Navigatie overslaan

Tag Archives: Bad Brains

Niks geen Compromis!.

Advertenties

Black Flag artwork van Raymond Pettibone

De platen die ik vroeger kocht, en waar ik nu nog steeds met plezier naar luister, werden zonder enige vorm van compromis naar producers toe gemaakt. De enige factor dat het eindresultaat beïnvloedde was of de band in een echte studio kon opnemen of alles houtje touwtje in een zelf in elkaar geflanste home studio moest maken. Ik heb platen in mijn kast staan waarvan de geluidskwaliteit objectief gezien echt bagger is, maar als je de tijd neemt om er aandachtig naar te luisteren zal je na een paar luisterbeurten opvallen hoe ongelofelijk goed de band in kwestie speelde, en hoe ongegeneerd echt de emoties aanvoelen die hun muziek opriep; zowel bij de band als bij mij als luisteraar. Platen die letterlijk in iemand zijn keuken opgenomen waren.

En ik geef je op een briefje dat heel wat fantastische bands, die live onverslaanbaar waren, in de studio alsnog een klote plaat maakten. Meestal omdat een ongeïnteresseerde engineer zijn best weigerde te doen om de muziek op een goede en respectvolle manier op tape te krijgen. Vooroordelen tegen harde (punk)muziek hebben heel wat slechte platen opgeleverd. De ‘Wij zijn zwijn’ LP van de Boegies is daar ongeveer het beste voorbeeld van. Live was die band onvergetelijk, maar op die studio LP waren alle nummers die je live uit volle borst meezong volledig doodgeproduceerd. De rillingen jagen nog over mijn rug als ik aan die plaat denk.

Daarom wordt ik zo giftig als ik broekies op bezoek heb die, als ik een LP voor ze draai zoals bijvoorbeeld ‘Trails of Slime’ van The Sluglords, opmerken dat de kwaliteit van de opnames niet meer van deze tijd is. En vervolgens afhaken. Om Bill Hicks even aan  te halen: listen to them PLAY!! Doe een beetje moeite om een plaat, die ik niet voor niks aan je wil laten horen, naar je hersenschors te navigeren! Dat afgefikte kuttige poppunkbandje van je krijgt nog geen halve zool de dansvloer op, en aan een plaat als deze hoor je af wat je ervoor over moet hebben om echt goed te worden!

Alles moet tegenwoordig maar snel. (behalve de muziek dan, want die is een derde langzamer dan de hardcore die ze in mijn tijd maakten) Bandjes flansen 10 nummertjes in elkaar, doen een optredentje voor vrienden en familie (een optreden waarbij niemand tegen ze zal durven/willen zeggen dat ze nog helemaal niks voorstellen) en daarna willen ze onmiddellijk een CD opnemen. En daarna maar huilen dat ze nergens op kunnen treden en er 500 CD’s op zolder liggen te verstoffen.

Een band als Black Flag deed er 5(!) jaar over om hun eerste LP op de markt te krijgen. Vijf jaar waarin de band elke dag (!) 4 tot 6 uur oefende. Natuurlijk traden ze na een jaar al op en brachten ze een paar singles en EP’s uit. Maar optreden is ook oefenen en het opnemen van singles eigenlijk ook. Het was begin jaren tachtig ook nog eens honderd keer moeilijker om optredens voor een punkband te vinden;  nog geen 1% van alle zalen wilden/durfden punkbands laten spelen. Dus organiseerde de band zijn eigen optredens in onofficieele zalen en namen alle extra organisatie die daarvoor nodig was op de koop toe. Want ze moesten en zouden optreden!! Nadat hun eerste LP eindelijk was opgenomen was Black Flag nog niet tevreden en zochten ze een betere zanger. Daarna duurde het nog een jaar voordat ze met Henry Rollins als zanger een wereldplaat uitbrachten. (Damaged!)

En inderdaad was punk, op het moment dat die plaat uitkwam, al lang niet meer hip en luisterden de trendy luitjes intussen alleen nog naar bloedeloze synthwave. Jammer dan, een goede plaat maken kost tijd. En reken maar dat de band alsnog beloond werd voor hun inzet, want samen met nog een heleboel andere supergoede bands, die ook de tijd hadden genomen om echt goed te worden, kwam er een second wave of punk (hardcore!) op gang. En die was niet trendy, heeft de makers en hun labels geen miljoenen opgeleverd, maar heeft nu nog steeds impact en invloed op alle alternatieve muziek en leverde bands op als Dead Kennedys, The Germs, Husker Du, The Freeze, Bad Brains, Minor Threat,The Misfits en nog veel meer. De platen van de wat meer obscure bands zie je nu voor honderden dollars op E-bay staan, de meer bekende (waarvan de mastertapes van hun platen het overleefd hebben) zijn met groot succes heruitgebracht.

Maar ook nu steken veel op zolder in homestudio’s gemaakte werkjes met kop en schouders uit  boven de door de mainstream vervaardigde prefab pop. De geluidskwaliteit van DIY muziek is er alleen maar beter op geworden, en zolang je als muzikant maar koppig en eigengereid genoeg bent om te blijven streven naar een eigen sound en een uitvoering daarvan die staat als een huis komt het uiteindelijk wel goed met je.

Muziek is bovenal een middel voor zelfexpressie. En of je nou een universeel gevoel als verliefdheid kwijt wilt, of een politiek statement dat totaal onhip is, doet er niet toe. Je moet een onbedwingbare neiging hebben om jezelf te uiten. Stop er gewoon mee als je dat niet in je hebt en alleen muziek wilt maken om rijk en/of beroemd te worden. Wordt bankier als je rijk wilt worden en blaas wat op als je beroemd wilt worden. (een ambassade of je eigen ego, maakt niet uit.)

Of je rijk en beroemd gaat worden kan je nooit voorspellen, maar wel of je goed wordt. Daar is naast wat talent bovenal inzet en durf voor nodig. Als je zoekt naar manieren om de lange weg naar bekendheid af te snijden, en probeert eerder op je bestemming aan te komen, zal je ontdekken dat je altijd in de valkuilen van het snelle succes zal blijven vallen.

Niets geen fokking compromis dus..

Nowadays, like most of my friends and acquaintances, I almost exclusively play music on my computer. I do play old records from time to time but mostly music I haven’t been able to find in a digital format; most of these records are obscure punk albums. Limited issues that somehow, very often totally undeserved, were forgotten and never reissued on CD.

I never cared for CD’s. First of all most new albums on CD are too long to survive my attention span. I rarely have enough patience to sit and listen to the same artist for over an hour. As soon as I hear a song on an album that isn’t just as good or better than the ones I heard earlier, the CD gets ejected. Maybe it’s because I grew up with records that contained no more than 20 to 25 minutes of music on either side. I still wonder if musicians are pleased with the extra play time CD’s provide. I think not, judging the endless row of bad or redundant songs that appear on albums today. To me it’s just another sign the marketing departments of record companies have gained too much power over producers and artists. More music for your buck instead of more quality. That’s definitely a good example of how bad marketing is ruining the music industry. Long length CD’s are OK for compilation albums or ‘best of albums’ of artists who had a career with a live span of over three decades. As far as I’m concerned 45 minutes will absolutely do for any new album.

Another thing that was so nice with vinyl was the two sides of the record. I tended to play one side for the first couple of weeks/months before I started to devour the second side. It was an absolute pleasure to start to digest 3 to 6 more songs of a really good album.

Typically a real good record didn’t catch on instantly. Records that digested easily were also the ones first discarded. (Been there, done that, heard it, had enough.) It’s the records that needed a lot of chewing, before the flavour caught on, that ultimately survived. And I don’t compare listening to music with eating for no reason.

Not surprisingly the records I still play today took a long time to catch on, but after they did they stayed with me forever. Butthole Surfers, first three albums (especially ‘psychic, powerless; another man’s sack’) , The first two The Birthday party albums, ‘In the flat fields’ by Bauhaus, Damaged by Black Flag, Dead Kennedys first three albums, ( including  ‘In God We Trust’, which was an EP but still counts as an album to me), Rock for light by Bad Brains (regardless of the shitty production by Ric Occasek) and Base Culture by UK reggae artist Linton Kwesi Johnson, just to name a few.

LP’s kept their flavor a very long time. Of course that comes with the territory when you’re young and more easily impressed, but I still play a lot of those records regularly. I never play CD’s anymore… Like most people who grew up with LP’s I hate the small artwork of CD’s, jewel cases and CD booklets. CD’s being indestructible soon proved a marketing myth. CD’s were the ritual suicide of the record industry.

Digital music was a sad business until programs like I-tunes made listening to music on the computer like listening to an extended radio show with a DJ that doesn’t chat and exclusively plays good songs. Off course one needs to hook up the computer to the old stereo so one can enjoy listening through a good set of speakers since most speakers for computers just won’t do, but that’s obvious.

Now I don’t care about the lesser songs on CD’s; I delete them. Now I don’t care about the length of CD’s since I only play music on random mode, so I hear albums song by song. When I want to hear new music I choose the recently added section of my I-tunes.

I tag songs that catch my attention with one star and tag my favourite songs with two to five stars. It’s silly, but I love doing that.

In case you’re wondering; I don’t buy CD’s; I rent them at the music library or I download them. That keeps my house tidy and clearly arranged.

But now I finally get to my point: recently it started to occur to me that my computer has a strange tendency to choose songs that go with my mood almost perfectly. Note that my I-tunes library has almost all genres of music from classical music to jazz and soul to new wave, punk rock and extreme death/black metal.

At first it seemed the computer choose music depending on the song I chose to start with. But that’s not the case since it tends to choose songs I definitely would not have chosen because of certain moods I’m in. I’m talking about moods I don’t want to emphasize at a particular moments. I need to work and not get distracted by my mood too much. I know times when I’m just too much in love to hear certain love songs, but the computer plays them one after the other. Resulting in a mushy me. Crying over, you know; the little things. It doesn’t matter if I choose Slayer as the starting song; the next one the computer chooses will be a crooner. It really seems the computer is teasing me with my mood and makes me experience the emotions I tend to put aside.

Only yesterday I started with ‘I fought the law and I won’ by Dead Kennedys; next choice by the computer: ‘Je taime moi non plus’ by Gainsbourg. That was too much to handle so I changed it into Dayglo Abortions with ‘Aargh fuck kill’. But the next song that came on was by Einsturzende Neubauten: Jet’m; a song with a melody that strangely resembles the Gainsbourg song I just discarded, it holds almost the same keyboard line. Aaargh.

So I switched to a another play mode. The computer could choose punk rock only. So it started playing a lot of Buzzcocks, Descendents and more punk love songs. Songs that are rare in the genre but it choose them all. It’s a bit scary and it’s probably an illusion, but still…

Zoals veel van mijn vrienden en kennissen draai ik mijn muziek al een paar jaar bijna alleen muziek via de computer. Ik heb nooit warme gevoelens over CD’s gehad. Cd’s zijn allereerst standaard té lang. Ik heb zelden het geduld om een uur of meer naar een en dezelfde groep of artiest te luisteren. Misschien omdat ik ben opgegroeid met plaatkanten die niet langer dan ongeveer 20 minuten duurden.  Ik vraag me nog steeds af of muzikanten blij moeten zijn met de twee maal zo lange ruimte die een CD ten opzichtte van een LP biedt. CD’s worden veel te vaak vol gepleurd met overbodige versies van nummers die al eerder op dezelfde cd voorbij kwamen. Nóg erger is als een artiest ook songs die duidelijk een stuk minder goed zijn dan de rest van het album toch op een CD plaatsen. Hier hebben de marketing jongens waarschijnlijk een veel grote vinger in de pap;  hoe meer muziek hoe meer de CD waard is denken die. Dat kwaliteit bij de meeste muziekliefhebbers ver voor kwantiteit komt is niet aan deze mensen besteed. CD’s zijn kortom eigenlijk alleen goed voor verzameld werk en best off albums; die kunnen niet lang genoeg zijn.

Ook mis ik het dat je een CD niet zoals een plaat moet omdraaien om de tweede helft te horen. Ik draaide vroeger vaak een hele tijd maar één kant van een plaat. Meestal bleef er na de eerste luisterbeurt een liedje op een van beide zijden van de LP in mijn hoofd hangen en draaide ik de bewuste kant eerst bijna grijs voordat ik de andere kant min of meer herontdekte. Het genoegen om op drie tot zes bijna nooit geluisterde tracks van een favoriete LP te kunnen gaan kauwen was altijd groot. Ik deed in die periode ook altijd lang met LP’s. Soms draaide ik een paar weken lang één LP bijna dagelijks al was het nooit exclusief die ene LP. Ik moest wel wat afwisseling krijgen. Dat heb ik met CD’s maar zelden gedaan.

Ook typisch was dat het meestal juist de LP’s waren waar je niet meteen bij de eerste luisterbeurt iets in hoorde waar je wat mee kon; waar een nummer op stond dat je meteen vaker wilde horen. Dat soort platen waren ook het eerst uitgewerkt. Het waren juist de platen waar je goed op moest kauwen voor je ze kon slikken en verteren die het langst meegingen. Dat zijn niet geheel toevallig ook de platen die ik nu nog steeds draai: De eerste drie LP’s van Butthole Surfers, (met een lichte voorkeur voor psychic, powerless; another man’s sack) , de eerste twee van The Birthdayparty, ‘in the flat fields’ van Bauhaus, Damaged van Black Flag, de eerste drie Dead Kennedys albums, ( ik tel ‘In God We Trust’, wat een EP was, gewoon mee), Rock for light van Bad Brains (ondanks de flutproductie van Ric Occasek) en Base Culture van Linton Kwesi Johnson, om er een paar te noemen.

Maar toen nam de CD het als nieuw muziekformaat over.

De eerste eigenschap waar ik echt van baalde was de afmetingen van de CD en zijn verpakking. Weg waren de prachtige LP hoezen. Het artwork van een LP staat in vergelijking met dat van een CD in verhouding van een schilderij tot een polaroid. Weg waren ook de grote mooie tekstvellen. Ik haat CD boekjes echt hartgrondig; domweg omdat er teveel informatie op een te klein formaat op staat. Wanneer een artiest al zijn teksten en nog wat extra foto’s en/of info erin kwijt wil wordt het boekje zo dik dat je het niet zonder het te beschadigen terug in de jewelcase kan stoppen. Priegelletters lezen is daarbij geen sinecure en uitermate vervelend. Jewelcases zijn ook nog te breekbaar, liggen niet lekker in de hand, en na drie maanden hebben ze zoveel stof aangetrokken dat ze domweg te vies worden om vast te pakken. Digipacks zijn iets beter maar ook die hebben de vervelende neiging om tandjes uit de houder te verliezen waardoor de CD te pas en te onpas uit de verpakking valt.

Ook de mythe dat een CD bijna niet te beschadigen was werd al snel doorgeprikt. Een kras op een LP is vervelend, maar er is meestal nog wel wat aan te doen. Een tik hier en daar heeft zelfs soms wel zijn charme. Maar een beschadigde CD blijft gewoon altijd hangen en je kan de laser niet zoals een naald even wat verder zetten.

Het was dikke droefenis totdat de computer met I-tunes werd uitgerust en op de installatie werd aangesloten. Computer speakers gaan er niet mee door maar mijn goede ouwe JBL speakers zorgen dat zelfs het MP3 formaat best te pruimen is.

Nu maakt het me niet meer uit of een CD mindere nummers bevat want ik draai muziek tegenwoordig bijna altijd in de random-mode en krijg zodoende nieuwe muziek in kleine porties toegediend. Slechte nummers verwijder ik gewoon; vaak al na één luisterbeurt.

Als ik zin heb om alleen nieuwe muziek te horen klik ik op de ‘onlangs toegevoegd’sectie en hoor ik alleen CD’s die ik de afgelopen weken aan mijn bibliotheek heb toegevoegd. Nummers die me opvallen tag ik met één ster zodat ik ze later gemakkelijk terug kan vinden om ze nogmaals te kunnen beluisteren. Mijn favoriete nummers tag ik met meer dan één ster. En ik kan tot vijf sterren gaan!

Maar nu komt het; het valt me de laatste tijd steeds vaker op dat I-tunes de vreemde neiging heeft om in de random-mode precies die muziek te kiezen waar ik voor in de stemming ben. Eerst dacht ik dat het iets te maken had met het nummer dat ik uit moet kiezen om de luistersessie mee te starten. Maar dat klopt toch niet want de computer kiest óók muziek die ik persé niet op dat moment uit zou kiezen. Ik ken van die momenten dat ik me té verliefd, bedroefd, of anderszins week voel en geen behoefte heb aan muziek dat die stemming verergert. I tunes denkt daar echter anders over en kiest op die momenten juist voor de zoetsappige liefdesliedjes, de gebroken harten ballades en de diepzinnige songs die de donkere kant van het bestaan belichten. Het maakt niet uit hoe vaak ik tussentijds een keihard punknummer uitkies; op dat soort momenten verkiest de computer steevast het muziekje dat bij mijn stemming hoort en niet iets dat een stemming moet verjagen. Soms is het gewoon bijna griezelig hoe accuraat de computer kiest. Gisteren nog; ik begin met I fought the law and I won van Dead Kennedys, maar de computer kiest daarna voor ‘Je taime moi non plus’ van Gainsbourg. Dat ging echt te ver. Ik zette hem dus op Dayglo Abortions met ‘Aargh fuck kill’. De volgende keuze van de computer was Einsturzende Neubauten met Jet’m; een nummer met een melodielijn die erg veel op dat Gainsbourg nummer lijkt. En ook nog een nummer waarin me nooit eerder opgevallen was dat de keyboard lijn precies dezelfde is als die van Je Tá ime moi non plus… aaarggh.

Natuurlijk weet ik wel dat het allemaal een illusie is en het toeval gewoon toeslaat, maar toch…

I review classic albums for The Rebel Review here are the first five reviews. They come in English and Dutch

Bad Brains – rock for light (1983)

This album is the absolute summit of early eighties hardcore-punk. A tape called the Omega sessions, which featured a lot of the songs that are on this album also, presided Rock For Light and circulated in the American and European punk-scenes for almost three years before this album was finally released.

Rock for Light was produced by Ric Ocasek of the Cars, which was a strange choice to say the least. The production of Rock For Light is pretty clean and the sound of the guitar is not heavy enough. But the sheer quality of the songs and the way Bad Brains play them makes you forget about that. From opening song ‘coptic times’ until closing song ‘at the movies’ you’ll be jumping around your room for the duration of the album.

Bad Brains was not a typical hardcore act in the predominantly white punk-scene. They were a black band from Washington DC and besides punk-rock they also produced reggae tunes. There are 3 reggae songs on this album, and they are not the best of songs on the record either. Nevertheless these songs are an important contribution to the album because they serve as a  required pause in between the raging hardcore of the other songs on rock for light. Live these songs were also really welcome for the band as well as the audience to catch their breath and avoid exhaustion and overheating.

This album marked the start of a race for being the fastest band on the scene. Several bands broke Bad Brains’ record later on but no band ever was as fast and tight at the same time as Bad Brains was.

Musically Bad Brains was miles ahead of any competition, no band was as fast, as tight or as furious as these 4 guys from DC.

Dit album was en is het absolute hoogtepunt van de golf van hardcorepunk uit begin jaren tachtig. Een tape (the Omega sessions) waar veel dezelfde nummers die ook op Rock for Light stonden circuleerde al 3 jaar in de punkscenes van zowel de USA als Europa. Rock for Light werd geproduceerd door Ric Ocasek van the Cars en dat is altijd een omstreden keuze gebleven. De plaat is inderdaad tamelijk clean geproduceerd en het gitaargeluid is op zijn zachtst gezegd niet bepaald heavy. Toch wordt dat ruimschoots goedgemaakt door de meer dan voortreffelijke nummers en door de manier waarop deze nummers gebracht worden. Vanaf opener Coptic times tot afsluiter At the Movies stuiter je gegarandeerd het complete halfuur dat deze plaat duurt door je kamer.

Bad Brains was een vreemde eend in de bijt van over het algemeen toch zeer blanke punkgenre. Bad Brains was een zwarte band afkomstig uit Washington DC, en Bad Brains maakte naast punk ook reggae. Er staan 3 reggae songs op dit album en dat zijn niet bepaalde de beste tracks van het album. Toch vervulden deze reggae intermezzo’s een belangrijke taak doordat ze af en toe een rustpunt in de kolkende razernij van het album brengen. Ook live waren de reggae nummers van Bad Brains een welkome afwisseling omdat dat zorgde dat zowel de band als het publiek niet oververhit en oververmoeid raakte.

Deze LP was het begin van een soort wapenwedloop onder punk/hardcore bands en in deze wedloop ging het over wie de snelste was. Het snelheidsrecord van deze LP is door verschillende bands gebroken (MDC, DRI) maar strakker is het op deze snelheid nooit gedaan.

Muzikaal stond Bad Brains met kop een schouder boven alle concurrentie. Er was geen band die zo snel speelde, zo strak was en zo vreselijk veel power uitstraalde als deze 4 jongens uit DC.

Black Flag – Damaged

The sound of this record totally stands apart from most early punkrock. Black Flag boldly departed from the mainstream rock productions most punk records in the late seventies/early eighties still wore. You have to get used to the wall of sound which is muddy to say the least. It requires a lot of listening before it starts to make sense. But when it does you get hooked. The guitar sound on this record was something totally new. There’s two guitars on the record but they are merged as one and that makes the sound so dirty. The voice of Henry Rollins is of a same kind of quality and adds to the grinding sound.

Hell; this band wasn’t afraid of anything. They were not really political but they lashed out against anything that stood in the way of total freedom; cops, media, teachers and psychiatrists; it’s a total rejection of everything our system stands for. The first issue of the record was produced by Black Flag’s own SST label in cooperation with Unicorn records which was a sublabel of a major (I think it was Universal but I’m not sure). The reason the band did this was they wanted to use the distribution network of this major, it would get the record available world wide. But at the very last minute Unicorn refused to release the record. The Unicorn executive manager said “as a parent: I found it an anti-parent record”; a quote that was printed on the sticker the band had to put on the record to obscure the unicorn label printed on the sleeve. Somehow they managed to get the record distributed through other channels though. This Black Flag album marked the breakthrough of hardcore punk in Europe. Damaged sure drew attention back in the early eighties, and from there on thousands of European kids started looking for more American Hardcore, embraced the genre and started making their own blend of this faster kind of punk. (I still hate it that gabber is called hardcore too. It’s confusing: come up with new names for new genres, don’t steal an old one, have some sense of history).

Het geluid van deze plaat is totaal anders dan dat van de meeste vroege punk releases. Black Flag nam afstand van de over het algemeen toch tamelijk mainstream klinkende producties uit de late jaren zeventig/begin jaren tachtig. Het was even wennen aan de modderige geluidsmuur die Damaged optrok. En je hebt waarschijnlijk behoorlijk wat luisterbeurten nodig voordat de puzzelstukken op de juiste plaats vallen. De twee gitaristen op dit album spelen op de solo’s na exact dezelfde partijen en door de productie geheel met elkaar verweven of beter gezegd in elkaar gemixed. Dit zorgt voor een extra smerige sound. De stem van Henry Rollins is ook al zo gruizig en versterkt dit effect nog eens.

Deze band ging geen enkel conflict uit de weg. Black Flag was niet echt politiek geëngageerd maar haalde wel uit naar alles en iedereen die in de weg stond van de totale vrijheid, politie, de media, leraren en psychiaters etc. Deze plaat is een totale verwerping van alles waar het systeem voor staat.

De eerste uitgave van deze LP werd op de markt gebracht door het eigen label van Black Flag; SST records in samenwerking met Unicorn dat naar ik me weet te herinneren een sublabel was van Universal. De reden dat de band deze samenwerking aanging was om gebruik te kunnen maken van het wereldwijde distributiesysteem waartoe Unicorn toegang had. Maar op het allerlaatste moment besloot Unicorn de plaat toch niet uit te brengen. De directeur van Unicorn noemde Damaged “an anti parent record”. Deze quote werd op de sticker geprint waarmee SST het Unicorn logo op de eerste persing van de LP moest afplakken. Op een of andere manier lukte het Black Flag alsnog om de plaat wereldwijd gedistribueerd te krijgen waardoor dit album de doorbraak van hardcore in Europa zou gaan betekenen. Damaged trok behoorlijk wat aandacht hier in Europa en vanaf dat moment begonnen duizenden Europese punks te zoeken naar meer Amerikaanse hardcorepunk en begonnen zelf deze snellere vorm van punk te spelen.

Ik haat het overigens nog steeds dat Gabber ook onder de naam hardcore op de markt gebracht wordt. Waarom die verwarring. Verzin een nieuwe naam voor nieuwe genres in plaats van ze van oudere stijlen te jatten. Heb wat respect voor je geschiedenis…

Kraftwerk – radioactivity

Kraftwerk is without a doubt one of the most influential pioneers in electronic music. Kraftwerk is still completely relevant compared to and other electronic groups/artist like Jean Michel Jarre and Tuxedomoon that emerged in the seventies, which are not relevant at all anymore. Kraftwerk is time and time again (re)discovered by new generations of artists in electronic music. Though I must add that the newer works of Kraftwerk lack that relevance. Live the band is still pleasant to hear but Kraftwerk became more a follower then a leader as time passed.

Kraftwerk has a huge oeuvre and their catalogue contains classic albums like Autobahn, Trans Europe Express and the Man Machine but personally I like Radioactivity best. That’s because this record is the darkest and most doomy of the 4. Radioactivity only refers to cancerous radiation in the opening song; the record is for the main part about the lost art of listening to the radio. The dark mood doesn’t come from the lyrics but more from the cold way they are sang.

Kraftwerk may be electronic music but it stand very far apart from the later Dance orientated genres; this is an album to listen to; especially late at night with the headphones on safe in your bed.

Kraftwerk is zonder twijfel een van de belangrijkste pioniers in de elektronische muziek. Het grote verschil tussen Kraftwerk en andere destijds bekende elektronische artiesten als Jean Michel Jarre en Tuxedomoon is dat Kraftwerk in tegenstelling tot genoemde groepen nog altijd meer dan relevant is en keer op keer door volgende generaties ontdekt wordt. Nu is het nieuwere werk van de groep een stuk minder relevant al is het live nog altijd leuk om te zien.

Het oeuvre van Kraftwerk is natuurlijk enorm en de Kraftwerk catalogus bevat meerdere legendarische albums als Autobahn, Trans Europe Express en the Man Machine maar persoonlijk vind ik Radioactivity de tofste van het stel. Vooral omdat de plaat zo lekker donker en doomy is. Radioactivity refereert op deze plaat eigenlijk alleen in het openingsnummer naar de kankerverwekkende betekenis. De plaat gaat vooral over de tegenwoordig een beetje vergeten kunst van naar de radio luisteren. Die donkere sfeer wordt niet door de teksten op dit album veroorzaakt, maar vooral door de meer dan onderkoelde manier waarop ze gezongen worden.

Kraftwerk mag dan een voorloper in de elektronika zijn, deze plaat staat ver van even welk dancegenre af; dit is een puur luisteralbum. Vooral voor laat in de nacht, bedje in, koptelefoon op en off into space….

Joy Division – unknown pleasures

This is an album impossible to avoid. If you are into Indie, Goth, any kind of wave or even dance there’s no excuse not to know this record. This is signature stuff that by now has defined several generations. Each of those generations discovers (new) meaning in the music of Joy Division. Countless lyricists have tried and failed to even come close to the sheer poetry Joy Divisions’ singer Ian Curtis wrote; these lyrics are strong visuals on the edge of melodrama but never over it. The more you hear and read them the more meaning they obtain. There’s no way anyone can write words like Curtis did without truly experiencing the emotions that he’s portraying. And that’s where the copy cats fail. Curtis’s lyrics take you back to the dreary setting of North England in the late seventies; a land in crisis, a land without hope and future prospects for its youth, they also take you within the mind of both an excellent observer and one who experiences real pain and despair.

A million composers have tried and failed to write music that is as gripping and yet simple, thousands of producers have tried to put a mark on records the way producer Martin Hannett did on this one and failed miserably. Martin Hannett was a strange character and a junkie who would experiment with his recordings night after night while on smack. He added all the weird sounds. Listen to ‘disorder’ with the strange whoo-whoop that boldly passes through the music. The band first thought the added sounds were an insult to their music but it was Factory records owner Tony Wilson who convinced them Hannett wasn’t fooling around. The sounds were alienating and made even the most critical listener wonder and play the record over and over to find out what in the hell made them want to experience this nightmarish music again and again. And as it does with most real good records; the more one listens to it the more you want to listen again and again. This record is over 30 years old but I still enjoy listening to it. Compare that to all those new school indie-rock records that last for about one month before loosing their flavour and you will distinguish a classic album from the fluff of most records made today.

Joy Division – closer

This album was released when I was at the tender age of 16. A friend of mine lend it to me saying this record was by far the most depressing album he ever heard. And he was right; this was a record that would creep under my skin and haunt me for the rest of my days, be it in a good way. The fact the singer on this record committed suicide (Closer was released after the death of Ian Curtis) made it even more eerie; these musicians weren’t fooling around, this was no fad devised to sell albums. This was the real thing; harsh, unpolished emotions thrown into your face without any mercy. Whenever you are down you should play this record and your worries will fade. It won’t cheer you up but it will show you things could be so much worse. This music forces you towards introspection. Somehow that always makes me feel better though it might drive others out of a window…

Compared to Unknown Pleasures; the first Joy Division record, Closer is a bit more introvert and lyrically even darker. Ian Curtis most haunted lyric is on this album. It’s called Passover and is an omen of things to come: This is the crisis I knew had to come, destroying the balance I’d kept, doubting and settling and turning around, wondering what will come next…

Ian Curtis’s suicide also made Joy Division mythical. Few people ever witnessed a Joy Division concert for the band only toured for three years and did a small European tour only once. After Ian’s death the remaining members formed New Order and became one of the biggest selling English bands of the eighties. I think the Joy Division legacy alone would have propelled that band into the hemisphere even if their music would have sucked. And rightly so…

%d bloggers liken dit: