Navigatie overslaan

Tag Archives: bertelsmann

Ik lees nog altijd veel artikelen op het web waarin de schrijver ervan uitgaat dat de dagen van de grote mainstream platenmaatschappijen geteld zijn en dat die bedrijven binnenkort het loodje gaan leggen. Hoe eerder, hoe beter wat mij betreft. Maar ik ben bang dat de ondergang van de mainstream voorlopig nog wishful thinking is. Dit is de eerste column in een serie anti-mainstream artikelen…

De mainstream bestaat nu nog slechts uit twee enorme bedrijven: Sony/Bertelsmann en Universal/EMI.  En het is niet ondenkbaar dat de twee grote machtsblokken in de muziekindustrie ooit nog zullen samensmelten tot één bedrijf. Stel je eens voor wat de consequenties zijn voor de Indie labels? Het is nu al bijna onmogelijk om goede bands tot sterrendom te promoten als er geen major achter die band staat.

Majors kijken al lang niet meer naar kwaliteiten als originaliteit. Waarom niet? Omdat ze dat in hun optiek niet meer hoeven te doen. Want een zanger die The Voice wint en een cover van een oud nummer op de markt gooit; een oud nummer dat toch al in de publishing portefeuille van de major in kwestie zit, levert op korte termijn meer succes op dan een band die jarenlang ondersteunt moet worden voordat er een doorbraak volgt. Doorbraken zijn nooit zeker dus wordt het ondersteunen van bands met potentie als te risicovol afgedaan.

Sinds artiesten als Prince en Radiohead na afloop van hun contract DIY verder zijn gegaan is de mainstream nog minder geneigd om bands jarenlang te ondersteunen, wetende dat bands de macht van de grote labels niet meer nodig hebben zodra ze de sterrenstatus hebben bereikt. En dan krijgen ze ook nog te maken met een ster als Adele die op het hoogtepunt van haar roem een paar jaar vrij inlast omdat ze niet gelukkig wordt door al die mainstream aandacht. Tja, artiesten zien tegenwoordig de schaduwkanten van het succes wat duidelijker dan vroeger.

In Engeland en de USA heeft een klein Indie-label in ieder geval nog kans door een major aangemerkt te worden als aandrager van nieuw talent. In Nederland werkt dat niet zo. In dit land worden talenten die bij kleine labels hebben getekend pas weggekaapt als hun contract afloopt. Of als ze niet met handen en voeten vast zitten, aangezien er ook kleine labels zijn die helemaal niet met contracten werken. Als deze acts contracten hebben getekend die in deze industrie tamelijk standaard zijn; dus inclusief een muziekuitgave contract en met een blijvende claim op uitgebracht materiaal dan worden ze gewoonweg genegeerd. Er loopt genoeg talent rond dat gemakkelijker te exploiteren valt.

Tegelijk hebben ze bij de majors dondersgoed door dat de grote jongens de slag om de gunst van het grote publiek aan het verliezen zijn. Muziekliefhebbers zien de grote labels al jarenlang als vijand van de vooruitgang en het grote publiek begint steeds beter door te krijgen dat er alleen opgewarmde kliekjes geserveerd worden in restaurant mainstream. Dus wat doen de slimmerds bij de majors? Ze kopen Indie labels in zijn geheel op of als dat niet lukt nemen ze er een groot belang in. Vervolgens wordt er net gedaan alsof de Indie nog onafhankelijk is en weet men zich verzekerd van aanwas van nieuwe artiesten waar nog maar weinig in geïnvesteerd hoeft te worden.

Er werd een paar weken geleden nog hard op de trommel geslagen op o.a. Facebook dat de top tien in Nederland in zijn geheel door independents was geproduceerd. Dan kijk je over welke ‘ independents’ ze het hebben en dan zie je Top Notch (onderdeel van Universal) en Epic (onderdeel van Sony) in het rijtje staan. Nice try asshols; wie trapt daar nou nog in?

En hoe lang duurt het voordat het kaf van het koren wordt gescheiden en belanden alle acts die niet genoeg opbrengen op de keien? Acts waaronder een groot aantal hidden gems zullen zitten, die met een beetje ondersteunen wellicht echt groot hadden kunnen worden.

Advertenties

Idols, the voice of Holland; al die gelijksoortige tv shows hebben niets, maar dan ook niets, te maken met de ontdekking van muzikaal talent.  Het gaat niet verder dan wat uitvoerende artiesten in de spotlights brengen; een héél ander soort talent dan dat van artiesten die zelf iets creëren. Deze programma’s laten mensen zien die een kunstje hebben aangeleerd. Trained monkeys…

Terug naar vroeger
De functie van dit soort programma’s  heeft vooral te maken met het verlangen van de platenindustrie om terug te kunnen keren naar de tijden van vóór The Beatles; toen bijna alle muzikanten hun platen vulden met een groot aantal covers waartussen slechts een paar zelfgeschreven songs prijkten. The Beatles was de eerste band die alleen eigen werk opnamen; toentertijd was dat revolutionair. Daarna werd het steeds normaler dat bands hun eigen materiaal schreven. Totdat onder dreiging van de opkomst van punk, eind jaren zeventig, platenmaatschappijen begonnen met zogenaamde prefab pop; dat was net zo’n krampachtige poging om de aan de artiesten verloren macht terug te winnen als The Voice of Holland nu is.
Wat mij betreft is een ieder die zich voor een dergelijke schaamteloze vertoning  leent een enorme sukkel en verdient hij/zij ook niet beter dan na drie uitgemolken hitjes, uit een door een grote Publisher beheerd oeuvre, weer keihard op de keien gegooid te worden of per auto in de orkestbak van een Joop van den Ellende musical te storten.
Maar ook hier is het grote publiek het niet met me eens; het maakt tegenwoordig blijkbaar niet meer uit op wat voor manier je op de tv verschijnt, het feit alleen dat mensen je gezicht van de tv herinneren is al genoeg om tot held uitgeroepen te worden. Wat je er nou precies op deed weet men de dag erop toch al niet meer; men ziet zoveel gezichten dat het dan allang weer vergeten is. Hetzelfde geldt voor al die covers; mensen hebben nauwelijks benul van muziekgeschiedenis want ook hier laat de herinnering mensen in de steek; het klinkt alleen bekend en dus worden er weer enkele duizenden cd’s van verkocht. Zelfs bij de redactie van Idols zijn ze compleet de weg kwijt want ze kondigen ‘you can’t hurry love’ domweg aan als een nummer van Phil Collins terwijl het een song van the Supremes was die 20 jaar na dato door meneer Collins gecovered werd…
Geen enkele van de door de jaren heen in de popmuziek bekend geworden musici zou de eerste ronde van Idols overleefd hebben zag ik in een filmpje op You Tube en dat slaat de spijker op zijn kop.

Prostitutie
Ondanks de ergernis die talentenshows bij mij veroorzaken moet ik toch elke keer weer stiekem glimlachen als zo’n door Idols klaargestoomde ééndagsvlieg de hitlijsten beklimt. Het is namelijk niets meer dan de zwanenzang van een eens machtige industrie die zich voor onze ogen afspeelt. Dit is de een van de weinige marketing strategieën die deze industrie nog rest; eis alle aandacht op voor een stel technisch goed onderlegde, naar faam hunkerende hoeren, die je contractueel tot de laatste cent kan uitplukken. En dan wil de overheid tegelijkertijd iets aan gedwongen prostitutie doen? Wat is het fucking verschil?
Het is een teken aan de wand dat er op deze krampachtige manier geprobeerd wordt geld te verdienen aan muziek. Wat er begin jaren tachtig al door de underground werd voorspeld is nu waarheid aan het worden; de grote labels verliezen hun aantrekkingskracht in een rap tempo. Je zou wel gek zijn als je als zichzelf respecterend artiest nog bij een groot label tekent. De kans dat zo’n label je echt steunt en je een paar platen laat maken die niet meteen succesvol hoeven te zijn; een zogenaamde diepte investering, is zeer klein. Een band als Queen brak pas met hun vierde album echt door; dat is tegenwoordig ongehoord; instant succes of meteen terug op de keien is nu het devies.

Radiohead
Maar terwijl onderaan de markt de échte beloftes voor de toekomst genegeerd worden merken de door diezelfde industrie groot gemaakte coryfeeën als bijvoorbeeld Radiohead dat ze een label als EMI helemaal niet meer nodig hebben. Er wordt dus niet bijgetekend en de band doet gewoon alles voortaan zelf en maakt daarmee dubbel winst; een groot gedeelte van de opbrengst, waar eerst allerlei tussenpersonen als marketingmensen en andere managers van moesten leven, verdwijnt nu in de zak van de bandleden zelf of van mensen die de band in ieder geval zelf hebben kunnen uitkiezen. En daarnaast krijgen ze enorm veel respect door hun actie om hun cd voor een door de fans zelf bepaalde prijs aan te bieden. Dat zou een label als EMI nooit en te nimmer gedaan hebben.

Onderzoek
De belangstelling voor muziek is echt niet minder geworden. Sterker nog; in een pas geleden uitgevoerd onderzoek bleek dat jongeren naar muziek luisteren nog hoger waarderen dan het hebben van seks! Alleen geldt, net als bij seks, dat als je de keus hebt tussen gratis of betaald, die keuze niet bepaald moeilijk is.

Achterlijk
Die maffe managers in de muziek industrie denken echt dat alle mensen die muziek kopen achterlijke idioten zijn. Zet al die stupide acties van de laatste 15 jaar maar eens op een rij:
Eerst vervangen ze vinyl door een wegwerp product als de CD. Tegelijkertijd voorzagen ze niet dat een digitaal product ooit veel makkelijker en zonder verlies aan kwaliteit zal kunnen worden gekopieerd. Philips, de uitvinder van de Cd voorzag dat, in tegenstelling tot de rest van de industrie, wél al meteen en verkocht zijn dochter, platenmaatschappij Polygram meteen na de introductie van de CD aan Bertelsman/Sony. En jawel, niet lang nadat de cd het vinyl daadwerkelijk had verdrongen en ouderwetse platen alleen nog in speciaalzaken werden verkocht werd de mp3 uitgevonden. De industrie dacht dat cd tracks voor altijd té zwaar zouden zijn om via het Internet doorgegeven te worden maar men ging voor de tweede keer op zijn bek.

Legkippen
En in plaats van ervoor te zorgen dat de industrie in ieder geval op goede voet bleef staan met de bron van alle winsten; de muzikanten, werd oud en nieuw talent ook nog eens de duimschroeven aangedraaid omdat artiesten gedwongen werden contracten te tekenen die hen tot niet meer dan legkippen reduceerden. Bijna alle rechten moesten worden afgestaan zodat de, voor auteurs toch al karige verdiensten, helemaal in de zakken van managers verdween. Dat alles alsof het grote publiek nooit daarvan op de hoogte zou kunnen komen. Maar dat gebeurde wel en daardoor kregen muziekliefhebbers een nog grotere hekel aan de grote platenmaatschappijen.
Om het nog gekker te maken worden mensen die muziek downloaden opeens bedreigd met vervolging en zelfs uitsluiting van toegang tot Internet; hoe prachtig kan je de sympathie van het publiek verkwanselen; deze verdient echt de schoonheidsprijs.

Idioten
Vervolgens worden ook alleen nog infantiele idioten gepromoot. Mensen die niets anders dan wegwerp crap maken. Hoeveel cd’s heb jij in de kast die je na 10 luisterbeurten nooit meer hebt gedraaid? En wéér denken ze dat het publiek dat zomaar pikt.
Als laatste nagel aan de doodskist schieten de prijzen van live concerten van de grotere namen tot hemeltergende hoogtes, want ze hebben het nog steeds niet door. Momenteel gaat het nog voor de wind in de live sector; maar hoe lang nog als dat zo doorgaat? Je kunt nu eenmaal moeilijk als consument 1x per week 60 tot 100 euro voor een concertkaartje uitgeven.
Hoeveel domheid kan je in een bedrijfstak kwijt? De industrie is rijp om uit te sterven; meer dan rijp.
Dat is hier dan ook de conclusie; de grootschalige muziekindustrie is een stervende dinosaurus die geen meteoor inslag meer nodig heeft om voorgoed van de planeet te verdwijnen.

(deze column werd eerder op 12 februari 2008 op 3voor12 Rotterdam gepubliceerd)

%d bloggers liken dit: