Skip navigation

Tag Archives: beatles

Te veel woorden naar je zin? lees de korte versie op Zinesters

Op het moment dat nieuwe technologie geïntroduceerd wordt verkeert de goegemeente enige tijd in een hoera-stemming en worden er allerlei wereldschokkende verwachtingen aan die nieuwe snufjes geplakt. Dat geldt in hoge mate voor de manier waarop we tegenwoordig muziek tot ons nemen. Maar elke innovatie blijkt nadelen in zich te dragen en vaak wegen die zwaarder dan de voordelen, maar ja “elk voordeel heb z’n nadeel.”
Toen de CD werd geïntroduceerd liep men te juichen over hoeveel beter de geluidskwaliteit zou zijn. CD’s klonken op het eerste gehoor inderdaad erg helder, maar al gauw kwamen veel mensen erachter dat ze ook erg koud klonken en belangrijker nog, een bepaalde magie in de muziek vermoordden. Laat nou precies die tape hiss die analoog opgenomen muziek onvermijdelijk meedraagt ervoor zorgen dat je hersenen die informatie zelf vervormen waardoor je geluiden oppikt die er eigenlijk niet zijn. Je hersens maken er je eigen beeld van dat mooier is dan de som van de opgenomen delen.
Ooit betekende hifi alles voor de bulk van muziekliefhebbers. Je investeerde niet alleen in content maar eerst en vooral in hardware; een goede versterker, platenspeler en dito boxen. In contrast daarmee luisteren verschrikkelijk veel mensen nu via de meest crappy speakers in laptops en smartphones naar hun muziek.
Door de CD werd de lengte van een album opgerekt van ongeveer 45 minuten tot maximaal 80 minuten. Dat de kwaliteit van albums geen goed gedaan gezien de overvloed van nummers, outtakes, inferieure versies die sindsdien als bonus op CD werden gekwakt. Een kok serveert naast de maaltijd toch ook geen half mislukte kliekjes als nagerecht?

Tech
Opslag in bulk maakte het gehaaide publishers mogelijk om hun complete catalogus bij winkelketens aan te bieden. Dat is een van de redenen dat je tegenwoordig bijna overal muziek hoort: in elke winkel, etablissement, café, lift, winkelstraat etc. Muziek waar je niet om hebt gevraagd, maar die je door de strot geduwd wordt omdat muziek een soort magische eigenschap zou hebben die je tot kopen aan zou zetten. Misschien klopt dat een heel klein beetje want ik merk bij mezelf dat ik in ieder geval sneller besluit tot een aanschaf als ik naar een bepaald product op zoek ben. Niet omdat ik die gratis aangeboden muziek zo dig, maar omdat ik zo snel mogelijk de desbetreffende winkel wil verlaten voordat een van die moppies zich in mijn hersenschors weet te nestelen en ik een halve dag in mijn kop blijven doordreinen.
Met de introductie van internet werden er allerlei wilde voorspellingen gedaan over hoe deze technologie naar absolute democratie en de val van de grote media-imperia zou leiden. Nou we hebben gezien wat daarvan terecht is gekomen. Muziek is stukken goedkoper geworden maar ten koste van de artiesten en componisten en niet zozeer van de tycoons; die dicteren nog altijd jouw smaak en dat is logisch want zij zijn degenen met de middelen hun over het algemeen smakeloze wanproducten aan jou als consument (braak, braak) op te dringen. En democratie? Als we zo doorgaan is die binnen tien jaar afgeschaft en vervangen door de Technocratie.

technologyMuziek is voor de gemiddelde consument (braak, braak) een stuk minder van betekenis dan het voor oudere generaties ooit was. Tientallen jaren geleden zorgde muziek nog bijna voor revoluties, werden er oorlogen door gestaakt, rassenscheiding en homohaat mee bestreden en was het één van de wapens waarmee de persoonlijke vrijheid, die iedereen nu zo normaal vindt, af werd gedwongen.
Nu staat er een generatie van navelstaarders in de clubs en op de weides; mensen die over het algemeen alleen nog maar met zichzelf bezig zijn en bijna uit gewoonte ‘meer van hetzelfde’ tot zich nemen in de ijdele hoop ooit bevrediging te vinden.
Gelukkig zijn er nog fanaten, maar dat zijn over het algemeen mensen die ook zelf muziek maken. De rest van de mensheid wordt teveel afgeleid door zijn smartphone om nummers meer dan één keer te willen horen en daardoor komen er steeds minder ‘fans’ die helemaal los gaan op een bepaalde band en of stijl, want bijna iedereen is tegenwoordig een alleseter. Daar is op zichzelf natuurlijk niks mis mee, maar men vergeet te kauwen en slikt het klakkeloos door.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Dat was ooit wel anders, toen was de passie voor of tegen bepaalde muziekstijlen enorm groot. Je kan je nu niet meer voorstellen dat er zoals in de jaren tachtig een beweging was als ‘Disco Sucks.’ Die beweging bewoog MTV ertoe jarenlang dansmuziek te boycotten. Nu heb je EDM, maar blijkbaar er zijn niet genoeg haters die zich daar in voldoende mate over opwinden om er een contrabeweging voor uit de grond te stampen.
Het is een goed teken dat metal de meest beluisterde stijl op Spotify is, maar ga je als metaalliefhebber vooral niet op de borst slaan; muzikaal klinkt het genre al twintig fucking jaar precies hetzelfde.
Metal is verder de spreekwoordelijke uitzondering die de regel bevestigt. De regel waar ik het in dit verband over heb houdt in dat de meeste muziek die tegenwoordig via, radio, tv en festivals aan je opgedrongen wordt domweg zeggingskracht mist. De grotere artiesten hebben een marketing- en media-divisie achter zich staan die ervoor waakt dat er geen al te polariserende taal wordt geuit, want iedereen moet je muziek ‘wel leuk’ vinden. Stel je voor dat je iets zegt wat tegen de opvattingen van bepaalde mensen indruist. Een John Lennon die verklaart dat “The Beatles bij de jeugd bekender zijn dan Jezus” is een uitspraak die je een hedendaagse artiest nimmer zal horen uiten. Als artiesten worden geïnterviewd, luister je naar door een A&R manager voorgekauwde one liners. In de wereld van de populaire muziek is er geen plaats voor oorlog, vluchtelingen, IS, Grexits, oprukkend Neo-liberalisme etc. De wereld staat in de fik maar we komen niet verder dan ‘ik heb drank en drugs’ mee kwelen. Henry Rollins zei ooit: “Am I in the same ‘genre’ as these guys? FUCK ME!”Die vraag zouden veel tekstschrijvers in de Nederhop zich ook eens moeten stellen.

heavy_metal
Maar natuurlijk zit jij wel in een band die een echte mening verkondigd; probleem is: who’s listening anyway: NO-ONE that’s who!* Momenteel is ‘het publiek’ alleen geïnteresseerd in de mening van airheads als Kim Kardashian want die zijn rich & famous en dat is veel leuker en vergt veel minder van je arme uitgeputte hersentjes dan talented & outspoken.
Muziek is emotie: passie, en het is heel erg om te zeggen, maar de passie lijkt momenteel verder weg dan ooit. Emoties laten zich moeilijk in nullen en enen vangen en oppervlakkigheid is tegenwoordig de norm. Op naar betere tijden: say what you mean and say it mean

* Lydia Lunch- dear whores luister en leer:

Advertenties

Idols, the voice of Holland; al die gelijksoortige tv shows hebben niets, maar dan ook niets, te maken met de ontdekking van muzikaal talent.  Het gaat niet verder dan wat uitvoerende artiesten in de spotlights brengen; een héél ander soort talent dan dat van artiesten die zelf iets creëren. Deze programma’s laten mensen zien die een kunstje hebben aangeleerd. Trained monkeys…

Terug naar vroeger
De functie van dit soort programma’s  heeft vooral te maken met het verlangen van de platenindustrie om terug te kunnen keren naar de tijden van vóór The Beatles; toen bijna alle muzikanten hun platen vulden met een groot aantal covers waartussen slechts een paar zelfgeschreven songs prijkten. The Beatles was de eerste band die alleen eigen werk opnamen; toentertijd was dat revolutionair. Daarna werd het steeds normaler dat bands hun eigen materiaal schreven. Totdat onder dreiging van de opkomst van punk, eind jaren zeventig, platenmaatschappijen begonnen met zogenaamde prefab pop; dat was net zo’n krampachtige poging om de aan de artiesten verloren macht terug te winnen als The Voice of Holland nu is.
Wat mij betreft is een ieder die zich voor een dergelijke schaamteloze vertoning  leent een enorme sukkel en verdient hij/zij ook niet beter dan na drie uitgemolken hitjes, uit een door een grote Publisher beheerd oeuvre, weer keihard op de keien gegooid te worden of per auto in de orkestbak van een Joop van den Ellende musical te storten.
Maar ook hier is het grote publiek het niet met me eens; het maakt tegenwoordig blijkbaar niet meer uit op wat voor manier je op de tv verschijnt, het feit alleen dat mensen je gezicht van de tv herinneren is al genoeg om tot held uitgeroepen te worden. Wat je er nou precies op deed weet men de dag erop toch al niet meer; men ziet zoveel gezichten dat het dan allang weer vergeten is. Hetzelfde geldt voor al die covers; mensen hebben nauwelijks benul van muziekgeschiedenis want ook hier laat de herinnering mensen in de steek; het klinkt alleen bekend en dus worden er weer enkele duizenden cd’s van verkocht. Zelfs bij de redactie van Idols zijn ze compleet de weg kwijt want ze kondigen ‘you can’t hurry love’ domweg aan als een nummer van Phil Collins terwijl het een song van the Supremes was die 20 jaar na dato door meneer Collins gecovered werd…
Geen enkele van de door de jaren heen in de popmuziek bekend geworden musici zou de eerste ronde van Idols overleefd hebben zag ik in een filmpje op You Tube en dat slaat de spijker op zijn kop.

Prostitutie
Ondanks de ergernis die talentenshows bij mij veroorzaken moet ik toch elke keer weer stiekem glimlachen als zo’n door Idols klaargestoomde ééndagsvlieg de hitlijsten beklimt. Het is namelijk niets meer dan de zwanenzang van een eens machtige industrie die zich voor onze ogen afspeelt. Dit is de een van de weinige marketing strategieën die deze industrie nog rest; eis alle aandacht op voor een stel technisch goed onderlegde, naar faam hunkerende hoeren, die je contractueel tot de laatste cent kan uitplukken. En dan wil de overheid tegelijkertijd iets aan gedwongen prostitutie doen? Wat is het fucking verschil?
Het is een teken aan de wand dat er op deze krampachtige manier geprobeerd wordt geld te verdienen aan muziek. Wat er begin jaren tachtig al door de underground werd voorspeld is nu waarheid aan het worden; de grote labels verliezen hun aantrekkingskracht in een rap tempo. Je zou wel gek zijn als je als zichzelf respecterend artiest nog bij een groot label tekent. De kans dat zo’n label je echt steunt en je een paar platen laat maken die niet meteen succesvol hoeven te zijn; een zogenaamde diepte investering, is zeer klein. Een band als Queen brak pas met hun vierde album echt door; dat is tegenwoordig ongehoord; instant succes of meteen terug op de keien is nu het devies.

Radiohead
Maar terwijl onderaan de markt de échte beloftes voor de toekomst genegeerd worden merken de door diezelfde industrie groot gemaakte coryfeeën als bijvoorbeeld Radiohead dat ze een label als EMI helemaal niet meer nodig hebben. Er wordt dus niet bijgetekend en de band doet gewoon alles voortaan zelf en maakt daarmee dubbel winst; een groot gedeelte van de opbrengst, waar eerst allerlei tussenpersonen als marketingmensen en andere managers van moesten leven, verdwijnt nu in de zak van de bandleden zelf of van mensen die de band in ieder geval zelf hebben kunnen uitkiezen. En daarnaast krijgen ze enorm veel respect door hun actie om hun cd voor een door de fans zelf bepaalde prijs aan te bieden. Dat zou een label als EMI nooit en te nimmer gedaan hebben.

Onderzoek
De belangstelling voor muziek is echt niet minder geworden. Sterker nog; in een pas geleden uitgevoerd onderzoek bleek dat jongeren naar muziek luisteren nog hoger waarderen dan het hebben van seks! Alleen geldt, net als bij seks, dat als je de keus hebt tussen gratis of betaald, die keuze niet bepaald moeilijk is.

Achterlijk
Die maffe managers in de muziek industrie denken echt dat alle mensen die muziek kopen achterlijke idioten zijn. Zet al die stupide acties van de laatste 15 jaar maar eens op een rij:
Eerst vervangen ze vinyl door een wegwerp product als de CD. Tegelijkertijd voorzagen ze niet dat een digitaal product ooit veel makkelijker en zonder verlies aan kwaliteit zal kunnen worden gekopieerd. Philips, de uitvinder van de Cd voorzag dat, in tegenstelling tot de rest van de industrie, wél al meteen en verkocht zijn dochter, platenmaatschappij Polygram meteen na de introductie van de CD aan Bertelsman/Sony. En jawel, niet lang nadat de cd het vinyl daadwerkelijk had verdrongen en ouderwetse platen alleen nog in speciaalzaken werden verkocht werd de mp3 uitgevonden. De industrie dacht dat cd tracks voor altijd té zwaar zouden zijn om via het Internet doorgegeven te worden maar men ging voor de tweede keer op zijn bek.

Legkippen
En in plaats van ervoor te zorgen dat de industrie in ieder geval op goede voet bleef staan met de bron van alle winsten; de muzikanten, werd oud en nieuw talent ook nog eens de duimschroeven aangedraaid omdat artiesten gedwongen werden contracten te tekenen die hen tot niet meer dan legkippen reduceerden. Bijna alle rechten moesten worden afgestaan zodat de, voor auteurs toch al karige verdiensten, helemaal in de zakken van managers verdween. Dat alles alsof het grote publiek nooit daarvan op de hoogte zou kunnen komen. Maar dat gebeurde wel en daardoor kregen muziekliefhebbers een nog grotere hekel aan de grote platenmaatschappijen.
Om het nog gekker te maken worden mensen die muziek downloaden opeens bedreigd met vervolging en zelfs uitsluiting van toegang tot Internet; hoe prachtig kan je de sympathie van het publiek verkwanselen; deze verdient echt de schoonheidsprijs.

Idioten
Vervolgens worden ook alleen nog infantiele idioten gepromoot. Mensen die niets anders dan wegwerp crap maken. Hoeveel cd’s heb jij in de kast die je na 10 luisterbeurten nooit meer hebt gedraaid? En wéér denken ze dat het publiek dat zomaar pikt.
Als laatste nagel aan de doodskist schieten de prijzen van live concerten van de grotere namen tot hemeltergende hoogtes, want ze hebben het nog steeds niet door. Momenteel gaat het nog voor de wind in de live sector; maar hoe lang nog als dat zo doorgaat? Je kunt nu eenmaal moeilijk als consument 1x per week 60 tot 100 euro voor een concertkaartje uitgeven.
Hoeveel domheid kan je in een bedrijfstak kwijt? De industrie is rijp om uit te sterven; meer dan rijp.
Dat is hier dan ook de conclusie; de grootschalige muziekindustrie is een stervende dinosaurus die geen meteoor inslag meer nodig heeft om voorgoed van de planeet te verdwijnen.

(deze column werd eerder op 12 februari 2008 op 3voor12 Rotterdam gepubliceerd)

%d bloggers liken dit: