Navigatie overslaan

Tag Archives: dead kennedys

Niks geen Compromis!.

Advertenties

Black Flag artwork van Raymond Pettibone

De platen die ik vroeger kocht, en waar ik nu nog steeds met plezier naar luister, werden zonder enige vorm van compromis naar producers toe gemaakt. De enige factor dat het eindresultaat beïnvloedde was of de band in een echte studio kon opnemen of alles houtje touwtje in een zelf in elkaar geflanste home studio moest maken. Ik heb platen in mijn kast staan waarvan de geluidskwaliteit objectief gezien echt bagger is, maar als je de tijd neemt om er aandachtig naar te luisteren zal je na een paar luisterbeurten opvallen hoe ongelofelijk goed de band in kwestie speelde, en hoe ongegeneerd echt de emoties aanvoelen die hun muziek opriep; zowel bij de band als bij mij als luisteraar. Platen die letterlijk in iemand zijn keuken opgenomen waren.

En ik geef je op een briefje dat heel wat fantastische bands, die live onverslaanbaar waren, in de studio alsnog een klote plaat maakten. Meestal omdat een ongeïnteresseerde engineer zijn best weigerde te doen om de muziek op een goede en respectvolle manier op tape te krijgen. Vooroordelen tegen harde (punk)muziek hebben heel wat slechte platen opgeleverd. De ‘Wij zijn zwijn’ LP van de Boegies is daar ongeveer het beste voorbeeld van. Live was die band onvergetelijk, maar op die studio LP waren alle nummers die je live uit volle borst meezong volledig doodgeproduceerd. De rillingen jagen nog over mijn rug als ik aan die plaat denk.

Daarom wordt ik zo giftig als ik broekies op bezoek heb die, als ik een LP voor ze draai zoals bijvoorbeeld ‘Trails of Slime’ van The Sluglords, opmerken dat de kwaliteit van de opnames niet meer van deze tijd is. En vervolgens afhaken. Om Bill Hicks even aan  te halen: listen to them PLAY!! Doe een beetje moeite om een plaat, die ik niet voor niks aan je wil laten horen, naar je hersenschors te navigeren! Dat afgefikte kuttige poppunkbandje van je krijgt nog geen halve zool de dansvloer op, en aan een plaat als deze hoor je af wat je ervoor over moet hebben om echt goed te worden!

Alles moet tegenwoordig maar snel. (behalve de muziek dan, want die is een derde langzamer dan de hardcore die ze in mijn tijd maakten) Bandjes flansen 10 nummertjes in elkaar, doen een optredentje voor vrienden en familie (een optreden waarbij niemand tegen ze zal durven/willen zeggen dat ze nog helemaal niks voorstellen) en daarna willen ze onmiddellijk een CD opnemen. En daarna maar huilen dat ze nergens op kunnen treden en er 500 CD’s op zolder liggen te verstoffen.

Een band als Black Flag deed er 5(!) jaar over om hun eerste LP op de markt te krijgen. Vijf jaar waarin de band elke dag (!) 4 tot 6 uur oefende. Natuurlijk traden ze na een jaar al op en brachten ze een paar singles en EP’s uit. Maar optreden is ook oefenen en het opnemen van singles eigenlijk ook. Het was begin jaren tachtig ook nog eens honderd keer moeilijker om optredens voor een punkband te vinden;  nog geen 1% van alle zalen wilden/durfden punkbands laten spelen. Dus organiseerde de band zijn eigen optredens in onofficieele zalen en namen alle extra organisatie die daarvoor nodig was op de koop toe. Want ze moesten en zouden optreden!! Nadat hun eerste LP eindelijk was opgenomen was Black Flag nog niet tevreden en zochten ze een betere zanger. Daarna duurde het nog een jaar voordat ze met Henry Rollins als zanger een wereldplaat uitbrachten. (Damaged!)

En inderdaad was punk, op het moment dat die plaat uitkwam, al lang niet meer hip en luisterden de trendy luitjes intussen alleen nog naar bloedeloze synthwave. Jammer dan, een goede plaat maken kost tijd. En reken maar dat de band alsnog beloond werd voor hun inzet, want samen met nog een heleboel andere supergoede bands, die ook de tijd hadden genomen om echt goed te worden, kwam er een second wave of punk (hardcore!) op gang. En die was niet trendy, heeft de makers en hun labels geen miljoenen opgeleverd, maar heeft nu nog steeds impact en invloed op alle alternatieve muziek en leverde bands op als Dead Kennedys, The Germs, Husker Du, The Freeze, Bad Brains, Minor Threat,The Misfits en nog veel meer. De platen van de wat meer obscure bands zie je nu voor honderden dollars op E-bay staan, de meer bekende (waarvan de mastertapes van hun platen het overleefd hebben) zijn met groot succes heruitgebracht.

Maar ook nu steken veel op zolder in homestudio’s gemaakte werkjes met kop en schouders uit  boven de door de mainstream vervaardigde prefab pop. De geluidskwaliteit van DIY muziek is er alleen maar beter op geworden, en zolang je als muzikant maar koppig en eigengereid genoeg bent om te blijven streven naar een eigen sound en een uitvoering daarvan die staat als een huis komt het uiteindelijk wel goed met je.

Muziek is bovenal een middel voor zelfexpressie. En of je nou een universeel gevoel als verliefdheid kwijt wilt, of een politiek statement dat totaal onhip is, doet er niet toe. Je moet een onbedwingbare neiging hebben om jezelf te uiten. Stop er gewoon mee als je dat niet in je hebt en alleen muziek wilt maken om rijk en/of beroemd te worden. Wordt bankier als je rijk wilt worden en blaas wat op als je beroemd wilt worden. (een ambassade of je eigen ego, maakt niet uit.)

Of je rijk en beroemd gaat worden kan je nooit voorspellen, maar wel of je goed wordt. Daar is naast wat talent bovenal inzet en durf voor nodig. Als je zoekt naar manieren om de lange weg naar bekendheid af te snijden, en probeert eerder op je bestemming aan te komen, zal je ontdekken dat je altijd in de valkuilen van het snelle succes zal blijven vallen.

Niets geen fokking compromis dus..

Ooit werden reclameboodschappen ondersteund door speciaal daarvoor geschreven hoempapa-liedjes die opgetuigd waren met een tekst die helemaal over het desbetreffende product gingen.

Ik ken er nog wel een paar: “Liever Kips Leverworst dan gewone Leverworst Hoempa pa pa pa pa paaaa pa pa” en “Ajax is een afwasmiddel, hi-ha-ho” Kijk: dat bleef tenminste hangen. Wat mij betreft gaan we terug naar die tijden en moet het gewoon verboden worden dat muziek die niet speciaal voor de desbetreffende reclame gemaakt is onder commercials wordt gezet. Dus geen oude (underground) hits of op andere wijze al bekend geworden muziek.

Dat geldt ook voor coverversies van oude punknummers. Ik moet echt kotsen van die autoreclame met Ever Fallen in love van the Buzzcocks eronder. De uitvoering die eronder mag dan zo zwaar verwaterd zijn dat even duurde voordat het bij me doordrong dat een van mijn all-time favoriete nummers werd verkracht, maar dat maakt de heiligschennis niet minder erg.  (Het is een versie die verdacht veel op de uitvoering van Nouvelle Vague lijkt, met als groot verschil dat die nog leuk was. Deze klinkt alsof hij uitgevoerd wordt door een paar winnaars van Idols met een arrangement van de vaste componist van Joop van den Ende.)

De vraag is: wat de fok heeft ‘Ever fallen in love with someone (you shouldn’t have fallen in love with)’ nu met auto’s te maken? Kijk; als dat reclamefilmpje een tegen een boom geklapte KIA met een paar verse lijken erin had laten zien, dan was er nog een beetje verband tussen de tekst van het nummer en de boodschap. (Killed In Action is sowieso een bezopen naam voor een automerk , nietwaar?)

Hoe komt zo’n reclame klootzak erbij om uitgerekend dit nummer uit te kiezen om onder die reclame te zetten? Of is het een synch agent die daarvoor verantwoordelijk was? Willen dit soort lui ons nu echt proberen te overtuigen dat ze toch best wel een goede smaak hebben? Dat ze vroeger toch nog best wel punk of new-wave zijn geweest?  Dat alles in weerwil van het feit dat hun carrière bestaat uit ons op proberen te schepen met flutproducten als zo’n koekblik van een kutautootje dat niet eens geschikt is om een bejaarde om een boodschap te sturen?

Elke keer als ik reclames voorbij hoor komen waarin liedjes zijn verwerkt waar persoonlijke herinneringen aan plakken, krijg ik een rood waas voor mijn ogen. Hoe komt zo’n reclamehufter erbij dat hij straffeloos mijn herinneringen mag besmetten met beelden van kutauto’s, klote jeans, smakeloze chips of whatever? Blijf met je gore poten van muziek af waar mensen hun eigen beelden bij hebben gecreëerd! Als ik ever fallen in love hoorde kreeg ik het beeld van een paar van mijn exen voor ogen. Such sweet sorrow! Is het nou de bedoeling dat ik die meiden van toen in mijn verbeelding in een fokking KIA voorbij moet zien scheuren?

Ik hoorde ‘Search and Destroy’ een tijdje geleden onder een reclame voor de mariniers. Maar het schijnt dat Iggy, toen hij daarvan hoorde, daar mooi een stokje voor heeft gestoken. Er is ooit zelfs een reclamemaker geweest die notabene Holiday in Cambodia van de Dead Kennedys in een jeans commercial wilde verwerken. Hoe hersendood ben je dan? Maar Jello Biafra liet dat niet gebeuren. (Al was de rest van zijn band het daar niet mee eens en leidde dat uiteindelijk tot die afgrijselijke rechtzaak waarin Jello de rechten van de Dead Kennedys catalogus aan die sukkels verloor. Die eikels hadden natuurlijk Bad Religion in een limo voorbij zien rijden en dat wilden ze ook wel. Maar ik koop geen Dead Kennedys materiaal als Alternative Tentacles er niet als label opstaat. Al heb ik makkelijk praten want ik had alles van DK’s al in huis voordat Decay music de rechten overnam).

Helaas zijn de oude platen van The Buzzcocks door Universal uitgebracht en staan de titels van die band dus ook geregistreerd in de uitgeverij van die major. Dat betekent dat synch agents die nummers naar hartenlust bij reclamemakers aan kunnen bieden om ze te misbruiken om nog meer waardeloze producten aan te prijzen. Denk goed na voordat je jouw muziek bij een uitgever onderbrengt, kids. Het zou je, op je oude dag, zware nachtmerries kunnen opleveren en met terugwerkende kracht je streetcredibility kunnen kosten.

Geniet hier van de originele uitvoering van Ever Fallen in Love…

Onderweg naar huis moest ik vreselijk mijn best doen om Kikker bij te houden. Dat wist hij ook wel, en om te plagen zette hij er flink de pas in. Twee straten verder voelde ik al een enorme spierpijn in mijn kuiten trekken, maar ik hield er dapper de pas in. Kikker grapte dat ik voortaan op moest passen met over de kade van de maas te lopen. Als ik met deze schoenen aan in de plomp zou pleuren, dan zou ik zinken als een baksteen.

Mijn benen werden in ieder geval een stuk sterker door het gewicht van mijn schoenen. Hardlopen zat er natuurlijk niet in, maar ik oefende wel veel met schoppen. Eén goed geplaatste trap met deze boots was voldoende om een scheenbeen te versplinteren, maar ik mikte liever op het kruis. Als ik iemand daar met deze kisten raakte zou hij gegarandeerd kinderloos blijven.

Ik heb die brandweerlaarzen uiteindelijk een half jaar gedragen. Toen ik ze kocht waren ze al in een erbarmelijke staat; beschimmeld en met scheurtjes in het leer. Omdat ze wit waren was het niet mogelijk ze te smeren. Ik had achteraf bekeken natuurlijk witte schoensmeer kunnen kopen, maar ik wist destijds niet eens dat het spul in een andere kleur dan zwart of bruin bestond. Het had toch ook niet tegen die scheurtjes in het leer geholpen. Ik heb ze wel nog geverfd met witte menie, maar dat zal de levensduur ook niet verlengd hebben. De kappen met de gespen waren ideaal om logo’s op te schilderen. Ik kladde op de linker de drie anti nazi pijlen van het ‘Destroy Fascism logo en op de rechter een Dead Kennedys logo. Later heb ik die kappen eraf gehaald en nog een tijd als armband gedragen. Aan de bovenarm wel te verstaan.

Toen kwam de dag dat ik afscheid moest nemen van mijn brandweerlaarzen. Ik zat in de klas te blokken op een onverwachte schriftelijke overhoring toe het onvermijdelijke gebeurde. Ik had de veters van de schoenen die morgen extra hard aangetrokken in de hoop dat de schoenen dan wat comfortabeler zouden zitten. Het was zomer en het was eigenlijk te warm om twee paar sokken te dragen. Twee paar sokken zorgden er echter voor dat de schoenen nog een beetje aan mijn voeten pasten. Mijn voeten waren lang en smal en de laarzen waren veel te breed. Maar nu ik de veters strak aan had getrokken werd mijn bloedsomloop gestremd. Ik moest mijn voeten blijven bewegen omdat ze anders gingen tintelen en in slaap vielen. Op een gegeven moment kromde ik mijn tenen in mijn rechterschoen met enige kracht en schoot de zool van de schoen los waardoor de stalen neus omhoog wipte. De rest van de dag moest ik enigszins met mijn rechtervoet slepen om te voorkomen dan mijn klasgenoten op zouden merken dat mijn laars kapot was. Knieblessure mompelde ik als iemand vroeg waarom ik zo moeilijk liep.  Tot overmaat van ramp had een of andere kankerjunk mijn fiets gejat. Ik had geen geld voor een tramkaart dus liep ik na schooltijd naar huis via de ’s Gravendijkwal. Zonder aan de kapotte schoen te denken trok ik, zo goed en kwaad als dat met die zware stappers ging, een sprintje om het stoplicht over de Middelandsstraat te halen. Ik voelde toen dat de zool nog verder los scheurde. Ik bukte om de schade te bekijken, nadat ik de overkant van het zebrapad gehaald had, en zag de stalen neus me vanuit de scheur toe glimmen. Vloekend bedacht ik me dat ik thuis geen ander paar schoenen meer had. Ik had twee weken eerder toegestaan dat mijn moeder mijn oude kisten had weggegooid, omdat die te erg naar schimmel stonken. Nu moest straks nog mijn moeder erop uit gaan sturen om nieuwe schoenen voor me te kopen. Met een beetje pech zou die bij Mc Gregor of een andere kakwinkel gaan shoppen, en moest ik weer smoezen gaan bedenken waarom ik die nieuwe schoenen niet wilde dragen. Alleen al de gedachte ‘normale’ kutschoenen één keer aan te moeten, op weg naar de dump voor een paar nieuwe kisten, was al onverdraaglijk. Met een humeur ver beneden het vriespunt liep ik verder. Er lag een leeg blikje fris op straat en uit pure nijd gaf ik het een harde trap. De stalen neus schoot uit mijn rechterschoen en maakte een prachtige curve naar rechts: een curve die de best getrainde voetballers jaloers zou hebben gemaakt. Daarop knalde hij, luid rinkelend, dwars door een kelderraam. Ik was een ogenblik volledig van mijn à propos. Een paar seconden later keek ik voorzichtig om me heen. Het was onnatuurlijk stil op straat voor deze tijd van de dag. Vanuit een voorbijrijdende auto zag ik verbaasde gezichten, maar de auto stopte niet. Uiteindelijk liep ik zachtjes fluitend, alsof er niks aan de hand was, naar huis. Mijn rechtervoet klapperde met elke stap. Iedereen die merkte dat de neus mijn schoen, als een soort pac-man, happende bewegingen maakte kreeg een blik van me alsof de happende schoen zo bedoeld was. “Kijk voor je schele; nog nooit de nieuwste punklook gezien ofzo?”

Lees deel 1 hier

Nowadays, like most of my friends and acquaintances, I almost exclusively play music on my computer. I do play old records from time to time but mostly music I haven’t been able to find in a digital format; most of these records are obscure punk albums. Limited issues that somehow, very often totally undeserved, were forgotten and never reissued on CD.

I never cared for CD’s. First of all most new albums on CD are too long to survive my attention span. I rarely have enough patience to sit and listen to the same artist for over an hour. As soon as I hear a song on an album that isn’t just as good or better than the ones I heard earlier, the CD gets ejected. Maybe it’s because I grew up with records that contained no more than 20 to 25 minutes of music on either side. I still wonder if musicians are pleased with the extra play time CD’s provide. I think not, judging the endless row of bad or redundant songs that appear on albums today. To me it’s just another sign the marketing departments of record companies have gained too much power over producers and artists. More music for your buck instead of more quality. That’s definitely a good example of how bad marketing is ruining the music industry. Long length CD’s are OK for compilation albums or ‘best of albums’ of artists who had a career with a live span of over three decades. As far as I’m concerned 45 minutes will absolutely do for any new album.

Another thing that was so nice with vinyl was the two sides of the record. I tended to play one side for the first couple of weeks/months before I started to devour the second side. It was an absolute pleasure to start to digest 3 to 6 more songs of a really good album.

Typically a real good record didn’t catch on instantly. Records that digested easily were also the ones first discarded. (Been there, done that, heard it, had enough.) It’s the records that needed a lot of chewing, before the flavour caught on, that ultimately survived. And I don’t compare listening to music with eating for no reason.

Not surprisingly the records I still play today took a long time to catch on, but after they did they stayed with me forever. Butthole Surfers, first three albums (especially ‘psychic, powerless; another man’s sack’) , The first two The Birthday party albums, ‘In the flat fields’ by Bauhaus, Damaged by Black Flag, Dead Kennedys first three albums, ( including  ‘In God We Trust’, which was an EP but still counts as an album to me), Rock for light by Bad Brains (regardless of the shitty production by Ric Occasek) and Base Culture by UK reggae artist Linton Kwesi Johnson, just to name a few.

LP’s kept their flavor a very long time. Of course that comes with the territory when you’re young and more easily impressed, but I still play a lot of those records regularly. I never play CD’s anymore… Like most people who grew up with LP’s I hate the small artwork of CD’s, jewel cases and CD booklets. CD’s being indestructible soon proved a marketing myth. CD’s were the ritual suicide of the record industry.

Digital music was a sad business until programs like I-tunes made listening to music on the computer like listening to an extended radio show with a DJ that doesn’t chat and exclusively plays good songs. Off course one needs to hook up the computer to the old stereo so one can enjoy listening through a good set of speakers since most speakers for computers just won’t do, but that’s obvious.

Now I don’t care about the lesser songs on CD’s; I delete them. Now I don’t care about the length of CD’s since I only play music on random mode, so I hear albums song by song. When I want to hear new music I choose the recently added section of my I-tunes.

I tag songs that catch my attention with one star and tag my favourite songs with two to five stars. It’s silly, but I love doing that.

In case you’re wondering; I don’t buy CD’s; I rent them at the music library or I download them. That keeps my house tidy and clearly arranged.

But now I finally get to my point: recently it started to occur to me that my computer has a strange tendency to choose songs that go with my mood almost perfectly. Note that my I-tunes library has almost all genres of music from classical music to jazz and soul to new wave, punk rock and extreme death/black metal.

At first it seemed the computer choose music depending on the song I chose to start with. But that’s not the case since it tends to choose songs I definitely would not have chosen because of certain moods I’m in. I’m talking about moods I don’t want to emphasize at a particular moments. I need to work and not get distracted by my mood too much. I know times when I’m just too much in love to hear certain love songs, but the computer plays them one after the other. Resulting in a mushy me. Crying over, you know; the little things. It doesn’t matter if I choose Slayer as the starting song; the next one the computer chooses will be a crooner. It really seems the computer is teasing me with my mood and makes me experience the emotions I tend to put aside.

Only yesterday I started with ‘I fought the law and I won’ by Dead Kennedys; next choice by the computer: ‘Je taime moi non plus’ by Gainsbourg. That was too much to handle so I changed it into Dayglo Abortions with ‘Aargh fuck kill’. But the next song that came on was by Einsturzende Neubauten: Jet’m; a song with a melody that strangely resembles the Gainsbourg song I just discarded, it holds almost the same keyboard line. Aaargh.

So I switched to a another play mode. The computer could choose punk rock only. So it started playing a lot of Buzzcocks, Descendents and more punk love songs. Songs that are rare in the genre but it choose them all. It’s a bit scary and it’s probably an illusion, but still…

Zoals veel van mijn vrienden en kennissen draai ik mijn muziek al een paar jaar bijna alleen muziek via de computer. Ik heb nooit warme gevoelens over CD’s gehad. Cd’s zijn allereerst standaard té lang. Ik heb zelden het geduld om een uur of meer naar een en dezelfde groep of artiest te luisteren. Misschien omdat ik ben opgegroeid met plaatkanten die niet langer dan ongeveer 20 minuten duurden.  Ik vraag me nog steeds af of muzikanten blij moeten zijn met de twee maal zo lange ruimte die een CD ten opzichtte van een LP biedt. CD’s worden veel te vaak vol gepleurd met overbodige versies van nummers die al eerder op dezelfde cd voorbij kwamen. Nóg erger is als een artiest ook songs die duidelijk een stuk minder goed zijn dan de rest van het album toch op een CD plaatsen. Hier hebben de marketing jongens waarschijnlijk een veel grote vinger in de pap;  hoe meer muziek hoe meer de CD waard is denken die. Dat kwaliteit bij de meeste muziekliefhebbers ver voor kwantiteit komt is niet aan deze mensen besteed. CD’s zijn kortom eigenlijk alleen goed voor verzameld werk en best off albums; die kunnen niet lang genoeg zijn.

Ook mis ik het dat je een CD niet zoals een plaat moet omdraaien om de tweede helft te horen. Ik draaide vroeger vaak een hele tijd maar één kant van een plaat. Meestal bleef er na de eerste luisterbeurt een liedje op een van beide zijden van de LP in mijn hoofd hangen en draaide ik de bewuste kant eerst bijna grijs voordat ik de andere kant min of meer herontdekte. Het genoegen om op drie tot zes bijna nooit geluisterde tracks van een favoriete LP te kunnen gaan kauwen was altijd groot. Ik deed in die periode ook altijd lang met LP’s. Soms draaide ik een paar weken lang één LP bijna dagelijks al was het nooit exclusief die ene LP. Ik moest wel wat afwisseling krijgen. Dat heb ik met CD’s maar zelden gedaan.

Ook typisch was dat het meestal juist de LP’s waren waar je niet meteen bij de eerste luisterbeurt iets in hoorde waar je wat mee kon; waar een nummer op stond dat je meteen vaker wilde horen. Dat soort platen waren ook het eerst uitgewerkt. Het waren juist de platen waar je goed op moest kauwen voor je ze kon slikken en verteren die het langst meegingen. Dat zijn niet geheel toevallig ook de platen die ik nu nog steeds draai: De eerste drie LP’s van Butthole Surfers, (met een lichte voorkeur voor psychic, powerless; another man’s sack) , de eerste twee van The Birthdayparty, ‘in the flat fields’ van Bauhaus, Damaged van Black Flag, de eerste drie Dead Kennedys albums, ( ik tel ‘In God We Trust’, wat een EP was, gewoon mee), Rock for light van Bad Brains (ondanks de flutproductie van Ric Occasek) en Base Culture van Linton Kwesi Johnson, om er een paar te noemen.

Maar toen nam de CD het als nieuw muziekformaat over.

De eerste eigenschap waar ik echt van baalde was de afmetingen van de CD en zijn verpakking. Weg waren de prachtige LP hoezen. Het artwork van een LP staat in vergelijking met dat van een CD in verhouding van een schilderij tot een polaroid. Weg waren ook de grote mooie tekstvellen. Ik haat CD boekjes echt hartgrondig; domweg omdat er teveel informatie op een te klein formaat op staat. Wanneer een artiest al zijn teksten en nog wat extra foto’s en/of info erin kwijt wil wordt het boekje zo dik dat je het niet zonder het te beschadigen terug in de jewelcase kan stoppen. Priegelletters lezen is daarbij geen sinecure en uitermate vervelend. Jewelcases zijn ook nog te breekbaar, liggen niet lekker in de hand, en na drie maanden hebben ze zoveel stof aangetrokken dat ze domweg te vies worden om vast te pakken. Digipacks zijn iets beter maar ook die hebben de vervelende neiging om tandjes uit de houder te verliezen waardoor de CD te pas en te onpas uit de verpakking valt.

Ook de mythe dat een CD bijna niet te beschadigen was werd al snel doorgeprikt. Een kras op een LP is vervelend, maar er is meestal nog wel wat aan te doen. Een tik hier en daar heeft zelfs soms wel zijn charme. Maar een beschadigde CD blijft gewoon altijd hangen en je kan de laser niet zoals een naald even wat verder zetten.

Het was dikke droefenis totdat de computer met I-tunes werd uitgerust en op de installatie werd aangesloten. Computer speakers gaan er niet mee door maar mijn goede ouwe JBL speakers zorgen dat zelfs het MP3 formaat best te pruimen is.

Nu maakt het me niet meer uit of een CD mindere nummers bevat want ik draai muziek tegenwoordig bijna altijd in de random-mode en krijg zodoende nieuwe muziek in kleine porties toegediend. Slechte nummers verwijder ik gewoon; vaak al na één luisterbeurt.

Als ik zin heb om alleen nieuwe muziek te horen klik ik op de ‘onlangs toegevoegd’sectie en hoor ik alleen CD’s die ik de afgelopen weken aan mijn bibliotheek heb toegevoegd. Nummers die me opvallen tag ik met één ster zodat ik ze later gemakkelijk terug kan vinden om ze nogmaals te kunnen beluisteren. Mijn favoriete nummers tag ik met meer dan één ster. En ik kan tot vijf sterren gaan!

Maar nu komt het; het valt me de laatste tijd steeds vaker op dat I-tunes de vreemde neiging heeft om in de random-mode precies die muziek te kiezen waar ik voor in de stemming ben. Eerst dacht ik dat het iets te maken had met het nummer dat ik uit moet kiezen om de luistersessie mee te starten. Maar dat klopt toch niet want de computer kiest óók muziek die ik persé niet op dat moment uit zou kiezen. Ik ken van die momenten dat ik me té verliefd, bedroefd, of anderszins week voel en geen behoefte heb aan muziek dat die stemming verergert. I tunes denkt daar echter anders over en kiest op die momenten juist voor de zoetsappige liefdesliedjes, de gebroken harten ballades en de diepzinnige songs die de donkere kant van het bestaan belichten. Het maakt niet uit hoe vaak ik tussentijds een keihard punknummer uitkies; op dat soort momenten verkiest de computer steevast het muziekje dat bij mijn stemming hoort en niet iets dat een stemming moet verjagen. Soms is het gewoon bijna griezelig hoe accuraat de computer kiest. Gisteren nog; ik begin met I fought the law and I won van Dead Kennedys, maar de computer kiest daarna voor ‘Je taime moi non plus’ van Gainsbourg. Dat ging echt te ver. Ik zette hem dus op Dayglo Abortions met ‘Aargh fuck kill’. De volgende keuze van de computer was Einsturzende Neubauten met Jet’m; een nummer met een melodielijn die erg veel op dat Gainsbourg nummer lijkt. En ook nog een nummer waarin me nooit eerder opgevallen was dat de keyboard lijn precies dezelfde is als die van Je Tá ime moi non plus… aaarggh.

Natuurlijk weet ik wel dat het allemaal een illusie is en het toeval gewoon toeslaat, maar toch…

%d bloggers liken dit: