Navigatie overslaan

Tag Archives: bill hicks

Niks geen Compromis!.

Advertenties

Black Flag artwork van Raymond Pettibone

De platen die ik vroeger kocht, en waar ik nu nog steeds met plezier naar luister, werden zonder enige vorm van compromis naar producers toe gemaakt. De enige factor dat het eindresultaat beïnvloedde was of de band in een echte studio kon opnemen of alles houtje touwtje in een zelf in elkaar geflanste home studio moest maken. Ik heb platen in mijn kast staan waarvan de geluidskwaliteit objectief gezien echt bagger is, maar als je de tijd neemt om er aandachtig naar te luisteren zal je na een paar luisterbeurten opvallen hoe ongelofelijk goed de band in kwestie speelde, en hoe ongegeneerd echt de emoties aanvoelen die hun muziek opriep; zowel bij de band als bij mij als luisteraar. Platen die letterlijk in iemand zijn keuken opgenomen waren.

En ik geef je op een briefje dat heel wat fantastische bands, die live onverslaanbaar waren, in de studio alsnog een klote plaat maakten. Meestal omdat een ongeïnteresseerde engineer zijn best weigerde te doen om de muziek op een goede en respectvolle manier op tape te krijgen. Vooroordelen tegen harde (punk)muziek hebben heel wat slechte platen opgeleverd. De ‘Wij zijn zwijn’ LP van de Boegies is daar ongeveer het beste voorbeeld van. Live was die band onvergetelijk, maar op die studio LP waren alle nummers die je live uit volle borst meezong volledig doodgeproduceerd. De rillingen jagen nog over mijn rug als ik aan die plaat denk.

Daarom wordt ik zo giftig als ik broekies op bezoek heb die, als ik een LP voor ze draai zoals bijvoorbeeld ‘Trails of Slime’ van The Sluglords, opmerken dat de kwaliteit van de opnames niet meer van deze tijd is. En vervolgens afhaken. Om Bill Hicks even aan  te halen: listen to them PLAY!! Doe een beetje moeite om een plaat, die ik niet voor niks aan je wil laten horen, naar je hersenschors te navigeren! Dat afgefikte kuttige poppunkbandje van je krijgt nog geen halve zool de dansvloer op, en aan een plaat als deze hoor je af wat je ervoor over moet hebben om echt goed te worden!

Alles moet tegenwoordig maar snel. (behalve de muziek dan, want die is een derde langzamer dan de hardcore die ze in mijn tijd maakten) Bandjes flansen 10 nummertjes in elkaar, doen een optredentje voor vrienden en familie (een optreden waarbij niemand tegen ze zal durven/willen zeggen dat ze nog helemaal niks voorstellen) en daarna willen ze onmiddellijk een CD opnemen. En daarna maar huilen dat ze nergens op kunnen treden en er 500 CD’s op zolder liggen te verstoffen.

Een band als Black Flag deed er 5(!) jaar over om hun eerste LP op de markt te krijgen. Vijf jaar waarin de band elke dag (!) 4 tot 6 uur oefende. Natuurlijk traden ze na een jaar al op en brachten ze een paar singles en EP’s uit. Maar optreden is ook oefenen en het opnemen van singles eigenlijk ook. Het was begin jaren tachtig ook nog eens honderd keer moeilijker om optredens voor een punkband te vinden;  nog geen 1% van alle zalen wilden/durfden punkbands laten spelen. Dus organiseerde de band zijn eigen optredens in onofficieele zalen en namen alle extra organisatie die daarvoor nodig was op de koop toe. Want ze moesten en zouden optreden!! Nadat hun eerste LP eindelijk was opgenomen was Black Flag nog niet tevreden en zochten ze een betere zanger. Daarna duurde het nog een jaar voordat ze met Henry Rollins als zanger een wereldplaat uitbrachten. (Damaged!)

En inderdaad was punk, op het moment dat die plaat uitkwam, al lang niet meer hip en luisterden de trendy luitjes intussen alleen nog naar bloedeloze synthwave. Jammer dan, een goede plaat maken kost tijd. En reken maar dat de band alsnog beloond werd voor hun inzet, want samen met nog een heleboel andere supergoede bands, die ook de tijd hadden genomen om echt goed te worden, kwam er een second wave of punk (hardcore!) op gang. En die was niet trendy, heeft de makers en hun labels geen miljoenen opgeleverd, maar heeft nu nog steeds impact en invloed op alle alternatieve muziek en leverde bands op als Dead Kennedys, The Germs, Husker Du, The Freeze, Bad Brains, Minor Threat,The Misfits en nog veel meer. De platen van de wat meer obscure bands zie je nu voor honderden dollars op E-bay staan, de meer bekende (waarvan de mastertapes van hun platen het overleefd hebben) zijn met groot succes heruitgebracht.

Maar ook nu steken veel op zolder in homestudio’s gemaakte werkjes met kop en schouders uit  boven de door de mainstream vervaardigde prefab pop. De geluidskwaliteit van DIY muziek is er alleen maar beter op geworden, en zolang je als muzikant maar koppig en eigengereid genoeg bent om te blijven streven naar een eigen sound en een uitvoering daarvan die staat als een huis komt het uiteindelijk wel goed met je.

Muziek is bovenal een middel voor zelfexpressie. En of je nou een universeel gevoel als verliefdheid kwijt wilt, of een politiek statement dat totaal onhip is, doet er niet toe. Je moet een onbedwingbare neiging hebben om jezelf te uiten. Stop er gewoon mee als je dat niet in je hebt en alleen muziek wilt maken om rijk en/of beroemd te worden. Wordt bankier als je rijk wilt worden en blaas wat op als je beroemd wilt worden. (een ambassade of je eigen ego, maakt niet uit.)

Of je rijk en beroemd gaat worden kan je nooit voorspellen, maar wel of je goed wordt. Daar is naast wat talent bovenal inzet en durf voor nodig. Als je zoekt naar manieren om de lange weg naar bekendheid af te snijden, en probeert eerder op je bestemming aan te komen, zal je ontdekken dat je altijd in de valkuilen van het snelle succes zal blijven vallen.

Niets geen fokking compromis dus..

“Any performer that ever sells a product on TV is for now and forever removed from the artistic world. I don’t care if you shit Mona Lisa’s from your ass on queue; you’ve made your fucking choice”.

Bill Hicks

Bill Hicks had gelijk.

Kan jij nog naar ‘Answer to yourself’ van Soft Pack luisteren zonder dat je die Grolsch reclame voor je ziet? Kan je überhaupt die band nog los van dat merk zien?

Ikke niet. Nu zou ik die band helemaal niet kennen als dat nummer niet in die reclame zou zitten en volgens de marketeers is dat winst voor de band. Elke vorm van exposure is in hun ogen winst. Fout! Wat heb je aan exposure als die niet naar interesse in je band leid maar naar pure onversneden haat? Ik vind dat nummer los van die commercial ook bepaald niet interessant, maar dat doet er niet meer toe. Voor mij maakt het niet meer uit of deze band een album met de klasse van een Sergeant Pepper uit gaat brengen, of whatever; mijn interesse hebben ze voorgoed verloren.

Klapvee

Nu zal dat ongetwijfeld niet gelden voor de massa’s klapvee waardoor de band waarschijnlijk nog een jaartje mee kan bij festivals, braderieën en feestelijke openingen van winkels maar daarna is de magie meer dan uitgewerkt en is de interesse van het klapvee alweer verschoven naar de volgende ‘one hit wonder’. Bands hebben zoveel haast om bekendheid te genereren. En Nederlandse bands zijn daarin de ergste ter wereld. In dit land moet je blijkbaar heel snel een succesje scoren wil je serieus genomen worden. Als je niet in het eerste jaar dat je band bestaat bij ‘de wereld draait door’ te zien bent geweest, op Lowlands hebt gestaan of beter nog in een reclame hebt opgetreden besta je domweg niet. Het is een schaamteloze vertoning geworden. Bands hebben zoveel haast om bekendheid te genereren dat ze vergeten een goed repertoire en een fanbase op te bouwen. En daarom vallen ze bijna zonder uitzondering ten prooi aan slimme marketing jongens die overal wel een sync in horen (een deuntje dat geschikt is om onder een reclame of in een filmscore te zetten) , maar absoluut geen belang hebben bij een langdurige carrière van zo’n band of songwriter. Die gaan zo snel mogelijk over op een nieuw gezicht.

Doelgroepen

Maar ook bands die overexposure op de radio krijgen worden supersnel gehypet en daarom ook weer pijlsnel uitgekotst.. Ik vond de plaat van the Deaf bijvoorbeeld erg leuk, maar nadat 1973 een paar weken lang elk uur drie maal op de radio voorbij kwam is mijn interesse voor die band als sneeuw voor de zon verdwenen. En eigenlijk geldt dat voor alles dat die creep van een Giel Beelen aanraakt.

Maar ook gevestigde namen hebben er een handje van om voor het snelle geld van een sponsor of publisher te vallen. Neem Bløf bijvoorbeeld. Waarschijnlijk heeft die energie maatschappij waarvoor ze reclame maakten behoorlijk wat nieuwe klanten geworven omdat ze die band als uithangbord gebruikten. Maar heeft Bløf er fans bij gekregen? Ik waag het te betwijfelen. Niet dat het me ook maar iets kan schelen want als er één band in dit land overexposure krijgt zijn het die Zeeuwen wel.

Within Temptation is ook al zo ‘goed’ bezig. Als je de interviews met die band leest die ze de laatste tijd gaven hoor je de nieuwe marketing strategie van de marketing managers er doorheen fluisteren. We moeten onze doelgroep verbreden, dus gebruiken we voortaan minder lompe Metal en wat meer dance invloeden en lichtvoetige pop. Dat de band daardoor zijn eigen smoel verliest en de opgebouwde fanbase van zich vervreemd wordt voor lief genomen.  Maar het resultaat is dat Within Temptation zijn relevantie onherroepelijk gaat verliezen. Die relevantie was juist gebaseerd op het feit dat ze het grote publiek kennis lieten maken met een voor de mainstream relatief nieuw genre.

Maar alle hier genoemde voorbeelden zijn bands waar ondergetekende gelukkig toch al geen ruk aan vond. Dat geldt werkelijk voor alle mainstream acts uit dit land die ik ongevraagd en gedwongen via (reclames op) radio en tv tot me schijn te moeten nemen; Anouk, Kane, Moke, Go Back To The Zoo etc. Ik schaam me nog altijd kapot als ik in het buitenland moet verantwoorden voor de zooi die er in dit land gemaakt wordt. Dat terwijl er zoveel goede bands rondlopen. Maar ja, die zijn niet sync waardig want die willen zich niet aanpassen aan de wensen van de marketing jongens.

De laatste mainstream band uit Nederland die wat voorstelde was The Urban Dance Squad. Hoe lang is dat al geleden?

%d bloggers liken dit: