Skip navigation

Tag Archives: bezuinigingen

Klik hier voor de korte versie op Zinesters

Ongereguleerde podia die zich onder de radar bevinden en zich weinig of niets van de bestaande regelgeving hoeven aan te trekken zijn de enige plekken die het predicaat ‘broedplaats’ verdienen. Dat zijn ze niet alleen voor lokale bands, maar ook voor toekomstige programmeurs, geluidsmensen en alle andere functies die een poppodium herbergt.
Elke opvolgende generatie lijkt het met het opzetten van dergelijke broedplaatsen moeilijker te krijgen maar desalniettemin komen er nog steeds, en gelukkig maar, overal op deze aardkloot mensen naar voren die het aandurven. De scene herbergt altijd een groepje mensen dat het op een bepaald moment zat is om te klagen “dat er niks te doen is”, de handschoen oppakken en het dan maar zelf gaan doen. Enthousiastelingen die nieuwe locaties opeisen of een oud podium nieuw leven inblazen en de zaken op hun eigen manier aanpakken.

Stoma6 ©DennisWisseWe leven in tijden waarin de bek van de overheid overloopt met de holle frase “dat ondernemers aan teveel regels gebonden zijn”, maar op de keper genomen geldt dat blijkbaar alleen voor multinationals, niet voor het midden en kleinbedrijf en al helemaal niet voor niet op winst gerichte initiatieven. Voor die laatste groep verzint men er maar wat graag nog wat regels bij met als doel ‘amateurs’ buiten de deur te houden.

Maar het soort mensen dat iets voor een undergroundscene wil organiseren wil helemaal geen ondernemer zijn. Een ondernemer weet dat er geen geld aan een underground podium valt te verdienen en die zal er dus niet eens aan beginnen.
En het initiatief zal ook juist niet van mensen moeten komen die een opleiding muziekmanagement hebben gevolgd. Die willen namelijk alles volgens voorgeschreven regels doen en zijn de eersten die afhaken. Bij zo’n opleiding opgedane kennis is allemaal leuk en aardig maar gaat totaal voorbij aan een belangrijk aspect dat alle fanatiekelingen die een eigen tent op zetten gemeen hebben en dat ze zelf het wiel uit willen vinden. Een groep fanatiekelingen heeft als een soort natuurwet een anarchistische inslag. Die gaan allerlei dingen proberen waarvan je van tevoren op een briefje kan geven dat ze gaan mislukken, maar als je ze hun gang niet laat gaan spat je groep sneller uit elkaar dan een zelfmoordenaar van IS.

055_img_3669Het is tegenwoordig steeds moeilijker een locatie te vinden waar je geen overlast veroorzaakt. De binnenstad is volgeplempt met koopwoningen en daarbuiten is het een factor tien moeilijker om publiek naar je tent te trekken. En door het kraakverbod wordt het er niet makkelijker op. Lange tijd was kraken in Nederland makkelijker en meer geaccepteerd daar waar ook ter wereld, nu is het precies andersom. Door de hier gangbare rigide stelling van “regels zijn regels” is kraken nu zo goed als onmogelijk geworden. Dat terwijl het in landen om ons heen, waar kraken nooit semilegaal is geweest, nog steeds mogelijk is een door een particulier opzettelijk leeg gehouden huis/loods/zaal in bezit te nemen en er een cultureel centrum van te maken. Tegenwoordig ben je zowat gedwongen tot een antikraak-constructie, dus ook al is de huur een stuk lager dan je normaal zou moeten betalen, het blijft een extra vaste last en erger nog; een paar klachten van omwonenden zijn genoeg om de antikraak organisatie koude voeten te laten krijgen en je contract op te zeggen.
Vroeger duurde het wat langer voordat je ontruimd werd en was er iets meer tijd om een reputatie op te bouwen. Een reputatie zorgt niet alleen voor meer publiek en beter band-aanbod, het zet je ook op de kaart bij het publiek en pers wat uiteindelijk deuren naar de politiek en ambtenarij kan openen. Wellicht zie je alleen natuurlijke vijanden in dat soort mensen maar uiteindelijk zijn het de enigen die je kunnen helpen zodra de buurt begint te morren of wanneer je toe bent aan een nieuwe locatie.

digital leather exit
Vaak zijn de publieksaantallen in undergroundpodia verrassend goed en komen er massa’s mensen op zo’n podium af. Er kan niet of nauwelijks aan promotie gedaan kan worden, want illegaal dus geen posters, flyers advertenties, maar mond op mond reclame, en tegenwoordig ook de sociale media, werken in dit geval op zijn best. Het komt allemaal super-sympathiek over al is de kans dat je tent nog geen half jaar zal bestaan levensgroot, maar dat trekt ook weer want je moet er geweest zijn voordat het verleden tijd is.
De eerste valkuil waar je voor komt te staan is dat je als initiatiefnemer ervoor moeten waken dat je zelf blijft bepalen hoe de tent georganiseerd wordt en dat je publiek dat niet gaat doen. Sluitingstijden moeten afgesproken worden en je moet jezelf eraan houden. Als je dat niet doet zit je na elke show tot ver na ochtendgloren met een stel zogenaamde ‘vrienden’ je biervoorraad te decimeren. En op een gegeven moment is er altijd wel iemand die zich afvraagt waarom er geen muziekje op kan en als die eenmaal klinkt kunnen jullie de volgende keer ook net zo goed nog wat meer bands neerzetten. Voor je het weet heb je tot 6 uur ’s ochtends programma en gaan de buren serieus plannen voor een lynchmob maken.
Als undergroundpodium loop je allerlei risico’s. Gebrek aan vergunningen en schijt aan verboden al rookverbod etc kan de teller van boetes etc snel doen oplopen. Geen omzet draaien is echter nog erger, want als je het bier bijna voor kostprijs verkoopt en de entreegelden naar de bandjes doet vloeien gaat ’t al snel mis met de vaste lasten.
Als je alcohol aan minderjarigen verkoopt, drugdealers hun gang laat gaan én gesnapt wordt dan hoef je natuurlijk er ook niet op te rekenen dat die antikraak organisatie nog een keer met je in zee gaat. En je hoeft dan ook niet bij de gemeente aan te kloppen voor enige vorm van steun . Andere podia zien je dan al gauw niet meer als waardevolle aanvulling van het culturele aanbod maar terecht als valse concurrentie.

The Phantom Four & The Arguido Foto_ Robert Tjalondo1Lang duurt zo’n locatie dus nooit maar een ervaring rijker gaat een klein deel van de durfals toch weer verder, heeft het één en ander geleerd over wat wel en wat niet werkt, houden zich iets meer aan bepaalde regels en doen op andere gebieden ook wat water bij de wijn.
Maar veel publiek naar een podium trekken waar geen entree geheven wordt maar om een donatie wordt gevraagd en bier een euro kost, daar is geen kunst aan. Dat is de uitdaging ook niet. De uitdaging is om genoeg publiek naar je podium te trekken dat wél bereid is om entree te betalen en een redelijke prijs voor een drankje. Uit die entreegelden en baromzet moet je namelijk de optredende bands een redelijke gage kunnen betalen en je vaste lasten ophoesten.

Doe je dat niet dan ben en blijf je afhankelijk van de goodwill van bands die gratis willen komen spelen, van een grote groep vrijwilligers die constant van samenstelling zal veranderen en van een (anti)kraakconstructie. Na een half jaar heb je alle kleine bands uit de omgeving in je tent gehad en die kan je keer op keer blijven neerzetten maar op een gegeven moment zal je merken dat je publiek alleen nog bestaat uit mensen die zelf ook in bands spelen en het heel leuk vinden om hun collega’s te steunen, maar het feit dat ze op komen dagen wel genoeg vinden en dus geen cent in je tent uitgeven
Tegelijkertijd geven al deze o zo arme studenten en werklozen tien keer zoveel uit aan de maandelijkse kosten van hun smartfoon dan aan uitgaan, want ja die hebben ze gewoon nodig en die krijgen ze niet gratis.
Je maakt jezelf op deze manier medeschuldig aan de devaluatie van muziek. De gages die bands krijgen staan steeds meer onder druk. Tien jaar geleden werd een gage van €200 als laag maar schappelijk gezien, nu moet je blij zijn als je als band nog €50 vangt. Daar huur je goddomme één keer een professionele oefenruimte voor.

Hetzelfde geldt voor personeel. Het wordt steeds normaler dat je werk waar je vroeger gewoon voor betaald werd als vrijwilliger moet gaan doen. Dat geldt zeker in de culturele sector waar bijna alleen nog vrijwilligers en stagiairs werkzaam zijn. Vroeger begon je als vrijwilliger en hadden de meest fanatieke van het clubje kans door te stromen naar betaald werk als barman, programmeur, kassamedewerker, stagemanager, coördinator etc. Mensen die zich voor een good cause helemaal de schompes willen werken zijn echt wel te vinden, maar ze houden het nooit lang vol want uiteindelijk moet bij hun thuis de schoorsteen ook blijven roken.The Phantom Four & The Arguido Foto_ Robert Tjalondo
Natuurlijk klinkt dit alles walgelijk kapitalistisch en dat is t ook maar alles wat gratis aangeboden wordt is waardeloos. Muziek wordt voor steeds lagere prijzen aangeboden door bijna wanhopige bands op zoek naar welke vorm van exposure dan ook. Het kost klauwen met geld om in een band te spelen en het levert geen ene donder op. Daarnaast zijn bekendheid en roem ook aan zware devaluatie onderhevig. Iedereen kan zijn 15 minutes of fame krijgen alleen trekt het allemaal geen belangstellenden meer aan. Probeer tegenwoordig nog maar eens een meisje te versieren met het verhaal dat je in een band zit, grote kans dat ze antwoord met “da’s leuk, ik ook!”

Als dat zo doorgaat wordt spelen in bands een bezigheid die alleen voor rich kids haalbaar is. En de beste muziek komt nu eenmaal niet van rijkeluis kindertjes, kijk maar naar al die weke zogenaamde Indie van tegenwoordig. Rich Kids hebben alles al en ontberen dus verlangens om over te zingen.

En dan heerst er ook nog de mythe dat je een goed podium met een interessante programmering kan voeren zonder subsidie van overheden of fondsen; een illusie die al jaren vanuit het rechtse spectrum van de politiek wordt gevoed. Het staat op hetzelfde niveau als het onvoorwaardelijke geloof in de vrije markt en het is complete bullshit. Als je vindt dat je met je podium een belangrijke service aan de maatschappij levert waarom zou je dan niet gesubsidieerd mogen worden? Alsof je jezelf moet schamen dat je een activiteit organiseert die zichzelf niet 100% kan bedruipen. Hier is het niet de uitdaging om je in allerlei bochten te gaan wringen en precies te gaan leveren waarvan je denkt dat het pegels op zal gaan leveren. Nee, hier moet je stronteigenwijs je eigen visie blijven pushen totdat je de ambtenarij en bovenal de politiek weet te overtuigen dat je gelijk hebt. Dat doe je door je ding te doen en te laten zien dat de manier waarop je het doet werkt. Probeer wel te voorkomen dat je niet volledig afhankelijk van subsidie en je daardoor jezelf in een te kwetsbare positie manoeuvreert. Kijk maar naar Roodkapje; pats boem weg!

saunawestdnl_8862Kunsten zijn altijd afhankelijk geweest van het mecenaat. Subsidies hebben voor een groot deel de aflaten van de rijken vervangen zodat ook kunst die voor deze groep niet zo interessant de mogelijkheid krijgt zich te ontwikkelen(popmuziek in tegenstelling tot bijvoorbeeld opera).  Alternatief is dat je jezelf compleet in de handen legt van sponsoren. Schrikbeeld is dat dit net zoals op SXSW uitloopt op een Chuck D die in een Dorito’s kraam staan op te treden. Dan schaam je jezelf toch een ongeluk?

We moeten allemaal echt superblij zijn dat er, ondanks dat ook in deze tijd de oudere generatie zucht over het gebrek van enig elan bij de jonkies, toch weer een groep jongeren is opgestaan die het traject van de oprichting van een eigen podium gaat afleggen. Natuurlijk was de eerste poging van korte duur en waren ze veel te ideëel en chaotisch, maar de volgende keer maken ze een giant leap forward, let maar op. En dan staan er de politici, ambtenaren en cultureel ondernemers weer met verbazing te kijken wat de power van muziek, jeugd en onvervalst anarchisme vermag.
Nawoord: en natuurlijk volgt ook op dit verhaal over pakweg een jaar of 20 een deel twee waarin geklaagd wordt over het vastgeroeste door regels vervormde culturele klimaat en behoren de initiatiefnemers van nu tot de gevestigde orde. En dan staat er weer een klein groepje op etc. Het aller grappigste van het verhaal is dat het elke keer weer spannend, grappig en bovenal urgent blijft. En nee geen kapitalisten/computer/nazi of reli-staat gaat daar wat aan veranderen.

Het is onontkoombaar dat steeds meer, vooral eenvoudig en geestdodend, werk door robots en computers overgenomen gaat worden. Werk aan de lopende band verdwijnt snel en dat geldt ook voor werk in de administratieve sector. What’s next?

Ik heb vorige week naar aanleiding van een aflevering van Tegenlicht aan een discussie over het basisinkomen meegedaan. Het hele idee over het basisinkomen maakt de laatste tijd nogal wat los, de meeting was dan ook druk bezocht. Dat alleen al was verheugend. In tegenstelling tot de meeste hedendaagse politieke issues reageren mensen passioneel op het onderwerp.

Dat het idee niet alleen bij links georiënteerde mensen, maar ook bij (sommige) liberalen wortel schiet is hoopgevend. De aanwezigen waren (in principe) allemaal voor, al zagen sommigen nog wat beren op de weg. (inflatie en andere monetaire problemen en een aanzuigende werking op buitenlanders aangezien het idee hoogstwaarschijnlijk niet meteen wereldwijd ingevoerd zal worden)

world of loveDe discussie was vooral gefocust op hoe we dat basisinkomen zo snel mogelijk in zouden kunnen voeren. Iedereen was het er over eens dat het een goed idee zou zijn als er ergens in Nederland een proef mee gedaan zou kunnen worden. Persoonlijk zou ik zeggen dat Rotterdam, met zijn hoge percentage werklozen, een ideale proeftuin zou zijn. Ik denk dat de resultaten verbluffend zullen zijn.

Ik geloof dan ook niet in de hardnekkige mythe van de vegeterende werkloze. Wat overigens niet wil zeggen dat er geen mensen zullen zijn die hun dagen niet in ledigheid zullen gaan doorbrengen zodra ze niet meer hoeven werken voor hun geld. Maar dat zijn over het algemeen mensen met een psychisch probleem en die werken onder het huidige regime waarschijnlijk ook niet.

Het zou een enorme bevrijding zijn; een antwoord op allerlei maatschappelijk onheil. We zullen gezonder worden omdat de grootste ziekmaker n.l. stress grotendeels gaat verdwijnen. Controle systemen voor belasting, toeslagen etc. zullen onnodig worden. Criminaliteit zou dalen. Dat alles scheelt miljarden aan maatschappelijke kosten.

Niet iedereen, mezelf incluis, zou (al) zijn tijd besteden aan maatschappelijk of financieel nuttige activiteiten. Persoonlijk zou ik het grootste deel van mijn tijd aan schrijven gaan besteden en of dat verkoopbare boeken of columns op gaat leveren is maar de vraag.

Maar so what? In een nieuw systeem waarin het basisinkomen past kan de mensheid eindelijk het pad van de uitdijende economie verlaten. Kunnen we echt met verduurzamen gaan beginnen. Een brave new world.

Maar ook ik zie een enorme beer op de weg. Want waarom zouden de rijken hun wereld op zijn kop zetten door iedereen een basisinkomen te gunnen? Zouden ze zich kunnen bedenken dat met de invoering van een basisinkomen hun levensstijl van 60 uur per week buffelen om de top te bereiken een beetje belachelijk zou worden; zakenlui als de nieuwe losers die geen tijd hebben om van het leven te genieten?

Cynisch als deze mensen maar al te vaak zijn zouden ze er ook voor kunnen kiezen om het niet meer nuttige deel der natie gewoon op te ruimen; ausradieren. Want een mens is toch alleen nuttig als hij voor de verrijking van een ander werkt?

Ecologisch gezien zou je het rücksichtslos uitmoorden van een gedeelte van de wereldbevolking kunnen verantwoorden. Het maakt de missie van de duurzame maatschappij bereiken een stuk makkelijker en goedkoper. Dan kunnen ze enorme gebieden ‘aan de natuur terug gaan geven.’ Bedenk je dat we hier te maken hebben met de psychopaten die wapensystemen en financiële nepconstructies verkopen en de rillingen gaan over je rug.

Een beperkende factor is dat politieagenten en militairen ook menselijke wezens zijn en niet zomaar te porren om deze genocide uit te voeren. Maar wat zou er gebeuren als we het geweldsmonopolie aan robots geven? Kwestie van wat herprogrammering en je hebt een stalen versie van de Gestapo, Einsatz gruppen, de SS, Rode Khmer, KGB etc.

Zouden, op dit kruispunt in de geschiedenis, de ‘powers that be’ niet liever dan voor een systeem waar iedereen een gerede kans op geluk heeft, voor de weg van eindeloos bloedvergieten kiezen?

terminator

Sinds december vorig jaar ben ik weer aan het werk. Maar aan het werk zijn betekent nog niet dat je automatisch van de bemoeienissen van Sozawe af bent.

Zo+behoud+je+een+baanEen uitkering wordt tegenwoordig niet meer, zoals loon, achteraf uitgekeerd maar in de maand zelf. Ik zat dus in de duurste maand van het jaar zonder geld. Dat betekende dat ik min of meer gedwongen werd, in mijn eerste maand, mijn nieuwe baas om een voorschot te vragen. Welk groot licht heeft deze maatregel nu weer verzonnen?

Natuurlijk had ik mijn klantmanager al vanaf het eerste sollicitatiegesprek met mijn nieuwe werkgevers volledig op de hoogte gehouden van alle ontwikkelingen. Vervelend was dat ik geen arbeidscontract kon laten zien aangezien ik die pas in januari zou tekenen. Er was een tweede persoon voor dezelfde functie aangenomen en het was nog niet duidelijk of we beiden vanaf januari voor 16 uur aangenomen zouden worden of de keuze op een van ons tweeën zou vallen en diegene een contract voor 24 uur zou krijgen. Natuurlijk was dat vaag, maar ik had in ieder geval werk en was van circus Sozawe bevrijd. Hoera!!

De omgang met ambtenaren wordt altijd ingewikkeld en gevaarlijk als blijkt dat je een uitzonderingsgeval bent; fouten liggen in dat geval op de loer.

contractToen mijn klantmanager hoorde dat ik misschien maar voor 16 uur aangenomen zou worden verplichtte hij me alsnog de sollicitatiecursussen te blijven volgen omdat mijn loon onder de bijstandsnorm zou uitkomen. Daarbij was hij niet overtuigd dat ik daadwerkelijk aangenomen zou worden want “werkgevers deden wel vaker rare dingen.” Pas nadat mijn werkgever een verklaring mailde waarin zwart op wit stond dat ik toch echt was aangenomen en ik mijn klantmanager duidelijk had gemaakt dat de soos die paar tientjes aan uitkering die ze eventueel moesten bijspijkeren in de spreekwoordelijke plek waar de zon niet schijnt konden steken bond hij in.

Ik besloot geld van mijn vader te lenen om mijn eerste maand door te komen. Dat deed ik liever dan mijn baas om een voorschot te vragen. Maar toen ik mijn bankrekening checkte bleek dat er  toch een uitkering was gestort. Van de €865 was overigens al meer dan de helft door automatische incasso’s verdwenen. Opgelucht dat ik niemand om hulp hoefde te vragen ging ik vrolijk aan het werk. Naïef van me te denken dat Sozawe toch die eerste maand dat je in loondienst bent overbrugd, maar daar leek het wel op.

agent of secret service watching through binoculars in the fieldEen maand later ontving ik een schrijven van Sozawe waarin ik gevraagd werd mijn huidige inkomen op te geven. Waar bemoeien ze zich mee, dacht ik. Ik heb voldoende inkomen om geen beroep meer op Sozawe te doen en dat moet maar voldoende informatie voor ze zijn. Aangezien na de vreselijke behandeling van Sozawe er geen haar op mijn hoofd eraan denkt ooit nog een uitkering aan te vragen (‘zie je wel dat dit beleid vruchten afwerpt!’, hoor ik die liberale klootzakken nu roepen), en het me ook sterk leek dat ik een extraatje zou krijgen, verdween de brief in de prullenmand.

Dat was stom aangezien de inlichtingenplicht naar Sozawe voor iedereen die ooit ook maar een cent aan uitkering heeft ontvangen tegenwoordig eeuwig blijft gelden. Ik was al drie maanden aan het werk toen ik dezelfde brief nogmaals ontving. Gelukkig las ik het tweede schrijven wat aandachtiger en reageerde ik tenslotte door zowel mijn arbeidscontract en loonstrook op te sturen.

Er volgde een brief dat ik over december onterecht geld van Sozawe had ontvangen en dat ik dat terug moest betalen. Het zij zo dacht ik en gelukkig kon ik gespreid terugbetalen.

FraudMaar ik had buiten de nieuwe wet ’Aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving’, gerekend. Door die wet werd ik meteen als fraudeur gebrandmerkt en kreeg een boete van 100% van de laatste uitkering opgelegd.

Het levert de gemeente een leuke som geld op als iedereen die de soos verlaat een onterechte laatste uitkering gegeven wordt; de gemeente kan het dubbele bedrag terugvorderen. Iedereen die werk vindt botst tegen het probleem van de overbrugging van de eerste maand op en een groot percentage ex uitkeringstrekkers zal niet doorzien dat een onterecht verstrekte uitkering onverwijld teruggestort moet worden. Het lijkt er een beetje op dat ik slachtoffer ben geworden van een truc van de gemeente en ik vraag me af of dit meer ex uitkeringstrekkers is overkomen. Het foutje van de bank in uw voordeel bestaat uiteraard alleen voor grootverdieners. De Anti Fraude wet is een gedrocht.

Klik hier voor een oudere en best gelezen aflevering van DE SOOS

klik hier voor een ander nog schrijnender voorbeeld van hoe rücksichtslos de zogenaamde fraudewet toegepast wordt.

bijstandsfraue fraudewet

Bij de bekendwording van de welke muziek/theatergroepen en festivals nog door het fonds voor podiumkunsten gesteund kunnen gaan worden werd het pijnlijk duidelijk naar wat voor land de rechtse elite verlangd.

Het zijn vooral de experimentele voorstellingen die onder de bezuinigingen lijden. Wat buiten de marge valt van wat groot en bekend is wordt wegbezuinigd. Wat overblijft zijn de A-merken. Past prachtig in de liberale traditie hoor;  wat groot is mag groot blijven en wat klein is moet worden opgeslokt of uitgespuugd.

Ik heb het al eerder gezegd: de gezelschappen waar niet op bezuinigd wordt zijn juist de meest voor de hand liggende kandidaten om door het mecenaat ondersteund te worden. Laat ze lekker een ‘vrienden van het Holland festival’ oprichten!

Iedereen die nog niet door had dat de VVD klakkeloos achter het groot kapitaal aanloopt zou nu beter moeten weten. De VVD is er niet voor de kleine man al is hij 1000x ondernemer. De VVD streeft al tientallen jaren naar een wereld waar alleen plaats is voor grootgrutters, mega winkel bedrijven, en grote ketens van fastfood restaurants. Een Blokker, Kruidvat en Mc Donald’s in elke winkelstraat. De kunst waar ze voor kiezen past daar naadloos bij. Alleen wat groot en prestigieus is mag gezien blijven worden.

Dat marginale theater en muziekgroepen, festivals en tentoonstellingen veel sociaal en maatschappijkritische geluiden produceren zal voor Halve Zoolstra wel een mooie extra reden geweest zijn om de botte bijl te hanteren. In de benarde visie van onze Neo-Liberale broeders is er alleen plaats voor kunsten die in opdracht en ter vermaak en verheerlijking van de elite wordt geproduceerd. Stel je toch eens voor dat liefhebbers van opera opeens de volle mep voor een kaartje voor de nieuwe uitvoering van een Wagner opera moeten gaan betalen. Dat mag toch niet zo zijn? Alsof die, over het algemeen niet bepaald onbemiddelde mensen, niet al genoeg belasting betalen!

Inderdaad wordt met groot gemak over het hoofd gezien dat subsidies zich meestal weer terug verdienen in de vorm van belastingen btw, parkeergelden,  inkomsten voor de plaatselijke horeca, en bovenal in goodwill en een gevoel van welbevinden bij zowel publiek als sponsors. Maar je koopt natuurlijk niets voor welbevinden!

Vergeet ook niet hoeveel toeleveringsbedrijven, kleine licht en geluid bedrijven en (semi) artistieke personen/bedrijven als ontwerpers, drukkers en cateraars afhankelijk zijn van opdrachten van gesubsidieerde gezelschappen.

Subsidies zijn over het algemeen ook echt niet overdreven groot. Want Hollanders zijn en blijven kooplieden en als je weet hoe gedetailleerd een begroting voor een subsidie moet zijn weet je dat elke cent verantwoord moet worden besteed.

Terwijl  de dames en heren van de VVD krampachtig dit land in de 51e  staat van de USA proberen te veranderen kijkt Amerika op zijn beurt met grote interesse naar hoe wij hier de zaken aanpakken. Daar merken ze op dat er voor een relatief klein bedrag aan subsidies heel veel kunst gemaakt en verspreid wordt. Nederlanders zijn niet voor niks over het algemeen wat beter artistiek gevormd dan de gemiddelde hill-billy. Het kost een paar centen, maar je krijgt er wel wat voor terug.

Maar rechts is niet zo kien op kweekvijvers voor nieuw talent. Hoe groter die vijvers worden, hoe meer mensen er in dit land rond gaan lopen die ambities hebben die verder reiken dan een simpel baantje achter een lopende band of een kassa. Dat zijn lastige mensen; voor je het weet maken die nog voorstellingen die kritiek leveren op het systeem, en plaatsen ze  vraagtekens bij het feit dat de grote gokkers bij de banken beloond moeten worden voor hun opzichtige falen, terwijl  gezelschappen, festivals en tentoonstellingen, die wel degelijk veel publiek trekken en hun steentje bijdragen aan het welvaren van de economie, afgestraft dienen te worden.

Deze staatssecretaris beweert dat het een voordeel is om in zijn capaciteit als snelsnoeier van cultuur weinig of geen culturele bagage met zich mee te dragen.
Hij vindt Metallica een goede band.
Ik durf echter te wedden dat hij hier niet de Metallica van ‘Kill ‘m All’ of ‘Ride the Lightning’ bedoeld, maar (uiteraard) de Metallica van ‘Nothing Else Matters’. De Metallica waar zelfs verstokte fans van Jantje Smit nog wat mee kunnen. En dat is maar goed ook, stel je voor dat hij van Slayer zou houden. Dan zou ik me zorgen maken. Slayer is wat mij betreft cultuur van de bovenste plank; Sex, Art, Murder. Metallica vertegenwoordigt daarentegen de grijze middenmoot; de band die iedereen ‘wel leuk’ vind.
De bezuinigingen op cultuur zullen, als je de neoliberale propaganda gelooft, die grijze middenmoot uit het culturele bestel snijden. Wat een bullshit; de VVD gaat voor de A-merken. Die oneliner stond ook al in het programma van de lokale Rotterdamse afdeling van deze partij. En de A-merken? Dat is juist die grijze middenmoot!

Wat komt in aanmerking als A-merk in dit land? Het Holland festival, de Opera, de grote musea, en de musicals van Joop van den Ende: allemaal gevestigde uitingen van cultuur waar de rijken in dit land wat mee kunnen (verdienen). Vreemd genoeg zijn de culturele uitingen die NIET gekort worden juist de meest voor de hand liggende kandidaten om door het mecenaat ondersteund te worden.
Maar daar zit de eerste crux; de gegoede burgerij in dit land betaald hier meer dan 50% belasting op hun inkomsten. Die kijken wel uit om cultuur te gaan ondersteunen, want die vinden dat ze al meer dan genoeg betalen.
Dat in tegenstelling tot het land waarvan men, overigens niet voor de eerste keer, het beleid wil kopiëren: de USA. Het land waar de regering, al sinds president Reagan 30 jaar geleden aan de macht kwam, zorgt dat de rijken zo min mogelijk hoeven te betalen. En Amerikaanse rijken willen traditioneel graag hun naam aan culturele instellingen verbinden. Ze betalen toch nauwelijks belasting, dus geven ze makkelijker aan cultuur. Afficheren dat je goede smaak bezit mag wat kosten, nietwaar?

De tweede crux ligt bij de omvang van ons landje.
Ik wil niemand een Calimero complex opdringen, maar er is nogal een verschil tussen ons land met 16 miljoen inwoners en een land als de Verenigde Staten met zijn 320 miljoen inwoners. In de VS heeft een TV zender als HBO 2 miljoen betalende leden. Daardoor kunnen ze die prachtige series  maken. Probeer in Nederland maar eens 2 miljoen VPRO leden te krijgen die allemaal 20 euro per maand aan goede TV series uit willen geven. Dat zou zelfs Talpa niet lukken, mochten ze het wilde idee krijgen om het HBO model over te nemen om zo hun afschuwelijke opvulling tussen de reclames te gaan financieren.

Dus het worden het Holland festival, de Opera, de musicals van Joop van den Ende, de grote musea en niet Incubate of Motel Mosaique. Zelfs Noorderslag/Eurosonic is geen onderdeel van de top. Waarom niet? Omdat het dit festival met ontwikkeling en onderkenning van talent te maken heeft?
Als je de plannen van Halve Zoolstra leest valt dat het meest op: alle organisaties die iets met de ontwikkeling van talent te maken hebben worden rigoureus uit het bestel gesneden.
Daar zit vast een plan achter. Sterker nog; dat lijkt verdacht veel op de kern van het plan. Maar wat denken onze Neoliberale vrienden daar nu mee te winnen?
Na wat nadenken kom ik op de volgende theorie; er is in dit land door de vergrijzing een steeds groter tekort aan werkkrachten. De optie om deze krachten uit het buitenland hierheen te halen wordt om overbekende redenen geblokkeerd door een meerderheid van rechts Nederland. Tegelijkertijd worden er honderdduizenden jongeren door verschillende conservatoria, theaterscholen, rock academies etc op HBO en ook MBO niveau geschoold om iets in het culturele leven te gaan bereiken. Blokkeer deze studenten de weg naar een baan in de cultuur en je hebt weer voldoende werknemers die kunnen schoonmaken, achter de balie van Mc Donalds’ kunnen werken, en kaartjes kunnen knippen bij de musicals van onze Joop.

En er is meer dan voldoende alternatief voor talentontwikkeling want we hebben toch Idols, the Voice of Holland en noem al die talentenjachten van Talpa maar op? Het mooiste van dat soort talent is dat de houdbaarheid ervan zo kort is dat deze zangertjes en zangeresjes uiteindelijk niet voor de arbeidsmarkt verloren gaan. Want er is toch niets leukers dan je kaartje voor ‘Sister Act’ af te kunnen laten scheuren door een ex Idols winnaar. “Ken ik jou niet van TV?”

%d bloggers liken dit: