenwoordig niet meer vast door goede service en scherpe prijzen maar door langlopende contracten, automatische afschrijvingen en het afvlakken van verschillen in service en prijs. Beuk je klanten murw; je hebt als bedrijf je klanten volledig in je macht want ze kunnen niet zonder jouw product.. De marktwerking faalt daarom als regulator. upc managers

We zouden veel beter af zijn als er domweg geen geprivatiseerde banken, nutsbedrijven, farmaceutische industrieën, telecom-providers meer zouden bestaan. Dan kan je dat gegraai aan de top van die bedrijven effectief bestrijden. Een staatsbedrijf kan eerste levensbehoeften als woonruimte, stroom, gas, water en secundaire behoeften als internet voor een veel lagere prijs aanbieden dan nu het geval is. En je kan, in theorie, via je stembiljet invloed uitoefenen op die bedrijven. Nu heb je geen keuze dan alles maar te slikken of het zonder internet en tv te gaan doen.

Blijkt ook nog eens dat de publieke omroep nauwelijks geld via de providers  voor de kabeldoorgifte ontvangt. Ook hier geldt dat de nieuwe spelers op de vrije markt aantrekkelijke cadeautjes van hun VVD vriendjes ontvingen. Ten koste van de belastingbetaler die voor de extra kosten  op mag draaien. Van mij mogen ze UPC, Ziggo en al die andere kutproviders helemaal kaalplukken en met dat geld de publieke omroepen gaan steunen. Dan krijgen we misschien eindelijk wat goeds op tv.

npo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het gejank van de publieke omroepen over de nieuwe bezuinigingsronde die het kabinet over ze heeft afgeroepen roept bij mij maar weinig sympathie op . Ik kijk nog nauwelijks naar Ned 1,2 en 3. Ik vind er al jaren geen reet meer aan. Die horizontale programmering staat me absoluut niet aan; elk dag hetzelfde moeten eten verveelt snel en de drie publieke netten zijn zo langzamerhand steeds meer op de commerciële zenders gaan lijken.

Zelfs het journaal is geen schim meer van wat het ooit geweest is, met hun vreemde keuzes voor flutnieuws en het Jip en Janneke toontje dat ze aanslaan. Blijkbaar moet je tegenwoordig maar genoegen nemen met commentaren op een paar niveaus lager omdat anders niet iedereen het nieuws nog snapt. Alsof de murw gebeukte massa überhaupt nog naar het journaal kijkt; die volgen hooguit nog het ronduit vermakelijke Pownews waar het vrij schieten is op alles dat naar (linkse)politici riekt.  Nieuws als vermaak, je moet er maar opkomen.

Daarbij kijk ik het liefst tussen zeven en acht want dan eet ik voor de TV. Daarna heb ik wel wat beters te doen. Het aanbod op de publieke omroep is rond die tijd echter totaal bagger. Ik haat lingo.

Ook kijkcijfer kanonnen als DWDD mogen ze van mij onmiddellijk afvoeren. Daar zitten op een slaapverwekkende manier ontelbare BN’ers hun 15 minutes of fame eindeloos te rekken; opzouten naar RTL!.

Ik pik later op de avond hooguit nog af en toe een aflevering van Tegenlicht mee.  Maar ook de VPRO maakt teveel bagger. Vroeger waren ze de beste in het verslaan van Popmuziek. Tegenwoordig richten ze zich alleen nog op de mega festivals en zijn ze niet meer dan een reclamezuil voor Mojo events.

Het hele systeem moet op de schop. Al die resten van de verzuilde jaren vijftig moeten plaats maken voor een Nederlandse variant van de BBC. Weg met al die omroepen. Wie christelijke liederen wilt horen moet maar een eigen commercieel christelijke zender starten en omroepen als de Tros en BNN zijn totaal zinloos omdat de commerciële zenders hun flutprogramma’s ook wel uit kunnen zenden.

Wat mij betreft houden we maar één kanaal over en vullen we dat met content van goede programmamakers die informatieve programma’s zoals Tegenlicht, Radar  en Kassa maken. Verder wat licht, maar leuk vermaak als 2voor12 (de quiz) en voor de rest gevuld met goede films, series (Borgen!),  actualiteiten en sport. We betalen genoeg belasting om die voetbalclubs aan stadions te helpen en aan politie-inzet  om de complete competitie op de publieke omroep te behouden. Straks krijg je op Fox na elke samenvatting van 5 minuten een kwartier reclame om de oren geknald.

Allereerst: weg met die zendercoördinatoren! Als er nou ergens een managementlaag bestaat zijn die de zaak niet verbetert maar alleen erger maakt zijn zij het wel. Dat de publieke omroep moest gaan concurreren met de commerciële is de zoveelste neo-liberale gotspe. De publieke omroep die er voor iedereen moet zijn is een slecht excuus om de wansmaak van de commerciële zenders te kopiëren. Laat de publieke omroep een eigen smoel kweken. Ze mogen best licht vermaak brengen maar dat kan best op een wat intelligentere manier dan hoe RTL en SBS dat doen. Er is niks mis met wat verheffing van het volk. Voorlopig worden we alleen maar steeds verder naar beneden getrokken.

En pleur die reclames eruit!! Dat is wat mij betreft een absolute voorwaarde voor kijkplezier. Ik betaal met liefde die 55 euro per jaar voor een enkel kanaal, in plaats van drie, als dat kanaal maar reclamevrij is.

T.V. is een karikatuur van zichzelf

reclame zuigt

Het woord dook gisteren prominent op in de troonrede: de participatiemaatschappij.  Een maatschappij die zijn burgers aanzet tot eigen initiatief, waar de staat zich zo ver mogelijk terug trekt en alleen nog zorgt voor degenen die echt op geen enkele andere manier voor zichzelf kunnen zorgen. (Een verkeerd woord trouwens want een participatiemaatschappij is een bedrijfsvorm; het moet de participatiesamenleving zijn. Typisch Rutte foutje zullen we maar zeggen; die man kan het domweg niet laten om alle vormen van samenleving als een bedrijf te zien)

Maar is het dan ooit anders geweest? Waarom zou iemand bij de staat aankloppen als hij zijn zaakjes zelf kan organiseren?  Maar in de liberale visie werkt het heel anders en zijn er duizenden, tienduizenden, honderdduizenden en misschien zelfs miljoenen mensen in dit land die lekker achterover  leunen in de armen van vadertje staat en in volledige inertie verkeren omdat het nu eenmaal zoveel makkelijker is de staat voor je geluk verantwoordelijk te stellen.

ParticipatiemaatschappijDat terwijl ik zoveel mensen ken die (nog) een eigen bedrijf zouden hebben als ze domweg wat makkelijker krediet van een bank hadden kunnen krijgen.

rutte.wint.verkiezingen.vvd.groot De participatiemaatschappij waar Rutte het over heeft gaat helemaal niet over mensen nieuwe samenwerkingsverbanden aan te laten gaan. Stel je bijvoorbeeld voor dat het groepen mensen daadwerkelijk zou lukken om als collectief  zonnecollectoren op hun daken te installeren en met de opgewekte stroom onafhankelijk te worden van de grote energiemaatschappijen. Dat zouden ze kostte wat kost tegen gaan. Je mag alleen zaken zelf gaan organiseren waar de grote spelers geen brood in zien. Dus je mag de luiers van de kinderen van de buren of je eigen ouders gaan verschonen, maar wordt vooral niet te onafhankelijk en ga niet te ver met als collectief te denken.

Ze zijn er natuurlijk van doordrongen dat hoe goed mensen zich ook organiseren er altijd geld nodig is om die nieuwe samenwerkingsverbanden voor langere perioden te laten werken. Dat geld heeft de overheid niet, dus moet het uit giften komen. Tegenwoordig  komen meeste mensen nauwelijks rond, dus  worden we steeds afhankelijker van giften van de rijken. En dat is macht! Want macht is wat je wilt kopen als je de rest allemaal al hebt.  Macht is te mogen bepalen wat goed voor je medemens is. werkloos578

We waren trouwens al een behoorlijk eind op weg naar een andersoortige participatiesamenleving; sinds het begin van de vorige eeuw zijn burgers steeds mondiger geworden, kwamen op voor hun rechten en dwongen de overheid die rechten wettelijk vast te leggen. Dat werkte goed. Op die manier hebben we o.a. het ziekenfonds, sociale huurwoningen, betaalbaar hoger onderwijs, werkloosheidsuitkeringen en rechtshulp bij elkaar geknokt.

werkloosheid2Er werkten teveel mensen voor de overheid? So what? We werken voor en door elkaar; werk is participatie!  De belasting was hoog? Wat maakt dat uit als je straat schoon, veilig gehouden en verlicht wordt, je huis betaalbaar is en er een vangnet is voor als je ontslagen of ziek wordt? Persoonlijk betaal ik graag belasting zolang dat geld maar gebruikt wordt om mensen aan het werk te houden.  Wie besteedt niet  liever aandacht aan zijn kinderen dan dat je na je werk vrijwillig voor de buurt moet gaan bijbeunen? Jij moet alles maar zelf in je buurt gaan organiseren terwijl je buurman/vrouw werkloos wordt? Een buurman die vroeger de straat schoon maakte, kinderjuf, verpleger of leraar was?

En dacht je nou echt dat dikke nekkers in villawijken zelf luiers van hun demente ouders gaan verschonen? Die huren gewoon een tweede nanny in; ze hadden er al een voor de kinderen. Zo wordt die zogenaamde participatie opgedrongen aan iedereen met een smalle beurs terwijl de graaiers zoals altijd buiten schot blijven. Al met al is het gewoon een ordinaire bezuinigingsmaatregel. En niet de eerste waarbij Neo Liberaal Nederland om het hardste roept dat we deze maatregel over onszelf afgeroepen hebben. We moeten gewoon eens stoppen met oud, ziek, psychisch gestoord of arm te worden. We hebben dat allemaal helemaal zelf in de hand want de onderkant van de samenleving moet en zal solidair met elkaar zijn zodat de rijken zich over hun eigen problemen kunnen bekommeren. Want ze hebben het zwaar hoor; ze moeten tegenwoordig te pas en te onpas uitleggen waarom ze als directeur van een Nutsbedrijf twee maal meer dan de balkenendenorm betaald moeten krijgen. Voor je het weet wordt je op de sociale media nog voor graaier uitgemaakt en kan je vrouw niet meer rustig shoppen zonder door plebs lastig gevallen te worden.

Als ze een participatiemaatschappij willen moeten ze eerst eens zorgen dat het vertrouwen in de politiek weer gaat stijgen en er meer mensen gaan stemmen. Stemmen is de meest voor de hand liggende vorm van participatie in de maatschappij.

zombieHet overvloedige gebruik van smartphones bij concerten wordt opeens een hot topic. Ian Mc Kaye (Dischord records, Minor Threat, Fugazi)  plaatste daar van de week in een interview wat verstandige commentaren over.

Mensen die tijdens concerten staan te texten zijn inderdaad strontvervelend, maar het voordeel van al die mobieltjes in de zaal is dat er altijd foto’s, video’s en commentaren op optredens op de sociale media verschijnen. Ik ben vroeger bij heel wat optredens geweest waar domweg geen camera’s aanwezig waren en ik het alleen met mijn herinneringen moet doen.

Nu heeft dat ook weer voordelen want je hersens trainen door dingen te moeten onthouden dreigt een vergeten kunst te worden. Een willekeurig persoon die zijn (digitale) agenda verliest, wiens harde schijf crashed of wiens mobiel gestolen wordt verwordt tot een zielig hoopje ellende. Zelfs als je alle echt belangrijke shit in een cloud hebt opgeslagen duurt het minimaal een dag voor je technologisch weer mee telt. Een dag die de meeste mensen als een hel zullen ervaren. Die dag loop je als een zombie: ‘brains, brains’ mompelend…

Mij valt steeds meer op dat smartphones de live interactie tussen vrienden, kennissen en vooral geliefden nogal in de weg staan. Je bent nooit meer alleen met iemand. Je deelt de persoon in kwestie altijd en overal met zijn/haar sociale netwerk. Een zakelijk gesprek verloopt moeizaam als  constant telefoontjes of andere berichten de conversatie onderbreken; ‘ Waar waren we ook alweer’ nadat jij met veel moeite een goed voorbereide pitch op iemand los liet.

Maar vooral tijdens een date zijn die foons dodelijk. Het komt maar zelden voor dat de dame in kwestie de beleefdheid opbrengt om haar mobiel uit te schakelen. Ik doe dat echt altijd want ik haat het om gebeld te worden op het moment dat ik iemand diep in de ogen aan het kijken ben.

Het komt voor dat een of meerdere vriendinnen van je date bijna live op de hoogte gehouden willen worden van de vorderingen. Dan wordt je plotsklaps omhelst met als enig doel dat er een foto van gemaakt moet worden die op facebook geplaatst moet worden omdat er vriendinnen zijn die willen weten hoe je eruit ziet. En daarna moet elke like bekeken worden en elk commentaar beantwoord.  En puntje bij paaltje gaat zo’n dame later ook nog pagina’s vol klachten over je te plaatsen omdat je er zomaar opeens vandoor was gegaan.

Soms ontmoet je echt extreme foon verslaafden die werkelijk medelijden oproepen. Bekend voorbeeld is het meisje dat in de trein tegenover me zat te bellen. Bijna de hele reis was ze aan het kwekken. Dat is bij mij sowieso vragen om achtereenvolgens gefronste wenkbrauwen, boze blikken en uiteindelijk een grove verbale vernedering, maar goed. Deze deerne hing bij aankomst op het eindpunt van de trein op met de woorden ‘ ik zie je al op het perron staan’. Why the hell moet je zo nodig met iemand bellen die je zo dadelijk gaat ontmoeten? Maar het werd nog erger; ze liep de trein uit haar vriendin tegemoet. De vriendinnen omhelsden elkaar om vervolgens binnen dezelfde seconde beiden per mobiel in gesprek te raken met iemand anders. attention

Ik kom te vaak mensen tegen die een aandachtsspanne van een papegaai aan de speed hebben. Die constant afgeleid worden door het volgende piepje of trillinkje van hun digitale meester. Die geen film van twee uur meer uit kunnen zitten, geen boeken meer kunnen/willen lezen, die zich niet eens door een stripverhaal kunnen worstelen, die onderweg naar de koelkast vergeten wat ze ook alweer gingen pakken. En maar gelukzalig lachen als ze hun smartphone weer gaat trillen. Groepjes tieners die niet onder elkaar praten, lachen en gillen zoals tieners horen te doen maar die allemaal in diepe stilte geconcentreerd naar een schermpje van zes bij zes centimeter staren en hooguit af en toe grinniken om een commentaar dat ze op FB lezen.

Schiet voor de grap een willekeurig persoon op straat eens aan terwijl hij/zij totaal gehypnotiseerd met zijn/haar smartphone bezig is; de blik die je dan van ze krijgt komt rechtstreeks uit The Walking Dead. Als ze al uit hun lethargie gewekt worden. Hun wereld vergaat bij de eerste de beste stroomstoring die langer duurt dan dat de batterij van hun foon mee gaat. Op dat moment breekt de zombificatie dus definitief door.

sheeple 2Nederland weideland, waar bijna zeventien miljoen schapen gnoeglijk (geen taalfout!) aan  hun graspolletje knabbelen. De schaapjes staan op het droge in uitgestrekte velden en vertellen elkaar trots over hoe ze die ooit op de zee hebben veroverd.

Er zijn natuurlijk ook wolven. De wolven hebben zich goed aangepast aan de nukken van de witte massa. Ze doen niet meer aan ‘met huid en haar verslinden’ want daardoor raakt de kudde erg van streek. Er ontstaat dan gevaar voor een stampede en de wolven zouden wel eens verpletterd kunnen raken onder het gewicht van massa’s schapen.  Daarom draaien de Wolven schapen nu hooguit nog een poot uit.  Ze excuseren zichzelf daarna ook nog omstandig met de woorden: ‘eigen verantwoordelijkheid, dit schaap was wel heel onvoorzichtig.’ De kudde graast daarop door, maar niet zonder eerst te kijken of er nog wel genoeg soortgenoten tussen hen en de wolven staan. Een voorzichtig schaap dekt zich goed in.

‘En er zijn allerlei manieren om van een schaap in een wolf te veranderen’, verteld de leider van de regerende roedel enthousiast. Er zijn inderdaad een heleboel slimme schapen die andere schapen aanleren hoe ze meer wol kunnen produceren, hoe ze hun wol kwalitatief beter kunnen maken en daarvan garen spinnen. Dat zijn de mèèhnagers.

De leider van de roedel wijst op de schapen die het dichtst bij de wolven staan. Ze zien er nogal potsierlijk uit met hun donker geverfde wol, hun door middel van plastische chirurgie bijgesneden puntoren en hun door de orthodontist scherp geveilde tanden. Dit zijn de schapen die de wolven helpen andere schapen in het gareel te houden. De meesten hebben hun wol blauw geverfd, anderen gebruiken van die kekke camouflagekleuren. Je ziet ze steeds meer in de wei. Ze loeren vooral op halalschapen, want de wolven vinden die niet zo lekker.sheeple4

De leider van de roedel is altijd vrolijk, grijnst heel wat af maar huilt ook met de andere wolven mee als dat zo uitkomt. Dit Alfa mannetje spreekt heel veel over ‘hervorming’ en de schapen hebben geleerd dat hervormingen goed zijn. Door hervormingen worden nieuwe graslanden geschikt gemaakt voor begrazing. De weide moet namelijk blijven groeien, net zoals de kudde. Dat klinkt allemaal heel logisch. En verhip: de weide lijkt de laatste jaren inderdaad veel groter. Dat komt doordat de wolven overal om de weide spiegels hebben neergezet waardoor het lijkt of het gras de hemel in groeit.

Maar er zijn ook een paar kleine dingetjes veranderd. Zo mag je als schaap alleen nog in een van de hoeken van het grasland eten. Je bent als schaap ook bijna verplicht om je eigen stal te kopen, en verder moet je beslissen van welke wolf je water wilt drinken en welke wolf jou warm mag houden. Om dat te betalen hebben wolven het recht elk schaap jaarlijks kaal te scheren. En als je als schaap niet genoeg wol geeft mogen ze zich van een rib uit het schapenlijf bedienen of je, zoals al eerder gezegd, een poot uitdraaien.

De wolven hebben beloofd dat  ze zich zullen inspannen voor de gunst van de kudde en dat de wolf die het beste, lekkerste en vooral goedkoopste stukje gras, water of stal beheerd daardoor automatisch het meest populair zal worden. En dat de andere wolven daarop hun prijzen zullen moeten aanpassen omdat ze anders domweg niet genoeg schapen meer onder hun hoede kunnen houden om zich van voldoende wol en vlees te kunnen voorzien.

De wolven beloven voorts dat ze zich niet in al te grote roedels zullen verenigen en er niet uit zijn om al het grasland door één roedel te laten beheren. Ze hebben er alleen niet bij verteld dat ze onderling hebben afgesproken hoe wat de minimumprijzen van gras water en stallen moet zijn.  Dat is niet zo afgesproken maar een wolf blijft een wolf en laat zich niet koeioneren door een paar schapen.

Eerst leek het nieuwe grasland zoveel groter maar nu schieten er overal nieuwe hekken uit de grond. En er ontstaan meer en meer gele plekken in het gras. De stallen die de schapen kochten blijken ook nog opeens veel minder waard te zijn en het enige wat een schaap naast zijn stal bezit is zijn wol en zijn vlees. Steeds meer schapen daarom lopen kaalgeplukt en op krukken rond bij het gemis van een of meer van hun vier poten.

sheeple3Als je niet als slachtvee wilt eindigen moet je jezelf omdraaien en tegen de richting die de kudde opgaat in lopen. Maar er zijn maar weinig schapen die dat nog durven doen. Overal in de wei staan camera’s op de hekken die observeren of iedereen wel  de juiste kant op loopt. En het beste is om niet al te veel te mekkeren.

Maak het verhaaltje zelf af en kleur de plaatjes…

Willem en Maxima kleinZodra je aangeeft republikein te zijn moet je eerst uitleggen dat dit pertinent niet betekent dat je tot christelijk rechts bent bekeerd, voor ongecontroleerd wapenbezit bent en tegen abortus – want de republikeinen aan de andere kant van de plas hebben de inhoud van het woord op zijn allerzachtst gezegd een beetje bezoedeld. Daarna is het standaard antwoord dat een president ook veel geld kost. Dat kun je afdoen met één woord: Balkenendenorm. Want waarom zou een president zich daar niet aan moeten houden? De Amerikaanse president verdiend anderhalf maal de balkenendennorm, maar heeft ook tweehonderd keer zoveel mensen onder zich en kan theoretisch nog steeds met één druk op de knop de wereld vernietigen. Daarmee vergeleken zou die €228.599 voor een president der Nederlanden nog best een vorstelijke beloning zijn.

Mijn grootste bezwaar tegen de monarchie is ook in één woord samen te vatten: erfopvolging. Het griezelige van erfopvolging is dat het altijd tot huwelijken tussen mensen die ook van Koninklijke huize waren heeft geleid en daardoor vertonen alle Europese koningshuizen sporen van inteelt . Wat dat betreft was de keuze van W.A. voor Maxima wel een goede want dat geeft de Oranje genenpoel wat lucht en minder kans op mongooltjes op de troon. Maar helaas is de hele Oranje familie uit een nogal bedenkelijke genenpoel samengesteld. Een genenpoel waar halve en hele nazi’s een wel erg groot stempel op drukken. Zowel vader als grootvader van Oranje had een verleden waar menig na de oorlog geboren Nederlands jochie op het schoolplein wat over uit te leggen zou hebben gehad, maar Willem kwam er mee weg. Opa mag dan op tijd naar de goede kant zijn overgelopen, maar dat is dan ook het kenmerk van de opportunist die hij was. Dat Maxima’s vader op zijn beurt een Argentijnse versie van ‘wir haben es nicht gewusst’ moest prevelen was voor de Oranjes daarom lekker herkenbaar. Pappie Zorreguita mag er volgende week niet bij zijn als milde straf voor zijn deelname aan een nazi regime. Hij mag niet naar een feestje voor een misdaad waarvoor ex politici minimaal twintig jaar de cel in horen te draaien.

Maar bottomline is dat leiderschap behoort toe te komen aan de meest geschikte persoon en het is aan het volk om die te kiezen. Dat het volk soms domme of rare keuzes maakt doet daar niets aan af.

Koninkrijken zijn zonder uitzondering door middel van bruut geweld tot stand gekomen en zijn intussen in de meeste landen na ook weer grote bloedoffers afgeschaft. De monarchie is een middeleeuws instituut en we zouden ons als nuchtere Hollanders moeten schamen dat we dit belachelijke ouderwetse sprookje in stand houden.

Ik dook van de week een beetje in de vaderlandse geschiedenis en kwam tot een paar ontluisterende conclusies. (lees dit blog! Herstel de republiek) De geschiedenislessen die ik als kind over ons Koningshuis voorgeschoteld kreeg zaten vol propaganda en wezenlijke feiten werden mij onthouden. Zo blijkt dat het huis van Oranje tijdens de Franse overheersing afstand te hebben gedaan van al hun rechten op de troon en in Duitsland in retraite te zijn gegaan. Op school leerde je dat een kleine minderheid die zich patriotten noemde met de Fransen collaboreerde en dat Koningsgezinden zich met hand en tand verzetten tegen Napoleon en zijn trawanten. In werkelijkheid omarmde de overgrote meerderheid van ons volk de nieuwe orde die de Franse revolutie met zich meebracht. We behielden niet voor niets, ook nadat Napoleon was verslagen, de rood wit blauwe vlag en veel van de door hem ingevoerde wetten. Logisch want die waren modern en stonden later o.a. model voor bijvoorbeeld de Amerikaanse grondwet. Opmerkelijk is dat de Nederlands wetten, die wij tijdens onze gouden eeuw voerden toen dit land een trotse republiek was, weer als inspiratie voor Franse en Amerikaanse wetten dienden. De Engelsen hielden als overwinnaars van de oorlogen tegen Napoleon echter krampachtig vast aan de monarchie en brachten de Oranjes terug op de troon.

Maar ook in de recente geschiedenis vind je voldoende argumenten om de monarchie nu eindelijk eens op te heffen. De economische crisis is momenteel bijna net zo diep als die in 1980 toen Beatrix de troon besteeg. Er zijn in absolute getallen zelfs meer werkelozen dan toen! Maar ook nu gaan we een prestigieus miljoenenfeestje vieren en worden de Oranjes gepresenteerd als de lijm waar deze natie door bijeengehouden wordt.

Inderdaad is het moeilijk om in de huidige lichting politici een lichtend voorbeeld van een groot leider te vinden die presidentiële kenmerken draagt. Maar heeft prins Pils die dan wel? En die jongen mag alleen een handtekening onder nieuwe wetten  zetten. Beetje dure krabbels, beetje duur symbool.

Een van mijn Facebook vrienden kwam met een mooie oplossing: men beweerd dat 60% van onze bevolking de monarchie op handen draagt. Laat die 60% er dan ook voor betalen! Dat is op een eenvoudige manier te realiseren. Voeg bij de aangifte van de inkomstenbelasting een extra blokje toe waarin gevraagd wordt of u mee wilt betalen aan de extra kosten die het koningshuis met zich meebrengt. Daar vult u ja of nee in. Iedereen die ja in heeft gevuld wordt daarop aangeslagen met het bedrag dat voor het koningshuis per jaar kost gedeeld door het aantal mensen dat aangegeven heeft voor deze kosten op te willen draaien.

Op deze manier de mensen die in sprookjes willen blijven geloven hun gang blijven gaan zonder dat anderen daarvoor moeten dokken.  Geef die Oranjeklanten ook maar meteen een apart TV kanaal met Oranjenieuws zodat het volwassen deel der natie verschoond blijft van onzinnig nieuws over het Koningshuis. Dan kan Willem voortaan ongestoord huizen in Mozambique kopen, op jacht gaan en gaan skiën waar ie maar wil, zonder dat mijn geld en kostbare tijd daaraan verspild wordt.

En als dank voorziet de belastingdienst deze mensen allemaal per ommegaande post van een mooi oranje knuffelleeuwtje en een kaartje voor de onvermijdelijke van den Ende musical ‘het Koningsmeisje’.

%d bloggers liken dit: