Navigatie overslaan

Tag Archives: amsterdam

What’s wrong with this picture? Maar het stond toch echt op die flyer, die we nota bene op de Kalverstraat door een lieftallig uitziend meisje (geen punk), in onze handen geduwd kregen. We wilden haar vragen hoe het precies zat, maar ze was alweer in de mensenmassa verdwenen. Punkavond in Krasnapolsky; dat klonk net zo onwaarschijnlijk als The Sex Pistols spelen op Paleis Soestdijk of The Damned live in het Vaticaan. Er stond een band uit de USA op de flyer aangekondigd waar we nog nooit van hadden gehoord: No Label. Verder geen enkele aanwijzing welke organisatie hierachter zat. Maar er stond wel in grote letters op vermeld dat de entree gratis was. Onze nieuwsgierigheid was gewekt, vooral omdat we benieuwd waren welke organisatie zoveel macht en poen had om Krasnapolsky af te kunnen huren. Ik bedoel maar; ze zouden nog niet voor een miljoen de zaal aan iemand zoals ik verhuren, dus wat kon een van de meest luxe hotels in Amsterdam zover hebben gekregen een punkavond te organiseren. Scherf schoot natuurlijk direct in de paranoia-modus en opperde dat de BVD erachter zou kunnen zitten die alle punks ‘voor ordelijke verwijdering’ bij elkaar wilde krijgen. Of op zijn minst uit was op een mooie foto van ons allemaal. Zijn vriendin schopte hem tegen zijn scheenbeen en zei dat hij niet zo stom moest doen. Scherf had een Amsterdamse vriendin die Klaar heette. Zo te zien was ze nu al klaar met zijn para gedrag. Dat had ook nooit lang kunnen duren.

Scherf was, als een van de velen, naar Amsterdam verhuisd. De Rotterdamse punkscene liep in 1984 leeg. Rotterdam was officieel doodverklaard. Eksit en Kasee waren al een tijdje dicht. Daarvoor in de plaats was de Arena geopend, maar de programmering daar was veel te mainstream naar onze smaak. Die tent voelde niet als ‘onze’ plek. Daar kwam nog bij dat de renovatie van het oude Noorden gestalte begon te krijgen. De helft van de wijk stond in de steigers en de andere helft was afgebroken, om op de lege plekken nieuwbouw te laten verrijzen. De meeste krakers kregen een huurhuis of vertrokken naar Kralingen. Scherf had een paar maanden een gerenoveerde woning gehuurd, maar hij kon er niet aarden. Toen hij een Amsterdamse ontmoette, was de overstap snel gemaakt.

Als Rotterdammer had je een instinctieve afkeer van Amsterdam. Amsterdam was nep; het leek er soms op dat iedereen in de hele wereld die zich in zijn geboortestad niet helemaal op zijn plaats voelde uiteindelijk, voor korte of langere tijd, in Amsterdam terecht kwam. De stad was een verzamelplaats van freaks en losers. Dat had zijn voordelen en nadelen. Er was altijd wel wat te doen. Maar dat betekent ook dat je ‘het’ vaak mist, want je kiest al gauw voor het verkeerde feest waar het een doodsaaie boel is, om de volgende dag te horen dat je juist bij die ‘andere’ uitzinnige party aanwezig had moeten zijn. Je struikelde ook over het menselijk wrakhout van junkies en andere gedesillusioneerden die zich aan je vast proberen te zuigen om je mee naar beneden te trekken. Amsterdam was een doolhof waar je als Rotterdammer je altijd de pleuris zocht naar welk adres dan ook. Rotterdammers zijn gewend aan rechte straten en niet aan een grachtengordel die in cirkels om de stad ligt. Als je naar Paradiso ging volgde je altijd de sliert bezoekers die vanuit de trein naar het podium liepen. En omdat je verder nooit oplette hoe je precies liep, onthield je de weg nooit. Zodra je in je eentje in die stad verzeild raakte was je binnen een minuut de weg kwijt. Amsterdam holadiejee. Ze moesten die stad ooit zo gebouwd hebben om buitenlandse invasielegers in verwarring te brengen. Er was geen betere reden te bedenken. En Amsterdammers gebruiken dat doolhof van ze om in een oogopslag te kunnen bepalen dat je niet uit de stad komt en dus een toerist bent waar geld aan verdiend kon worden; Joden hè? Dat was het meest ergerlijke aan Amsterdam; de stad werd voor driekwart bevolkt door dagjesmensen. ‘Stupid Americans see Holland in a day’ zong de Ex en dat was de spijker op zijn kop.

Ik was Scherf op gaan zoeken en tot mijn verrassing waren Heavy en zijn vriendin Doro toevallig ook bij Scherf op bezoek. Scherf had ruimte zat. Hij woonde in een groot complex aan een van de grachten, midden in het centrum. Het complex was nog maar een paar weken gekraakt, en nog niet alle ruimtes waren ingenomen. Amsterdamse kraakgroepen waren voorzichtig met het aannemen van nieuwe bewoners, maar Scherf was via zijn vriendin geïntroduceerd. Daardoor was de procedure een stuk sneller verlopen. Het feit dat hij in de tijd van de Rondos en Raket in een politiek geëngageerde, en tamelijk bekende, Rotterdamse band had gespeeld had het pleit voor hem beslecht. Hij werd al na een paar dagen door de bewonerscommissie van het pand in de groep opgenomen. Het idee van een commissie die balloteerde stond mij persoonlijk absoluut niet aan; ik word van weeromstuit heel erg rechts als mensen gaan vissen naar hoe links georiënteerd ik wel niet ben.

Nu stonden we daar dus met zijn vijven op de Kalverstraat. Klaar had er een goede verklaring voor de geheimzinnige flyer; hier zat vast een reli-organisatie achter. Er was een Amerikaanse sekte bezig om zieltjes te winnen. In Amerika waren de born again christians zo rijk en machtig geworden dat ze van gekkigheid niet meer wisten wat ze in godsnaam met al die ingezamelde poen moesten doen. Hun voorgangers waren intussen al multi-multi miljonairs en het hele Amerikaanse continent was al verzadigd van de religieuze activiteiten. Dus was een van die gristen goochems op het idee gekomen om de pijlen op Amsterdam; het Sodom en Gomorra van de wereld te richten. En om het meteen goed aan te pakken was de punkscene uitverkoren om als eerste bekeerd te worden. Met God aan je zijde en een paar miljard op de bank ga je echt geloven dat je de wereld naar eigen inzicht kan veranderen.

‘We moeten gewoon gaan kijken, zei Heavy, dat kan lachen worden’. Scherf en ik waren nog niet overtuigd dat het een goed idee was om de christen klootzakken de kans te geven met onze hoofden te fucken’. Aan de andere kant moest je wel een knappe jongen zijn om ons alsnog overtuigen dat er ook maar een grond van waarheid zat in dat tweeduizend jaar oude heilige sprookjesboek van die kinderverkrachters. We werden eigenlijk pas enthousiast toen we merkten dat echt alle punks die we op straat tegen kwamen dezelfde flyer hadden gekregen en iedereen van plan was om te gaan kijken met als doel die christenen eens flink op hun ziel te trappen.

wordt vervolgd…

Advertenties

Een paar weken geleden heb ik samen met mijn vrienden afscheid genomen van een goede vriendin van ons allemaal. Een zeer getalenteerd meisje dat onder andere prachtige originele mode accessoires maakte zoals een handtasje met als handvat een paar handboeien. (Probeer die maar eens af te pikken. )
Ze was iemand met een frisse geest; zo iemand met wie elk gesprek zorgt dat de inspiratie gaat borrelen. Aanstekelijk!
Nu klinkt het een beetje alsof ze dood is gegaan, maar dat is niet zo. Niet helemaal tenminste want ze is naar Amsterdam verhuisd en dat is toch een beetje alsof je naar de eeuwige jachtvelden der creatievellingen vertrekt. Ze gaf het idee op dat je vanuit deze stad een creatieve carrière kan opbouwen en gaat naar het paradijs. Ze weet dat het daar overloopt van de concurrentie want een heel groot percentage van alle creatievellingen uit dit land en ook van daarbuiten landt nu eenmaal ooit in 020, maar toch schat ze de kansen daar hoger in. En waarschijnlijk heeft ze gelijk.

De hele structuur van A’dam is gevormd naar en voor mensen met een creatief brein. Dat trekt ook weer mensen aan die creaties, of het nou kunst, muziek of letteren zijn aan de man kunnen en willen brengen. Daardoor richt alle creativiteit van dit land zich ook richting Amsterdam; het is het Mekka der creatievellingen. Tegelijk is het natuurlijk ook het Mekka voor shitheads want uiteraard trekt de stad ook wannabees uit alle windrichtingen aan, maar dat is helaas onvermijdelijk. Zo schijnt dat nu eenmaal te moeten gaan met plaatsen die vluchtelingen aantrekken. Waarschijnlijk komt dat omdat de meeste mensen het moeilijk vinden om ongetalenteerde mensen op hun tekortkomingen te wijzen. Het is natuurlijk ook wreed om iemand zijn dromen te verstoren.

Persoonlijk word ik al gauw een beetje kriegel van teveel talent op de vierkante meter en begint mijn hoofd na een paar dagen Amsterdam te smeken om een terugkeer naar de barre woestijn die Rotterdam heet. Voor je het weet luister je namelijk dagenlang naar een mengsel van een miljoen ideeën. Mensen hebben helaas de neiging om, voordat het idee daadwerkelijk uitgevoerd wordt, en afhankelijk van de persoon die de ideeën ontvangt, dagen, weken, maanden en soms jaren iedereen, die ook maar in de verste verte een beetje interesse in wat voor ideeën dan ook toont, een rondleiding door hun luchtkastelen te willen geven. Zwaar vermoeiend.
Nee, dan Rotterdam; hier valt bijna elk idee in barre onvruchtbare grond. Mensen die ideeën op willen pikken zijn hier zeer zeldzaam, mensen die ideeën onmogelijk willen maken door het zout van de overvloedige regels over de toch al arme grond te strooien zijn er echter meer dan voldoende. Dat er af en toe in dit landschap een eenzame cactus staat die het wel gered heeft moge dan ook een wonder genoemd worden. Dat maakt Rotterdam een oase van rust. Al is het een oase zonder het water des levens.

Maar hoe dan ook. Mensen vertrekken uit deze stad. En als ze een echte hekel aan 020 hebben verdwijnen ze naar meer exotische oorden: Berlijn, Londen, Parijs, New York noem het maar op. Het begint met jongeren die hier hun middelbare school af maken en vervolgens naar een andere stad vertrekken om te studeren. De meeste zie je daarna nooit meer terug want die ontdekken allemaal dat het overal leuker is dan hier. En alle studenten die elders opgegroeid zijn en in Rotterdam studeren gaan na afronding van hun studie liefst zo snel mogelijk de stad weer uit om terug te keren naar meer vruchtbare gronden.
Zo houdt deze stad per saldo steeds minder mensen over die überhaupt interesse in cultuur hebben. 90% van de mensen die hier achter blijven hebben alleen interesse in een barbecue, een krat bier en de TV op zaterdagavond.

Het zielige is dat de gemeente intussen zo hun best doet om er wat van te maken maar domweg vergeet dat het voor creatievellingen belangrijker is om in een leuke stad en niet persé in een veilige stad te wonen. Zelfs Bogota heeft inmiddels een interessanter uitgaansleven om maar iets te noemen.

(deze column werd eerder op 8 juli 2010 op 3voor12 Rotterdam gepubliceerd)

%d bloggers liken dit: