Skip navigation

Category Archives: muziek

Te veel woorden naar je zin? lees de korte versie op Zinesters

Op het moment dat nieuwe technologie geïntroduceerd wordt verkeert de goegemeente enige tijd in een hoera-stemming en worden er allerlei wereldschokkende verwachtingen aan die nieuwe snufjes geplakt. Dat geldt in hoge mate voor de manier waarop we tegenwoordig muziek tot ons nemen. Maar elke innovatie blijkt nadelen in zich te dragen en vaak wegen die zwaarder dan de voordelen, maar ja “elk voordeel heb z’n nadeel.”
Toen de CD werd geïntroduceerd liep men te juichen over hoeveel beter de geluidskwaliteit zou zijn. CD’s klonken op het eerste gehoor inderdaad erg helder, maar al gauw kwamen veel mensen erachter dat ze ook erg koud klonken en belangrijker nog, een bepaalde magie in de muziek vermoordden. Laat nou precies die tape hiss die analoog opgenomen muziek onvermijdelijk meedraagt ervoor zorgen dat je hersenen die informatie zelf vervormen waardoor je geluiden oppikt die er eigenlijk niet zijn. Je hersens maken er je eigen beeld van dat mooier is dan de som van de opgenomen delen.
Ooit betekende hifi alles voor de bulk van muziekliefhebbers. Je investeerde niet alleen in content maar eerst en vooral in hardware; een goede versterker, platenspeler en dito boxen. In contrast daarmee luisteren verschrikkelijk veel mensen nu via de meest crappy speakers in laptops en smartphones naar hun muziek.
Door de CD werd de lengte van een album opgerekt van ongeveer 45 minuten tot maximaal 80 minuten. Dat de kwaliteit van albums geen goed gedaan gezien de overvloed van nummers, outtakes, inferieure versies die sindsdien als bonus op CD werden gekwakt. Een kok serveert naast de maaltijd toch ook geen half mislukte kliekjes als nagerecht?

Tech
Opslag in bulk maakte het gehaaide publishers mogelijk om hun complete catalogus bij winkelketens aan te bieden. Dat is een van de redenen dat je tegenwoordig bijna overal muziek hoort: in elke winkel, etablissement, café, lift, winkelstraat etc. Muziek waar je niet om hebt gevraagd, maar die je door de strot geduwd wordt omdat muziek een soort magische eigenschap zou hebben die je tot kopen aan zou zetten. Misschien klopt dat een heel klein beetje want ik merk bij mezelf dat ik in ieder geval sneller besluit tot een aanschaf als ik naar een bepaald product op zoek ben. Niet omdat ik die gratis aangeboden muziek zo dig, maar omdat ik zo snel mogelijk de desbetreffende winkel wil verlaten voordat een van die moppies zich in mijn hersenschors weet te nestelen en ik een halve dag in mijn kop blijven doordreinen.
Met de introductie van internet werden er allerlei wilde voorspellingen gedaan over hoe deze technologie naar absolute democratie en de val van de grote media-imperia zou leiden. Nou we hebben gezien wat daarvan terecht is gekomen. Muziek is stukken goedkoper geworden maar ten koste van de artiesten en componisten en niet zozeer van de tycoons; die dicteren nog altijd jouw smaak en dat is logisch want zij zijn degenen met de middelen hun over het algemeen smakeloze wanproducten aan jou als consument (braak, braak) op te dringen. En democratie? Als we zo doorgaan is die binnen tien jaar afgeschaft en vervangen door de Technocratie.

technologyMuziek is voor de gemiddelde consument (braak, braak) een stuk minder van betekenis dan het voor oudere generaties ooit was. Tientallen jaren geleden zorgde muziek nog bijna voor revoluties, werden er oorlogen door gestaakt, rassenscheiding en homohaat mee bestreden en was het één van de wapens waarmee de persoonlijke vrijheid, die iedereen nu zo normaal vindt, af werd gedwongen.
Nu staat er een generatie van navelstaarders in de clubs en op de weides; mensen die over het algemeen alleen nog maar met zichzelf bezig zijn en bijna uit gewoonte ‘meer van hetzelfde’ tot zich nemen in de ijdele hoop ooit bevrediging te vinden.
Gelukkig zijn er nog fanaten, maar dat zijn over het algemeen mensen die ook zelf muziek maken. De rest van de mensheid wordt teveel afgeleid door zijn smartphone om nummers meer dan één keer te willen horen en daardoor komen er steeds minder ‘fans’ die helemaal los gaan op een bepaalde band en of stijl, want bijna iedereen is tegenwoordig een alleseter. Daar is op zichzelf natuurlijk niks mis mee, maar men vergeet te kauwen en slikt het klakkeloos door.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Dat was ooit wel anders, toen was de passie voor of tegen bepaalde muziekstijlen enorm groot. Je kan je nu niet meer voorstellen dat er zoals in de jaren tachtig een beweging was als ‘Disco Sucks.’ Die beweging bewoog MTV ertoe jarenlang dansmuziek te boycotten. Nu heb je EDM, maar blijkbaar er zijn niet genoeg haters die zich daar in voldoende mate over opwinden om er een contrabeweging voor uit de grond te stampen.
Het is een goed teken dat metal de meest beluisterde stijl op Spotify is, maar ga je als metaalliefhebber vooral niet op de borst slaan; muzikaal klinkt het genre al twintig fucking jaar precies hetzelfde.
Metal is verder de spreekwoordelijke uitzondering die de regel bevestigt. De regel waar ik het in dit verband over heb houdt in dat de meeste muziek die tegenwoordig via, radio, tv en festivals aan je opgedrongen wordt domweg zeggingskracht mist. De grotere artiesten hebben een marketing- en media-divisie achter zich staan die ervoor waakt dat er geen al te polariserende taal wordt geuit, want iedereen moet je muziek ‘wel leuk’ vinden. Stel je voor dat je iets zegt wat tegen de opvattingen van bepaalde mensen indruist. Een John Lennon die verklaart dat “The Beatles bij de jeugd bekender zijn dan Jezus” is een uitspraak die je een hedendaagse artiest nimmer zal horen uiten. Als artiesten worden geïnterviewd, luister je naar door een A&R manager voorgekauwde one liners. In de wereld van de populaire muziek is er geen plaats voor oorlog, vluchtelingen, IS, Grexits, oprukkend Neo-liberalisme etc. De wereld staat in de fik maar we komen niet verder dan ‘ik heb drank en drugs’ mee kwelen. Henry Rollins zei ooit: “Am I in the same ‘genre’ as these guys? FUCK ME!”Die vraag zouden veel tekstschrijvers in de Nederhop zich ook eens moeten stellen.

heavy_metal
Maar natuurlijk zit jij wel in een band die een echte mening verkondigd; probleem is: who’s listening anyway: NO-ONE that’s who!* Momenteel is ‘het publiek’ alleen geïnteresseerd in de mening van airheads als Kim Kardashian want die zijn rich & famous en dat is veel leuker en vergt veel minder van je arme uitgeputte hersentjes dan talented & outspoken.
Muziek is emotie: passie, en het is heel erg om te zeggen, maar de passie lijkt momenteel verder weg dan ooit. Emoties laten zich moeilijk in nullen en enen vangen en oppervlakkigheid is tegenwoordig de norm. Op naar betere tijden: say what you mean and say it mean

* Lydia Lunch- dear whores luister en leer:

Advertenties

 festival2

Live muziek ziet men tegenwoordig het liefst in de vorm van een festival. Maar festivals zijn verworden tot ‘muziek terwijl u wacht’. Je staat in de rij voor de entree, want zelfs als het een gratis festival betreft wordt het festivalterrein omheint en moet iedereen (liefst anaal) gevisiteerd worden. Daarna in de rij voor muntjes of betaalkaarten. Dan in de rij voor bier en vervolgens wurm je jezelf door de kudde naar voren en wacht op de volgende band, want het programma loopt nogal eens vertraging op. Vooraan aangekomen maak je een selfie met de band als achtergrond die bewijst dat ‘je er was’ en dan meteen weer terug want, op de diehard fans na, hebben toeschouwers een aandachtsspanne die maar een nummer of twee duurt. Geeft niks want volgend jaar staat precies dezelfde band weer te headlinen.

Na de eerste band op zoek naar het vreet of zuiptentje om afgezet te worden door de horeca-exploitant die zo snel mogelijk zijn investering terug wil verdienen met halfgare eenheidsworst. Uiteindelijk sluit je aan in de rij voor de plee want voor het voorrecht je dure bier legaal uit te pissen moet je tegenwoordig ook al betalen. Vroeger nam je zelf een koeltas bier en broodjes mee, nu mag helemaal niks meer het festivalterrein op, behalve je pinpas.

Het overgrote deel van het publiek bestaat uit klapvee die het geen reet interesseert welke band er op het podium staat. Die zijn er voor de drank, drugs, vreten of het andere geslacht. Hoor je dat soort mensen nog dagen napraten over zo’n festival? Welnee. Kan ook niet want festivals zijn allemaal inwisselbaar; heb je er een gezien dan heb je ze allemaal gezien.

Ooit zag je tijdens festivals nog gekke dingen als bendes motorrijders die dwars door het publiek gingen crossen, massale vechtpartijen of struikelde je over de neukende stelletjes. Niets van dat alles meer want elke vierkante centimeter van het festivalterrein wordt door hordes security en camera’s in de gaten gehouden. Alleen extreem noodweer of een onverwachte dropping van de atoombom kan nog roet in het eten gooien.

Festivals zijn tegenwoordig vooral gezapig en de actie speelt zich alleen nog af binnenin gedrogeerde hoofden. De enigen die nu nog met volle teugen lijken te genieten zijn de pillenfreaks; alleen jammer dat die zich de dag erop niets meer van het gebeuren weten te herinneren.

Festivalprogrammeurs begeven zich bijna allemaal uitsluitend op platgetreden paden want ‘commercieel programmeren’ heeft altijd ‘meer van ’t zelfde’ betekent. Een programmeur uit de stal van MOJO (live nation) beweerde ooit: “als je tegenwoordig een succesvol metalfestival neer wilt zetten moet je minimaal één van de grote drie op het programma hebben staan: AC/DC, Iron Maiden of Metallica”. Volgens mij zou de achterliggende gedachte wel eens kunnen zijn dat hoe vaker je de headliners hebt gezien, hoe meer je de aandacht kan richten op de siteshow van vreet, zuip en merchandise standjes.

Festivals zijn de vervolmaking van het toekomstbeeld van cultuur die politici als Halve Zoolstra een paar jaar geleden geschetst hebben. Het gaat niet meer om de beleving maar om het zo snel mogelijk innemen van zo veel mogelijk kicks en elke afzonderlijke kick kan in rekening gebracht worden. Een businessplan dat cultuur eindelijk rendabel en commercieel interessant maakt.

festivals

Hier achter in het park geven ze tegenwoordig ook al om de paar weken zo’n kutfestival waardoor ik de hele dag weg loop te dreunen door de EDM bassen. De rest van de tonen hoor je niet omdat die losers bij de milieudienst nog steeds niet doorhebben dat ze de verkeerde soort decibelmeters gebruiken. (geen grap: er wordt een decibelmeter gebruikt die voor het oor schadelijk geluid meet. Dus de hoge en midtonen mogen niet, maar de bassen die de kopjes op mijn tuinterras omhoog doen stuiteren schijnen geen probleem te zijn.) Geen wonder dat de halve buurt hier zo langzamerhand tegen die festivals in opstand is gekomen; dat zijn echt geen 1 of 2 klagers geweest. Dit soort opdringerige slik of stik feestjes hebben niets te maken met cultuur; het zijn slechte excuses om een hele dag rosé en verdund evenementenbier te slempen. Als je zo nodig moet festi-opvallen doe dat dan in een geluidsdichte ondergrondse ruimte en val mensen (of dieren, of de natuur in t algemeen) die er niks van willen weten er niet mee lastig.

Ik pleit voor een snelle dood van het festival gebeuren. Vooral buitenfestivals mogen wat mij betreft per direct afgeschaft worden. Op het gras in de zon een band bekijken is voor hippies!!

Deel 1 lees je hier: klikke!

Foo-Fighters-wide

Op bezoek bij een stel vrienden die ongeveer twintig jaar jonger zijn zat ik op dezelfde manier over muziek te praten als ik al zo ongeveer een halve eeuw gewend ben te doen. Dat betekent vooral dat je veel namen dropt en korte anekdotes over de desbetreffende band/muzikant/componist verteld. Over het live concert wat je van ze hebt gezien of over de plaat die je al twintig jaar grijs draait. Je bent bij iemand anders op bezoek dus je laat je leiden door wat je gastheer op zet en ongeacht welk genre hij/zij draait drop je de namen van enkele klassiekers in de hoop dat ze die ook kennen. Zo niet dan volgen die hiervoor genoemde anekdotes. Dat alles in de hoop en verwachting dat je gastheer een aantal van die namen onthoud en de eerstvolgende keer dat hij een platenzaak binnenstapt naar de platen van die muzikant waar jij zo hoog over opgaf gaat zoeken, ze in de zaak beluisterd, in een halleluja stemming terecht komt en ongezien een heel oeuvre koopt. Het kan ook zijn dat ik de volgende keer dat ik langskom een cdr meeneem met wat voorbeelden van waar ik de vorige keer over praatte, want het gaat er niet om dat die platen gekocht worden, het gaat erom dat hij/zij ze hoort en er van uit zijn/haar dak gaat.
Muziek was en is altijd iets geweest waar ik mijn hele identiteit aan opgehangen heb. Muzieksmaak was allesbepalend voor de richting waarin je jezelf ontwikkelde, voor je kijk op de maatschappij, je indruk van het andere geslacht, kortom voor zo’n beetje alles. Dus dat geef je net zo graag aan anderen door als je eigen genen. Extra leuk is dat de desbetreffende persoon niet van het andere geslacht hoeft te zijn om dit alles te absorberen.

spotify-logo-primary-vertical-dark-background-rgbMaar er is iets veranderd; er is opeens iets heel erg mis. Je gastheer zet namelijk niet een van zijn lievelingsplaten op maar heeft al voordat jij een voet over de drempel hebt gezet spotify aanstaan. En wel op random mode. Dus de eerste de beste keer dat je vraagt wat hij draait omdat dat muziekje je wel/niet aanstaat moet hij naar de computer lopen om te checken wat het is want het is voor hem ook de eerste keer dat hij het nummer hoort. Natuurlijk ben ik een ouderwetse lul maar ik vind het ronduit een belediging als iemand muziek voor me draait dat hij/zij als niet meer dan een soort behangetje beschouwd. Je laat de radio toch ook niet aan staan als je bezoek krijgt? ‘Hij staat op punkrock, hoor’, zeggen ze dan, alsof dat ook maar iets goed maakt. Greenday hoor ik net zo graag als laten we zeggen Jantje Smit. Dus vraag ik beleefd of hij iets op wil zetten wat hij wel kent en waarvan hij echt fan is. Dan blijft ’t stil. Hij is niet gewend deze vraag gesteld te krijgen en na vijf minuten intense denktherapie komt ie niet verder dan Foo Fighters. Nu kan ik me met geen mogelijkheid voorstellen dat er echt mensen zijn die Foo Fighters als lievelingsband hebben maar het is een uitgangspunt. Via Grohl kom je natuurlijk meteen op Nirvana en kan je zijn allereerste band ook aanhalen. Dat was Scream en dat is een anekdote-waardige band. Probleem is dat je lieve gastheer de naam helemaal niet hoeft te onthouden, maar hem meteen intikt en via Spotify, waar intussen zo’n beetje alles behalve The Beatles op te vinden is, een paar nummers van Scream kan beluisteren. Reactie: ach wel aardig. Je dropt nog wat namen die meteen beluisterd worden en je weet meteen al dat hij ze waarschijnlijk vijf minuten nadat je de deur uitgaat al vergeten zal zijn. scream
Het lijkt allemaal leuk dat je tegenwoordig slechts een paar muisklikken verwijderd bent van zo’n beetje alles wat er ooit op deze aardkloot aan muziek is geproduceerd, maar het heeft één groot nadeel en dat is dat niks meer echt beklijft. Achteraf was het helemaal niet echt een straf om maandenlang met een obscure naam of een klein stukje van een nummer dat je maar één keer ergens gedeeltelijk gehoord had rond te lopen totdat je de plaat in een winkel zag staan of een kennis hem per ongeluk voor je op zette. De beloning was anders, niet instant maar intens. Je had maanden naar dit moment verlangd en dat doet iets met je brein. Je staat helemaal open voor de nieuwe ervaring en die komt dan ook honderdduizend maal harder binnen dan de instant satisfaction die spotify je biedt.
Zie hier een van de redenen dat bands die in dit internet tijdperk zijn opgericht het zo moeilijk hebben om uit te groeien tot een festivalact die het genoeg publiek trekt om te kunnen headlinen. De Headliners van nu drijven allemaal op een fanbase die dateert van het pre-internet tijdperk.

Je kan ‘m ook op ZInesters lezen. en Deel 2 lees je hier: klikke

Klik hier voor de korte versie op Zinesters

Ongereguleerde podia die zich onder de radar bevinden en zich weinig of niets van de bestaande regelgeving hoeven aan te trekken zijn de enige plekken die het predicaat ‘broedplaats’ verdienen. Dat zijn ze niet alleen voor lokale bands, maar ook voor toekomstige programmeurs, geluidsmensen en alle andere functies die een poppodium herbergt.
Elke opvolgende generatie lijkt het met het opzetten van dergelijke broedplaatsen moeilijker te krijgen maar desalniettemin komen er nog steeds, en gelukkig maar, overal op deze aardkloot mensen naar voren die het aandurven. De scene herbergt altijd een groepje mensen dat het op een bepaald moment zat is om te klagen “dat er niks te doen is”, de handschoen oppakken en het dan maar zelf gaan doen. Enthousiastelingen die nieuwe locaties opeisen of een oud podium nieuw leven inblazen en de zaken op hun eigen manier aanpakken.

Stoma6 ©DennisWisseWe leven in tijden waarin de bek van de overheid overloopt met de holle frase “dat ondernemers aan teveel regels gebonden zijn”, maar op de keper genomen geldt dat blijkbaar alleen voor multinationals, niet voor het midden en kleinbedrijf en al helemaal niet voor niet op winst gerichte initiatieven. Voor die laatste groep verzint men er maar wat graag nog wat regels bij met als doel ‘amateurs’ buiten de deur te houden.

Maar het soort mensen dat iets voor een undergroundscene wil organiseren wil helemaal geen ondernemer zijn. Een ondernemer weet dat er geen geld aan een underground podium valt te verdienen en die zal er dus niet eens aan beginnen.
En het initiatief zal ook juist niet van mensen moeten komen die een opleiding muziekmanagement hebben gevolgd. Die willen namelijk alles volgens voorgeschreven regels doen en zijn de eersten die afhaken. Bij zo’n opleiding opgedane kennis is allemaal leuk en aardig maar gaat totaal voorbij aan een belangrijk aspect dat alle fanatiekelingen die een eigen tent op zetten gemeen hebben en dat ze zelf het wiel uit willen vinden. Een groep fanatiekelingen heeft als een soort natuurwet een anarchistische inslag. Die gaan allerlei dingen proberen waarvan je van tevoren op een briefje kan geven dat ze gaan mislukken, maar als je ze hun gang niet laat gaan spat je groep sneller uit elkaar dan een zelfmoordenaar van IS.

055_img_3669Het is tegenwoordig steeds moeilijker een locatie te vinden waar je geen overlast veroorzaakt. De binnenstad is volgeplempt met koopwoningen en daarbuiten is het een factor tien moeilijker om publiek naar je tent te trekken. En door het kraakverbod wordt het er niet makkelijker op. Lange tijd was kraken in Nederland makkelijker en meer geaccepteerd daar waar ook ter wereld, nu is het precies andersom. Door de hier gangbare rigide stelling van “regels zijn regels” is kraken nu zo goed als onmogelijk geworden. Dat terwijl het in landen om ons heen, waar kraken nooit semilegaal is geweest, nog steeds mogelijk is een door een particulier opzettelijk leeg gehouden huis/loods/zaal in bezit te nemen en er een cultureel centrum van te maken. Tegenwoordig ben je zowat gedwongen tot een antikraak-constructie, dus ook al is de huur een stuk lager dan je normaal zou moeten betalen, het blijft een extra vaste last en erger nog; een paar klachten van omwonenden zijn genoeg om de antikraak organisatie koude voeten te laten krijgen en je contract op te zeggen.
Vroeger duurde het wat langer voordat je ontruimd werd en was er iets meer tijd om een reputatie op te bouwen. Een reputatie zorgt niet alleen voor meer publiek en beter band-aanbod, het zet je ook op de kaart bij het publiek en pers wat uiteindelijk deuren naar de politiek en ambtenarij kan openen. Wellicht zie je alleen natuurlijke vijanden in dat soort mensen maar uiteindelijk zijn het de enigen die je kunnen helpen zodra de buurt begint te morren of wanneer je toe bent aan een nieuwe locatie.

digital leather exit
Vaak zijn de publieksaantallen in undergroundpodia verrassend goed en komen er massa’s mensen op zo’n podium af. Er kan niet of nauwelijks aan promotie gedaan kan worden, want illegaal dus geen posters, flyers advertenties, maar mond op mond reclame, en tegenwoordig ook de sociale media, werken in dit geval op zijn best. Het komt allemaal super-sympathiek over al is de kans dat je tent nog geen half jaar zal bestaan levensgroot, maar dat trekt ook weer want je moet er geweest zijn voordat het verleden tijd is.
De eerste valkuil waar je voor komt te staan is dat je als initiatiefnemer ervoor moeten waken dat je zelf blijft bepalen hoe de tent georganiseerd wordt en dat je publiek dat niet gaat doen. Sluitingstijden moeten afgesproken worden en je moet jezelf eraan houden. Als je dat niet doet zit je na elke show tot ver na ochtendgloren met een stel zogenaamde ‘vrienden’ je biervoorraad te decimeren. En op een gegeven moment is er altijd wel iemand die zich afvraagt waarom er geen muziekje op kan en als die eenmaal klinkt kunnen jullie de volgende keer ook net zo goed nog wat meer bands neerzetten. Voor je het weet heb je tot 6 uur ’s ochtends programma en gaan de buren serieus plannen voor een lynchmob maken.
Als undergroundpodium loop je allerlei risico’s. Gebrek aan vergunningen en schijt aan verboden al rookverbod etc kan de teller van boetes etc snel doen oplopen. Geen omzet draaien is echter nog erger, want als je het bier bijna voor kostprijs verkoopt en de entreegelden naar de bandjes doet vloeien gaat ’t al snel mis met de vaste lasten.
Als je alcohol aan minderjarigen verkoopt, drugdealers hun gang laat gaan én gesnapt wordt dan hoef je natuurlijk er ook niet op te rekenen dat die antikraak organisatie nog een keer met je in zee gaat. En je hoeft dan ook niet bij de gemeente aan te kloppen voor enige vorm van steun . Andere podia zien je dan al gauw niet meer als waardevolle aanvulling van het culturele aanbod maar terecht als valse concurrentie.

The Phantom Four & The Arguido Foto_ Robert Tjalondo1Lang duurt zo’n locatie dus nooit maar een ervaring rijker gaat een klein deel van de durfals toch weer verder, heeft het één en ander geleerd over wat wel en wat niet werkt, houden zich iets meer aan bepaalde regels en doen op andere gebieden ook wat water bij de wijn.
Maar veel publiek naar een podium trekken waar geen entree geheven wordt maar om een donatie wordt gevraagd en bier een euro kost, daar is geen kunst aan. Dat is de uitdaging ook niet. De uitdaging is om genoeg publiek naar je podium te trekken dat wél bereid is om entree te betalen en een redelijke prijs voor een drankje. Uit die entreegelden en baromzet moet je namelijk de optredende bands een redelijke gage kunnen betalen en je vaste lasten ophoesten.

Doe je dat niet dan ben en blijf je afhankelijk van de goodwill van bands die gratis willen komen spelen, van een grote groep vrijwilligers die constant van samenstelling zal veranderen en van een (anti)kraakconstructie. Na een half jaar heb je alle kleine bands uit de omgeving in je tent gehad en die kan je keer op keer blijven neerzetten maar op een gegeven moment zal je merken dat je publiek alleen nog bestaat uit mensen die zelf ook in bands spelen en het heel leuk vinden om hun collega’s te steunen, maar het feit dat ze op komen dagen wel genoeg vinden en dus geen cent in je tent uitgeven
Tegelijkertijd geven al deze o zo arme studenten en werklozen tien keer zoveel uit aan de maandelijkse kosten van hun smartfoon dan aan uitgaan, want ja die hebben ze gewoon nodig en die krijgen ze niet gratis.
Je maakt jezelf op deze manier medeschuldig aan de devaluatie van muziek. De gages die bands krijgen staan steeds meer onder druk. Tien jaar geleden werd een gage van €200 als laag maar schappelijk gezien, nu moet je blij zijn als je als band nog €50 vangt. Daar huur je goddomme één keer een professionele oefenruimte voor.

Hetzelfde geldt voor personeel. Het wordt steeds normaler dat je werk waar je vroeger gewoon voor betaald werd als vrijwilliger moet gaan doen. Dat geldt zeker in de culturele sector waar bijna alleen nog vrijwilligers en stagiairs werkzaam zijn. Vroeger begon je als vrijwilliger en hadden de meest fanatieke van het clubje kans door te stromen naar betaald werk als barman, programmeur, kassamedewerker, stagemanager, coördinator etc. Mensen die zich voor een good cause helemaal de schompes willen werken zijn echt wel te vinden, maar ze houden het nooit lang vol want uiteindelijk moet bij hun thuis de schoorsteen ook blijven roken.The Phantom Four & The Arguido Foto_ Robert Tjalondo
Natuurlijk klinkt dit alles walgelijk kapitalistisch en dat is t ook maar alles wat gratis aangeboden wordt is waardeloos. Muziek wordt voor steeds lagere prijzen aangeboden door bijna wanhopige bands op zoek naar welke vorm van exposure dan ook. Het kost klauwen met geld om in een band te spelen en het levert geen ene donder op. Daarnaast zijn bekendheid en roem ook aan zware devaluatie onderhevig. Iedereen kan zijn 15 minutes of fame krijgen alleen trekt het allemaal geen belangstellenden meer aan. Probeer tegenwoordig nog maar eens een meisje te versieren met het verhaal dat je in een band zit, grote kans dat ze antwoord met “da’s leuk, ik ook!”

Als dat zo doorgaat wordt spelen in bands een bezigheid die alleen voor rich kids haalbaar is. En de beste muziek komt nu eenmaal niet van rijkeluis kindertjes, kijk maar naar al die weke zogenaamde Indie van tegenwoordig. Rich Kids hebben alles al en ontberen dus verlangens om over te zingen.

En dan heerst er ook nog de mythe dat je een goed podium met een interessante programmering kan voeren zonder subsidie van overheden of fondsen; een illusie die al jaren vanuit het rechtse spectrum van de politiek wordt gevoed. Het staat op hetzelfde niveau als het onvoorwaardelijke geloof in de vrije markt en het is complete bullshit. Als je vindt dat je met je podium een belangrijke service aan de maatschappij levert waarom zou je dan niet gesubsidieerd mogen worden? Alsof je jezelf moet schamen dat je een activiteit organiseert die zichzelf niet 100% kan bedruipen. Hier is het niet de uitdaging om je in allerlei bochten te gaan wringen en precies te gaan leveren waarvan je denkt dat het pegels op zal gaan leveren. Nee, hier moet je stronteigenwijs je eigen visie blijven pushen totdat je de ambtenarij en bovenal de politiek weet te overtuigen dat je gelijk hebt. Dat doe je door je ding te doen en te laten zien dat de manier waarop je het doet werkt. Probeer wel te voorkomen dat je niet volledig afhankelijk van subsidie en je daardoor jezelf in een te kwetsbare positie manoeuvreert. Kijk maar naar Roodkapje; pats boem weg!

saunawestdnl_8862Kunsten zijn altijd afhankelijk geweest van het mecenaat. Subsidies hebben voor een groot deel de aflaten van de rijken vervangen zodat ook kunst die voor deze groep niet zo interessant de mogelijkheid krijgt zich te ontwikkelen(popmuziek in tegenstelling tot bijvoorbeeld opera).  Alternatief is dat je jezelf compleet in de handen legt van sponsoren. Schrikbeeld is dat dit net zoals op SXSW uitloopt op een Chuck D die in een Dorito’s kraam staan op te treden. Dan schaam je jezelf toch een ongeluk?

We moeten allemaal echt superblij zijn dat er, ondanks dat ook in deze tijd de oudere generatie zucht over het gebrek van enig elan bij de jonkies, toch weer een groep jongeren is opgestaan die het traject van de oprichting van een eigen podium gaat afleggen. Natuurlijk was de eerste poging van korte duur en waren ze veel te ideëel en chaotisch, maar de volgende keer maken ze een giant leap forward, let maar op. En dan staan er de politici, ambtenaren en cultureel ondernemers weer met verbazing te kijken wat de power van muziek, jeugd en onvervalst anarchisme vermag.
Nawoord: en natuurlijk volgt ook op dit verhaal over pakweg een jaar of 20 een deel twee waarin geklaagd wordt over het vastgeroeste door regels vervormde culturele klimaat en behoren de initiatiefnemers van nu tot de gevestigde orde. En dan staat er weer een klein groepje op etc. Het aller grappigste van het verhaal is dat het elke keer weer spannend, grappig en bovenal urgent blijft. En nee geen kapitalisten/computer/nazi of reli-staat gaat daar wat aan veranderen.

Dit artikel verscheen op 9 maart 2015 op Zinesters.

Ian-Dickson-RAMONES1Het kan verkeren. Een paar jaar geleden werd de popsector in Rotterdam zo’n beetje doodverklaard. In sneltreinvaart verdwenen Waterfront, Watt en Exit van het toneel en sloeg de kaalslag toe. Wat er precies met deze drie zalen gebeurd is werd in een diepe doofpot gestopt en heeft met heel wat meer te maken gehad dan wat geluidsoverlast. Hopelijk komt alles nog een keer echt in de openbaarheid. Het is voer voor een mooie speelfilm die ze dan weer op het filmfestival in première kunnen laten gaan.

Als bewoners van deze stad zich afvragen waarom we geen groter poppodium meer hebben is dan dat irrelevant en een beetje onze eigen schuld, want wij gingen niet massaal naar de derderangs programmering die Watt te bieden had en we dronken er ook eens nog veel te weinig bier. Maar als toeristen zich af gaan vragen waarom Rotterdam geen nachtleven heeft en er niet achter komen waar het feestje is kan de gemeente natuurlijk niet anders dan in ieder geval doen alsof ze de klachten hoort. Dan lijkt de wind opeens te draaien en wordt cultuur weer als waardevol gezien; vooral om er goede sier mee te maken en niet ter verheffing van het volk, maar what’s new. Elke euro die de gemeente in cultuur stopt kan twee of drie maal terug worden verdiend. Dat was altijd al zo, maar nu is het zowaar een bewezen stelling.

Wat een kansloze onderneming was dat voorzetje van de gemeente achteraf; afdeling drogredenen om alles maar weer bij het oude te houden. Lees het hier:

Het is verschrikkelijk naïef om te denken dat na het debacle met Watt er ooit nog geld uit de private sector in een poptempel gestoken gaat worden, maar zelfs als Watt nooit had bestaan en er geen precedent was geweest zou blijk geven van een ongefundeerd groot vertrouwen in de markt. Maar met een poppodium valt gewoon geen aantrekkelijk rendement te halen; het is al heel wat als het voor langere tijd blijft bestaan. En zonder subsidies kom je al helemaal nergens. Elk plan voor en podium dat er vanuit gaat zonder subsidie te kunnen slagen is bullshit. Maar elke euro…

Het is een taak van de gemeente en overheid om voor een goed cultuuraanbod te zorgen, maar de overheid trekt zich onder invloed van de heersende destructieve ideologie steeds verder terug uit het openbare leven. Cultuur en liberalisme: dat gaat domweg niet samen. Zolang de wind uit deze hoek blijft waaien is het enige wat je als muziekliefhebber kan verwachten de ene na de andere danceclub. Je zou maar niet van EDM, techno, of hoe die elektronische bagger ook mag heten, houden. Maar dance is het enige genre uit de popmuziek dat nog commercially viable is om maar een mooie neoliberale term te gebruiken. Hoge entreeprijzen en de dealers laten betalen voor het recht om hun pilletjes te verkopen does the trick.

Feit is dat de omstandigheden in deze stad voor een wat grotere popzaal zelden zo goed zijn geweest als nu. Door de crisis in het vastgoed zijn de prijzen van potentiële locaties gekelderd. Dus zolang er niet voor nieuwbouw wordt gekozen is de begroting van een nieuwe zaal een stuk makkelijker rond te breien. Deze keer had voorkomen kunnen worden dat de eigenaren van gebouw en grond er als lachende derde moet de poet vandoor gaan. (Watt betaalde 5 ton per jaar aan huur; een whopping 1/3 van het subsidiebedrag. ) Als ook nog eens zou worden gezorgd dat het bestuur van een nieuwe poptempel niet uit de gebruikelijke kaste van graaiende patjepeeërs gekozen wordt; dan zouden de grootste bedreigingen voor een kort bestaan geëlimineerd zijn.

Er zijn plenty gebouwen in de stad waar een poptempel goed in zou passen. De gemeente moet zo’n pand dan wel zelf kopen. Alleen op die manier ben je er zeker van dat een aantrekkende vastgoedmarkt niet binnen een paar jaar roet in het eten gooit en de gemeenschappelijke poptempel alsnog met vaste lasten a la Watt opzadelt. En dat was precies één van de bezwaren die de RRKC nu bij veel van de ingediende plannen had. Het idee van het Popkantoor in Tropicana en Cell had uitgevoerd kunnen worden als de gemeente pand en grond eigenaar had willen worden en blijven.

Het meest belachelijke van het hele verhaal is dat er goddomme een Waterfront kant en klaar in het Maaswater staat te spiegelen. Een gebouw waar destijds miljoenen aan gemeenschapsgeld in is gestoken!! Na de fusie met Watt bleef het achter en werd het door een patjepeeër van de ergste soort gehuurd als speeltje voor zijn zoon! Die jongen wist van geen toeten of blazen en dat pand is nooit meer tot wasdom gekomen. Maar als een private partij met een grote zak geld aan komt zetten maakt het opeens geen ene donder meer uit of er überhaupt een plan is. Een walgelijkere uitwas van het kapitalisme is bijna niet denkbaar. Je fuseert museum Booijmans en de Kunsthal toch ook niet om vervolgens macramé in te laten tentoonstellen?

VH Waterfront mag dan net geen 600 bezoekers kunnen bevatten (ik weet niet waar die cijfers uit hert plan van SUR waarin sprake is van twee zalen met een capaciteit van 550 en 700 bezoekers vandaan getoverd zijn, maar toen ik in Waterfront werkte was de capaciteit 375 man voor de grote zaal en 150 in het café). Dat de RRKC niets in het plan van SUR zag begrijp ik overigens heel goed want er staat nog steeds een stel idioten aan het roer. Dit zijn momenten waarop je bijna gaat verlangen naar een communistische heilstaat waar de gemeente een pand gewoon terug kan vorderen.

En dan heb je VH Heidegger, nu Club Empire nog. Saillant detail is dat onder het vorige college deze tent al voor een appel en ei als middelgroot podium aan het zalenbestand van Rotterdam toegevoegd had kunnen worden als de gemeente er destijds wat meer assertief tegenover had gestaan.

De incidentele programmering van Rotown en Motel Mozaïque zijn uit nood geboren en geen alternatief voor een zaal. Een vaste locatie wordt niet alleen makkelijker een broedplaats voor nieuw lokaal muzikaal talent, maar óók voor een nieuwe generatie programmamakers.

Er is absoluut behoefte aan nieuwe poptempels, maar ik blijf bij mijn aloude standpunt: ga voor een circuit van kleine clubs. Die vallen niet zo snel om en zowel uitbater als subsidiënt zien een club liever afgeladen dan halfleeg. Rotterdam kan zich wat mij betreft het best op de underground richten. Laat dit de stad worden waar je beloftevolle bands als eerste ziet. Waarom zou je daar je circuit niet op afstemmen? En natuurlijk mag een wat grotere zaal of zalen niet ontbreken; een zaal van 800 man is nog altijd geen Ziggo-dome.

Intussen zijn er nu wel 11, of nee 13 organisaties die maandenlang plannen hebben lopen schrijven (Niet alle plannen waren openbaar en ik kan me niet voorstellen dat er straks opeens als een konijn uit een hoed een van de niet openbare plannen alsnog verkozen wordt; alhoewel..) allemaal voor Jan met de korte achternaam. Verwachten ze bij een volgende ronde weer enthousiasme uit de sector? Eerst zorgt de gemeente dat ondernemers het woord poppodium niet meer wil horen en nu de sector zelf ook niet meer; lekker handig gespeeld.

Elk nieuw Rotterdams poppodium krijgt als hoofdopdracht mee dat het niet mag falen. Maar hoe kan je nou van iemand verwachten een totaal risicoloze onderneming op te starten? Men doet alsof een directie van een poppodium invloed zou/kan hebben op alle mogelijke externe omstandigheden bijvoorbeeld de prijzen van vastgoed. Dat alles terwijl het juist de gemeente zélf is die de mogelijkheden heeft omstandigheden te scheppen waarin een nieuw podium grotere kans van slagen heeft, maar ze laat liggen omdat ze zichzelf zo nodig overbodig wil maken en krampachtig aan de wetten van de vrije markt wil voldoen.

De artikel bevat al te veel Engelstalige uitspraken maar hier is er nog eentje: “put your money where your mouth is.”

Nawoord: Intussen is bekend geworden dat Aziz Yagoub; uitbater van Perron de Hollywood music hall overneemt en daar een poppodium genaamd Annabelle in gaat beginnen. Wat er buiten de onvermijdelijke dance aan pop geprogrammeerd gaat worden valt nog af te wachten. Deze zaal wordt ongeveer 2x groter (1500 man) dan de zaal waar de gemeente Rotterdam op mikte dus persoonlijk verwacht ik vooral extreme mainstream acts, maar laten we hopen dat ’t mee gaat vallen.

Klik hieronder om de 108ste  aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren:

In deze aflevering een interview met Kees Vermeer; schrijver van het boek over Eksit, de legendarische Rotterdamse popzaal die van 1970 tot 1981 het walhalla van de jeugdcultuur in deze stad was. We praten over het boek en de zaal en draaien muziek van bands die ooit in Eksit speelden.

kees vermeerOngehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm
En zaterdag om 21:00 uur herhaald
Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.
Let op: nieuw adres voor demo’s en ander geluidsmateriaal:
010 FM t.a.v. Leen Steen
Overwolde 46-50
3191 AG Hoogvliet

Playlist Ongehoord
17-2 2015
Producer Wilco Verkerk
Presentatie Leen Steen

The Jam – art school
Dr Feelgood – she does it right
Graham Parker – heat treatment
Stranglers – goodbye Toulouse
Only Ones – from here to eternity
Joan Jett – bad reputation
Paul Collins Beat – waiting out on love
Johnny Thunders – I wanna be loved
The Damned – I fall

Jam

Klik hieronder om de 100ste aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren:


Ongehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm
In deze jubileum aflevering maar liefst 4 gasten: Arnoud Verheul: gitarist bij Rats on Rafts, Immanuel Spoor; organisator van o.a. Het Eendrachtsfestival, Robin Stroop: hoofdredactrice bij 3voor12 Zuid Holland en Tom van der Vat van de Popunie.
Iedere gast presenteert zijn/haar Rotterdamse song van het jaar en we praten over de stand van zaken in de Rotterdamse scene.

100 e show
Deze show wordt niet zoals gewoonlijk zaterdag van 21:00 uur tot 22:00 uur herhaald want dan volgt deel 2. Daarom staat ie nu al online: enjoy
Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.
Let op: nieuw adres voor demo’s en ander geluidsmateriaal:
010 FM t.a.v. Leen Steen
Overwolde 46-50
3191 AG Hoogvliet

Playlist Ongehoord
30-12 2014
Producer Wilco Verkerk
Presentatie Leen Steen

De Sociale Werkplaats – Rotterdam
Harry Merry – The Sky fun reels and Angelica kneels
Niek Hilkman – kapot
De Likt – vocal chop
The Yes Please – some howl
Charl Delemarre – de storm
Rats on Rafts – Powder Monkey

The_Anomalys_Zuma_720

Klik hieronder om de 91e aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren:

De Junkyard Garagerock special. Met als gast Stefan Schepers; programmeur van het Junkyardfestival in Grounds op zaterdag 11 oktober 2014

Deze aflevering muziek van:

The Anomalys, Beach Coma, Beyond Lickin, The Cynics, Davilla 666, The Gories, The Monsters, The Mummies, Jack Oblivian, The Oblivians, The Revelators, John Schooley, Los Siacos, Ty Segall, The Sheiks en Urban Junior

Ongehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm

De show wordt op zaterdag van 21:00 uur tot 22:00 uur herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

Let op: nieuw adres voor demo’s en ander geluidsmateriaal:

010 FM t.a.v. Leen Steen
Overwolde 46-50

3191 AG Hoogvliet

Playlist Ongehoord

7 okt 2014

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

 

fons dellenFons Dellen was een van  de presentatoren van De Wilde Wereld en mijn radioheld. Toen in 1984 de Wilde Wereld elke woensdagmiddag op de radio kwam was ik net klaar met hardcore. Zoals de meeste kids die zich in een underground genre verliezen was ik een fanatieke verzamelaar en al druppelde er vooral vanuit mijn prepunk jaren nog wel eens wat Joy Division of zelfs Zappa door ging het toch eerst en vooral om de keiharde, supersnelle, agressieve en sociaal kritische muziek. Het is een onderdeel van opgroeien (opgroeien is iets anders dan volwassen worden – volwassen worden moet je kostte wat kost zien te vermijden)dat je tegen de grenzen van het genre waar ze zo fanatiek voor hebt gestreden aanloopt; dat alles teveel op elkaar gaat lijken, dat je een eigen richting in wilt slaan en je opeens weer zoekende bent.  Maar zoekt en gij zult vinden; ik had een kennis die op woensdagmiddag niet bereikbaar was omdat hij dan naar de radio luisterde. Weken later in een zwaar verveelde bui stemde ik op die tijd ook eens af op Hilversum 3; het zwaar gehate medium waar nooit wat leuks op was te horen. Fons draaide The Vandals en deed een telefonisch interview met zanger Stevo van die band. Ik had die plaat al maar dat iemand op Hilversum 3 hem draaide was mindblowing! Dat vond Stevo ook want die kon zijn geluk niet op dat notabene een radiojock uit fucking Holland hem zomaar opbelde! Countrypunk was een leuke zijweg van hardcore en Tex and the Horseheads werd een van mijn favoriete bands. De boot was aan!

Dat Fons Dellen en Bram van Splunteren ook punk draaiden was een goede binnenkomer, maar wat De Wilde Wereld echt interessant maakte was dat er nieuwe, maar ook oude muziek die je gewoon MOEST horen, waar je het bestaan gewoon van MOEST weten gedraaid werd en dat de DJ’s teksten uit die nummers voordroegen en eventueel uitlegden. Ik ging ik voorzichtig soulplaten kopen nadat Bram ‘a mind is a terrible thing to waste’ van Don Covay draaide. Daarvoor was ik niet verder dan James Brown gekomen want in ‘mijn kringen’ was soul een voorloper van disco en dus absoluut not done! En laat nou toevallig precies in die periode ook rap langzaam doorsijpelen. Natuurlijk had ik de Sugar Hill Gang gehoord en de Rocksteady crew; boring gebabbel op een discobeat. Maar Fons kwam met Roxanne Shanté en LL Cool J en later Public Enemy! Dat was goddomme de zwarte verzie van punk. En dan Garage; garagetrash, garagepunk hoe je het ook wil noemen; die shit was de missing link tussen de rock uit de 60’s en punk.

De Wilde Wereld was rock ’n roll radio en rock ’n roll is niet zo zeer aan voorgebakken genres gebonden. Rock ’n Roll is net als punk vooral een attitude en een houding die je in ALLE goede muziek terug vind. Goede muziek wordt altijd met een opgeheven middelvinger gemaakt; of jij het nou leuk vindt of niet; ik maak deze shit, punt uit! Daarbij kondigden Fons en Bram plaatjes aan op een manier die je ‘get it on already’ naar de radio deed schreeuwen; ik ben overtuigd en kan niet langer wachten tot dat nummer los barst! Is het soul? I don’t care; play it!

Mijn liefde voor de Wilde Wereld ging diep. Elke woensdag nam ik de hele show op met mijn cassetterecorder om de dag daarna de beste nummers eruit te zeven en op  een andere tape te kopiëren. Opvallend was dat ik na verloop van tijd steeds minder nummers af liet vallen. In het begin nam ik alleen de punk en garage tracks over, maar al gauw kwam daar metal bij en toen soul en rap en uiteindelijk behield ik bijna alles. Alleen REM zeefde ik er altijd uit; ik snap nog steeds niet wat de presentatoren in die kutband zagen en waarom ze Michael Stipes en consorten zo fanatiek hypten….. In de platenzaak zocht ik niet meer alleen in de punk en hardcore afdeling, maar ging kris kras door bakken met  alle mogelijke andere genres. De wilde wereld heeft me in een muzikale omnivoor veranderd. Thank you FONS!!!

Nog een mooie anekdote: na mijn afscheid van het full time leven als punk en kraker ging ook ik overstag en aan de arbeid. Ik werkte via uitzendbureaus een paar weken hier en dan weer daar, meestal in ploegendienst. Het ergste van werken in fabrieken is de muziek de ze draaien; arbeidsvitaminen noemen ze dat. Ik kwam in  een aluminiumfabriek terecht en merkte al op de eerste werkdag (een donderdag) op dat de radio er de hele tijd op Hilversum 3 afgestemd stond. Mooi, dacht ik want woensdagmiddag word het hier in ieder geval een paar uur leuk om te werken. Twee dagen tot het weekend en daarna nog twee dagen en dan zijn de arbeidsvitaminen voor mij want dan komt de Wilde Wereld. De woensdag brak eindelijk aan en ik hield de klok scherp in de gaten. Klokslag twaalf uur was ik dichtbij de radio te vinden zodat ik geen moment van de VPRO middag zou hoeven missen. De begin jingle kwam door en op dat moment sprong de ploegbaas richting radio en draaide deze op een andere zender; duidelijk opgelucht dat hij had voorkomen dat ook maar een milliseconde van die onbegrijpelijke shit de oren van zijn ploegmaten had kunnen bereiken. Heel even stond ik daar totaal flabbergasted, daarna trok ik demonstratief op de werkvloer mijn overall uit en overhandigde die aan de chef met de mededeling dat ik op staande voet ontslag nam en dat ie wat mij betreft de tering mocht gaan genieten. Gelukkig stond thuis de radio en het cassettedeck  op een tijdschakelaar zodat ik de show nog opgenomen had anders was het leed niet te overzien geweest.

Ik mis eigenwijze programma’s als de Wilde Wereld in het door zendercoördinatoren verpestte Hilversum.  Zelfs 3voor12 radio, die het eigenlijk aan de roemruchte VPRO geschiedenis verplicht zou moeten zijn met trots een rock ’n roll hart te dragen, heeft het gewoon niet. Ik hoor niets anders dan de zoveelste presentator die klakkeloos de door de platenmaatschappij geplugde playlist afdraait en geen enkele blijk geeft van een eigen smaak, geen enkele sjoege heeft van wat er buiten de door de mainstream gepromote shit aan waardevolle muziek gemaakt wordt en zich nog geen minuut verdiept in de artiesten die geïnterviewd worden. 3voor12 radio is niets meer dan een uithangbord voor de events van Mojo concerts geworden. Schaam je!! Stelletje sell outs!

Fons Dellen is deze week gestopt als radio DJ. Ik weet niet waar ze hem na de Wilde Wereld al die tijd verstopt hebben, maar het is exemplarisch voor het nieuwe beleid bij de publieke omroep. Gelukkig kan je in kader van zijn afscheid op 3voor12 oude sessies uit de Wereld draait door beluisteren:

Klik hier om de 44e aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren

AsraiMenuapril2013

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In Ongehoord laat ik obscure muziek horen van vroeger en nu, vooral van lokale bands, want wat er vlak om de hoek wordt gemaakt is vaak ongehoord goed.

Ongehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm

De show wordt op zaterdag van 21:00 uur tot 22:00 uur herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

Asrai5

Deze aflevering draait geheel om ASRAI; gothic rock uit Schiedam. En interview met zangeres Margriet, drumster Karin en bassist Jett, nummers van de nieuwe Asrai CD  ‘between dreams and destiny’ en muziek van bands waar Asrai mee heeft getoerd en waar ze zelf graag naar luisteren.

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

010 FM t.a.v. Leen Steen
Lavasweg 19

3193GB Hoogvliet

Playlist Ongehoord

10 September 2013

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

Asrai2

%d bloggers liken dit: