Skip navigation

Tag Archives: cultuur

Te veel woorden naar je zin? lees de korte versie op Zinesters

Op het moment dat nieuwe technologie geïntroduceerd wordt verkeert de goegemeente enige tijd in een hoera-stemming en worden er allerlei wereldschokkende verwachtingen aan die nieuwe snufjes geplakt. Dat geldt in hoge mate voor de manier waarop we tegenwoordig muziek tot ons nemen. Maar elke innovatie blijkt nadelen in zich te dragen en vaak wegen die zwaarder dan de voordelen, maar ja “elk voordeel heb z’n nadeel.”
Toen de CD werd geïntroduceerd liep men te juichen over hoeveel beter de geluidskwaliteit zou zijn. CD’s klonken op het eerste gehoor inderdaad erg helder, maar al gauw kwamen veel mensen erachter dat ze ook erg koud klonken en belangrijker nog, een bepaalde magie in de muziek vermoordden. Laat nou precies die tape hiss die analoog opgenomen muziek onvermijdelijk meedraagt ervoor zorgen dat je hersenen die informatie zelf vervormen waardoor je geluiden oppikt die er eigenlijk niet zijn. Je hersens maken er je eigen beeld van dat mooier is dan de som van de opgenomen delen.
Ooit betekende hifi alles voor de bulk van muziekliefhebbers. Je investeerde niet alleen in content maar eerst en vooral in hardware; een goede versterker, platenspeler en dito boxen. In contrast daarmee luisteren verschrikkelijk veel mensen nu via de meest crappy speakers in laptops en smartphones naar hun muziek.
Door de CD werd de lengte van een album opgerekt van ongeveer 45 minuten tot maximaal 80 minuten. Dat de kwaliteit van albums geen goed gedaan gezien de overvloed van nummers, outtakes, inferieure versies die sindsdien als bonus op CD werden gekwakt. Een kok serveert naast de maaltijd toch ook geen half mislukte kliekjes als nagerecht?

Tech
Opslag in bulk maakte het gehaaide publishers mogelijk om hun complete catalogus bij winkelketens aan te bieden. Dat is een van de redenen dat je tegenwoordig bijna overal muziek hoort: in elke winkel, etablissement, café, lift, winkelstraat etc. Muziek waar je niet om hebt gevraagd, maar die je door de strot geduwd wordt omdat muziek een soort magische eigenschap zou hebben die je tot kopen aan zou zetten. Misschien klopt dat een heel klein beetje want ik merk bij mezelf dat ik in ieder geval sneller besluit tot een aanschaf als ik naar een bepaald product op zoek ben. Niet omdat ik die gratis aangeboden muziek zo dig, maar omdat ik zo snel mogelijk de desbetreffende winkel wil verlaten voordat een van die moppies zich in mijn hersenschors weet te nestelen en ik een halve dag in mijn kop blijven doordreinen.
Met de introductie van internet werden er allerlei wilde voorspellingen gedaan over hoe deze technologie naar absolute democratie en de val van de grote media-imperia zou leiden. Nou we hebben gezien wat daarvan terecht is gekomen. Muziek is stukken goedkoper geworden maar ten koste van de artiesten en componisten en niet zozeer van de tycoons; die dicteren nog altijd jouw smaak en dat is logisch want zij zijn degenen met de middelen hun over het algemeen smakeloze wanproducten aan jou als consument (braak, braak) op te dringen. En democratie? Als we zo doorgaan is die binnen tien jaar afgeschaft en vervangen door de Technocratie.

technologyMuziek is voor de gemiddelde consument (braak, braak) een stuk minder van betekenis dan het voor oudere generaties ooit was. Tientallen jaren geleden zorgde muziek nog bijna voor revoluties, werden er oorlogen door gestaakt, rassenscheiding en homohaat mee bestreden en was het één van de wapens waarmee de persoonlijke vrijheid, die iedereen nu zo normaal vindt, af werd gedwongen.
Nu staat er een generatie van navelstaarders in de clubs en op de weides; mensen die over het algemeen alleen nog maar met zichzelf bezig zijn en bijna uit gewoonte ‘meer van hetzelfde’ tot zich nemen in de ijdele hoop ooit bevrediging te vinden.
Gelukkig zijn er nog fanaten, maar dat zijn over het algemeen mensen die ook zelf muziek maken. De rest van de mensheid wordt teveel afgeleid door zijn smartphone om nummers meer dan één keer te willen horen en daardoor komen er steeds minder ‘fans’ die helemaal los gaan op een bepaalde band en of stijl, want bijna iedereen is tegenwoordig een alleseter. Daar is op zichzelf natuurlijk niks mis mee, maar men vergeet te kauwen en slikt het klakkeloos door.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Dat was ooit wel anders, toen was de passie voor of tegen bepaalde muziekstijlen enorm groot. Je kan je nu niet meer voorstellen dat er zoals in de jaren tachtig een beweging was als ‘Disco Sucks.’ Die beweging bewoog MTV ertoe jarenlang dansmuziek te boycotten. Nu heb je EDM, maar blijkbaar er zijn niet genoeg haters die zich daar in voldoende mate over opwinden om er een contrabeweging voor uit de grond te stampen.
Het is een goed teken dat metal de meest beluisterde stijl op Spotify is, maar ga je als metaalliefhebber vooral niet op de borst slaan; muzikaal klinkt het genre al twintig fucking jaar precies hetzelfde.
Metal is verder de spreekwoordelijke uitzondering die de regel bevestigt. De regel waar ik het in dit verband over heb houdt in dat de meeste muziek die tegenwoordig via, radio, tv en festivals aan je opgedrongen wordt domweg zeggingskracht mist. De grotere artiesten hebben een marketing- en media-divisie achter zich staan die ervoor waakt dat er geen al te polariserende taal wordt geuit, want iedereen moet je muziek ‘wel leuk’ vinden. Stel je voor dat je iets zegt wat tegen de opvattingen van bepaalde mensen indruist. Een John Lennon die verklaart dat “The Beatles bij de jeugd bekender zijn dan Jezus” is een uitspraak die je een hedendaagse artiest nimmer zal horen uiten. Als artiesten worden geïnterviewd, luister je naar door een A&R manager voorgekauwde one liners. In de wereld van de populaire muziek is er geen plaats voor oorlog, vluchtelingen, IS, Grexits, oprukkend Neo-liberalisme etc. De wereld staat in de fik maar we komen niet verder dan ‘ik heb drank en drugs’ mee kwelen. Henry Rollins zei ooit: “Am I in the same ‘genre’ as these guys? FUCK ME!”Die vraag zouden veel tekstschrijvers in de Nederhop zich ook eens moeten stellen.

heavy_metal
Maar natuurlijk zit jij wel in een band die een echte mening verkondigd; probleem is: who’s listening anyway: NO-ONE that’s who!* Momenteel is ‘het publiek’ alleen geïnteresseerd in de mening van airheads als Kim Kardashian want die zijn rich & famous en dat is veel leuker en vergt veel minder van je arme uitgeputte hersentjes dan talented & outspoken.
Muziek is emotie: passie, en het is heel erg om te zeggen, maar de passie lijkt momenteel verder weg dan ooit. Emoties laten zich moeilijk in nullen en enen vangen en oppervlakkigheid is tegenwoordig de norm. Op naar betere tijden: say what you mean and say it mean

* Lydia Lunch- dear whores luister en leer:

 festival2

Live muziek ziet men tegenwoordig het liefst in de vorm van een festival. Maar festivals zijn verworden tot ‘muziek terwijl u wacht’. Je staat in de rij voor de entree, want zelfs als het een gratis festival betreft wordt het festivalterrein omheint en moet iedereen (liefst anaal) gevisiteerd worden. Daarna in de rij voor muntjes of betaalkaarten. Dan in de rij voor bier en vervolgens wurm je jezelf door de kudde naar voren en wacht op de volgende band, want het programma loopt nogal eens vertraging op. Vooraan aangekomen maak je een selfie met de band als achtergrond die bewijst dat ‘je er was’ en dan meteen weer terug want, op de diehard fans na, hebben toeschouwers een aandachtsspanne die maar een nummer of twee duurt. Geeft niks want volgend jaar staat precies dezelfde band weer te headlinen.

Na de eerste band op zoek naar het vreet of zuiptentje om afgezet te worden door de horeca-exploitant die zo snel mogelijk zijn investering terug wil verdienen met halfgare eenheidsworst. Uiteindelijk sluit je aan in de rij voor de plee want voor het voorrecht je dure bier legaal uit te pissen moet je tegenwoordig ook al betalen. Vroeger nam je zelf een koeltas bier en broodjes mee, nu mag helemaal niks meer het festivalterrein op, behalve je pinpas.

Het overgrote deel van het publiek bestaat uit klapvee die het geen reet interesseert welke band er op het podium staat. Die zijn er voor de drank, drugs, vreten of het andere geslacht. Hoor je dat soort mensen nog dagen napraten over zo’n festival? Welnee. Kan ook niet want festivals zijn allemaal inwisselbaar; heb je er een gezien dan heb je ze allemaal gezien.

Ooit zag je tijdens festivals nog gekke dingen als bendes motorrijders die dwars door het publiek gingen crossen, massale vechtpartijen of struikelde je over de neukende stelletjes. Niets van dat alles meer want elke vierkante centimeter van het festivalterrein wordt door hordes security en camera’s in de gaten gehouden. Alleen extreem noodweer of een onverwachte dropping van de atoombom kan nog roet in het eten gooien.

Festivals zijn tegenwoordig vooral gezapig en de actie speelt zich alleen nog af binnenin gedrogeerde hoofden. De enigen die nu nog met volle teugen lijken te genieten zijn de pillenfreaks; alleen jammer dat die zich de dag erop niets meer van het gebeuren weten te herinneren.

Festivalprogrammeurs begeven zich bijna allemaal uitsluitend op platgetreden paden want ‘commercieel programmeren’ heeft altijd ‘meer van ’t zelfde’ betekent. Een programmeur uit de stal van MOJO (live nation) beweerde ooit: “als je tegenwoordig een succesvol metalfestival neer wilt zetten moet je minimaal één van de grote drie op het programma hebben staan: AC/DC, Iron Maiden of Metallica”. Volgens mij zou de achterliggende gedachte wel eens kunnen zijn dat hoe vaker je de headliners hebt gezien, hoe meer je de aandacht kan richten op de siteshow van vreet, zuip en merchandise standjes.

Festivals zijn de vervolmaking van het toekomstbeeld van cultuur die politici als Halve Zoolstra een paar jaar geleden geschetst hebben. Het gaat niet meer om de beleving maar om het zo snel mogelijk innemen van zo veel mogelijk kicks en elke afzonderlijke kick kan in rekening gebracht worden. Een businessplan dat cultuur eindelijk rendabel en commercieel interessant maakt.

festivals

Hier achter in het park geven ze tegenwoordig ook al om de paar weken zo’n kutfestival waardoor ik de hele dag weg loop te dreunen door de EDM bassen. De rest van de tonen hoor je niet omdat die losers bij de milieudienst nog steeds niet doorhebben dat ze de verkeerde soort decibelmeters gebruiken. (geen grap: er wordt een decibelmeter gebruikt die voor het oor schadelijk geluid meet. Dus de hoge en midtonen mogen niet, maar de bassen die de kopjes op mijn tuinterras omhoog doen stuiteren schijnen geen probleem te zijn.) Geen wonder dat de halve buurt hier zo langzamerhand tegen die festivals in opstand is gekomen; dat zijn echt geen 1 of 2 klagers geweest. Dit soort opdringerige slik of stik feestjes hebben niets te maken met cultuur; het zijn slechte excuses om een hele dag rosé en verdund evenementenbier te slempen. Als je zo nodig moet festi-opvallen doe dat dan in een geluidsdichte ondergrondse ruimte en val mensen (of dieren, of de natuur in t algemeen) die er niks van willen weten er niet mee lastig.

Ik pleit voor een snelle dood van het festival gebeuren. Vooral buitenfestivals mogen wat mij betreft per direct afgeschaft worden. Op het gras in de zon een band bekijken is voor hippies!!

Deel 1 lees je hier: klikke!

Klik hier voor de korte versie op Zinesters

Ongereguleerde podia die zich onder de radar bevinden en zich weinig of niets van de bestaande regelgeving hoeven aan te trekken zijn de enige plekken die het predicaat ‘broedplaats’ verdienen. Dat zijn ze niet alleen voor lokale bands, maar ook voor toekomstige programmeurs, geluidsmensen en alle andere functies die een poppodium herbergt.
Elke opvolgende generatie lijkt het met het opzetten van dergelijke broedplaatsen moeilijker te krijgen maar desalniettemin komen er nog steeds, en gelukkig maar, overal op deze aardkloot mensen naar voren die het aandurven. De scene herbergt altijd een groepje mensen dat het op een bepaald moment zat is om te klagen “dat er niks te doen is”, de handschoen oppakken en het dan maar zelf gaan doen. Enthousiastelingen die nieuwe locaties opeisen of een oud podium nieuw leven inblazen en de zaken op hun eigen manier aanpakken.

Stoma6 ©DennisWisseWe leven in tijden waarin de bek van de overheid overloopt met de holle frase “dat ondernemers aan teveel regels gebonden zijn”, maar op de keper genomen geldt dat blijkbaar alleen voor multinationals, niet voor het midden en kleinbedrijf en al helemaal niet voor niet op winst gerichte initiatieven. Voor die laatste groep verzint men er maar wat graag nog wat regels bij met als doel ‘amateurs’ buiten de deur te houden.

Maar het soort mensen dat iets voor een undergroundscene wil organiseren wil helemaal geen ondernemer zijn. Een ondernemer weet dat er geen geld aan een underground podium valt te verdienen en die zal er dus niet eens aan beginnen.
En het initiatief zal ook juist niet van mensen moeten komen die een opleiding muziekmanagement hebben gevolgd. Die willen namelijk alles volgens voorgeschreven regels doen en zijn de eersten die afhaken. Bij zo’n opleiding opgedane kennis is allemaal leuk en aardig maar gaat totaal voorbij aan een belangrijk aspect dat alle fanatiekelingen die een eigen tent op zetten gemeen hebben en dat ze zelf het wiel uit willen vinden. Een groep fanatiekelingen heeft als een soort natuurwet een anarchistische inslag. Die gaan allerlei dingen proberen waarvan je van tevoren op een briefje kan geven dat ze gaan mislukken, maar als je ze hun gang niet laat gaan spat je groep sneller uit elkaar dan een zelfmoordenaar van IS.

055_img_3669Het is tegenwoordig steeds moeilijker een locatie te vinden waar je geen overlast veroorzaakt. De binnenstad is volgeplempt met koopwoningen en daarbuiten is het een factor tien moeilijker om publiek naar je tent te trekken. En door het kraakverbod wordt het er niet makkelijker op. Lange tijd was kraken in Nederland makkelijker en meer geaccepteerd daar waar ook ter wereld, nu is het precies andersom. Door de hier gangbare rigide stelling van “regels zijn regels” is kraken nu zo goed als onmogelijk geworden. Dat terwijl het in landen om ons heen, waar kraken nooit semilegaal is geweest, nog steeds mogelijk is een door een particulier opzettelijk leeg gehouden huis/loods/zaal in bezit te nemen en er een cultureel centrum van te maken. Tegenwoordig ben je zowat gedwongen tot een antikraak-constructie, dus ook al is de huur een stuk lager dan je normaal zou moeten betalen, het blijft een extra vaste last en erger nog; een paar klachten van omwonenden zijn genoeg om de antikraak organisatie koude voeten te laten krijgen en je contract op te zeggen.
Vroeger duurde het wat langer voordat je ontruimd werd en was er iets meer tijd om een reputatie op te bouwen. Een reputatie zorgt niet alleen voor meer publiek en beter band-aanbod, het zet je ook op de kaart bij het publiek en pers wat uiteindelijk deuren naar de politiek en ambtenarij kan openen. Wellicht zie je alleen natuurlijke vijanden in dat soort mensen maar uiteindelijk zijn het de enigen die je kunnen helpen zodra de buurt begint te morren of wanneer je toe bent aan een nieuwe locatie.

digital leather exit
Vaak zijn de publieksaantallen in undergroundpodia verrassend goed en komen er massa’s mensen op zo’n podium af. Er kan niet of nauwelijks aan promotie gedaan kan worden, want illegaal dus geen posters, flyers advertenties, maar mond op mond reclame, en tegenwoordig ook de sociale media, werken in dit geval op zijn best. Het komt allemaal super-sympathiek over al is de kans dat je tent nog geen half jaar zal bestaan levensgroot, maar dat trekt ook weer want je moet er geweest zijn voordat het verleden tijd is.
De eerste valkuil waar je voor komt te staan is dat je als initiatiefnemer ervoor moeten waken dat je zelf blijft bepalen hoe de tent georganiseerd wordt en dat je publiek dat niet gaat doen. Sluitingstijden moeten afgesproken worden en je moet jezelf eraan houden. Als je dat niet doet zit je na elke show tot ver na ochtendgloren met een stel zogenaamde ‘vrienden’ je biervoorraad te decimeren. En op een gegeven moment is er altijd wel iemand die zich afvraagt waarom er geen muziekje op kan en als die eenmaal klinkt kunnen jullie de volgende keer ook net zo goed nog wat meer bands neerzetten. Voor je het weet heb je tot 6 uur ’s ochtends programma en gaan de buren serieus plannen voor een lynchmob maken.
Als undergroundpodium loop je allerlei risico’s. Gebrek aan vergunningen en schijt aan verboden al rookverbod etc kan de teller van boetes etc snel doen oplopen. Geen omzet draaien is echter nog erger, want als je het bier bijna voor kostprijs verkoopt en de entreegelden naar de bandjes doet vloeien gaat ’t al snel mis met de vaste lasten.
Als je alcohol aan minderjarigen verkoopt, drugdealers hun gang laat gaan én gesnapt wordt dan hoef je natuurlijk er ook niet op te rekenen dat die antikraak organisatie nog een keer met je in zee gaat. En je hoeft dan ook niet bij de gemeente aan te kloppen voor enige vorm van steun . Andere podia zien je dan al gauw niet meer als waardevolle aanvulling van het culturele aanbod maar terecht als valse concurrentie.

The Phantom Four & The Arguido Foto_ Robert Tjalondo1Lang duurt zo’n locatie dus nooit maar een ervaring rijker gaat een klein deel van de durfals toch weer verder, heeft het één en ander geleerd over wat wel en wat niet werkt, houden zich iets meer aan bepaalde regels en doen op andere gebieden ook wat water bij de wijn.
Maar veel publiek naar een podium trekken waar geen entree geheven wordt maar om een donatie wordt gevraagd en bier een euro kost, daar is geen kunst aan. Dat is de uitdaging ook niet. De uitdaging is om genoeg publiek naar je podium te trekken dat wél bereid is om entree te betalen en een redelijke prijs voor een drankje. Uit die entreegelden en baromzet moet je namelijk de optredende bands een redelijke gage kunnen betalen en je vaste lasten ophoesten.

Doe je dat niet dan ben en blijf je afhankelijk van de goodwill van bands die gratis willen komen spelen, van een grote groep vrijwilligers die constant van samenstelling zal veranderen en van een (anti)kraakconstructie. Na een half jaar heb je alle kleine bands uit de omgeving in je tent gehad en die kan je keer op keer blijven neerzetten maar op een gegeven moment zal je merken dat je publiek alleen nog bestaat uit mensen die zelf ook in bands spelen en het heel leuk vinden om hun collega’s te steunen, maar het feit dat ze op komen dagen wel genoeg vinden en dus geen cent in je tent uitgeven
Tegelijkertijd geven al deze o zo arme studenten en werklozen tien keer zoveel uit aan de maandelijkse kosten van hun smartfoon dan aan uitgaan, want ja die hebben ze gewoon nodig en die krijgen ze niet gratis.
Je maakt jezelf op deze manier medeschuldig aan de devaluatie van muziek. De gages die bands krijgen staan steeds meer onder druk. Tien jaar geleden werd een gage van €200 als laag maar schappelijk gezien, nu moet je blij zijn als je als band nog €50 vangt. Daar huur je goddomme één keer een professionele oefenruimte voor.

Hetzelfde geldt voor personeel. Het wordt steeds normaler dat je werk waar je vroeger gewoon voor betaald werd als vrijwilliger moet gaan doen. Dat geldt zeker in de culturele sector waar bijna alleen nog vrijwilligers en stagiairs werkzaam zijn. Vroeger begon je als vrijwilliger en hadden de meest fanatieke van het clubje kans door te stromen naar betaald werk als barman, programmeur, kassamedewerker, stagemanager, coördinator etc. Mensen die zich voor een good cause helemaal de schompes willen werken zijn echt wel te vinden, maar ze houden het nooit lang vol want uiteindelijk moet bij hun thuis de schoorsteen ook blijven roken.The Phantom Four & The Arguido Foto_ Robert Tjalondo
Natuurlijk klinkt dit alles walgelijk kapitalistisch en dat is t ook maar alles wat gratis aangeboden wordt is waardeloos. Muziek wordt voor steeds lagere prijzen aangeboden door bijna wanhopige bands op zoek naar welke vorm van exposure dan ook. Het kost klauwen met geld om in een band te spelen en het levert geen ene donder op. Daarnaast zijn bekendheid en roem ook aan zware devaluatie onderhevig. Iedereen kan zijn 15 minutes of fame krijgen alleen trekt het allemaal geen belangstellenden meer aan. Probeer tegenwoordig nog maar eens een meisje te versieren met het verhaal dat je in een band zit, grote kans dat ze antwoord met “da’s leuk, ik ook!”

Als dat zo doorgaat wordt spelen in bands een bezigheid die alleen voor rich kids haalbaar is. En de beste muziek komt nu eenmaal niet van rijkeluis kindertjes, kijk maar naar al die weke zogenaamde Indie van tegenwoordig. Rich Kids hebben alles al en ontberen dus verlangens om over te zingen.

En dan heerst er ook nog de mythe dat je een goed podium met een interessante programmering kan voeren zonder subsidie van overheden of fondsen; een illusie die al jaren vanuit het rechtse spectrum van de politiek wordt gevoed. Het staat op hetzelfde niveau als het onvoorwaardelijke geloof in de vrije markt en het is complete bullshit. Als je vindt dat je met je podium een belangrijke service aan de maatschappij levert waarom zou je dan niet gesubsidieerd mogen worden? Alsof je jezelf moet schamen dat je een activiteit organiseert die zichzelf niet 100% kan bedruipen. Hier is het niet de uitdaging om je in allerlei bochten te gaan wringen en precies te gaan leveren waarvan je denkt dat het pegels op zal gaan leveren. Nee, hier moet je stronteigenwijs je eigen visie blijven pushen totdat je de ambtenarij en bovenal de politiek weet te overtuigen dat je gelijk hebt. Dat doe je door je ding te doen en te laten zien dat de manier waarop je het doet werkt. Probeer wel te voorkomen dat je niet volledig afhankelijk van subsidie en je daardoor jezelf in een te kwetsbare positie manoeuvreert. Kijk maar naar Roodkapje; pats boem weg!

saunawestdnl_8862Kunsten zijn altijd afhankelijk geweest van het mecenaat. Subsidies hebben voor een groot deel de aflaten van de rijken vervangen zodat ook kunst die voor deze groep niet zo interessant de mogelijkheid krijgt zich te ontwikkelen(popmuziek in tegenstelling tot bijvoorbeeld opera).  Alternatief is dat je jezelf compleet in de handen legt van sponsoren. Schrikbeeld is dat dit net zoals op SXSW uitloopt op een Chuck D die in een Dorito’s kraam staan op te treden. Dan schaam je jezelf toch een ongeluk?

We moeten allemaal echt superblij zijn dat er, ondanks dat ook in deze tijd de oudere generatie zucht over het gebrek van enig elan bij de jonkies, toch weer een groep jongeren is opgestaan die het traject van de oprichting van een eigen podium gaat afleggen. Natuurlijk was de eerste poging van korte duur en waren ze veel te ideëel en chaotisch, maar de volgende keer maken ze een giant leap forward, let maar op. En dan staan er de politici, ambtenaren en cultureel ondernemers weer met verbazing te kijken wat de power van muziek, jeugd en onvervalst anarchisme vermag.
Nawoord: en natuurlijk volgt ook op dit verhaal over pakweg een jaar of 20 een deel twee waarin geklaagd wordt over het vastgeroeste door regels vervormde culturele klimaat en behoren de initiatiefnemers van nu tot de gevestigde orde. En dan staat er weer een klein groepje op etc. Het aller grappigste van het verhaal is dat het elke keer weer spannend, grappig en bovenal urgent blijft. En nee geen kapitalisten/computer/nazi of reli-staat gaat daar wat aan veranderen.

Dit artikel verscheen op 9 maart 2015 op Zinesters.

Ian-Dickson-RAMONES1Het kan verkeren. Een paar jaar geleden werd de popsector in Rotterdam zo’n beetje doodverklaard. In sneltreinvaart verdwenen Waterfront, Watt en Exit van het toneel en sloeg de kaalslag toe. Wat er precies met deze drie zalen gebeurd is werd in een diepe doofpot gestopt en heeft met heel wat meer te maken gehad dan wat geluidsoverlast. Hopelijk komt alles nog een keer echt in de openbaarheid. Het is voer voor een mooie speelfilm die ze dan weer op het filmfestival in première kunnen laten gaan.

Als bewoners van deze stad zich afvragen waarom we geen groter poppodium meer hebben is dan dat irrelevant en een beetje onze eigen schuld, want wij gingen niet massaal naar de derderangs programmering die Watt te bieden had en we dronken er ook eens nog veel te weinig bier. Maar als toeristen zich af gaan vragen waarom Rotterdam geen nachtleven heeft en er niet achter komen waar het feestje is kan de gemeente natuurlijk niet anders dan in ieder geval doen alsof ze de klachten hoort. Dan lijkt de wind opeens te draaien en wordt cultuur weer als waardevol gezien; vooral om er goede sier mee te maken en niet ter verheffing van het volk, maar what’s new. Elke euro die de gemeente in cultuur stopt kan twee of drie maal terug worden verdiend. Dat was altijd al zo, maar nu is het zowaar een bewezen stelling.

Wat een kansloze onderneming was dat voorzetje van de gemeente achteraf; afdeling drogredenen om alles maar weer bij het oude te houden. Lees het hier:

Het is verschrikkelijk naïef om te denken dat na het debacle met Watt er ooit nog geld uit de private sector in een poptempel gestoken gaat worden, maar zelfs als Watt nooit had bestaan en er geen precedent was geweest zou blijk geven van een ongefundeerd groot vertrouwen in de markt. Maar met een poppodium valt gewoon geen aantrekkelijk rendement te halen; het is al heel wat als het voor langere tijd blijft bestaan. En zonder subsidies kom je al helemaal nergens. Elk plan voor en podium dat er vanuit gaat zonder subsidie te kunnen slagen is bullshit. Maar elke euro…

Het is een taak van de gemeente en overheid om voor een goed cultuuraanbod te zorgen, maar de overheid trekt zich onder invloed van de heersende destructieve ideologie steeds verder terug uit het openbare leven. Cultuur en liberalisme: dat gaat domweg niet samen. Zolang de wind uit deze hoek blijft waaien is het enige wat je als muziekliefhebber kan verwachten de ene na de andere danceclub. Je zou maar niet van EDM, techno, of hoe die elektronische bagger ook mag heten, houden. Maar dance is het enige genre uit de popmuziek dat nog commercially viable is om maar een mooie neoliberale term te gebruiken. Hoge entreeprijzen en de dealers laten betalen voor het recht om hun pilletjes te verkopen does the trick.

Feit is dat de omstandigheden in deze stad voor een wat grotere popzaal zelden zo goed zijn geweest als nu. Door de crisis in het vastgoed zijn de prijzen van potentiële locaties gekelderd. Dus zolang er niet voor nieuwbouw wordt gekozen is de begroting van een nieuwe zaal een stuk makkelijker rond te breien. Deze keer had voorkomen kunnen worden dat de eigenaren van gebouw en grond er als lachende derde moet de poet vandoor gaan. (Watt betaalde 5 ton per jaar aan huur; een whopping 1/3 van het subsidiebedrag. ) Als ook nog eens zou worden gezorgd dat het bestuur van een nieuwe poptempel niet uit de gebruikelijke kaste van graaiende patjepeeërs gekozen wordt; dan zouden de grootste bedreigingen voor een kort bestaan geëlimineerd zijn.

Er zijn plenty gebouwen in de stad waar een poptempel goed in zou passen. De gemeente moet zo’n pand dan wel zelf kopen. Alleen op die manier ben je er zeker van dat een aantrekkende vastgoedmarkt niet binnen een paar jaar roet in het eten gooit en de gemeenschappelijke poptempel alsnog met vaste lasten a la Watt opzadelt. En dat was precies één van de bezwaren die de RRKC nu bij veel van de ingediende plannen had. Het idee van het Popkantoor in Tropicana en Cell had uitgevoerd kunnen worden als de gemeente pand en grond eigenaar had willen worden en blijven.

Het meest belachelijke van het hele verhaal is dat er goddomme een Waterfront kant en klaar in het Maaswater staat te spiegelen. Een gebouw waar destijds miljoenen aan gemeenschapsgeld in is gestoken!! Na de fusie met Watt bleef het achter en werd het door een patjepeeër van de ergste soort gehuurd als speeltje voor zijn zoon! Die jongen wist van geen toeten of blazen en dat pand is nooit meer tot wasdom gekomen. Maar als een private partij met een grote zak geld aan komt zetten maakt het opeens geen ene donder meer uit of er überhaupt een plan is. Een walgelijkere uitwas van het kapitalisme is bijna niet denkbaar. Je fuseert museum Booijmans en de Kunsthal toch ook niet om vervolgens macramé in te laten tentoonstellen?

VH Waterfront mag dan net geen 600 bezoekers kunnen bevatten (ik weet niet waar die cijfers uit hert plan van SUR waarin sprake is van twee zalen met een capaciteit van 550 en 700 bezoekers vandaan getoverd zijn, maar toen ik in Waterfront werkte was de capaciteit 375 man voor de grote zaal en 150 in het café). Dat de RRKC niets in het plan van SUR zag begrijp ik overigens heel goed want er staat nog steeds een stel idioten aan het roer. Dit zijn momenten waarop je bijna gaat verlangen naar een communistische heilstaat waar de gemeente een pand gewoon terug kan vorderen.

En dan heb je VH Heidegger, nu Club Empire nog. Saillant detail is dat onder het vorige college deze tent al voor een appel en ei als middelgroot podium aan het zalenbestand van Rotterdam toegevoegd had kunnen worden als de gemeente er destijds wat meer assertief tegenover had gestaan.

De incidentele programmering van Rotown en Motel Mozaïque zijn uit nood geboren en geen alternatief voor een zaal. Een vaste locatie wordt niet alleen makkelijker een broedplaats voor nieuw lokaal muzikaal talent, maar óók voor een nieuwe generatie programmamakers.

Er is absoluut behoefte aan nieuwe poptempels, maar ik blijf bij mijn aloude standpunt: ga voor een circuit van kleine clubs. Die vallen niet zo snel om en zowel uitbater als subsidiënt zien een club liever afgeladen dan halfleeg. Rotterdam kan zich wat mij betreft het best op de underground richten. Laat dit de stad worden waar je beloftevolle bands als eerste ziet. Waarom zou je daar je circuit niet op afstemmen? En natuurlijk mag een wat grotere zaal of zalen niet ontbreken; een zaal van 800 man is nog altijd geen Ziggo-dome.

Intussen zijn er nu wel 11, of nee 13 organisaties die maandenlang plannen hebben lopen schrijven (Niet alle plannen waren openbaar en ik kan me niet voorstellen dat er straks opeens als een konijn uit een hoed een van de niet openbare plannen alsnog verkozen wordt; alhoewel..) allemaal voor Jan met de korte achternaam. Verwachten ze bij een volgende ronde weer enthousiasme uit de sector? Eerst zorgt de gemeente dat ondernemers het woord poppodium niet meer wil horen en nu de sector zelf ook niet meer; lekker handig gespeeld.

Elk nieuw Rotterdams poppodium krijgt als hoofdopdracht mee dat het niet mag falen. Maar hoe kan je nou van iemand verwachten een totaal risicoloze onderneming op te starten? Men doet alsof een directie van een poppodium invloed zou/kan hebben op alle mogelijke externe omstandigheden bijvoorbeeld de prijzen van vastgoed. Dat alles terwijl het juist de gemeente zélf is die de mogelijkheden heeft omstandigheden te scheppen waarin een nieuw podium grotere kans van slagen heeft, maar ze laat liggen omdat ze zichzelf zo nodig overbodig wil maken en krampachtig aan de wetten van de vrije markt wil voldoen.

De artikel bevat al te veel Engelstalige uitspraken maar hier is er nog eentje: “put your money where your mouth is.”

Nawoord: Intussen is bekend geworden dat Aziz Yagoub; uitbater van Perron de Hollywood music hall overneemt en daar een poppodium genaamd Annabelle in gaat beginnen. Wat er buiten de onvermijdelijke dance aan pop geprogrammeerd gaat worden valt nog af te wachten. Deze zaal wordt ongeveer 2x groter (1500 man) dan de zaal waar de gemeente Rotterdam op mikte dus persoonlijk verwacht ik vooral extreme mainstream acts, maar laten we hopen dat ’t mee gaat vallen.

Het is onontkoombaar dat steeds meer, vooral eenvoudig en geestdodend, werk door robots en computers overgenomen gaat worden. Werk aan de lopende band verdwijnt snel en dat geldt ook voor werk in de administratieve sector. What’s next?

Ik heb vorige week naar aanleiding van een aflevering van Tegenlicht aan een discussie over het basisinkomen meegedaan. Het hele idee over het basisinkomen maakt de laatste tijd nogal wat los, de meeting was dan ook druk bezocht. Dat alleen al was verheugend. In tegenstelling tot de meeste hedendaagse politieke issues reageren mensen passioneel op het onderwerp.

Dat het idee niet alleen bij links georiënteerde mensen, maar ook bij (sommige) liberalen wortel schiet is hoopgevend. De aanwezigen waren (in principe) allemaal voor, al zagen sommigen nog wat beren op de weg. (inflatie en andere monetaire problemen en een aanzuigende werking op buitenlanders aangezien het idee hoogstwaarschijnlijk niet meteen wereldwijd ingevoerd zal worden)

world of loveDe discussie was vooral gefocust op hoe we dat basisinkomen zo snel mogelijk in zouden kunnen voeren. Iedereen was het er over eens dat het een goed idee zou zijn als er ergens in Nederland een proef mee gedaan zou kunnen worden. Persoonlijk zou ik zeggen dat Rotterdam, met zijn hoge percentage werklozen, een ideale proeftuin zou zijn. Ik denk dat de resultaten verbluffend zullen zijn.

Ik geloof dan ook niet in de hardnekkige mythe van de vegeterende werkloze. Wat overigens niet wil zeggen dat er geen mensen zullen zijn die hun dagen niet in ledigheid zullen gaan doorbrengen zodra ze niet meer hoeven werken voor hun geld. Maar dat zijn over het algemeen mensen met een psychisch probleem en die werken onder het huidige regime waarschijnlijk ook niet.

Het zou een enorme bevrijding zijn; een antwoord op allerlei maatschappelijk onheil. We zullen gezonder worden omdat de grootste ziekmaker n.l. stress grotendeels gaat verdwijnen. Controle systemen voor belasting, toeslagen etc. zullen onnodig worden. Criminaliteit zou dalen. Dat alles scheelt miljarden aan maatschappelijke kosten.

Niet iedereen, mezelf incluis, zou (al) zijn tijd besteden aan maatschappelijk of financieel nuttige activiteiten. Persoonlijk zou ik het grootste deel van mijn tijd aan schrijven gaan besteden en of dat verkoopbare boeken of columns op gaat leveren is maar de vraag.

Maar so what? In een nieuw systeem waarin het basisinkomen past kan de mensheid eindelijk het pad van de uitdijende economie verlaten. Kunnen we echt met verduurzamen gaan beginnen. Een brave new world.

Maar ook ik zie een enorme beer op de weg. Want waarom zouden de rijken hun wereld op zijn kop zetten door iedereen een basisinkomen te gunnen? Zouden ze zich kunnen bedenken dat met de invoering van een basisinkomen hun levensstijl van 60 uur per week buffelen om de top te bereiken een beetje belachelijk zou worden; zakenlui als de nieuwe losers die geen tijd hebben om van het leven te genieten?

Cynisch als deze mensen maar al te vaak zijn zouden ze er ook voor kunnen kiezen om het niet meer nuttige deel der natie gewoon op te ruimen; ausradieren. Want een mens is toch alleen nuttig als hij voor de verrijking van een ander werkt?

Ecologisch gezien zou je het rücksichtslos uitmoorden van een gedeelte van de wereldbevolking kunnen verantwoorden. Het maakt de missie van de duurzame maatschappij bereiken een stuk makkelijker en goedkoper. Dan kunnen ze enorme gebieden ‘aan de natuur terug gaan geven.’ Bedenk je dat we hier te maken hebben met de psychopaten die wapensystemen en financiële nepconstructies verkopen en de rillingen gaan over je rug.

Een beperkende factor is dat politieagenten en militairen ook menselijke wezens zijn en niet zomaar te porren om deze genocide uit te voeren. Maar wat zou er gebeuren als we het geweldsmonopolie aan robots geven? Kwestie van wat herprogrammering en je hebt een stalen versie van de Gestapo, Einsatz gruppen, de SS, Rode Khmer, KGB etc.

Zouden, op dit kruispunt in de geschiedenis, de ‘powers that be’ niet liever dan voor een systeem waar iedereen een gerede kans op geluk heeft, voor de weg van eindeloos bloedvergieten kiezen?

terminator

bogueMet veel bombarie presenteert het Popkantoor zich als een initiatief dat uit de muziekscene afkomstig is. Dit stadsinitiatief is wat mij betreft afkomstig uit een kleine kliek ‘cultureel ondernemers’, op zich is daar natuurlijk niks mis mee, ware het niet dat de Rotterdamse cultuurelite de laatste jaren een tamelijk slechte naam voor zichzelf heeft weten op te bouwen. Na de debacles met Nighttown, Watt, Waterfront en de Nieuwe Oogst krijg ik het niet over mijn hart om juichend de fanfare van het Popkantoor achterna te gaan lopen. Ik geloof best in de goede intenties van mensen als Dave Geensen, maar alle alarmbellen gaan bij mij af als er heel makkelijk door te prikken verwachtingen worden gewekt.

Mijn grootste bezwaar bij de organisatie van het Popkantoor is dat ze aalglad zijn en zich op vreemde manieren onder alle kritiek uit proberen te wurmen.  Het Popkantoor zegt eerst niet genoeg aan de 2,5 miljoen prijzengeld van het stadsinitiatief te hebben en presenteren ze plannen waarin er nog minimaal 4 jaar subsidie bij moet. Dat kan helemaal niet volgens de regels van het stadsinitiatief en geschrokken beweren ze meteen daarop ze vanaf day one op eigen benen kunnen staan. Waarom lukt het me nou niet om dit te geloven? Omdat de huur op deze triple A locatie nog hoger zal liggen dan die van Worm? Hoe willen ze die huurpenningen dan gaan terugverdienen?  En dan ook nog met hooguit een of twee programma’s per week?

Why the hell heeft het Popkantoor geen goedkopere locatie kunnen vinden? Er staat een miljoen vierkante meter kantoorruimte leeg die met wat hulp van de gemeente voor een habbekrats gehuurd had kunnen worden. Panden die wellicht ook geen miljoeneninvestering  voor een verbouwing nodig hebben.

Het zou mij niet verbazen als het Popkantoor, net zoals het nu in het pand op de West-Blaak gevestigde Cinerama, een huurcontract voor niet meer dan een jaar gaat krijgen. Daardoor kan de eigenaar van het pand: het conglomeraat Volker-Wessel heel makkelijk weer van het Popkantoor af. Met behoud van een door de gemeenschap betaalde verbouwing van de grote zaal en de twee bovenzalen van Cinerama.

De zalen van Cinerama die het Popkantoor zich toe-eigent kunnen nog steeds als bioscoop gebruikt worden zeggen ze dan. Mag je straks op een klapstoel naar een film gaan kijken of moet er na elk popconcert een mini verbouwing plaats gaan vinden? Productiekosten van live optredens zijn zonder dat al lastig in de hand te houden, maar op deze manier jaag je een organisatie wel heel erg op kosten.

Een fail is gemakkelijk te verwezenlijken. Er hangt heel veel af van externe factoren waar het popkantoor weinig grip op heeft. Als Mojo de juiste bands niet gaat leveren en ze die de zaal niet vol (genoeg) weten te krijgen zijn ze de Sjaak. En waarom zou Mojo aanbod naar Rotterdam brengen dat ze ook in de Melkweg, Paradiso, 013, de HMH of Ziggo Dome kunnen neerzetten? We zijn hier allang gewend om naar 020 af te moeten reizen zeggen ze bij Mojo.

Waarom krijg ik nu al visioenen van acties in de media om het Popkantoor te behouden? Zouden die lui achter het popkantoor denken dat het hun organisatie uiteindelijk ook wel gaat lukken om jaar in jaar uit extra geld bij de gemeente los te weken? Extra geld dat wellicht bij andere culturele instanties weggehaald moet worden?

Wie garandeert ons dat er over twee jaar nog andere (kleinere) podia door de gemeente gesubsidieerd worden? De gemeente is na al de in de eerste alinea van deze column genoemde financiële rampen al niet meer zo happig om nog geld in popmuziek te steken. Dus wat gaat er gebeuren als het popkantoor faalt? Het zou mij niet verbazen als de gemeente na een zoveelste aderlating van gemeenschapsgeld zijn handen helemaal van de popsector aftrekt. Domweg omdat de sector de indruk incompetent te zijn niet meer van zich af weet te schudden.

De tering moet eindelijk naar de nering gezet worden; vergeet die dure A-locaties. Wat kan jou het nou bommen of een podium op een prestigieuze locatie zit? Rock ’n rol gedijt nog steeds het best in een kelder, uit het zicht van koopgootbewoners.

Gotham-CityDe gemeente Rotterdam schijnt een meevaller te hebben gehad van 14 miljoen euro. Da’s mooi. Dat dit geld in een potje voor de toekomst wordt gezet is een keuze. In deze tijden is het slim om op tegenvallers voorbereid te zijn. Je weet immers maar nooit wanneer de volgende bank of projectontwikkelaar ompleurt en je als overheid de portemonnee moet opentrekken.

Mijn keuze is het niet, maar wie ben ik?

Heb je van de week  ‘de slag om Nederland’ gezien?  Die aflevering over hoe de Rotterdam zich volledig uitverkoopt aan een paar grote projectontwikkelaars? Niet genoeg huurders voor ‘De Rotterdam’, die nieuw kantoorkolos op de kop van zuid? Dan verhuizen we er toch gewoon een paar gemeentelijke diensten naartoe? Kost die nieuwe behuizing de gemeente per jaar vier miljoen meer dan de oude? Maakt niet uit; alles moet wijken voor prestigieuze nieuwbouw want daar knapt de stad echt van op.

Vier miljoen; daar hadden al die culturele instellingen die nu wegbezuinigd zijn mee gered kunnen worden: de SBAW *, Kosmopolis. Daar hadden ze dat Popkantoor op de Coolsingel van kunnen realiseren! Daar hadden ze vier tenten a la Exit 10 jaar mee kunnen subsidiëren!

*stichting bureau ander werk; een ondersteunende organisatie voor beginnende kleine (culturele) ondernemers, wiens hulp bijvoorbeeld het 010 Pop-Project op het moment goed had kunnen gebruiken.

Persoonlijk had ik het wel geweten, maar vooruit; het is een keuze.

Saillant detail; de torens aan het Marconiplein moeten voor ‘de Rotterdam’ worden opgegeven terwijl die ooit op precies dezelfde manier aan huurders kwamen. Ik zou er mijn schouders misschien nog over ophalen als die twee torens (de derde zit vol onderwijsinstellingen) als compensatie volgestouwd zouden worden met een poppodium, en daarboven studentenhuisvesting of bijvoorbeeld een wat meer humane behuizing voor die asielzoekers die een paar honderd meter verder op dat schip vast worden gehouden. Maar nee, waarschijnlijk worden die torens omgebouwd tot yuppenflats want er moeten snel 2100 yuppen gehuisvest worden omdat de gemeente banen gecreëerd schijnt te hebben. Dat hebben ze waarschijnlijk voor elkaar gekregen door de multinationals in kwestie bijna gratis kantoorruimte te geven; dat hebben we toch zat hier en yuppen hebben we hier nooit genoeg.

Het is een keuze; ik vind het een vreemde keuze, maar wie ben ik?

Bedenk je eens wat een kansen je als beginnende cultureel-ondernemers in Rotterdam zou hebben gehad als er geen kraakverbod was ingesteld? Maar OK; het parlement heeft gekozen voor een kraakverbod, met als kanttekening dat leegstand tegengegaan zou worden. Maar waar blijft de gemeente nou met hun belofte dat leegstaande kantoren culturele bestemmingen zouden krijgen? Ik hoor maar niks?

Dat is ook een keuze; gewoon keihard liegen als dat zo uitkomt. Natuurlijk gaat de gemeente hun vastgoedvrienden niet dwingen lege kantoren voor een habbekrats aan creatievelingen te verhuren. Die pleuren die kantoren toch alleen maar vol graffiti, muurschilderingen en andere, moeilijk te verwijderen, verbouwingen. Eens zal de economie wel weer aantrekken en dan moeten ze die lege ruimtes natuurlijk meteen weer kunnen verhuren.

Intussen wordt de Rotterdamse Popcultuur keer op keer met een kluitje het riet in gestuurd. Wil je een podium oprichten voor de HipHop of Punkscene? Dan moeten ze je teleurstellen maar als zoethoudertje biedt de gemeente aan om een leuk jaarlijks festival voor jullie te financieren! Door de gretigheid waarop de gemeente Rotterdam festivals organiseert komt bij mij een metafoor boven drijven: Je hebt honger en je wilt eten. De gemeente belooft je daarop een jaarlijks feestmaal waar je twee dagen lang je buikje vol mag komen stouwen. Maar de rest van het jaar mag je niet zeuren dat je honger lijdt. Ik heb liever elke week een klein beetje te eten in plaats van twee dagen lang heel veel; dat krijg ik toch niet allemaal op. Honger moet dagelijks gestild worden. Culturele honger ook.

Ook dat is een keuze….

Het wordt tijd dat de gemeente wat vaker gaat kiezen voor het belang van zijn bewoners in plaats van altijd maar de pijpen te dansen van project ontwikkelaars,yuppen van buiten de stad die nog overgehaald moeten worden tot het kopen van huis in Rotterdam en ééndagspubliek dat aangetrokken wordt door festivals maar van zijn leven niet in deze stad zou willen wonen.

Een mooie skyline is één ding, maar het gaat er uiteindelijk om wat er zich daarbinnenín afspeelt. Een binnenstad die vooral bestaat uit lege kantoorkolossen en leegstaande dure appartementen  waar je na elf uur ’s avonds een kanon af kan schieten is een leuke omgeving voor  Batman maar niet iets waar ik persoonlijk voor zou kiezen.

Image

Ik las zonet het artikel op 3voor12 waarin dan toch eindelijk de nieuwe locatie voor het Popkantoor bekend gemaakt werd. Jammer genoeg  blijft het een waardeloos idee.

Er werd in de voorwaarden voor het winnen van het stadsinitiatief duidelijk gesteld dat projecten die buiten het prijzengeld geen aanspraak op andere subsidies mochten doen. Maar wat lees je? Het Popkantoor heeft minimaal nog 4 jaar extra geld nodig om dit podium te laten slagen. En natuurlijk kan niemand garanderen dat deze tent na 4 jaar op eigen benen kan staan. Rara wat ze na die 4 jaar gaan doen; een actie organiseren om hun voortbestaan mét subsidie af te dwingen?

Zonde dat de enige leuke bioscoop die er in de stad nog over is zijn locatie met een tot mislukking gedoemd podium moet gaan delen. Waarom wordt dat podium niet in de kelder van Cinerama gevestigd ? Daar staat notabene een discotheek leeg.

En er zijn nog wel meer locaties die beter voldoen.

Waarom voeren de initiatiefnemers van het Popkantoor geen actie om de originele locatie op de Coolsingel te behouden? Wie is er in deze stad nu de baas? De bewoners of een stelletje projectontwikkelaars die het liefst de hele stad vol zouden plempen met outlet stores en andere eenheidsworst?

Er staat nog meer mooi onroerend goed leeg op de Coolsingel. Waarom nemen ze als alternatief dat gebouw van ABN-Amro niet onderhanden?

Waarom blazen ze Heidegger geen nieuw leven in? Die zaal is zo goed als kant en klaar en ontbeert alleen een goed bestuur.

En Joey Ruchtie, de programmeur van Ro-Town gaat naast zijn oude baan het popkantoor programmeren? Ik krijg een sterk gevoel van déjà vu. Hoe lang gaat hij het deze keer volhouden?  Langer dan die paar maanden dat hij bij WATT werkzaam was? Waarom moet zo’n podium, door op deze vreemde manier personeel te delen, zich uitleveren aan een blok verder gelegen concurrent? (de Cinerama ligt op nog geen halve kilometer van Ro-Town; ongeveer net zo dichtbij als Watt lag). Bij Watt maakten ze precies dezelfde fout…

En die fout lag vooral in het feit dat men denkt dat een groot podium Mojo zal gaan vermurwen en grote(re) bands aan Rotterdam zal gaan gunnen. MOJO is echter aandeelhouder van zowel de Ziggo Dome als de HMH. Die podia worden niet voor niets Live-Nation sheds genoemd. Ze zouden wel gek zijn om concurrerende podia in andere steden te gaan bedienen. Dat deden ze voor Watt ook maar mondjesmaat.

En waarom zou in de Cinerama wel lukken wat bij Watt niet lukte? Het zou me niet verbazen als ze  binnen een jaar gaan lopen mekkeren dat Het Popkantoor maar met Worm moet fuseren om te overleven. Is Rotterdam straks weer twee concurrenten van Ro-Town in één klap kwijt.

Toen de originele locatie van het Popkantoor wegviel was het over en uit met dit initiatief; beetje jammer dat dit feit toen niet meteen bij die gasten achter het Popkantoor is doorgedrongen.

Voor de honderdduizendste keer: Rotterdam zou er beter aan doen zich op een keten van iets kleinere podia te richten. Het segment van grote (buitenlandse) bands die zalen van 1000-2000 bezoekers vol trekken wordt steeds kleiner en gaat sowieso Rotterdam voorbij. Tegelijkertijd is het ontluisterend hoeveel veelbelovende, nieuwe acts tijdens hun eerste tournees Nederland overslaan. Nederland was ooit de poort naar Europa voor Amerikaanse en Engelse bands; laten we die poort weer open zetten: in Rotterdam!

Het is tijd dat een nieuwe generatie cultureel ondernemers het stokje van de oude garde overneemt. Een generatie die meer van deze tijd is en zich aan de nieuwe omstandigheden in de culture sector aan weet te passen.

 

ambtenarenEen week geleden zag ik Ted Langenbach in een filmpje waarin hij verklaarde dat de gemeente zich vooral niet moet bemoeien met de popmuziek in deze stad en alleen initiatieven vanuit ‘het veld’ en de markt  vrij baan moest geven. Ambtenaren hebben nu eenmaal geen fantasie en lopen standaard tien jaar achter op de trends in het uitgaansleven. Daarin heeft hij op zich gelijk, maar dat het fantasieloos zijn in het DNA van ambtenaren vast zou liggen lijkt me toch wat overdreven.

Mocht het lukken om een beter bestuur te krijgen met minder overheid dan heb je mijn zegen hoor. Maar voorlopig zie ik vooral in de popmuziek dat hoe verder de gemeente zich terugtrekt, hoe groter de puinhopen worden.

De hardnekkige weigering van het gemeentebestuur om een groot poppodium uit de grond te stampen, of er tenminste een helpende hand voor uit te steken, getuigd niet van enige affiniteit met de behoefte van de muziekliefhebbers in deze stad. En hoe langer deze situatie voortduurt, hoe minder vertrouwen het uitgaanspubliek in de gemeente krijgt.

Het ontbreekt onze bestuurders aan een visie. Maar je mag van bestuurders en ambtenaren best wat meer visie verwachten. Een goed bestuur kan het zich niet veroorloven om als een kip zonder kop achter de feiten aan te blijven lopen. Er moeten keuzes gemaakt worden en als je keuzes maakt kan je niet met alle winden mee waaien en proberen iedereen tegemoet te komen.

–          De gemeente wil een bruisende binnenstad, maar tegelijk zorgen dat overlast tot een minimum wordt beperkt.

–          De gemeente wil dat particulieren grote bedragen investeren in cultuur, maar weigert het op cruciale momenten op te nemen voor een podium als Watt.

Wat een tegenstrijdigheden. Bestuurders gebruiken dit soort verzakingen om naar zichzelf te wijzen en te zeggen: ‘zie je wel dat je niet moet verwachten dat de oplossingen vanuit de overheid komen?’ De gemeentelijke overheid heeft het tegenwoordig vooral over hoe ze zichzelf zo snel mogelijk op kan heffen. Bijzonder motiverend voor alle ambtenaren.

Maar je kan mij niet wijsmaken dat er geen goede ambtenaren en bestuurders rondlopen; wat houdt die mensen in godsnaam tegen om wat meer proactief op te treden? Het hele bestuur is tegenwoordig lam gelegd door het idee dat de overheid een kleinere rol in het dagelijks leven moet gaan spelen en we met zijn allen zo snel mogelijk volledig aan de nukken van de markt moeten worden overgeleverd. Laat dat vrije markt gewauwel nou eens los: de markt gaat never nooit meer geld in popmuziek investeren na het debacle met Watt. Eigen schuld dikke bult.

Het Popkantoor

Onlangs zag je weer een mooi voorbeeld van het resultaat van die heilig verklaarde marktwerking. Het Popkantoor profileerde zich met veel bombarie als de gedoodverfde winnaar van het stadsinitiatief. Vervolgens blijkt dat het oude postkantoor op de Coolsingel, geheel naar Neo-Liberale beginselen, voor een habbekrats aan een projectontwikkelaar is verkocht. Vervolgens besluit diezelfde  projectontwikkelaar ter elver uren dat het winstgevender is om outlet stores in dat pand te vestigen: exit Popkantoor. Kortom: hoe een slecht idee door een nog slechter idee wordt vervangen. Hoe typisch Rotterdams!

Als Rotterdam een goed bestuur had gehad had de gemeente het idee voor dat Popkantoor vroegtijdig opgepikt en overgenomen. Met die 2,5 miljoen van het stadsinitiatief krijg je geen groot poppodium voor de lange termijn, maar als de gemeente dit plan vanuit algemene middelen had ondersteunt en ervoor had gezorgd dat de juiste mensen aan het roer kwamen had Rotterdam dat Popkantoor binnenkort gewoon gehad.

Waterfront

Een goed bestuur had bijvoorbeeld ook nooit toegestaan dat Waterfront door een partij werd overgenomen die kansloos was om subsidies te krijgen. De ambtenarij wist van tevoren (of hoorde in ieder geval te weten) dat die nieuwe huurder van Waterfront niet zou gaan voldoen aan de eisen van de wet Bibob. Niettemin zit die exploitant nu vijf jaar vast aan een huurcontract en ligt Waterfront dus nog jaren op zijn gat. Dat is domweg wanbestuur.

Worm

Een goed bestuur had nooit toegestaan dat er jaarlijks drie ton extra naar Worm moet omdat de huur van dat pand zo achterlijk hoog is. De gemeente had een bod op dat pand moeten doen; een redelijk bod! Maar men had eigenaar Fons Burger moeten dwingen dat bod aan te nemen, simpelweg door te dreigen anders nooit meer zaken met hem te doen. Eens kijken hoe snel die man eieren voor zijn geld had gekozen. In de huidige huizenmarkt had hij nooit van zijn leven een andere huurder voor dat pand gevonden en het ook never nooit niet kunnen verkopen. En ik zie geen enkele reden waarom de gemeente speculanten als Fons Burger te vriend zou moeten houden. Je hoort de wolven constant huilen dat er teveel gemeenschapsgeld aan cultuur wordt uitgegeven, maar als er grote sommen in de zakken van gewiekste zakenlieden verdwijnen moet dat zogenaamd maar kunnen? Drie ton; daar kan je drie zalen als Exit mee financieren!

Live Nation

Er zit m.i. ook meer achter de ondergang van Watt en Waterfront.  Het Mojopolie zorgt ervoor dat Rotterdam van grote acts verstoken is en blijft. Het zou interessant zijn als uitgezocht werd in hoeverre de bouw van het Ziggo Dome in Amsterdam de sluiting van Watt heeft beïnvloed. Een goed bestuur zou de hegemonie en bijna monopolie van Live Nation als concertorganisator allang aangekaart hebben; desnoods via Europa, want het is niet denkbeeldig dat ook andere steden op het continent aanbod van bands aan zich voorbij zien gaan omdat er zogenaamde Live Nation sheds in nabijgelegen steden worden geëxploiteerd.

De ‘vrije markt ‘heeft bedongen dat je als Rotterdammer voortaan naar Amsterdam moet afzakken om grotere bands te zien. Volgens Mojo weten grote Amerikaanse acts niet eens van het bestaan van de grootste havenstad ter wereld af en willen ze alleen in Amsterdam optreden. Flauwe excuses van Live Nation, bedoeld om hun zinnetje door te drukken. De Randstad is in de ogen van Amerikanen een aaneengesloten stad en de steden daarbuiten zijn de suburbs. Amerikanen zien Nederland een stadstaat ala Singapore en als ze vanuit Schiphol in zuidelijke richting rijden en in Rotterdam aankomen denken ze dat ze ‘in the modern part of town’ terecht zijn gekomen.

Onder een goed plaatselijk bestuur zou Rotterdam nu inzetten op een groot aanbod van diverse kleinschalige poppodia. Amsterdam wil de mainstream? Let them have it. Maar geef Rotterdam dan de underground! Dan kunnen we hier over een paar jaar weer met reden, naar onze grote Rotterdamse dichter Jules Deelder,  beweren: ” Amsterdam heeft ’t, Rotterdam heb ’t niet nodig”. Want de bands die dan in het Ziggo Dome spelen hebben we hier dan al vijf jaar eerder als opkomende beloftes kunnen zien. Groen en geel van jaloezie zullen ze zijn daar in 020…

Bij de bekendwording van de welke muziek/theatergroepen en festivals nog door het fonds voor podiumkunsten gesteund kunnen gaan worden werd het pijnlijk duidelijk naar wat voor land de rechtse elite verlangd.

Het zijn vooral de experimentele voorstellingen die onder de bezuinigingen lijden. Wat buiten de marge valt van wat groot en bekend is wordt wegbezuinigd. Wat overblijft zijn de A-merken. Past prachtig in de liberale traditie hoor;  wat groot is mag groot blijven en wat klein is moet worden opgeslokt of uitgespuugd.

Ik heb het al eerder gezegd: de gezelschappen waar niet op bezuinigd wordt zijn juist de meest voor de hand liggende kandidaten om door het mecenaat ondersteund te worden. Laat ze lekker een ‘vrienden van het Holland festival’ oprichten!

Iedereen die nog niet door had dat de VVD klakkeloos achter het groot kapitaal aanloopt zou nu beter moeten weten. De VVD is er niet voor de kleine man al is hij 1000x ondernemer. De VVD streeft al tientallen jaren naar een wereld waar alleen plaats is voor grootgrutters, mega winkel bedrijven, en grote ketens van fastfood restaurants. Een Blokker, Kruidvat en Mc Donald’s in elke winkelstraat. De kunst waar ze voor kiezen past daar naadloos bij. Alleen wat groot en prestigieus is mag gezien blijven worden.

Dat marginale theater en muziekgroepen, festivals en tentoonstellingen veel sociaal en maatschappijkritische geluiden produceren zal voor Halve Zoolstra wel een mooie extra reden geweest zijn om de botte bijl te hanteren. In de benarde visie van onze Neo-Liberale broeders is er alleen plaats voor kunsten die in opdracht en ter vermaak en verheerlijking van de elite wordt geproduceerd. Stel je toch eens voor dat liefhebbers van opera opeens de volle mep voor een kaartje voor de nieuwe uitvoering van een Wagner opera moeten gaan betalen. Dat mag toch niet zo zijn? Alsof die, over het algemeen niet bepaald onbemiddelde mensen, niet al genoeg belasting betalen!

Inderdaad wordt met groot gemak over het hoofd gezien dat subsidies zich meestal weer terug verdienen in de vorm van belastingen btw, parkeergelden,  inkomsten voor de plaatselijke horeca, en bovenal in goodwill en een gevoel van welbevinden bij zowel publiek als sponsors. Maar je koopt natuurlijk niets voor welbevinden!

Vergeet ook niet hoeveel toeleveringsbedrijven, kleine licht en geluid bedrijven en (semi) artistieke personen/bedrijven als ontwerpers, drukkers en cateraars afhankelijk zijn van opdrachten van gesubsidieerde gezelschappen.

Subsidies zijn over het algemeen ook echt niet overdreven groot. Want Hollanders zijn en blijven kooplieden en als je weet hoe gedetailleerd een begroting voor een subsidie moet zijn weet je dat elke cent verantwoord moet worden besteed.

Terwijl  de dames en heren van de VVD krampachtig dit land in de 51e  staat van de USA proberen te veranderen kijkt Amerika op zijn beurt met grote interesse naar hoe wij hier de zaken aanpakken. Daar merken ze op dat er voor een relatief klein bedrag aan subsidies heel veel kunst gemaakt en verspreid wordt. Nederlanders zijn niet voor niks over het algemeen wat beter artistiek gevormd dan de gemiddelde hill-billy. Het kost een paar centen, maar je krijgt er wel wat voor terug.

Maar rechts is niet zo kien op kweekvijvers voor nieuw talent. Hoe groter die vijvers worden, hoe meer mensen er in dit land rond gaan lopen die ambities hebben die verder reiken dan een simpel baantje achter een lopende band of een kassa. Dat zijn lastige mensen; voor je het weet maken die nog voorstellingen die kritiek leveren op het systeem, en plaatsen ze  vraagtekens bij het feit dat de grote gokkers bij de banken beloond moeten worden voor hun opzichtige falen, terwijl  gezelschappen, festivals en tentoonstellingen, die wel degelijk veel publiek trekken en hun steentje bijdragen aan het welvaren van de economie, afgestraft dienen te worden.

%d bloggers liken dit: