Navigatie overslaan

Category Archives: algemeen

ImageIk las een paar jaar geleden ergens wat er zou gebeuren als er ooit een tijdmachine uitgevonden zou worden en iemand vanuit de middeleeuwen naar de tegenwoordige tijd geflitst zou worden. De desbetreffende persoon zou krankzinnig worden van het bombardement van beelden en indrukken die hij te verwerken zou krijgen.

Zou het dus een soort zelfverdedigingsmechanisme kunnen zijn dat mensen alles het liefst saai en voorspelbaar houden?

Waar zijn de muzikanten gebleven die zichzelf keer op keer heruitvinden?  Bands die bij elke nieuwe release anders klonken dan ze eerder deden. Je wist nooit of je de nieuwe richting die ze insloegen leuk zou gaan vinden en vaak moest je lang wennen voordat je de nieuw gekozen koers begon te appreciëren. Maar dat soort artiesten maakten wel de platen die je 30 jaar later nog steeds graag draait.

Tegenwoordig maken de meeste bands gemakkelijk tien keer een album dat bijna identiek is aan zijn voorgangers. En daar hoeven ze niet eens mainstream voor te zijn; ook bij punk en metal is het schering en inslag. Verder kiest de industrie bewust voor de one hit wonders en liefst hebben ze ook nog covers als hits; dat is het aller veiligst.

De meest flagrante vorm van ‘meer van hetzelfde’ is wel de blockbuster die al jaren het mainstream film wereldje domineert. Batman, X-men, Spiderman. Allemaal hetzelfde. Allemaal zielige gefrustreerde Amerikaanse  fantasie en karakterloze striphelden die met digitale effecten opgepompt worden en acteren in videoclips van anderhalf uur met flutscenario’s die vol zitten met eindeloze achtervolgingsscènes; beelden diarree.

Met de literatuur gaat het precies dezelfde kant uit want ook uitgeverijen zijn steeds meer afhankelijk van verkoopcijfers. Dus worden we overspoeld met damesporno (als je SM geil denkt te vinden moet je markies de Sade eens lezen, dat zijn de originele zieke SM fantasieën en daarna weet je hoe verwaterd dat 50 tinten grijs gezeik is) en verder kookboeken en zelfhulpboeken (eerst lees je hoe je lekker kookt en daarna hoe je weer van extra kilo’s afkomt).

Waar komt dat meer van hetzelfde gedoe toch vandaan? Uit de reclame natuurlijk! Daar bedienen ze zich al sinds jaar en dag van het principe dat meer van hetzelfde de verkoop van producten goed doet.

Er zijn ‘nieuwe methoden’ ontwikkeld om reclame toe te snijden op de individuele consument. Op deze manier  kunnen ze nog effectiever meer van hetzelfde door je strot drukken. Ik durf nauwelijks nog ‘like’ knoppen op mijn Facebook account in te drukken, wetende dat het nooit lang kan duren voordat ze het systeem daar perfectioneren en je daadwerkelijk dood gaan gooien met precies op maat gemaakte reclame. Het is alsof je Medusa in het gezicht kijkt; extreme aderverkalking wordt je deel.

Als je bij Bol.com een Sciencefiction film besteld krijg je prompt een lijst toegestuurd met nog een stuk of 20 andere SF films die je gewoon móet zien!

Bij muziek is dat nog erger; al die zogenaamd slimme sites die zodra ze een vage hint krijgen over je smaak je dood gaan gooien met suggesties voor meer uit precies dezelfde hoek. Geen wonder dat muziek tegenwoordig bol staat van retro shit.

O, lust je graag griesmeelpap? Daar hebben we nog wat variaties op: griesmeel met amandelen, yummie, griesmeel met gekonfijte vruchtjes, griesmeel zonder suikers die toch zoet smaakt, biologische griesmeel, griesmeel dat niet klontert, griesmeel waar je van af gaat vallen. Mondje open, hier komt nog meer.

Meer van hetzelfde willen is menselijk, maar tegelijk is tegelijk onwenselijk. Zodra handige marketing jongens op die zo menselijke trekjes inspringen en er een ijzeren wet van maken dat iedereen behoefte heeft aan meer van hetzelfde, komt cultuur al snel volledig tot stilstand.

Goede kunst, of het nou muziek, beeldende kunst, literatuur, film of theater is, prikkelt de zintuigen en die prikkeling hoeft per se niet prettig en comfortabel te zijn. Bekende (denk)beelden en geluiden stellen je gerust, maar je raakt er ook van in een cultureel coma.

Als die reclame jongens niet van die fantasieloze derderangs creatievelingen waren hadden ze een systeem verzonnen dat precies tegenovergesteld werkt. Dan zou je op basis van wat je eerder kocht juist aangeboden krijgen wat je nog nooit eerder had gezien, gehoord of gelezen. Maar dat is een veel te ingewikkelde gedachte voor de moderne mad men.

Advertenties

happy hour addGisteren las ik in de krant dat de gemeente Rotterdam de happy hours in cafés gaat verbieden. De zoveelste maatregel die het uitbaten van een horeca-etablissement in deze stad moet ontmoedigen, maar verder niet meer dan een symboolfunctie heeft. Stomdronken lui die uit de kroeg komen rollen mogen dan inderdaad geen prettig gezelschap zijn, maar ik zie eigenlijk alleen met oud en nieuw nog bosjes mensen dronken over straat gaan. Genoeg eikels te zien in het weekend hoor, daar niet van, maar meestal zijn ze gevaarlijk nuchter of zijn ze ver na sluitingstijd van de kroegen op weg naar huis nadat ze zich bij vrienden thuis vol hebben laten lopen.

Happy hours vinden meestal plaats op uren dat je tegenwoordig nog geen hond in de kroeg tegen komt; tussen 5 en 7 uur ’s avonds. Vroeger waren dit juist de tijden dat de kroegen vol zaten, maar mensen die na het werk een afzakkertje gaan halen zijn een zeldzaam soort geworden. Maar dat betekent niet dat de goegemeente de alcohol laat staan want tegenwoordig drinkt men thuis, uit het zicht laaft men zich aan de goedkope alcohol uit de supermarkt. Huiselijk geweld komt steeds vaker voor; big surprise, hoe zou dat nou komen?

Tijdens happy hours is bier in de kroeg iets goedkoper, maar nog altijd minimaal 3x duurder dan de halve liters van het AH huismerk a 45 cent. Zakt men op die uren massaal af naar de kroeg? Dacht het toch niet…

En dat er juist voordelen aan drinken in een openbare gelegenheid zitten ziet de gemeente geheel over het hoofd. Een kroeg waar je door een professionele kroegbaas en zijn personeel wordt bediend stopt met schenken zodra je iets te opzichtig kachel wordt. Daarbij heb je, hopelijk voor jou tenminste, altijd vrienden en kennissen om je heen staan. En aangezien het tegenwoordig alleen nog in wel heel kleine, en zeer asociale, kringen nog van deze tijd is om iemand aan te moedigen zich ongans te zuipen zullen die jou ook afremmen als je achter elkaar kopstootjes naar binnen loopt te werken. Als je een beetje goede vrienden hebt zullen die gaan vragen waarom je vergetelheid in de drank zoekt en wellicht zal je zachtjes wenend van de problemen met de eega vertellen en je hart luchten waardoor een gewelddadige scene bij jouw thuis misschien nog voorkomen wordt ook. drankkeet

Misschien is het voor onze geheelonthoudende burgervader moeilijk voor te stellen maar zolang het nuttigen van alcohol in een sociale omgeving plaats vind worden veel moeilijkheden die met dronkenschap samenhangen voorkomen.

Tegelijk is er een ander soort dranklokaal, vooral onder minderjarigen, erg populair: de drankkeet. Daar wordt het goedkope bier uit de supermarkt met wagonladingen binnen gebracht. Daar worden jochies van amper zestien wel aangemoedigd om zich tot in coma klem te zuipen. Uit het zicht van een kroegbaas…

Dees_RitalinOp een dag als deze ben ik blij dat ik geen gezin heb.  Ik dank daarbij God ook nog eens op mijn knieën dat ik mijn jeugd in de glorieuze jaren zestig,  zeventig en tachtig heb mogen doorbrengen. Je zou maar in deze tijd jong zijn; ik heb echt diep medelijden met de teenagers van tegenwoordig.

De jeugd van tegenwoordig wordt opgevoed door ouders die over het algemeen net zou oud zijn als grootouders in mijn tijd.  De overbezorgde opa’s en oma’s brengen hun kroost met de auto naar school. Fietsen is te gevaarlijk, niet alleen vanwege het verkeer, maar omdat zich op elke straathoek pedofielen verzamelen op jacht naar snotneuzen, het liefst jonger dan acht jaar en precies uitgedost met die mooie rode krullen die jouw zoontje ook heeft. Zo raakt ook jouw kroost vanaf hun geboorte eraan gewend een privé chauffeur te hebben.

Als ik het sociale leven van een moderne tiener alleen al zie, raak ik in de stress; de hele dag gaat de telefoon, SMS, whtsapp, twitter, facebook. En dat gaat zo 24 uur per etmaal door. Wil je een tiener helemaal in paniek brengen? Pik z’n smartphone; daarmee ontdoe je hem/haar van zijn/haar hele leven. Wat hebben ze nog over als ze het nergens over kunnen hebben: “OMG hoe sletterig kan je zijn?”

Maar verder mogen ze helemaal niks: waaghalzerij is er niet meer bij. Vroeger zag je de jeugd de meest waanzinnige dingen doen. Tegenwoordig krijg je ze met geen stok meer een boom in. Aangescherpte takken als zwaard gebruiken dat is domweg verboden, net als alle andere speelgoedwapens. Eén keer misprikken en ze verliezen beide ogen. Daarbij geef je je kinderen na dat gedoe in de Columbine highschool natuurlijk nog geen klapperpistool meer.

De helft van de jongeren loopt tegenwoordig als zombies rond; verdoofd door medicijnen. De een heeft ADHD, want die is te druk, en de ander heeft een autistische aandoening, want die speelt teveel in zijn eentje. Als ik zelf in deze tijd op had moeten groeien was ik door mijn dokter waarschijnlijk autistisch verklaard omdat ik urenlang met soldaatjes bezig kon zijn. Mijn zusje zou daarentegen ADHD aan haar broek hebben gekregen want die was veel te actief en speelde altijd buiten.

De jeugd wordt steeds braver; er zit geen enkele spunk meer in. Over het algemeen zijn het makke schapen; waarschijnlijk zijn ze doodsbang gemaakt voor gedwongen medicatie. Rebellerende jongeren zijn echter hard nodig; dat zijn de gangmakers. De gasten die rare ideeën hebben en anderen meeslepen om die ideeën uitgevoerd te krijgen. Die trekken ook anderen mee in protesten tegen noem het maar op. Er is in deze tijd zoveel om tegen  te ageren, maar er gebeurd helemaal niks, nada.

Zie ze zich netjes in een rij opstellen voor de supermarkt omdat de AH niet meer dan vijf scholieren tegelijk wil toelaten. Wordt het met teveel jongeren in de zaak onoverzichtelijk, gaan er schappen om, of wordt de hele zooi leeggeroofd? Welnee; ze praten misschien wat hard en opgewonden, maar daar blijft het bij. Maar jongeren mogen de shopping expierence van serieuze klanten, die meer dan een zak chips kopen, natuurlijk niet gaan verstoren. Supermarkten die jongeren van mijn generatie zo probeerden te behandelen kregen een boycot aan hun broek. Het kwam trouwens niet eens bij ons op om onze lunch in de supermarkt te halen; wij besteden ons geld liever aan platen en uitgaan. Maar de jeugd van tegenwoordig krijgt lunchgeld mee omdat Pa en Ma in hun tweeverdienerschap natuurlijk geen tijd hebben om ’s ochtend effe een boterhammetje te smeren. En je hoeft van de kids ook niet te verwachten dat ze zelf een boterham kunnen maken om mee te nemen; die zijn ’s ochtend nog veel te suf om na te denken na de dubbele dosis die ze voor het slapen moesten slikken.

Ouders van nu zijn ook  al zo lekker dubbel: aan de ene kant wordt hun kroost vanaf hun geboorte gepamperd met alles wat hun hartje maar begeerd, maar aan de andere kant wordt van de kids verwacht dat ze met alles goed presteren. Dat begint al met een ‘de mooiste baby ‘ competitie als ze krap drie maanden oud zijn. Een eindigt met de “bachelor most likely to succeed” wedstrijd bij hun eindexamen.

Jong zijn is tegenwoordig geen pretje, dus geef ze maar een mooie peen vandaag; nee, in hun mond en niet in hun achterste!!

Gisteren werd duidelijk dat het nieuwe regeerakkoord niet alleen de middenklasse aan de bedelstaf gaat brengen, maar ook dat een van de favoriete tijdsbestedingen  van ‘de kurk waar de economie op draait’ harde klappen gaat krijgen. De meest favoriete bezigheid van de Nederlandse middenklasser is natuurlijk hard werken, maar met stip op nummer twee staat nog altijd TV kijken.

De publieke omroep gaat zowat wegbezuinigd worden. Nu is de staatsgesteunde TV al lang geleden op een zelfmoordmissie gestuurd want 90% van de programmering bij de 3 publieke kanalen is inwisselbaar geworden met het aanbod van de commerciële omroepen. Ze maken precies dezelfde programma’s.  Het aanbod bestaat tegenwoordig vooral uit reality crap en spelletjus.

Maar vorige week hoorde ik over die plannen van Mars One. Het idee is dus om een bemande missie naar Mars te financieren door er een TV show ala Big Brother van te maken. Er schijnen al meer dan 1000 vrijwilligers gevonden te zijn die de reis willen maken; er is blijkbaar een enorm potentieel van mensen die er echt alles voor over hebben om op TV te komen..

Om te beginnen krijgen we een selectieprocedure die tien jaar lang mag duren want de raket zal niet voor 2023 kunnen vertrekken. De benodigde 6 miljard dollar om de missie te financieren halen ze in die periode op hun sloffen binnen.. Kijk maar eens wat één seizoen Big Brother opbracht. Daarbij gaat deze show geheid wereldwijd. Zelfs in landen als Noord Korea kunnen ze er domweg niet omheen.

Eerst dacht ik, zoals zo velen,  aan een verlate 1 april grap en ik werd niet warm of koud van het hele idee. Maar toen las ik dat de uitverkoren bemanning nooit meer terug naar de aarde zou kunnen keren en begon ik mogelijkheden te zien.

Het idee dat er minimaal 10 sukkels naar Mars vertrekken om nooit meer terug te komen is op zichzelf al best aantrekkelijk, maar het kan nog veel beter; laat de kijkers vrijelijk uitverkorenen voor die reis nomineren. Het is toch nog veel leuker als er mensen mee moeten die niet mee willen? Bedenk je eens wat een mooie TV dat oplevert? Vol hoop openen ze de deur, omdat ze eerst even denken dat ze de postcodeloterij hebben gewonnen, want we sturen onze Gaston Starreveld! En dan komt de aap opeens uit de mouw: “we komen u een enkele reis naar Mars aanbieden!”

Ze zouden ook twee missies kunnen  sturen; een met populaire aardbewoners die het programma ‘The  Idols of Mars’ gaan winnen en een tweede, afzonderlijk afgeschoten Raket gevuld met the scum of the earth. En laat ze het daar dan lekker uitknokken. Oorlogs TV zonder collateral damage.

Zo zouden ze het hele land mooi kunnen opschonen. Stuur Robert M. mee en Holleeder, en waarom niet het complete Europese parlement, alle illegalen, alle blowers, alle verkeersovertreders, alle werkelozen? Bent u niet benieuwd wie er tot de meest gehate aardbewoners blijken te behoren?

En we komen in één klap van het merendeel van de BN’ers af, omdat die al hossend met de Raket vol populaire aardbewoners mee gaan. Als dat geen win-win situatie is weet ik het niet meer….

Maar alle gekheid op een stokje: stuur alle zender coördinatoren maar naar Mars en laat de enige goede programma’s die er nog op de publieke zenders te vinden zijn behouden blijven; de documentaires van Tegenlicht, Holland doc en Document.

De TV is een karikatuur van zichzelf aan het worden; het is echt verworden tot een medium dat bedoeld is om mensen dom te houden.

Ik moet toegeven dat ik dol ben op TV kijken. Dat is raar want zoals iedereen weet is er via de buis niks meer te zien wat nog de moeite waard is. Bijna niks dan. Dus kijk ik tegenwoordig naar bijna niks. Vroeger stond de TV bij mij van zes tot 12 uur aan; tegenwoordig nog steeds maar zit ik achter mijn computer en ga ik alleen even kijken als er een doelpunt valt.

Ik heb gelukkig zo’n kastje waarmee ik digitaal TV kijk. Op dat kastje kan je de favoriete zenders instellen. De RTL’s en SBS’en zijn er dus meteen vanaf gepleurd want ik krijg graag film, maar niet als zo’n film twee keer zolang duurt omdat er tussendoor bij elkaar een uur reclame over me uitgekotst moet worden. Ik HAAT reclames. Zelfs reclames die de eerste keer dat je ze ziet grappig overkomen. Als iemand je op dezelfde avond 10x keer dezelfde mop verteld, nodig je de desbetreffende persoon toch ook nooit meer uit?

Het grootste probleem dat ik met TV heb is dat er steeds vaker dingen behandeld worden die ik allang weet. Of die ik gewoonweg niet WIL weten. Ik wil helemaal niet weten wat Frans Bauer bij de zigeuners doet. Ik wil niet weten hoe gezellig de TROS het op het plein maakt. Het interesseert me geen hol wie 1 tegen honderd wint. Het maakt me niks uit wat de zoveelste derderangs BN’er over wat dan ook vindt van wat dan ook bij DWDD en dat minuutje muziek mogen ze ook in hun reet steken; hele nummers or bust!

Maar ik zoek dus tegenwoordig elders naar programma’s die me wel over zaken weten in te lichten die ik nog niet weet. Ik heb een onstilbare honger naar kennis, en het maakt we niks uit wat voor kennis. Maar ik heb geen zin om de hele dag over het web te surfen. Ik zit al genoeg achter dat kreng van een computer. Dus kijk ik vooral naar TV documentaires. Natuurdocu’s als ze tenminste niet alweer over alleen leeuwen gaan, want hoe die leven weet ik zo langzamerhand wel. Politiek; zolang het niet over Nederland gaat, want daar lees in online al meer dan genoeg over . Daarnaast wil ik die hoofden van Mark Rutte en Diederik Samson liever helemaal nooit meer zien.

Het maakt me eigenlijk niet eens zoveel uit wat voor kennis er opgedist wordt. Ik vreet echt alles; van hoe je een gat in de muur boort tot kwantum mechanica. Dus bij mij staat bijna de hele avond alleen The History channel of Discovery aan. Want ik kijk graag naar programma’s waar mensen laten zien wat ze allemaal kunnen i.p.v. naar programma’s waar BN’ers ouwehoeren over zaken waar ze geen verstand van hebben.  Ik vind shows als Pawn Stars leuk; daar zie je de meest bizarre antieke voorwerpen uit een tijd dat mensen nog wat met hun handen konden maken de revue passeren, en een pandjesbaas je laat zien hoe je over prijzen onderhandeld. Of American Restauration waar iemand laat zien hoe ze zulke voorwerpen in hun oude glorie restaureren . Of American Pickers; waar twee gasten zulke voorwerpen opscharrelen en Storage wars en Whale wars en alles over de tweede wereldoorlog of wat voor oorlog dan ook.  Any war will do…

Op de publieke omroep kijk ik bijna alleen naar het journaal. Soms zelfs meerdere keren op verschillende zenders. Dat is soms verhelderend, zeker als je daarna het internet als factchecker erbij neemt. We worden nogal eens bij de neus genomen. Of het journaal of het internet dat doet laat ik in het midden. Vorige week liet het journaal een item zien over een demonstratie in Madrid en beweerde dat er hooguit een paar honderd mensen op de been waren. Op het internet zag je echter filmpjes waarin duizenden demonstranten het parlement omsingelden. Heel soms kan er bewezen worden dat het journaal je verhaaltjes opdist die de regering en Brussel beter uitkomen. Daar slaan de rillingen wel even van over je rug, maar eigenlijk wist ik dat ook allang. En sinds wanneer moet het nieuws op een eenvoudige manier gebracht worden? Is dat om te zorgen dat de lezers van de Telegraaf en het AD het ook kunnen begrijpen?

Ik ben bang dat het gemiddelde IQ van de Hollander angstwekkend snel daalt, dankzij zowel de publieke als de commerciële omroepen. Maar ik kan er heel erg slecht tegen om door TV makers als een domme idioot behandeld te worden.

De beste straf voor de domme idioten in dit land is ze TV-programma’s  laten zien waar ze geen moer van begrijpen. Hopelijk wordt bij sommigen van die idioten de hersenschors net een klein beetje gekieteld zodat hun devolutie wat minder snel plaatsvindt. Als je dat elitair vindt: my ass!!

En de politicus die dat systeem van zendercoördinatoren heeft bedacht moeten ze aan z’n ballen opgehangen een hele avond naar Paul de Leeuw laten kijken.

deze muzikant komt niet in het verhaal voor

Een straatmuzikant heeft bezit genomen van een plekje naast de ingang van mijn buurtsuper; een ouwe junk die het bestaan als draaideurcrimineel waarschijnlijk zat was, en helaas net iets te vaak van vrienden had gehoord dat hij zo leuk kan spelen…  Hij speelt en zingt echt verschrikkelijk slecht, zijn Engels klinkt alsof hij in het Rotterdams iets brabbelt, maar hij zingt wel heel hard, dat moet ik hem nageven. Maar dat is nog niet het ergste. Hij zingt oude hits, vooral classic rock en die blijven, ondanks het slechte spel, in mijn hoofd hangen. Ik ben zo iemand die zo snel mogelijk en het liefst met de handen over mijn oren langs dit soort figuren snelt. Niet dat ik zo’n junk een eerlijke nering misgun, maar ik kan gewoon niet tegen slecht uitgevoerde muziek, en duurt het bij mij soms uren voordat ik zo’n oorwurm uit mijn brein hen weten te jagen. De enige manier waarop dat lukt is een uur Slayer op het hoogste volume en dat trekken mijn buren weer niet.

Het duurt, vanwege de abominabele uitvoeringen altijd even voordat ik het nummer dat hij kweelt herken. Dus probeer ik elke keer snel binnen te zijn want zodra de schuifdeur dichtklapt hoor ik hem niet meer en ben ik veilig. Maar vaak lukt dat net niet.  De eerste keer dat ik hem zag speelde hij Hotel California; op zijn zachtst gezegd al niet een van mijn favoriete nummers, maar ook een die erger dan erg klinkt als je het ook nog eens met een onvaste stem gaat jengelen.

Ik dacht eerst dat het een nogal bezig mannetje was omdat hij er werkelijk de hele openingtijd daar aan het spelen is. Pas nadat ik vier keer met een oorwurm thuis kwam en ik me echt aan hem begon te ergeren besloot ik die zakkenwasser eens aan een nadere inspectie te onderwerpen. Bij die nadere inspecties bleek dat het om twee muzikanten gaat die elkaar afwisselen. Een begrijpelijke vergissing want qua speelstijl en uiterlijk zijn ze inwisselbaar. Waarschijnlijk zijn het broers, want ze lijken als twee druppels water op elkaar. Op andere tijden boodschappen gaan doen hielp dus niet dus er moesten meer drastische maatregelen volgen. Ik ben niet zo van fysiek of verbaal geweld, maar ik kreeg een ingeving.

Ik kocht in de super een kladblok en een pen, sloop tegelijk met een klas lawaaiige scholieren de deur uit, maakte een cirkeltje rond de bloemenkiosk en liep op het inmiddels ‘heart of gold’ van Neil Young verkrachtende heerschap af (ook al zo’n nummer dat zelfs in de originele versie tenenkrommend is, maar natuurlijk wel blijft hangen). Om zijn aandacht te trekken wierp ik een muntje van 50 cent in zijn bekertje. Hij stopte even om te bedanken; wat ook al zo’n ergerlijke gewoonte is, want hij hakkelde die bedankjes dus tussen de nummers door en probeert na elke uitgebreide dankbetuiging de draad weer op te pakken. Daarvoor moet je kunnen tellen dus dat lukt hem niet. Er duiken daarom steeds van die vreemde pauzes in zijn nummers op die het hele geval nog honderd maal ergerlijker maken.

Maar ik maakte van dit moment gebruik om wat vragen te stellen en hopend op meer geld van mijn kant ging de muzikant er gretig op in. ‘Doe je dit al lang?’ was vraag een. ‘Ik speel al zeker tien jaar’,  blufte de junk.’ Een mooie tweede vraag had geweest waarom hij dan een nummer als ‘blowin in the wind’ nog steeds niet kon uitvoeren, maar ik had op dit antwoord gehoopt dus ik kwam met een andere vraag:  ‘En je speelt alleen bekende nummers en geen eigen werk?’  Hij gaf toe dat hij dat wel geprobeerd had maar dat hij helemaal niks verdiende als hij zijn zelfgemaakte nummers speelde. Dat geloofde ik nou meteen. ‘En je speelt wel acht uur per dag ofzo?’, ’Bijna een complete werkdag?’ Gretig beaamde de muzikant dit want zo liet hij toch maar even mooi zien dat hij samen met zijn broer echt hard voor zijn geld werkte. ‘En hoeveel dagen per jaar?  ‘Oh wel 300 dagen; ik speel alleen niet bij extreme koude.’‘OK’, zei ik en ik  begon driftig in mijn kladboek te schrijven en te rekenen. ‘Ik werk voor de BUMA, covers spelen kost tien eurocent per minuut, dat is 60x 8 uur = 48 euro per dag x 300 dagen x tien jaar. Buma krijgt dus nog een slordige €144.000 van jullie. De muzikant was al weg.

Nu moet ik een manier verzinnen om de muziekinstallatie van de super te saboteren voordat ik straks tot eind december met in mijn hoofd wurmende Sinterklaas en kerstliedjes moet rondlopen.

Ooit werd me op de lagere school met het volgende verhaaltje uitgelegd wat kapitalisme inhield:

Er was eens een stam van primitieve mensen die van de visvangst leefden. Nu was vissen vangen nog best een lastig karwei. De mensen visten met lijnen en haken. Het kostte veel moeite om elke dag genoeg vis te vangen om iedereen te voeden. Op een dag vond iemand, laten we hem Jan noemen, het visnet uit.  Jan probeerde het net uit en kwam binnen een paar uur met een flinke vangst thuis. Hiermee werd vissen vangen opeens een stuk eenvoudiger. Prachtig voor de stam zou je denken. Maar er gebeurde iets opmerkelijks; Jan was namelijk een slimme jongen.  Jan ging zich toeleggen op netten maken. Waarschijnlijk op een plaats waar niemand zijn kunsten kon afkijken. De gemaakte netten gaf hij eerst aan zijn stamgenoten in ruil voor een deel van de visvangst. Later werd hij nog slimmer en leerde hij een paar stamgenoten hoe ze netten konden maken en hoefde hij helemaal niets meer te doen omdat de hij van al deze ingewijden weer een deel van de opbrengst kreeg. Zo werd Jan een rijk en gevierd man in de stam.

In de angstdromen van een liberaal was het verhaaltje anders afgelopen: Jan kreeg flink op zijn lazer van het stamhoofd die het hem verbood zich op deze manier aan werk te onttrekken. Als Jan echt zo slim was moest hij dat maar bewijzen door nog meer slimme uitvindingen te gaan doen. Jan probeerde van alles, maar onder dwang lukte het hem niet om nog meer leuks te verzinnen. Niet lang daarna verliet Jan de stam en haakte aan bij de bewoners van de overkant van de rivier. Daar herhaalde dit scenario zich.

En in de dromen van een Machiavellist zou deze stam zich waarschijnlijk hebben toegelegd op het maken van nieuwe wapens en daarmee de omringende stammen aan zich hebben onderworpen.

Ik denk echter dat dit verhaal in realiteit wellicht een beter verloop gehad zou hebben. Bij de presentatie van zijn visnet riep de stam: “wow, look at the brains on Jan!” De extra vis die zonder noemenswaardige moeite was gevangen ging de barbeknoei op en iedereen at zijn buikje rond maar niet zonder Jan eerst nog wat egostrelingen te geven. Jan stond vanaf die dag in hoog aanzien. Andere stamleden konden, aangemoedigd door Jan zijn succes en ook omdat ze nu meer tijd voor andere zaken dan visvangst hadden, zich gaan toeleggen op het verzinnen van andere slimmigheden of zich bekwamen in nieuwe ambachten. Ze gingen pottenbakken, hout snijden of land bewerken.  Het kwam niet eens bij Jan op om zijn uitvinding te exploiteren want hij was een gelukkig man en hij vond het geen probleem om dagelijks met zijn stamgenoten een paar uur vis te vangen.

Je mag me een dromer noemen, hoor; schijt aan.

 

Ik heb deze week de nieuwe horeca nota 2012-2016 doorgelezen. Meer dan 100 pagina’s. Genoeg om een paar columns aan te wijden. Hier is de eerste:

Een woord dat opvallend veel in de horecanota voor komt: kwaliteitshoreca. Maar wat wordt er nu precies bedoeld met kwaliteitshoreca ?

De horeca nota 2012-2016 ademt één overduidelijke ambitie: de horeca aan te passen naar de wensen van ‘de zakelijke markt’.  Volgens de gemeentelijke plannen moet de horeca zich meer en meer naar de wensen van één soort klant gaan richten en dat is de yuppie.  De stad moet blijkbaar vol gebouwd worden met grand cafés, bistro’s en restaurants op loopafstand van elke nieuw yuppenflat en ze moeten er gelikt uit zien en bovenal lekker duur zijn.

Nog altijd doet het grote idee-fixe dat er in grote getale hoger opgeleiden naar de stad getrokken kunnen worden als er maar veel (dure) woonruimte naar de smaak van de rijkere klasse neergeplempt wordt en er op elke straathoek een grand café verrijst.

Ga voor de grap eens een paar van die nieuwe yuppenflats langs; bijvoorbeeld die langs de markt bij de Laurenskerk.  Fijne appartementjes van ongeveer €500.000 per stuk. Ongeveer een kwart van die appartementen staat leeg! Dat terwijl er nog altijd een tekort aan betaalbare woonruimte is.

De paragraaf ‘gebiedsgerichte horeca’ klinkt alsof het nodig is bepaalde soorten horeca in bepaalde gebieden te concentreren. Dat doet mij afvragen of het de bedoeling is dat er een soort yuppie enclave wordt gemaakt waar de hoogopgeleide en sophisticated yuppie gezellig onder elkaar kan recreëren, goed bewaakt en voorzien van alle mogelijke luxe.

Maar er is natuurlijk geen yup te vinden die in een stad wil wonen waar het barst van de laagopgeleide hangjongeren. Hangjongeren die overal zichtbaar dreigend aanwezig zijn, lawaai maken bij het uitgaan en winkels gaan plunderen als ze uit een tent gegooid worden. Rotterdam is nog altijd de stad met gemiddeld de jongste bevolking van Nederland. Maar voorzieningen voor jongeren zijn schaars en er meestal alleen op gericht om jongeren op bepaalde plekken te concentreren, in de gaten te houden en te proberen ze ‘manieren’ bij te brengen. Geen wonder dat er onder jongeren weinig enthousiasme voor dat soort projecten is.

Er is in deze nota sprake van een toezichtsmodel op 3 niveaus: basis, middel en aandachtsniveau. Als je het mij vraagt komt dat neer op: niets doen (in de yuppen enclaves), zichtbare politie inzet (daarbuiten) en shoot at will (in de jongerengebieden). Dus zet ergens in een verafgelegen havengebied wat smoezelige tenten neer voor de jeugd. Dan kunnen ze daar dan de hele nacht zoeklichten op richten, wat experimentele drones de boel van bovenaf in de gaten laten houden en politieagenten af en toe wat schietoefeningen laten doen. Uit het zicht en uit het hart (van de stad).

Rotterdam is altijd een working-class stad geweest en de gemeente doet nu alsof we ons daarvoor moeten schamen. In de visie van het huidige stadsbestuur zijn lager opgeleide mensen een risicofactor die allerlei ellende aantrekt: werkloosheid, huiselijk geweld, tienermoeders, maar bovenal overlast. Intussen wordt voor het gemak vergeten dat het juist die laagopgeleiden zijn die ervoor zorgen dat de grote motor van de economie blijft draaien; de Rotterdamse haven. In plaats dat ze trots zijn om het feit dat Rotterdam een arbeidersstad is doen ze er alles aan om van dat imago af te komen en gaan ze blindelings door met voorzieningen scheppen voor hoogopgeleiden, die hier (nog) niet wonen, terwijl de eigen jeugd zich de tandjes verveelt en maar thuis blijft hangen en met een goedkope krat pils tot de volgende generatie (verborgen) alcoholici gevormd wordt.

Deze column verscheen ook op Vers Beton

Je ziet steeds vaker berichten over politiegeweld tegen burgers.

Nu kan je natuurlijk in een pavlov reactie gaan staan roepen dat deze burger om een harde aanpak vroegen door dronken te zijn, te gaan schelden, te fietsen waar het niet mag of door rood te lopen. Maar als we zo gaan beginnen krijg je binnenkort nog de doodstraf voor wildplassen.

Natuurlijk is het zo dat bijna elk incident tegenwoordig meteen op you tube staat, maar wat is daar mis mee? Het is niet verboden om agenten in functie te filmen. Het door de korpsleiding steeds maar weer gebruikte excuus dat de aanleiding tot het gebruikte geweld niet gefilmd werd is tamelijk zwak. Steeds weer zie ik op die filmpjes mensen die door vijf agenten tegen de grond gewerkt zijn, vaak gillend van pijn en dat achteraf ook nog voor akkevietjes van niks. Akkevietjes die erop neerkomen dat er ‘bevelen van Oom of Tante agent niet opgevolgd werden’,  waarna er geen andere oplossing was dan de ongehoorzame burger tegen de grond te werken.

Wat is er met de politie gebeurd? Het lijkt erop dat agenten tegenwoordig stokstijf van de adrenaline de straat op gaan. “It’s a jungle out there!”  Bij het minste geringste opstootje komen ze met acht wagens en in vol ornaat compleet met kogelvrije vesten. Alsof burgers tegenwoordig standaard met grof geweld, en liefst met vuurwapens, de Hermandad opwachten. Natuurlijk zijn mensen vaak opgefokt door alcohol en drugs en daardoor moeilijk in toom te houden. Maar is dat tegenwoordig erger dan pakweg 20 jaar geleden? Ik vraag het me af.

De burger is over het algemeen wel veel mondiger geworden en niet van zins om klakkeloos orders op te volgen. Het is nu eenmaal zo dat moderne jongeren opgegroeid zijn in een onderhandelingscultuur. Als een gezagsdrager dus een bepaald gedrag van iemand verlangd zal hij/zij het waarom daarachter eerst uit moeten leggen voordat er orders opgevolgd worden. Ouders en leraren zijn daar intussen aardig bedreven in geraakt.

Het is opvallend dat het juist de politie, die in deze maatschappij een geweldsmonopolie heeft, het niet lukt om in deze maatschappelijke trend mee te gaan. En dat is vreemd want ik herinner me tijden dat de politie juist erg goed was in de-escalerende activiteiten. Twintig jaar geleden werd er op straat heel wat afgepraat en mede daarom ook een stuk minder geweld gebruikt. Het was destijds erg ongebruikelijk dat de politie geweld inzette voordat er door anderen geweld gebruikt werd. Tegenwoordig is het niet stipt en direct opvolgen van een bevel al genoeg om tegen de grond gewerkt te worden.

Het lijkt er heel sterk op dat er, als reactie op de law and order gewauwel van Minister Opstelten, op politiescholen en in de politiekorpsen een beeld van de samenleving wordt geschetst dat op zijn zachtst gezegd nogal vertekend is. Burgers zijn niet meer van goede wil maar moeten met harde hand op hun plaats gezet worden. Nu snap ik er ook helemaal niks van dat sommige mensen  hulpverleners menen te moeten aanvallen. Maar het is wel een teken dat het wantrouwen aan beide kanten heeft toegeslagen; niemand vertrouwd een persoon in uniform nog; die zijn er alleen om te controleren of jij je wel aan de regeltjes houdt. Regeltjes waarvan je als burger vaak niet eens het bestaan vermoedde. Een vriendin van me werd, omdat haar hond een reiger deed opvliegen, door een politieagent erop gewezen dat ze 300 euro boete kon krijgen ‘wegens het opjagen van wild!’

En als je vriendelijk aan een agent(e) vraagt waarom er bijvoorbeeld een straat is afgezet wordt je afgeblaft alsof we opeens in Oost Duitsland ‘befor die Wende’ terecht zijn gekomen.

Is het misschien die Zero-tolerance instelling waardoor de diender vergeet welke zaak hij dient en er bij het minste geringste op los slaat? Zero-tolerance; een doctrine overgewaaid uit het New York van burgemeester Guilliani. In de USA overigens allang weer afgeschaft omdat het daar tot onnodig veel slachtoffers bij zowel politie als burgers leidde, maar hier nog altijd het stokpaardje van onze brombeer van een minister van justitie. Die man verlangd hevig terug naar de jaren vijftig maar ziet niet in dat deze tijd juist om die begrijpende en als brugman pratende diender van de jaren tachtig vraagt.

Ik heb gemengde ervaringen met de politie die er meestal op neer komen dat ze je niet kunnen helpen als je ze nodig hebt: “Sorry meneer maar we kunnen de man die uw vriendin zojuist aangerand heeft en uw kaak verrot sloeg toen u haar wilde ontzetten niet vinden. Nee, we kunnen de twee bruggen die naar dit gedeelte van de stad leiden niet zomaar afzetten en alle kale negers langer dan 1.80 gaan tegenhouden want dat zou racistisch zijn. Ja, Meneer; als die man een punker met groen haar was geweest had dat wel gekund want zo’n  persoon kiest zelf voor zijn uiterlijk.” Dat de persoon in kwestie ervoor koos om midden op de dag in een fietsenhok te proberen mijn vriendin te verkrachten deed daar volgens deze agent niets aan af.

Maar de politie krijgt het wel voor elkaar enorm vervelend aanwezig te zijn als je ze juist niet kan gebruiken: “Meneer u liep door rood en u krijgt van mij een boete van 35 euro. Dat u dit stoplicht kent en wist dat het op het punt stond op groen te gaan doet daar niets aan af.”

Een goede ervaring die ik met de politie heb is met de wijkagent van Rotterdam centrum. Daar had ik als directeur van Exit echt wat aan; de buurtregisseur. Die man kende iedereen in de buurt bij naam en toenaam en bemiddelde in een conflict tussen Exit en een opgefokte buurman die geluidsoverlastklachten had.  Chapeau voor de manier waarop deze man die zaak aanpakte. Hij nodigde beide partijen uit voor een gesprek en wist de betreffende buurman ervan te overtuigen dat hij nu eindelijk eens de, voor de zoveelste keer aangeboden, vervangende woonruimte te accepteren. Daar schijnt de Nederlandse politie zich dan weer in positieve zin te onderscheiden van hun collega’s elders in de wereld. Maar het is wel een overblijfsel uit de goede oude tijd. De goede oude tijd toen agenten nog wat vertrouwen in hun medemensen hadden en dat ook uitstraalden….

Ik stond zo-even in de rij bij de supermarkt. De grootgrutter, je begrijpt welke ik bedoel.

Voor me stond een gozer van een jaar of twintig die alleen een krat bier af wilde rekenen. Hij gaf daarbij ook nog een bon voor statiegeld. Hoogstwaarschijnlijk van een andere krat die hij net ingeleverd had. Hij rekende 9 euro af.

Daarna was het mijn beurt. Voor twee dagen groente, vlees en wat koek en zopie was ik 21 euro kwijt. Onderweg naar huis sloeg ik eens aan het rekenen. 24 pijpjes pils kost je tegenwoordig nog geen 40 cent per stuk. Een stukkie biogroente kost echter het fokking dubbele. What is wrong with this picture?

Je kan de krant niet openslaan of je leest over het problematische drinkgedrag onder jongeren: comazuipen en meer van die uiterst slimme vrijetijdsbestedingen. Voor de vorm staat er bij de kassa van de super dat er geen alcohol aan minderjarigen wordt verkocht. En tegenwoordig ook niet meer aan groepjes die uit zowel minderjarigen als drinkgerechtigden bestaan. Alsof dat de vloed aan bier in de zuipketen tegenhoudt. De boter kun je gratis van de hoofden van de managers van de verschillende supers afschrapen.

Elke uitbater van een kroeg of poppodium klaagt intussen steen en been over de clientèle die steeds later, en steeds verder ingedronken in de zaak verschijnt. Je bent gek als je in deze tijd jezelf in een kroeg vol laat lopen. Dat kost je letterlijk 6 tot 10 keer meer dan wanneer je dat thuis doet en daarna voor de gezelligheid naar een café afzakt. Maar hoe meer dronken idioten in de zaak hoe minder gezellig het wordt. Geen idee hoe lang de horeca de concurrentie vanuit de buurtsuper nog overleeft.

Dat mensen zich de vernieling in willen zuipen, moeten ze uiteindelijk zelf weten. Ik ben niet principieel tegen alcohol ofzo. Ik wou zelfs dat ik wat vaker kon drinken, maar mijn lijf trekt dat momenteel ff niet. (Het waarom daarvan gaat je niks aan, maar het ligt niet aan onverantwoord drinkgedrag in mijn verleden, OK?) Maar wat me wel ongelofelijk tegen de borst stuit, is dat ik voor mijn ubergezonde groenten en mijn andere, voor de maatschappij absoluut onschadelijke, boodschapjes meer moet betalen, omdat meneer de grootgrutter zo nodig bier onder de inkoopsprijs moet verkopen. Het verlies daarop maakt hij immers goed door de prijs van andere producten te verhogen.

Wat een absolute uitwas van de vrije markt is dit!

%d bloggers liken dit: