Skip navigation

Tag Archives: cultureel ondernemers

 festival2

Live muziek ziet men tegenwoordig het liefst in de vorm van een festival. Maar festivals zijn verworden tot ‘muziek terwijl u wacht’. Je staat in de rij voor de entree, want zelfs als het een gratis festival betreft wordt het festivalterrein omheint en moet iedereen (liefst anaal) gevisiteerd worden. Daarna in de rij voor muntjes of betaalkaarten. Dan in de rij voor bier en vervolgens wurm je jezelf door de kudde naar voren en wacht op de volgende band, want het programma loopt nogal eens vertraging op. Vooraan aangekomen maak je een selfie met de band als achtergrond die bewijst dat ‘je er was’ en dan meteen weer terug want, op de diehard fans na, hebben toeschouwers een aandachtsspanne die maar een nummer of twee duurt. Geeft niks want volgend jaar staat precies dezelfde band weer te headlinen.

Na de eerste band op zoek naar het vreet of zuiptentje om afgezet te worden door de horeca-exploitant die zo snel mogelijk zijn investering terug wil verdienen met halfgare eenheidsworst. Uiteindelijk sluit je aan in de rij voor de plee want voor het voorrecht je dure bier legaal uit te pissen moet je tegenwoordig ook al betalen. Vroeger nam je zelf een koeltas bier en broodjes mee, nu mag helemaal niks meer het festivalterrein op, behalve je pinpas.

Het overgrote deel van het publiek bestaat uit klapvee die het geen reet interesseert welke band er op het podium staat. Die zijn er voor de drank, drugs, vreten of het andere geslacht. Hoor je dat soort mensen nog dagen napraten over zo’n festival? Welnee. Kan ook niet want festivals zijn allemaal inwisselbaar; heb je er een gezien dan heb je ze allemaal gezien.

Ooit zag je tijdens festivals nog gekke dingen als bendes motorrijders die dwars door het publiek gingen crossen, massale vechtpartijen of struikelde je over de neukende stelletjes. Niets van dat alles meer want elke vierkante centimeter van het festivalterrein wordt door hordes security en camera’s in de gaten gehouden. Alleen extreem noodweer of een onverwachte dropping van de atoombom kan nog roet in het eten gooien.

Festivals zijn tegenwoordig vooral gezapig en de actie speelt zich alleen nog af binnenin gedrogeerde hoofden. De enigen die nu nog met volle teugen lijken te genieten zijn de pillenfreaks; alleen jammer dat die zich de dag erop niets meer van het gebeuren weten te herinneren.

Festivalprogrammeurs begeven zich bijna allemaal uitsluitend op platgetreden paden want ‘commercieel programmeren’ heeft altijd ‘meer van ’t zelfde’ betekent. Een programmeur uit de stal van MOJO (live nation) beweerde ooit: “als je tegenwoordig een succesvol metalfestival neer wilt zetten moet je minimaal één van de grote drie op het programma hebben staan: AC/DC, Iron Maiden of Metallica”. Volgens mij zou de achterliggende gedachte wel eens kunnen zijn dat hoe vaker je de headliners hebt gezien, hoe meer je de aandacht kan richten op de siteshow van vreet, zuip en merchandise standjes.

Festivals zijn de vervolmaking van het toekomstbeeld van cultuur die politici als Halve Zoolstra een paar jaar geleden geschetst hebben. Het gaat niet meer om de beleving maar om het zo snel mogelijk innemen van zo veel mogelijk kicks en elke afzonderlijke kick kan in rekening gebracht worden. Een businessplan dat cultuur eindelijk rendabel en commercieel interessant maakt.

festivals

Hier achter in het park geven ze tegenwoordig ook al om de paar weken zo’n kutfestival waardoor ik de hele dag weg loop te dreunen door de EDM bassen. De rest van de tonen hoor je niet omdat die losers bij de milieudienst nog steeds niet doorhebben dat ze de verkeerde soort decibelmeters gebruiken. (geen grap: er wordt een decibelmeter gebruikt die voor het oor schadelijk geluid meet. Dus de hoge en midtonen mogen niet, maar de bassen die de kopjes op mijn tuinterras omhoog doen stuiteren schijnen geen probleem te zijn.) Geen wonder dat de halve buurt hier zo langzamerhand tegen die festivals in opstand is gekomen; dat zijn echt geen 1 of 2 klagers geweest. Dit soort opdringerige slik of stik feestjes hebben niets te maken met cultuur; het zijn slechte excuses om een hele dag rosé en verdund evenementenbier te slempen. Als je zo nodig moet festi-opvallen doe dat dan in een geluidsdichte ondergrondse ruimte en val mensen (of dieren, of de natuur in t algemeen) die er niks van willen weten er niet mee lastig.

Ik pleit voor een snelle dood van het festival gebeuren. Vooral buitenfestivals mogen wat mij betreft per direct afgeschaft worden. Op het gras in de zon een band bekijken is voor hippies!!

Deel 1 lees je hier: klikke!

Gotham-CityDe gemeente Rotterdam schijnt een meevaller te hebben gehad van 14 miljoen euro. Da’s mooi. Dat dit geld in een potje voor de toekomst wordt gezet is een keuze. In deze tijden is het slim om op tegenvallers voorbereid te zijn. Je weet immers maar nooit wanneer de volgende bank of projectontwikkelaar ompleurt en je als overheid de portemonnee moet opentrekken.

Mijn keuze is het niet, maar wie ben ik?

Heb je van de week  ‘de slag om Nederland’ gezien?  Die aflevering over hoe de Rotterdam zich volledig uitverkoopt aan een paar grote projectontwikkelaars? Niet genoeg huurders voor ‘De Rotterdam’, die nieuw kantoorkolos op de kop van zuid? Dan verhuizen we er toch gewoon een paar gemeentelijke diensten naartoe? Kost die nieuwe behuizing de gemeente per jaar vier miljoen meer dan de oude? Maakt niet uit; alles moet wijken voor prestigieuze nieuwbouw want daar knapt de stad echt van op.

Vier miljoen; daar hadden al die culturele instellingen die nu wegbezuinigd zijn mee gered kunnen worden: de SBAW *, Kosmopolis. Daar hadden ze dat Popkantoor op de Coolsingel van kunnen realiseren! Daar hadden ze vier tenten a la Exit 10 jaar mee kunnen subsidiëren!

*stichting bureau ander werk; een ondersteunende organisatie voor beginnende kleine (culturele) ondernemers, wiens hulp bijvoorbeeld het 010 Pop-Project op het moment goed had kunnen gebruiken.

Persoonlijk had ik het wel geweten, maar vooruit; het is een keuze.

Saillant detail; de torens aan het Marconiplein moeten voor ‘de Rotterdam’ worden opgegeven terwijl die ooit op precies dezelfde manier aan huurders kwamen. Ik zou er mijn schouders misschien nog over ophalen als die twee torens (de derde zit vol onderwijsinstellingen) als compensatie volgestouwd zouden worden met een poppodium, en daarboven studentenhuisvesting of bijvoorbeeld een wat meer humane behuizing voor die asielzoekers die een paar honderd meter verder op dat schip vast worden gehouden. Maar nee, waarschijnlijk worden die torens omgebouwd tot yuppenflats want er moeten snel 2100 yuppen gehuisvest worden omdat de gemeente banen gecreëerd schijnt te hebben. Dat hebben ze waarschijnlijk voor elkaar gekregen door de multinationals in kwestie bijna gratis kantoorruimte te geven; dat hebben we toch zat hier en yuppen hebben we hier nooit genoeg.

Het is een keuze; ik vind het een vreemde keuze, maar wie ben ik?

Bedenk je eens wat een kansen je als beginnende cultureel-ondernemers in Rotterdam zou hebben gehad als er geen kraakverbod was ingesteld? Maar OK; het parlement heeft gekozen voor een kraakverbod, met als kanttekening dat leegstand tegengegaan zou worden. Maar waar blijft de gemeente nou met hun belofte dat leegstaande kantoren culturele bestemmingen zouden krijgen? Ik hoor maar niks?

Dat is ook een keuze; gewoon keihard liegen als dat zo uitkomt. Natuurlijk gaat de gemeente hun vastgoedvrienden niet dwingen lege kantoren voor een habbekrats aan creatievelingen te verhuren. Die pleuren die kantoren toch alleen maar vol graffiti, muurschilderingen en andere, moeilijk te verwijderen, verbouwingen. Eens zal de economie wel weer aantrekken en dan moeten ze die lege ruimtes natuurlijk meteen weer kunnen verhuren.

Intussen wordt de Rotterdamse Popcultuur keer op keer met een kluitje het riet in gestuurd. Wil je een podium oprichten voor de HipHop of Punkscene? Dan moeten ze je teleurstellen maar als zoethoudertje biedt de gemeente aan om een leuk jaarlijks festival voor jullie te financieren! Door de gretigheid waarop de gemeente Rotterdam festivals organiseert komt bij mij een metafoor boven drijven: Je hebt honger en je wilt eten. De gemeente belooft je daarop een jaarlijks feestmaal waar je twee dagen lang je buikje vol mag komen stouwen. Maar de rest van het jaar mag je niet zeuren dat je honger lijdt. Ik heb liever elke week een klein beetje te eten in plaats van twee dagen lang heel veel; dat krijg ik toch niet allemaal op. Honger moet dagelijks gestild worden. Culturele honger ook.

Ook dat is een keuze….

Het wordt tijd dat de gemeente wat vaker gaat kiezen voor het belang van zijn bewoners in plaats van altijd maar de pijpen te dansen van project ontwikkelaars,yuppen van buiten de stad die nog overgehaald moeten worden tot het kopen van huis in Rotterdam en ééndagspubliek dat aangetrokken wordt door festivals maar van zijn leven niet in deze stad zou willen wonen.

Een mooie skyline is één ding, maar het gaat er uiteindelijk om wat er zich daarbinnenín afspeelt. Een binnenstad die vooral bestaat uit lege kantoorkolossen en leegstaande dure appartementen  waar je na elf uur ’s avonds een kanon af kan schieten is een leuke omgeving voor  Batman maar niet iets waar ik persoonlijk voor zou kiezen.

%d bloggers liken dit: