Skip navigation

Tag Archives: Exit

Klik hier voor de korte versie op Zinesters

Ongereguleerde podia die zich onder de radar bevinden en zich weinig of niets van de bestaande regelgeving hoeven aan te trekken zijn de enige plekken die het predicaat ‘broedplaats’ verdienen. Dat zijn ze niet alleen voor lokale bands, maar ook voor toekomstige programmeurs, geluidsmensen en alle andere functies die een poppodium herbergt.
Elke opvolgende generatie lijkt het met het opzetten van dergelijke broedplaatsen moeilijker te krijgen maar desalniettemin komen er nog steeds, en gelukkig maar, overal op deze aardkloot mensen naar voren die het aandurven. De scene herbergt altijd een groepje mensen dat het op een bepaald moment zat is om te klagen “dat er niks te doen is”, de handschoen oppakken en het dan maar zelf gaan doen. Enthousiastelingen die nieuwe locaties opeisen of een oud podium nieuw leven inblazen en de zaken op hun eigen manier aanpakken.

Stoma6 ©DennisWisseWe leven in tijden waarin de bek van de overheid overloopt met de holle frase “dat ondernemers aan teveel regels gebonden zijn”, maar op de keper genomen geldt dat blijkbaar alleen voor multinationals, niet voor het midden en kleinbedrijf en al helemaal niet voor niet op winst gerichte initiatieven. Voor die laatste groep verzint men er maar wat graag nog wat regels bij met als doel ‘amateurs’ buiten de deur te houden.

Maar het soort mensen dat iets voor een undergroundscene wil organiseren wil helemaal geen ondernemer zijn. Een ondernemer weet dat er geen geld aan een underground podium valt te verdienen en die zal er dus niet eens aan beginnen.
En het initiatief zal ook juist niet van mensen moeten komen die een opleiding muziekmanagement hebben gevolgd. Die willen namelijk alles volgens voorgeschreven regels doen en zijn de eersten die afhaken. Bij zo’n opleiding opgedane kennis is allemaal leuk en aardig maar gaat totaal voorbij aan een belangrijk aspect dat alle fanatiekelingen die een eigen tent op zetten gemeen hebben en dat ze zelf het wiel uit willen vinden. Een groep fanatiekelingen heeft als een soort natuurwet een anarchistische inslag. Die gaan allerlei dingen proberen waarvan je van tevoren op een briefje kan geven dat ze gaan mislukken, maar als je ze hun gang niet laat gaan spat je groep sneller uit elkaar dan een zelfmoordenaar van IS.

055_img_3669Het is tegenwoordig steeds moeilijker een locatie te vinden waar je geen overlast veroorzaakt. De binnenstad is volgeplempt met koopwoningen en daarbuiten is het een factor tien moeilijker om publiek naar je tent te trekken. En door het kraakverbod wordt het er niet makkelijker op. Lange tijd was kraken in Nederland makkelijker en meer geaccepteerd daar waar ook ter wereld, nu is het precies andersom. Door de hier gangbare rigide stelling van “regels zijn regels” is kraken nu zo goed als onmogelijk geworden. Dat terwijl het in landen om ons heen, waar kraken nooit semilegaal is geweest, nog steeds mogelijk is een door een particulier opzettelijk leeg gehouden huis/loods/zaal in bezit te nemen en er een cultureel centrum van te maken. Tegenwoordig ben je zowat gedwongen tot een antikraak-constructie, dus ook al is de huur een stuk lager dan je normaal zou moeten betalen, het blijft een extra vaste last en erger nog; een paar klachten van omwonenden zijn genoeg om de antikraak organisatie koude voeten te laten krijgen en je contract op te zeggen.
Vroeger duurde het wat langer voordat je ontruimd werd en was er iets meer tijd om een reputatie op te bouwen. Een reputatie zorgt niet alleen voor meer publiek en beter band-aanbod, het zet je ook op de kaart bij het publiek en pers wat uiteindelijk deuren naar de politiek en ambtenarij kan openen. Wellicht zie je alleen natuurlijke vijanden in dat soort mensen maar uiteindelijk zijn het de enigen die je kunnen helpen zodra de buurt begint te morren of wanneer je toe bent aan een nieuwe locatie.

digital leather exit
Vaak zijn de publieksaantallen in undergroundpodia verrassend goed en komen er massa’s mensen op zo’n podium af. Er kan niet of nauwelijks aan promotie gedaan kan worden, want illegaal dus geen posters, flyers advertenties, maar mond op mond reclame, en tegenwoordig ook de sociale media, werken in dit geval op zijn best. Het komt allemaal super-sympathiek over al is de kans dat je tent nog geen half jaar zal bestaan levensgroot, maar dat trekt ook weer want je moet er geweest zijn voordat het verleden tijd is.
De eerste valkuil waar je voor komt te staan is dat je als initiatiefnemer ervoor moeten waken dat je zelf blijft bepalen hoe de tent georganiseerd wordt en dat je publiek dat niet gaat doen. Sluitingstijden moeten afgesproken worden en je moet jezelf eraan houden. Als je dat niet doet zit je na elke show tot ver na ochtendgloren met een stel zogenaamde ‘vrienden’ je biervoorraad te decimeren. En op een gegeven moment is er altijd wel iemand die zich afvraagt waarom er geen muziekje op kan en als die eenmaal klinkt kunnen jullie de volgende keer ook net zo goed nog wat meer bands neerzetten. Voor je het weet heb je tot 6 uur ’s ochtends programma en gaan de buren serieus plannen voor een lynchmob maken.
Als undergroundpodium loop je allerlei risico’s. Gebrek aan vergunningen en schijt aan verboden al rookverbod etc kan de teller van boetes etc snel doen oplopen. Geen omzet draaien is echter nog erger, want als je het bier bijna voor kostprijs verkoopt en de entreegelden naar de bandjes doet vloeien gaat ’t al snel mis met de vaste lasten.
Als je alcohol aan minderjarigen verkoopt, drugdealers hun gang laat gaan én gesnapt wordt dan hoef je natuurlijk er ook niet op te rekenen dat die antikraak organisatie nog een keer met je in zee gaat. En je hoeft dan ook niet bij de gemeente aan te kloppen voor enige vorm van steun . Andere podia zien je dan al gauw niet meer als waardevolle aanvulling van het culturele aanbod maar terecht als valse concurrentie.

The Phantom Four & The Arguido Foto_ Robert Tjalondo1Lang duurt zo’n locatie dus nooit maar een ervaring rijker gaat een klein deel van de durfals toch weer verder, heeft het één en ander geleerd over wat wel en wat niet werkt, houden zich iets meer aan bepaalde regels en doen op andere gebieden ook wat water bij de wijn.
Maar veel publiek naar een podium trekken waar geen entree geheven wordt maar om een donatie wordt gevraagd en bier een euro kost, daar is geen kunst aan. Dat is de uitdaging ook niet. De uitdaging is om genoeg publiek naar je podium te trekken dat wél bereid is om entree te betalen en een redelijke prijs voor een drankje. Uit die entreegelden en baromzet moet je namelijk de optredende bands een redelijke gage kunnen betalen en je vaste lasten ophoesten.

Doe je dat niet dan ben en blijf je afhankelijk van de goodwill van bands die gratis willen komen spelen, van een grote groep vrijwilligers die constant van samenstelling zal veranderen en van een (anti)kraakconstructie. Na een half jaar heb je alle kleine bands uit de omgeving in je tent gehad en die kan je keer op keer blijven neerzetten maar op een gegeven moment zal je merken dat je publiek alleen nog bestaat uit mensen die zelf ook in bands spelen en het heel leuk vinden om hun collega’s te steunen, maar het feit dat ze op komen dagen wel genoeg vinden en dus geen cent in je tent uitgeven
Tegelijkertijd geven al deze o zo arme studenten en werklozen tien keer zoveel uit aan de maandelijkse kosten van hun smartfoon dan aan uitgaan, want ja die hebben ze gewoon nodig en die krijgen ze niet gratis.
Je maakt jezelf op deze manier medeschuldig aan de devaluatie van muziek. De gages die bands krijgen staan steeds meer onder druk. Tien jaar geleden werd een gage van €200 als laag maar schappelijk gezien, nu moet je blij zijn als je als band nog €50 vangt. Daar huur je goddomme één keer een professionele oefenruimte voor.

Hetzelfde geldt voor personeel. Het wordt steeds normaler dat je werk waar je vroeger gewoon voor betaald werd als vrijwilliger moet gaan doen. Dat geldt zeker in de culturele sector waar bijna alleen nog vrijwilligers en stagiairs werkzaam zijn. Vroeger begon je als vrijwilliger en hadden de meest fanatieke van het clubje kans door te stromen naar betaald werk als barman, programmeur, kassamedewerker, stagemanager, coördinator etc. Mensen die zich voor een good cause helemaal de schompes willen werken zijn echt wel te vinden, maar ze houden het nooit lang vol want uiteindelijk moet bij hun thuis de schoorsteen ook blijven roken.The Phantom Four & The Arguido Foto_ Robert Tjalondo
Natuurlijk klinkt dit alles walgelijk kapitalistisch en dat is t ook maar alles wat gratis aangeboden wordt is waardeloos. Muziek wordt voor steeds lagere prijzen aangeboden door bijna wanhopige bands op zoek naar welke vorm van exposure dan ook. Het kost klauwen met geld om in een band te spelen en het levert geen ene donder op. Daarnaast zijn bekendheid en roem ook aan zware devaluatie onderhevig. Iedereen kan zijn 15 minutes of fame krijgen alleen trekt het allemaal geen belangstellenden meer aan. Probeer tegenwoordig nog maar eens een meisje te versieren met het verhaal dat je in een band zit, grote kans dat ze antwoord met “da’s leuk, ik ook!”

Als dat zo doorgaat wordt spelen in bands een bezigheid die alleen voor rich kids haalbaar is. En de beste muziek komt nu eenmaal niet van rijkeluis kindertjes, kijk maar naar al die weke zogenaamde Indie van tegenwoordig. Rich Kids hebben alles al en ontberen dus verlangens om over te zingen.

En dan heerst er ook nog de mythe dat je een goed podium met een interessante programmering kan voeren zonder subsidie van overheden of fondsen; een illusie die al jaren vanuit het rechtse spectrum van de politiek wordt gevoed. Het staat op hetzelfde niveau als het onvoorwaardelijke geloof in de vrije markt en het is complete bullshit. Als je vindt dat je met je podium een belangrijke service aan de maatschappij levert waarom zou je dan niet gesubsidieerd mogen worden? Alsof je jezelf moet schamen dat je een activiteit organiseert die zichzelf niet 100% kan bedruipen. Hier is het niet de uitdaging om je in allerlei bochten te gaan wringen en precies te gaan leveren waarvan je denkt dat het pegels op zal gaan leveren. Nee, hier moet je stronteigenwijs je eigen visie blijven pushen totdat je de ambtenarij en bovenal de politiek weet te overtuigen dat je gelijk hebt. Dat doe je door je ding te doen en te laten zien dat de manier waarop je het doet werkt. Probeer wel te voorkomen dat je niet volledig afhankelijk van subsidie en je daardoor jezelf in een te kwetsbare positie manoeuvreert. Kijk maar naar Roodkapje; pats boem weg!

saunawestdnl_8862Kunsten zijn altijd afhankelijk geweest van het mecenaat. Subsidies hebben voor een groot deel de aflaten van de rijken vervangen zodat ook kunst die voor deze groep niet zo interessant de mogelijkheid krijgt zich te ontwikkelen(popmuziek in tegenstelling tot bijvoorbeeld opera).  Alternatief is dat je jezelf compleet in de handen legt van sponsoren. Schrikbeeld is dat dit net zoals op SXSW uitloopt op een Chuck D die in een Dorito’s kraam staan op te treden. Dan schaam je jezelf toch een ongeluk?

We moeten allemaal echt superblij zijn dat er, ondanks dat ook in deze tijd de oudere generatie zucht over het gebrek van enig elan bij de jonkies, toch weer een groep jongeren is opgestaan die het traject van de oprichting van een eigen podium gaat afleggen. Natuurlijk was de eerste poging van korte duur en waren ze veel te ideëel en chaotisch, maar de volgende keer maken ze een giant leap forward, let maar op. En dan staan er de politici, ambtenaren en cultureel ondernemers weer met verbazing te kijken wat de power van muziek, jeugd en onvervalst anarchisme vermag.
Nawoord: en natuurlijk volgt ook op dit verhaal over pakweg een jaar of 20 een deel twee waarin geklaagd wordt over het vastgeroeste door regels vervormde culturele klimaat en behoren de initiatiefnemers van nu tot de gevestigde orde. En dan staat er weer een klein groepje op etc. Het aller grappigste van het verhaal is dat het elke keer weer spannend, grappig en bovenal urgent blijft. En nee geen kapitalisten/computer/nazi of reli-staat gaat daar wat aan veranderen.

Advertenties

Het is de laatste jaren moeilijker geworden om me te herinneren, maar er is een tijd geweest dat ik er trots op was Nederlander te zijn. Als ik gasten op bezoek had uit bijvoorbeeld de USA en ik ze rond mocht leiden door mijn land waar je vrijuit op straat mocht blowen en drinken. En we waren tegelijk het land met een van de laagste percentages harddrugsverslaafden ter wereld. Een land waar de politieagenten je vriendelijk de weg naar de volgende coffeeshop wezen en terloops opmerkten dat je de volgende keer wat beter op het rode stoplicht moest letten, waar je net doorheen gereden was.  Waar hele huizenblokken gekraakt waren waarin mensen vrijelijk konden experimenteren met andere samenlevingsvormen. Het land dat de Oosterscheldedam bouwde zodat het erachter gelegen natuurgebied behouden bleef. Het land waar in elke wijk een jongerencentrum lag waar je in het weekend lokale en nationaal bekende bands kon gaan bekijken en waar alle Engelse en Amerikaanse bands het eerst te zien waren.  Het land waar het woord tolerantie zowat was uitgevonden.

Wat is er met dat land gebeurd? Waar is Nederland-gidsland gebleven? Hoe kan het dat Zwitserland; het land van de fokking Koekskoeksklok, tegenwoordig wat thuiskweek van softdrugs betreft meer relaxte wetten heeft dan Nederland?  Hoe kan het dat ze in Duitsland binnenkort bijna een derde van alle benodigde energie uit zonnecollectoren gehaald wordt, terwijl wij hier nog altijd de moord steken door onze kolencentrales? Hoe kan het dat Franse gendarmes tegenwoordig vriendelijker zijn dan Nederlandse dienders? Waarom laten zoveel Amerikaanse bands Nederland domweg links liggen als ze Europa aandoen?

Na die aanslagen op nine-eleven sloeg de angst hier toe. De Calvinist die in veel Nederlandse regenten nog altijd latent aanwezig was zag zijn kans schoon. We hadden het hier 40 jaar lang helemaal verkeerd aangepakt:. Dus naar goed Nederlands gebruik sloegen we volledig door en werd er een heksenjacht  ontketend op alle verworven vrijheden. En het resultaat van al die paranoia:

–          De jeugd was verwend, werkschuw en verpest door al dat blowen.  Maar we geven alle drukke jongetjes wel hoge doses Ritalin om ze lekker rustig te houden?

–          Er moest meer respect voor oom agent komen en dat moest afgedwongen worden door mensen al te bekeuren als ze alleen al verkeerd naar een agent kijken. Hierdoor begon elk uniform echter als een rode lap op een stier te werken. Nu vraagt men zich af waar al die agressie tegen politie,  hulpverleners en zelfs buschauffeurs toch vandaan komt?

–          Dat softe milieugedoe moest wijken voor meer asfalt en windmolens waren opeens horizon vervuiling. En nu moet Nederland in Duitsland stroom inkopen.

–          Kraken moest verboden worden en iedereen moest maar een huis gaan kopen. En nu is het opeens crisis op de woningmarkt en zijn de gekochte huizen opeens een stuk minder waard. Waar gaat dat op uitdraaien? Verpauperde buurten!

–          In tijden van crisis moet opgepast worden dat mensen niet teveel met elkaar in de kroeg gaan klagen, dus werd alcohol in de supermarkt spotgoedkoop en in de horeca stinkend duur. Dus nu zit de jeugd in plaats van in een jongerencentrum in een zuipkeet.

–          Popmuziek moest net als het tv-bestel in formats gegoten zodat  Popmuziek en tv zo saai werden dat niemand er nog voor wil betalen.

–          Iedere burger is opeens een potentiële crimineel met een computer tjokvol kinderporno of lid van schimmige genootschappen die drugs verkopen of enge religies willen verspreiden. Daarom moet de overheid bij iedereen over de schouder mee kunnen kijken; als je niets te verbergen hebt heb je ook niets te vrezen. Zeiden ze zoiets ook niet al voordat de Spaanse inquisitie begon?

Worden we nu echt pas wakker als de spruitjeslucht ondraaglijk wordt? Als Nederland in een regelrechte politiestaat veranderd is?

Wat hebben we hier in dit land nodig? Goed bestuur en geen stelletje om zich heen slaande idioten:

Rotterdam is rap tempo in een slaapstad omgetoverd. Overal waar (live) muziek gespeeld wordt woont wel een yup om de hoek die loopt te klagen en klagers  krijgen altijd gelijk. Zelfs een tent als Vibes; die al meer dan 25 jaar bestaat heeft last van klagende buren die recent een pand in de buurt hebben betrokken.  Maar als deze stad een beetje behoorlijk bestuurd zou worden zou men nieuwe bewoners op het hart moeten drukken dat ze zich aan moeten passen aan de buurt waar ze gaan wonen. Dat moeten buitenlanders toch ook? Waarom geldt dat dan niet ook voor rijke yuppies?

Ik hoorde pas van een vriendin die ergens in Brabant is gaan wonen een verhaal over hoe een yuppenstel een boerderij kocht die naast een voetbalvereniging lag; een vereniging die al sinds 1899 of zo bestond. Een voetbalvereniging is vooral in het weekend actief en dat is natuurlijk precies de tijd dat onze hardwerkende yuppen van hun rust willen genieten. Dus gingen deze pantoffelhelden eens kijken of ze een stok konden vinden om de hond mee te slaan. En ja hoor: bingo; men was vergeten een van de vele vergunningen op tijd te verlengen. Resultaat; de voetbalvereniging waar bijna alle dorpsbewoners lid van waren werd gesloten en de rust keerde weder. Nu snap ik persoonlijk niet waarom die dorpslieden geen gezellige middernachtelijke fakkeloptocht naar die yuppenboerderij hebben georganiseerd. Dat had het tij wellicht kunnen keren. Wederom geldt dat een goed bestuur een oplossing had gevonden en de meerderheid van de inwoners van dit dorp aan het langste eind had moeten trekken.

De wietpas wordt vanaf januari overal ingevoerd. In plaats van een half gereguleerde handel wordt de softdrugs daardoor helemaal aan de criminaliteit overgeleverd en kan je binnenkort bij straatdealers behalve wiet ook alle soorten harddrugs krijgen. Een goed bestuur zou zoiets nooit toelaten; die had softdrugs allang gelegaliseerd. Alleen op die manier kan die handel goed gereguleerd worden; dan zou iedereen zijn eigen wiet legaal kunnen kweken en hoefden we dat niet aan de georganiseerde criminaliteit over te laten die nu hun opgefokte wiet met overdreven hoge THC gehaltes verkopen. Dan zou er ook btw op wietverkoop geheven worden; goede crisis bestrijding.

De helft van de studenten woont compleet rechteloos in een antikraakwoning terwijl de anti-kraakwet door het Europese hof van de rechten van de mens naar de prullenbak werd verwezen.  Kraken is helemaal niet verboden!! De woningmarkt zit hopeloos op slot, maar er staat in deze stad ook een half miljoen vierkante meter kantoorruimte leeg. Er zou massaal gekraakt moeten worden totdat een goed bestuur besluit dat die lege kantoren tot woningen verbouwd moeten worden. Woningen en nieuwe podia!

Bezuinigingen op cultuur zijn niet meer dan een keuze. Er is wel geld genoeg om overal prestigieuze gebouwen als het nieuwe station of een nieuwe kuip neer te plempen en alle straten rondom het nieuwe station in één klap van nieuwe bestrating te voorzien. Er is wel geld om een JSF aan te schaffen waar van de aanschafprijs per stuk een heel orkest 25 jaar betaald kan worden. Er is wel geld voor een stadsinitiatief waar een podium als Exit 25 jaar mee overeind had kunnen blijven.

Goed bestuur hebben we nodig en geen regelneukers.

Maar dan toch; het verdelingsvoorstel van cultuursubsidies in Rotterdam.

Gisteren het verdelingsvoorstel van de wethoudster van Cultuur gelezen. Als rancuneuze allesbekritiseerder krijg ik  het moeilijk uit mijn bek,  maar het lijkt erop alsof er soms nog een beetje geluisterd wordt naar wat de mensen in het culturele veld te zeggen hebben want het valt alleszins nog mee. Het is echt wel bijzonder dat de wethoudster een heleboel adviezen van de RRKC naast zich neerlegt.

Bird en Grounds zijn in ieder geval gered. Bird meteen ook met een niet misselijk bedrag. Raak daar in de komende jaren maar niet te gewend aan Birdies. Zou mooi zijn als ze daar het goede voorbeeld weten te geven en over 4 jaar minder geld hoeven aan te vragen. Maar als ze met Live Nation in zee gaan om grote namen te trekken hebben ze over 4 jaar juist meer geld nodig. Mark my words.

De Popunie blijft en wordt zoals beloofd o.a. ingezet om het muziekcafé circuit een boost te geven. Chapeau! Dit jaar is er al voorzichtig mee begonnen en het is veelbelovend. Alleen moet DCMR nog even in zijn hok opgesloten worden want als, zoals in de horecanota voorspeld, de normen voor geluidsoverlast nog strenger gecontroleerd en gehandhaafd gaan worden gaat dit plan tonnen meer kosten dan er in kas zit. Er zullen niet veel horeca ondernemers staan te trappelen om grote bedragen in geluidsisolatie te steken. Die hebben het tegenwoordig al moeilijk genoeg. Het zou mooi zijn als het instellen van een curfew voor live muziek, zoals nu al in The Other Place gebeurd, gaat voldoen.

Ik vind het nog steeds zonde dat Heidegger geen kans heeft gekregen, maar als twee snelle commerciële jongens in het gat dat de gemeente achterlaat springen is er natuurlijk geen houden aan. Soit; we krijgen voortaan regelmatig wat grotere reggae bands in de stad. ’t Is in ieder geval iets.

Maar what about Worm? Worm krijgt het gevraagde bedrag van de Gemeente maar zit nu huilie huilie te doen omdat ze meer nodig hebben omdat een rijkssubsidie geschrapt is?  Worm heeft naar verluid meer dan 7 ton per jaar aan subsidie nodig. Ik las een mooi stuk op Vers Beton waarin Worm bekritiseerd werd op hun afhankelijkheid van subsidies. Daar zit wat mij betreft wel wat in.

In een commentaar op het artikel op Vers Beton reageert een medewerker van Worm o.a. door te stellen dat de huurprijs van het pand van Worm spotgoedkoop is. Per vierkante meter dan. Ik heb op de persdag een keer een rondleiding door Worm gekregen; dat waren wel een heleboel vierkante meters. En aangezien het pand van een particulier wordt gehuurd (our usual suspect Fons Burger!), mag je ervan uit gaan dat dit pand aan de Witte de With straat per vierkante meter toch wel iets duurder zal zijn dan bijvoorbeeld Exit. Exit betaalde ongeveer 10 euro per vierkante meter bij het OBR (2400 euro per maand). Als Worm hetzelfde bedrag per vierkante meter betaald zijn ze minimaal 10x duurder uit. (En om kritiek op mijn cijfers voor te zijn: dan moeten ze bij Worm de huurprijs maar gewoon publiceren. Of mag dat niet van Ome Fons?)

Als ik verder lees dat er voor 16 van de 19 personeelsleden van Worm ontslag dreigt (met de wetenschap dat in ieder geval de bar en de kassa door vrijwilligers wordt bemand en de publiciteit voor een groot gedeelte ook door vrijwilligers wordt verzorgt), vraag je jezelf af waar Worm al dat personeel in Jezusnaam voor nodig heeft? Om workshopjes te geven waar niemand verder ooit wat  van merkt? Dat kan je ook bij de SKVR doen. Of is het echt zo dat er 8 man in Worm rondlopen die de hele dag niets anders doen dan het verzorgen van subsidieaanvragen? Beetje 1980 hoor.

Worm dreigt een verhuurschuur te worden omdat ze de programmering dan maar gaan schrappen. Maar wat heeft Worm voor bestaansrecht zonder programmering? Ik word vaak misselijk van de bezuinigingsdrift bij het rijk en de gemeente, maar nu komt het zuur omhoog omdat een podium om een tamelijk kinderachtige manier aankondigt de stekker uit zichzelf te gaan trekken. Met de publieksaantallen die Worm trekt kunnen ze makkelijk een deel van de programmering met deurdeals gaan regelen. Exit deed dat met 90% van het programma; zelfs buitenlandse bands nemen tegenwoordig vaak genoegen met een klein garantiebedrag en de deuropbrengst na break even. (Maar dan moet je natuurlijk niet de huur in je break even gaan meerekenen)

Ik zou het echt te erg vinden als Worm alsnog verdwijnt of vleugellam wordt, want al ben ik niet blij met de manier waarop de tent nu politiek bedrijft; het staat het buiten kijf dat Worm een onmisbare schakel in de Rotterdamse cultuur vormt. Misschien moet het mogelijk gemaakt worden om wat subsidiegeld anders te besteden dan was aangekondigd, maar met 4 ton per jaar moet je echt wel een programmering kunnen voeren. Desnoods op projectbasis.

Of laat de gemeente bijvoorbeeld het pand opkopen; volgens mij hebben ze dat bedrag er al in 10 jaar uit. Fons Burger beweerd dat hij Nighttown ook ooit voor een marktconforme prijs aan de gemeente heeft verkocht. Met de huidige prijzen van onroerend goed moet dat dus een koopje zijn. (N.B. lees hier het commentaar van Mr Burger op een van mijn andere blogs…hij verdient echt niet zoveel geld hoor)

Het belangrijkste is dat Rotterdam vanaf nu weer in de lift moet komen. Want ik wordt er een beetje moe van om, waar ik ook in het land kom, aan te moeten horen dat ons uitgaansleven niets meer voorstelt. Vanaf nu kunnen we, in ieder geval tijdelijk, ons iets positiever op gaan stellen. Als over vier jaar Bird, Grounds, Roodkapje goed lopen, Worm nog bestaat, er een nieuw tent komt die de leemte van Exit op vult (niet de fokking Unie maar een tent met een beetje rock ’n roll gehalte!) en er een stuk of 10 muziekcafés regelmatig kunnen programmeren zijn we weer goed op weg. Misschien goed genoeg om stiekem Waterfront in zijn oude glorie te herstellen en aan een opvolger voor Watt te gaan denken. Ik weet dat ik nogal wat vraag maar goddammit we verdienen het hier zo langzamerhand ook wel eens een keertje…

Ik heb vorige week de nieuwe horeca nota doorgelezen. Meer dan 100 pagina’s. Genoeg om een paar columns aan te wijden. Hier is de derde en laatste:

Uit de horecanota:

De vraag van bezoekers bepaalt uiteindelijk het aanbod van horeca, niet de wens van de gemeente. Wat de overheid wel kan doen, is voorwaarden scheppen voor goede vestigingsmogelijkheden voor horeca door in te spelen op nieuwe ontwikkelingen en deze waar mogelijk te stimuleren en te faciliteren. Daarbij wordt vertrouwen en ruimte gegeven.

Dit gelezen vraagt ik me af waarom er zoveel  podia verdwenen zijn en op het punt staan te verdwijnen. Dat er veel behoefte aan podia is staat buiten kijf. En over welke ‘voorwaarden voor goede vestigingsmogelijkheden’ hebben ze het nou? Laat de gemeente eerst een wat doen aan het feit dat het O.B.R. horecapanden voor schandalig hoge prijzen verhuurd.  Panden die daarnaast niet eens voldoen aan de geluidsoverlastnormen die dezelfde gemeente aan de horeca/podia oplegt.

Kijk eens hoeveel geld er de laatste paar jaar de Maas in is geflikkerd: Watt, Waterfront, De Nieuwe Oogst. Allemaal projecten waar miljoenen in zijn verdwenen. Zelfs Worm waar vorig jaar zoveel geld in is gestoken staat nu al op de nominatie om opgedoekt of op zijn minst vleugellam gemaakt te worden. (Ik hoorde dat Worm áls ze open kunnen blijven geen geld meer over gaat houden om te programmeren? ) Tenten als Worm, waar creatievelingen graag komen, worden bij het minste geringste opgedoekt. Dat terwijl er wel eerst 1 ½ miljoen aan een verbouwing is uitgegeven. Van dat geld hadden ze Exit trouwens 15 jaar kunnen laten bestaan, en met een ruim budget!!

Dat alles roept de vraag op waarom er niets gedaan wordt aan het feit dat er altijd zo achterlijk veel  geld vóór de opening in tenten gestopt moet worden. Dat wordt heus niet alleen gedaan om aan de regels voor geluidsoverlast te kunnen voldoen. Nee, het moet allemaal groots en prestigieus opgezet worden. Alsof jongeren niet uit willen gaan in tenten die geen architectonisch hoogstandje zijn of waar het kille design je niet toelacht. Ik vond persoonlijk tenten waar alles een beetje houtje touwtje was, zoals de Vlerk vroeger, juist des te leuker.

Verder lijkt het me juist slim om tenten zichzelf eerst te laten bewijzen om er daarna zo nodig wat meer geld in te stoppen. En dan eens niet meteen in groots opgezette nieuwbouw maar in andere/betere faciliteiten.

Om af te sluiten nog wat losse opmerkingen op onderdelen uit de horecanota:

Een onderzoeksbureau heeft het verband tussen het gebruik van alcohol en uitgaansgeweld onderzocht? Eehhh?

Horeca gelegenheden krijgen vanaf volgend jaar 12 verlaatjes i.p.v. 10. Ze kunnen dus per jaar twaalf maal tot maximaal 7 uur ’s nachts open blijven. Alleen jammer dat er een andere kant  van de medaille is: als een kroeg een verlaatje inzet betekent dat niet meer dat er meer lawaai geproduceerd mag worden. Maar laat dat nou net het onderdeel zijn waar horeca ondernemers echt wat aan hadden. Want een verlaatje wordt vooral ingezet als er live muziek geprogrammeerd is. Een verlaatje hield altijd in dat het geluidsniveau ook omhoog kon en daarom minder kans op geluidsoverlastklachten via de milieudienst en minder kans op een daarop volgend bezoek van de politie. Dat was een stuk belangrijker dan het langer open kunnen blijven.

Ik snap best dat geluidsoverlast zwaar klote is. Opvallend is dat er vaak bij tenten met een nachtvergunning niet of nauwelijks gehandhaafd wordt op overlast van na sluitingstijd vertrekkende bezoekers. Na 6 uur heeft de kit daar geen mankracht voor zodat bij het uitgaan van die kroegen stomdronken idioten met de auto stereo op tien en die vergrote uitlaten van ze er drie kwartier over doen om even weg te rijden.

Maar als een kroeg een bandje heeft staan zijn ze er als de kippen bij. Ik heb gevallen meegemaakt waarbij de politie 10 minuten na aanvang van een band al op de stoep stond. Terwijl dat procedureel onmogelijk is! Een geluidsoverlastklacht komt via de centrale bij DCMR, die belt de zaak waarover geklaagd wordt zodat de baas maatregelen kan nemen. Pas bij een tweede melding wordt de politie erop afgestuurd.

Maar ze weten best wel waar de schoen wringt:

uit de nota:

Duidelijke overheid

Ondernemers geven aan dat vanuit de gemeente Rotterdam meerdere plannen en doelstellingen worden nagestreefd. Dit maakt het soms onduidelijk wat nu wel en wat niet kan. Bijvoorbeeld: afdelingen die zich bezig houden met economie en marketing juichen bepaalde initiatieven toe. Dan blijkt echter het vergunning- en/of handhavings-beleid hier niet op aan te sluiten. Ondernemers pleiten daarom voor duidelijke regels aan de voorkant en voldoende flexibiliteit voor nieuwe initiatieven. Zij geven aan nogal eens ‘van het kastje naar de muur’ gestuurd te worden op het moment dat zij een nieuw initiatief bij de gemeente willen introduceren. De gemeente kent vele ingangen, maar wie is nu verantwoordelijk?

De gulden middenweg

Uiteindelijk komt alles neer op keuzes. En het jammerlijke is dat die niet gemaakt worden. Er wordt altijd een halfbakken compromis gevormd waardoor niemand blij is; bewoners die overlast hebben niet en uitgaanspubliek dat het aanbod in de stad ziet verschralen en zich overmatig gecontroleerd voelt ook niet.

Voor de zoveelste keer dus: stel een uitgaanssector in het centrum in en geef bewoners die niet tegen nachtelijk uitgaansgeluid kunnen vervangende woonruimte in een rustige randgemeente.

Kost ook wat investering, maar dan heb je uiteindelijk een uitgaansleven waar wat mee kan.

Nog wat toevoegingen aan de vorige column over de Rotterdamse Poppodia:

Yuppies en Regelneuken

De zogenaamde ‘terugtrekkende overheid’ maakt het moeilijker om hier in Rotterdam een gezond popklimaat te verwezenlijken. De overheid is tegenwoordig opgedeeld in verschillende diensten. En naar Amerikaans model (ja, daar gaan we weer!) werken deze diensten niet met elkaar samen maar beconcurreren ze elkaar soms zelfs.

De ene dienst geeft podia subsidie terwijl de andere de helft van dat geld weer inpikt in de vorm van huurpenningen. Dat gebeurde bij Exit. Die tent kreeg €5000 subsidie per maand en de huur kostte €2400. Zo kan je natuurlijk als gemeente mooie sier maken en het erop doen lijken dat het percentage van de cultuursubsidies dat aan popmuziek wordt uitgegeven wat hoger ligt dan in werkelijkheid het geval is.

De ene dienst geeft zalen subsidies terwijl de andere vergunningen intrekt omdat er sprake zou zijn van geluidsoverlast. Tegenwoordig zijn klachten van buren over overlast niet meer nodig om een dienst als DCMR een vergunning te laten weigeren. Regels zijn regels; er wordt een geluidstest gedaan en een rapport opgemaakt. Komt er meer dan 80 db door je ruiten dan staat je vergunning op de tocht. (terwijl een volle kroeg zónder muziek al met gemak 80 db produceert!). Zit je zaak aan een plein en heb je geen overburen in een straal van 500 meter? Heeft er nog nooit ook maar een van de buren gemerkt dat er optredens in je kroeg gegeven worden? Maakt niet uit. Hoe noemen we zulk gedrag van ambtenaren ook alweer? Regelneuken!

Vervolgens wordt er dan een oplossing gevonden want er is een potje in het leven geroepen waar muziekcafés en podia een subsidie voor geluidsisolatie kunnen krijgen. Op zich is dat een goede zaak. Maar het is toch ronduit bezopen dat dit geld uitgegeven zou moeten worden aan podia waar niemand last van heeft? Alleen omdat er regels opgevolgd moeten worden? Er zit sowieso nog geen ton in dat fonds. Gebruik dat geld dan ook goed en dus voor podia met klagende buren.

Voor de zoveelste keer is de conclusie dat de enige oplossing van dit probleem is uitgaansgebieden aan te wijzen waar de geldende regels voor geluidsoverlast opgerekt worden.

En het zou enorm schelen als de diverse diensten van de gemeente eens wat meer onder elkaar zouden overleggen en de gemeenteraad een duidelijke visie en doel aan deze diensten op zou leggen. Het is het één of het ander; je kunt geen leuk uitgaansleven in stand houden en tegelijk verwachten dat alle optredens en clubnights zich alleen in het weekend afspelen.  En ook niet dat iedereen na 2 uur ’s nachts op kousenvoeten naar huis vertrekt.

Maar de gemeente Rotterdam heeft blijkbaar allang gekozen een slaapstad te willen zijn. Blijkbaar; want ze zijn natuurlijk niet zo dom om er openlijk voor uit te komen dat ze het liefst het complete uitgaansleven de nek om zouden draaien. Dus houdt men krampachtig de schijn op de popcultuur een warm hart toe te dragen.  Rotterdam moet vooral veilig zijn en de tweede prioriteit is dat de stad vriendelijk blijft voor hoogopgeleide yuppies. Yuppies die zelfs in hun uber-geïsoleerde superflats last van het uitgaansvolk blijven hebben. Yuppieflats zijn standaard uitgerust met driedubbel glas en airconditioning, maar op zomerse dagen moeten ze wel de ramen open kunnen houden. Daar heb je natuurlijk gewoon recht op als je meer dan 3 ton voor een appartementje hebt geleend.

Het geval met festivals

Vertier wordt alleen in de vorm van evenementen georganiseerd; leuke festivals die hooguit een paar dagen per jaar de stad mogen ontregelen en vooral volk van buiten de stadsgrenzen moeten aantrekken. Want dat is goed voor de lokale economie. Dat middenstanders steen en been klagen omdat hun omzetten bij dergelijke evenementen juist daalt en uitbaters van cafés en restaurants ook niet onverdeeld enthousiast zijn wordt gewoon genegeerd. De omzet op zo’n dag mag er best zijn, maar weegt helaas niet op tegen al het extra personeel dat ingezet moet worden en de extra voorzieningen die vaak ook nog ingehuurd moeten worden.  Die zouden ook liever hebben dat hun normale, wekelijkse, omzetten zouden stijgen.

Daar komt nog bij dat festivalpubliek tegenwoordig zijn eigen bier meeneemt want dan ben je al gauw minimaal de helft goedkoper uit dan wanneer je duur evenementen bier moet gaan kopen. En het scheelt je de halve dag in de rij staan bij de tappunten. Ze hebben het ervoor over om de hele dag met een koelbox rond te moeten sjouwen. Maar daar hebben ze nu ook wat op gevonden. Zet het festival terrein met hekken af en verbied het meenemen van eigen drank. Op deze manier gaan ze vanaf dit jaar zorgen dat de bezoekersaantallen van Metropolis drastisch gaan slinken.  Het is vanaf dit jaar ook daar verboden om eigen drank mee te nemen. De gemeente wil wel volk in de stad , maar blijkbaar liever niet van die alternativo’s. Straks gaan die nog klagen dat ze na afloop van het festival alleen bij Ro-Town af kunnen zakken. Oh gunst, correctie: ‘Rotown is die dag natuurlijk al op voorhand overvol… Zodra ze dat merken vragen ze zich vast af wat er met al die andere verdwenen podia  gebeurd is.’

En als je bedenkt wat die festivals allemaal mogen kosten; voor drie dagen Motel Mosaique kan je drie tenten als Exit een heel jaar overeind houden.

Het advies dat RRKC heeft uitgebracht is inderdaad niet mals voor de Rotterdamse popcultuur. Alle podia, behalve Ro-Town natuurlijk, moeten zwaar bezuinigen. Ik vind het ronduit bizar dat een initiatief als Heidegger, dat met een zesde van het budget dat Watt kreeg een zaal waar de helft van de bezoekers van Watt in past had kunnen neerzetten, wordt afgeserveerd. Heidegger was op zich een mooi plan. Met een beetje hulp van organisaties al de Popunie en de SBAW had het daar zakelijk ook een stuk beter kunnen gaan. Maar de gemeente kan en wil zich tegenwoordig alleen op de risico’s focussen. Ze zijn gewoon doodsbang voor een nieuw debacle en gooien uit voorzorg maar de handdoek in de ring.

Ik vind het ook bizar dat nieuwe, goedlopende, initiatieven als Bird gewoon genegeerd worden. Het is ook ronduit belachelijk dat de stekker uit een zaal als Grounds, waar al zoveel in geïnvesteerd is, wordt getrokken.

Er zijn twee stromingen in ambtelijk Rotterdam wat betreft het cultuurbeleid. Eerst was er een periode waarin de regenteske stroming, die vooral door de PvdA werd aangehangen, opgang vond. Subsidies kwamen alleen terecht bij organisaties die ‘betrouwbaar’ overkwamen. Betrouwbaar ben je overigens niet automatisch als je een doortimmerd businessplan weet te overleggen. Nee, in deze periode was het vooral belangrijk dat ze je op het stadhuis al kenden en je een mooie staat van dienst had. Je kan ook plat stellen dat je gewoon goede vriendjes met de ambtenarij moest zijn. Resultaat; patjepeeërs die elkaar de hand boven het hoofd hielden en vooral bezig waren om zichzelf te verrijken terwijl ze de stad met cultuur verrijkten. De gemeente heeft te vaak op het verkeerde paard gewed. Op zo’n manier wordt cultuur natuurlijk een dure grap.

Wil je voorbeelden:

Laten we beginnen met de, al in eerdere columns door mij aangehaalde, zaak van Fons Burger.  Nadat die het pand van de Arena op de West Kruiskade voor het symbolische bedrag van 1 gulden van de gemeente kocht, richtte onze Fons Nighttown op, om het pand later voor een paar miljoen weer aan de gemeente terug te verkopen.

De eerste directeur van Waterfront verdween naar de Antillen met medeneming van een paar ton, nadat een regelrechte opstand onder het personeel hem dwong te vertrekken. Hij probeerde daarna de schuld af te schuiven op een paar personeelsleden en vrijwilligers. En dat was hem nog bijna gelukt ook.

Nighttown droeg geen pensioenpremies af en dat geld verdween waarschijnlijk ook in iemand zijn zak. Resultaat; podium failliet verklaard.

Nadat Watt en Waterfront gefuseerd waren verdween er minimaal één keer een bedrag van 15.000 euro uit de kluis. De directie stelde niet eens een onderzoek in. Het is dus niet moeilijk te raden waar de schuldigen zich bevonden. Er gaan al langer geruchten dat de verbouwing, die nodig was om de geluidshinder tegen te gaan, niet de echte (of enige) reden was dat Watt failliet ging.

De Nieuwe Oogst kreeg het voor elkaar in het eerste half jaar van zijn bestaan zes ton verlies te lijden. Misschien is het raadzaam eens uit te laten zoeken hoe ze dat nou in godsnaam voor elkaar hebben gekregen en of er geen geld weggelekt is.

Als de zaken niet gaan zoals je graag zou willen moet je doorpakken en de problemen aanpakken. Dat doet de gemeente niet; die trekt zich liever terug met als smoes dat ze zich niet met interne problematiek van zelfstandige stichtingen mag bemoeien. Maar die stichtingen zijn 100% afhankelijk van subsidie; waarom mag de gemeente dan niet op zijn minst van ze eisen dat er een goed bestuur en een goede, niet corrupte, directie aangesteld wordt?

Nu was niet alles altijd kommer en kwel, want het ging (en gaat) al  een hele tijd goed met bepaalde podia: De Baroeg doet het al jaren goed. Dat komt m.i. vooral omdat die tent zich altijd duidelijk geprofileerd heeft als podium voor metal en later ook punk. Daar trek je een hondstrouw publiek mee dat altijd blijft komen.

De Vlerk heeft ondanks de vele (gedwongen) verhuizingen destijds een heel mooie naam voor zichzelf opgebouwd. Het was klein maar fijn. Totdat er een ambtenaar van dKC afscheid ging nemen en als afscheidscadeau Waterfront cadeau deed aan de stad. Dat ging na een turbulente start nog best een hele tijd goed, maar net niet goed genoeg. Er moest steeds teveel geld bij naar de zin van de gemeente. Daarna drukte Tricky Dickie een fusie met Watt erdoor en verdwenen uiteindelijk beide podia.

Maar daarvoor heeft Nighttown het ook lange tijd goed gedaan tot die affaire met die premie afdracht..

Al met al heeft de gemeente met bovengenoemde zaken genoeg aanleiding (en excuses) gevonden om een geheel andere, nieuwe wind te laten waaien. De VVD heeft de cultuur nu onder zijn hoede genomen. Nu worden alleen de winnaars (de A-merken) nog ondersteund. Dat zijn natuurlijk tegelijk ook de instellingen waar VVD bestuurders hun vriendjes hebben zitten. (Ga je mee naar de öpera, kerel?) En verder houdt het in dat de markt het werk moet doen, zoals altijd bij de liberalen. Helaas kijken private investeerders na het Watt debacle wel link uit voordat ze een poppodium gaan openen. Iets anders dan de zoveelste supercommerciële dancetent zit er mooi niet in.

Maar als het niet rechtsom kan, dan kunnen ze er ook een andere draai aan geven. Want we kunnen toch ook gewoon de hele sector de nek omdraaien? Er zijn geruchten dat er plannen zijn om de cultuur van Rotterdam en Den Haag te laten fuseren. Rotterdam krijgt dan de grote festivals en eendaagse evenementen en Den Haag de popcultuur. In de Hofstad staat al een grote poptempel die niet genoeg publiek trekt (Het Paard van Troje) en er is al een leuk circuit van kleinere tenten en muziekcafés. Daarbij is er ook een metroverbinding tussen de twee steden aangelegd waar ’s avonds en in het weekend te weinig gebruik van wordt gemaakt. Klinkt belachelijk hè? Maar het klinkt ook als de gedachtegang die van ambtenaren, en ook zeker van VVD bestuurders, kan komen.

Er lopen intussen plenty mensen rond met goede ideeën over hoe het wel kan. Maar die hebben (meestal) én geen geld én geen vriendjes op het stadhuis zitten.

En last but not least is het ook ronduit raar dat organisaties als de Popunie en SBAW opgedoekt zouden worden terwijl het juist deze instellingen zijn die mensen met goede ideeën, maar zonder geld, op weg kunnen helpen om iets goeds voor de popcultuur te verwezenlijken.

P.s. maar vergeet niet dat het hier om een advies gaat: de gemeente kan dit ook nog naast zich neerleggen. Ik wens, een beetje tegen beter weten in, wethoudster Laan veel wijsheid toe..

Lees hier hoe het afliep met het advies van de RRKC

Oudere columns over het Rotterdamse popbeleid:

Rotterdam verdient ruimte voor popmuziek

Watt verdient Rotterdam nu eigenlijk?

Hieronder de speech waarvan ik morgen bij de Manifestatie een gedeelte zal voordragen bij de manifestatie “Rotterdam verdient ruimte voor popmuziek”  vanaf 12 uur voor het Rotterdamse stadhuis op de Coolsingel.

Gebrek aan visie.

Een paar weken geleden hoorde ik over een schrijven van de Rotterdamse kunstkring waarin geklaagd werd over het culturele klimaat in deze stad. Over hoe moeilijk het was om een goede voedingsbodem voor de kunsten in deze stad te creëren. Deze brief of circulaire was geschreven in 1896!

Op zo’n moment zinkt de moed wel even in je schoenen want we worstelen in deze stad dus al meer dan honderd jaar later nog altijd met hetzelfde probleem.

De kern van het probleem waar deze stad mee worstelt, is wat mij betreft kort en simpel; een gebrek aan visie bij het gemeentebestuur.

A-merken

We hebben een VVD wethoudster van cultuur gekregen. In het verkiezingsprogramma van de VVD stond: De VVD gaat voor de A-merken in de cultuur.

Wat bedoelen ze daar mee? Dat instanties die het al goed doen op steun mogen blijven rekenen en dat de rest in zijn sop gaar mag gaan koken?

En aangezien geen van de A-merken die de VVD noemde, op North Sea Jazz na, iets met popmuziek te maken heeft lijkt het gemeentelijk beleid wat popmuziek betreft zo ongeveer neer te komen op een sterfhuisconstructie.

Rotterdam heeft een gemeenteraad die zwaar inzet op grote, vaak eendaagse, evenementen die publiek vanuit het hele land naar de stad moet lokken. Leuk…. Geeft dat publiek evenveel geld uit als het publiek dat podia zoals Watt bezocht? Ik betwijfel het… Vat dat dagjespubliek dan het idee op om in deze stad te komen wonen? Natuurlijk niet; die krijgen eerder de indruk dat Rotterdam groot en leeg is en zich alleen op de uitzonderlijke dagen van de Bavaria City Race of het zomercarnaval met mensen vult. Daar ga je toch niet wonen? Er is verder geen reet te doen op wat plat vermaak hier aan de overkant na (het stadhuisplein met kroegen en danstenten waar vooral jongeren uit Zeeland uit gaan.)

Als dit de visie van de gemeente is, is het een teleurstellende, gemakzuchtige en kortzichtige visie.

Rotterdam is de stad met de jongste bevolking van Nederland maar wij hebben niet eens een middelgroot poppodium?

En zelfs Ro-Town staat niet vermeld bij de A-merken waar de wethoudster op in zet?

Hoger opgeleiden

Rotterdam wil tegelijk wél graag hoger opgeleide mensen aan deze stad binden. Er worden door HBO en universitaire opleidingen een heleboel jongeren naar deze stad gelokt en Rotterdam heeft in de loop der jaren ook een groot aanbod van muziekopleidingen op bijna alle denkbare niveaus gekregen. Da’s mooi.

Maar de studenten die hier komen wonen verdwijnen na afloop van hun studie bijna allemaal naar andere steden. Waarom? Omdat ze daar wél werk in de cultuur kunnen vinden of simpelweg omdat ze zich liever in een stad vestigen waar wél elk weekend op cultureel gebied iets van hun gading gebeurd.

Je hoort de eeuwige mantra dat cultuur alleen geld kost en geen geld opbrengt. Dat is onzin. Cultuur is een reden je in een stad te vestigen of als je er geboren bent te blijven en in je stad je geld uit te geven. Zo simpel is het. Cultuur is waardevol en als je cultuur met een goede visie in de stad neerzet, levert het meer op dan het kost. Wees er dus trots op en geef de ruimte aan wat deze stad aan talent herbergt.

Muffe Eenheidsworst

Als cultuur niet vanaf de onderkant van de markt gevoed wordt met nieuwe impulsen vervalt het in muffe eenheidsworst. Je als gemeente exclusief richten op gevestigde cultuurinstanties is een doodlopende weg.  De gemeente heeft de taak om te zorgen dat er een vruchtbare bodem in de stad blijft liggen waarin nieuwe initiatieven van vooral jonge mensen de kans krijgen. Want anders trekken deze jongeren domweg weg naar andere steden waar ze een dergelijke voedingsbodem wél vinden. Je wilt niet weten hoeveel vrienden en kennissen van mij in de loop der jaren naar 020, Berlijn of zelfs Den Haag zijn vertrokken omdat ze het hier niet meer zagen zitten. Een braindrain in plaats van een braingain.

Particulier Initiatief

De gemeente roept dat ze graag particulier initiatief in de popsector wil stimuleren.

Maar affaires als het debacle van WATT schrikt potentiële investeerders in de cultuur natuurlijk wel af. En dan doen ze er óók nog een schepje bovenop door het stuk subsidie dat voor Watt bedoeld was en waarvan de Gemeente beloofd had het over de popsector uit te smeren rucksichtlos weg te bezuinigen. (Het gaat hier om het bedrag van 4 miljoen euro dat van de Watt subsidie overbleef na aftrek van een garantiesom die de gemeente moet gebruiken om schadevergoedingen te kunnen betalen na eventuele verloren rechtszaken aangespannen door de ex-investeerders van Watt)

De gemeente Rotterdam komt hier niet bepaald betrouwbaar over. Maar een cultureel-ondernemer heeft een betrouwbare gemeente als partner wél nodig. Want zelfs iemand die geen cent subsidie nodig heeft moet nog altijd op de gemeente kunnen vertrouwen. De gemeente is niet alleen verantwoordelijk voor de infrastructuur van de stad maar verstrekt bijvoorbeeld ook de vergunningen.

Er werd begin dit jaar een podium genaamd Heidegger opgericht. Een podium dat met minimale middelen en zonder subsidie is begonnen. Gek genoeg ziet de gemeente dat podium gewoon niet staan. Die tent krijgt helemaal geen subsidie voor de programmering en dreigt daardoor de zoveelste verhuurschuur te worden. Simpelweg omdat ze geen keuze hebben. Een nieuw podium moet door een begin periode heen; dat moet groeien. Budget voor programmering komt niet uit de lucht vallen.

Hoe kan dit nou? De sector geeft gehoor aan een oproep van de gemeente maar vervolgens doet de gemeente alsof haar neus bloedt.

Kleinschaligheid

Ik wil hier ook een pleidooi houden voor kleinschaligheid. Voor mij hoeft er geen nieuwbouw kolos neergezet te worden die als poppodium dienst moet gaan doen. Wat mij betreft hoeft er geen podium ter grote van een Heineken Music Hall in deze stad te komen. We hebben Ahoy al, laten ze dat podium wat vaker gebruiken voor mainstream-events. Grote acts die alleen in stadions optreden zijn daarnaast een uitstervende soort en zullen worden vervangen door acts die hooguit duizend man op de been brengen. Niks mis mee, zorg als gemeente dat je op die trend vooruit gaat lopen, dan wordt Rotterdam de hipste, in plaats van de meest suffe stad, van Nederland.

Ik droom al jaren van een stad waar je als muziekfreak op de bonnefooi uit kan gaan. Een stad met een keten van zaaltjes waar elk weekend van alles gebeurd. Een uitgaansgebied waar zalen op loopafstand van elkaar liggen en niet zoals het nu is. Als ik in Grounds zit is de dichtstbijzijnde tent de Machinist, dat is nog net te belopen, maar als ik het programma daar niet leuk vind moet ik verder naar Ro-Town. Net iets te ver weg om lopend te kunnen doen en ik wil wel lopen want ik ben een beetje aangeschoten. Vanuit Ro-Town kan ik naar De Unie, Exit en binnenkort naar Worm. Kijk dat gedeelte van de stad begint ergens op te lijken. Vanaf Worm is het daarna dan weer nét iets te ver lopen naar Heidegger.

Persoonlijk zou ik het dus het beste idee vinden om in het gebied rond de Nieuwe Binnenweg en Witte de Withstraat een echt uitgaanscentrum te hebben met  muziekkroegen, en podia van verschillende grote.

Dat hoeft de gemeente niet veel te kosten en particuliere investeerders kunnen participeren zonder dat ze meteen miljoenen uit de buidel moeten trekken.

Kijk dit is een visie; nu de gemeente nog…

Gebrek aan bestuurlijke kracht

Wat ik echt frappant vind is dat er nu al drie wethouders van cultuur op rij zijn aangesteld die zelf absoluut geen ervaring of zelfs maar voeling met deze sector hebben. Stel je voor dat de gemeenteraad voor de post van wethouder haven/economie iemand aan zouden stellen die niets van economie af weet. Dat het bij de post van cultuur steeds wél gebeurd is een bewijs dat deze stad weinig belang aan zijn cultuurklimaat hecht. Ik heb ooit in een oude column geschreven dat  “er in deze stad gewerrekt mot worden en voor de rest moet iedereen gewoon z’n muil houden. Het moet vooral geen vrolijke boel worden want als we hier iets te hard op de vloer stampen ontploft de Botlek straks nog… “

De huidige wethoudster van cultuur; mevrouw Laan maakt het wel extra bont door de plannen voor een nieuw poppodium gewoonweg voor zich uit te schuiven en wel zover dat besluitvorming pas plaats zal vinden ná haar ambtsperiode. De gemakkelijkste manier om te besturen is om niet te besturen.

Dat haar twee voorgangers op deze kwestie behoorlijk hard op hun bek zijn gegaan is natuurlijk beangstigend voor deze bestuurster, maar het heeft ex wethouder van cultuur Grashof ook niet weerhouden van een mooie doorstart in de tweede kamer. Dus wederom zou ik zeggen ‘show some guts’, durf eens wat en laat die stad niet in de versukkeling raken.

Meer van mijn columns over het uitgaansleven in Rotterdam:

Halve Zoolstra 2 (over waarom het zo moeilijk is om een poppodium zonder subsidie te exploiteren)

Watt verdient Rotterdam nu eigenlijk? (pleidooi voor kleinschaligheid)

Wat zou ik doen als ik wethouder van cultuur was?

Interview met Echo

Ik weer met mijn grote bek.... (Echo 3-8 2011)

%d bloggers liken dit: