Navigatie overslaan

Tag Archives: facebook

zombieHet overvloedige gebruik van smartphones bij concerten wordt opeens een hot topic. Ian Mc Kaye (Dischord records, Minor Threat, Fugazi)  plaatste daar van de week in een interview wat verstandige commentaren over.

Mensen die tijdens concerten staan te texten zijn inderdaad strontvervelend, maar het voordeel van al die mobieltjes in de zaal is dat er altijd foto’s, video’s en commentaren op optredens op de sociale media verschijnen. Ik ben vroeger bij heel wat optredens geweest waar domweg geen camera’s aanwezig waren en ik het alleen met mijn herinneringen moet doen.

Nu heeft dat ook weer voordelen want je hersens trainen door dingen te moeten onthouden dreigt een vergeten kunst te worden. Een willekeurig persoon die zijn (digitale) agenda verliest, wiens harde schijf crashed of wiens mobiel gestolen wordt verwordt tot een zielig hoopje ellende. Zelfs als je alle echt belangrijke shit in een cloud hebt opgeslagen duurt het minimaal een dag voor je technologisch weer mee telt. Een dag die de meeste mensen als een hel zullen ervaren. Die dag loop je als een zombie: ‘brains, brains’ mompelend…

Mij valt steeds meer op dat smartphones de live interactie tussen vrienden, kennissen en vooral geliefden nogal in de weg staan. Je bent nooit meer alleen met iemand. Je deelt de persoon in kwestie altijd en overal met zijn/haar sociale netwerk. Een zakelijk gesprek verloopt moeizaam als  constant telefoontjes of andere berichten de conversatie onderbreken; ‘ Waar waren we ook alweer’ nadat jij met veel moeite een goed voorbereide pitch op iemand los liet.

Maar vooral tijdens een date zijn die foons dodelijk. Het komt maar zelden voor dat de dame in kwestie de beleefdheid opbrengt om haar mobiel uit te schakelen. Ik doe dat echt altijd want ik haat het om gebeld te worden op het moment dat ik iemand diep in de ogen aan het kijken ben.

Het komt voor dat een of meerdere vriendinnen van je date bijna live op de hoogte gehouden willen worden van de vorderingen. Dan wordt je plotsklaps omhelst met als enig doel dat er een foto van gemaakt moet worden die op facebook geplaatst moet worden omdat er vriendinnen zijn die willen weten hoe je eruit ziet. En daarna moet elke like bekeken worden en elk commentaar beantwoord.  En puntje bij paaltje gaat zo’n dame later ook nog pagina’s vol klachten over je te plaatsen omdat je er zomaar opeens vandoor was gegaan.

Soms ontmoet je echt extreme foon verslaafden die werkelijk medelijden oproepen. Bekend voorbeeld is het meisje dat in de trein tegenover me zat te bellen. Bijna de hele reis was ze aan het kwekken. Dat is bij mij sowieso vragen om achtereenvolgens gefronste wenkbrauwen, boze blikken en uiteindelijk een grove verbale vernedering, maar goed. Deze deerne hing bij aankomst op het eindpunt van de trein op met de woorden ‘ ik zie je al op het perron staan’. Why the hell moet je zo nodig met iemand bellen die je zo dadelijk gaat ontmoeten? Maar het werd nog erger; ze liep de trein uit haar vriendin tegemoet. De vriendinnen omhelsden elkaar om vervolgens binnen dezelfde seconde beiden per mobiel in gesprek te raken met iemand anders. attention

Ik kom te vaak mensen tegen die een aandachtsspanne van een papegaai aan de speed hebben. Die constant afgeleid worden door het volgende piepje of trillinkje van hun digitale meester. Die geen film van twee uur meer uit kunnen zitten, geen boeken meer kunnen/willen lezen, die zich niet eens door een stripverhaal kunnen worstelen, die onderweg naar de koelkast vergeten wat ze ook alweer gingen pakken. En maar gelukzalig lachen als ze hun smartphone weer gaat trillen. Groepjes tieners die niet onder elkaar praten, lachen en gillen zoals tieners horen te doen maar die allemaal in diepe stilte geconcentreerd naar een schermpje van zes bij zes centimeter staren en hooguit af en toe grinniken om een commentaar dat ze op FB lezen.

Schiet voor de grap een willekeurig persoon op straat eens aan terwijl hij/zij totaal gehypnotiseerd met zijn/haar smartphone bezig is; de blik die je dan van ze krijgt komt rechtstreeks uit The Walking Dead. Als ze al uit hun lethargie gewekt worden. Hun wereld vergaat bij de eerste de beste stroomstoring die langer duurt dan dat de batterij van hun foon mee gaat. Op dat moment breekt de zombificatie dus definitief door.

Advertenties

ImageIk las een paar jaar geleden ergens wat er zou gebeuren als er ooit een tijdmachine uitgevonden zou worden en iemand vanuit de middeleeuwen naar de tegenwoordige tijd geflitst zou worden. De desbetreffende persoon zou krankzinnig worden van het bombardement van beelden en indrukken die hij te verwerken zou krijgen.

Zou het dus een soort zelfverdedigingsmechanisme kunnen zijn dat mensen alles het liefst saai en voorspelbaar houden?

Waar zijn de muzikanten gebleven die zichzelf keer op keer heruitvinden?  Bands die bij elke nieuwe release anders klonken dan ze eerder deden. Je wist nooit of je de nieuwe richting die ze insloegen leuk zou gaan vinden en vaak moest je lang wennen voordat je de nieuw gekozen koers begon te appreciëren. Maar dat soort artiesten maakten wel de platen die je 30 jaar later nog steeds graag draait.

Tegenwoordig maken de meeste bands gemakkelijk tien keer een album dat bijna identiek is aan zijn voorgangers. En daar hoeven ze niet eens mainstream voor te zijn; ook bij punk en metal is het schering en inslag. Verder kiest de industrie bewust voor de one hit wonders en liefst hebben ze ook nog covers als hits; dat is het aller veiligst.

De meest flagrante vorm van ‘meer van hetzelfde’ is wel de blockbuster die al jaren het mainstream film wereldje domineert. Batman, X-men, Spiderman. Allemaal hetzelfde. Allemaal zielige gefrustreerde Amerikaanse  fantasie en karakterloze striphelden die met digitale effecten opgepompt worden en acteren in videoclips van anderhalf uur met flutscenario’s die vol zitten met eindeloze achtervolgingsscènes; beelden diarree.

Met de literatuur gaat het precies dezelfde kant uit want ook uitgeverijen zijn steeds meer afhankelijk van verkoopcijfers. Dus worden we overspoeld met damesporno (als je SM geil denkt te vinden moet je markies de Sade eens lezen, dat zijn de originele zieke SM fantasieën en daarna weet je hoe verwaterd dat 50 tinten grijs gezeik is) en verder kookboeken en zelfhulpboeken (eerst lees je hoe je lekker kookt en daarna hoe je weer van extra kilo’s afkomt).

Waar komt dat meer van hetzelfde gedoe toch vandaan? Uit de reclame natuurlijk! Daar bedienen ze zich al sinds jaar en dag van het principe dat meer van hetzelfde de verkoop van producten goed doet.

Er zijn ‘nieuwe methoden’ ontwikkeld om reclame toe te snijden op de individuele consument. Op deze manier  kunnen ze nog effectiever meer van hetzelfde door je strot drukken. Ik durf nauwelijks nog ‘like’ knoppen op mijn Facebook account in te drukken, wetende dat het nooit lang kan duren voordat ze het systeem daar perfectioneren en je daadwerkelijk dood gaan gooien met precies op maat gemaakte reclame. Het is alsof je Medusa in het gezicht kijkt; extreme aderverkalking wordt je deel.

Als je bij Bol.com een Sciencefiction film besteld krijg je prompt een lijst toegestuurd met nog een stuk of 20 andere SF films die je gewoon móet zien!

Bij muziek is dat nog erger; al die zogenaamd slimme sites die zodra ze een vage hint krijgen over je smaak je dood gaan gooien met suggesties voor meer uit precies dezelfde hoek. Geen wonder dat muziek tegenwoordig bol staat van retro shit.

O, lust je graag griesmeelpap? Daar hebben we nog wat variaties op: griesmeel met amandelen, yummie, griesmeel met gekonfijte vruchtjes, griesmeel zonder suikers die toch zoet smaakt, biologische griesmeel, griesmeel dat niet klontert, griesmeel waar je van af gaat vallen. Mondje open, hier komt nog meer.

Meer van hetzelfde willen is menselijk, maar tegelijk is tegelijk onwenselijk. Zodra handige marketing jongens op die zo menselijke trekjes inspringen en er een ijzeren wet van maken dat iedereen behoefte heeft aan meer van hetzelfde, komt cultuur al snel volledig tot stilstand.

Goede kunst, of het nou muziek, beeldende kunst, literatuur, film of theater is, prikkelt de zintuigen en die prikkeling hoeft per se niet prettig en comfortabel te zijn. Bekende (denk)beelden en geluiden stellen je gerust, maar je raakt er ook van in een cultureel coma.

Als die reclame jongens niet van die fantasieloze derderangs creatievelingen waren hadden ze een systeem verzonnen dat precies tegenovergesteld werkt. Dan zou je op basis van wat je eerder kocht juist aangeboden krijgen wat je nog nooit eerder had gezien, gehoord of gelezen. Maar dat is een veel te ingewikkelde gedachte voor de moderne mad men.

Dees_RitalinOp een dag als deze ben ik blij dat ik geen gezin heb.  Ik dank daarbij God ook nog eens op mijn knieën dat ik mijn jeugd in de glorieuze jaren zestig,  zeventig en tachtig heb mogen doorbrengen. Je zou maar in deze tijd jong zijn; ik heb echt diep medelijden met de teenagers van tegenwoordig.

De jeugd van tegenwoordig wordt opgevoed door ouders die over het algemeen net zou oud zijn als grootouders in mijn tijd.  De overbezorgde opa’s en oma’s brengen hun kroost met de auto naar school. Fietsen is te gevaarlijk, niet alleen vanwege het verkeer, maar omdat zich op elke straathoek pedofielen verzamelen op jacht naar snotneuzen, het liefst jonger dan acht jaar en precies uitgedost met die mooie rode krullen die jouw zoontje ook heeft. Zo raakt ook jouw kroost vanaf hun geboorte eraan gewend een privé chauffeur te hebben.

Als ik het sociale leven van een moderne tiener alleen al zie, raak ik in de stress; de hele dag gaat de telefoon, SMS, whtsapp, twitter, facebook. En dat gaat zo 24 uur per etmaal door. Wil je een tiener helemaal in paniek brengen? Pik z’n smartphone; daarmee ontdoe je hem/haar van zijn/haar hele leven. Wat hebben ze nog over als ze het nergens over kunnen hebben: “OMG hoe sletterig kan je zijn?”

Maar verder mogen ze helemaal niks: waaghalzerij is er niet meer bij. Vroeger zag je de jeugd de meest waanzinnige dingen doen. Tegenwoordig krijg je ze met geen stok meer een boom in. Aangescherpte takken als zwaard gebruiken dat is domweg verboden, net als alle andere speelgoedwapens. Eén keer misprikken en ze verliezen beide ogen. Daarbij geef je je kinderen na dat gedoe in de Columbine highschool natuurlijk nog geen klapperpistool meer.

De helft van de jongeren loopt tegenwoordig als zombies rond; verdoofd door medicijnen. De een heeft ADHD, want die is te druk, en de ander heeft een autistische aandoening, want die speelt teveel in zijn eentje. Als ik zelf in deze tijd op had moeten groeien was ik door mijn dokter waarschijnlijk autistisch verklaard omdat ik urenlang met soldaatjes bezig kon zijn. Mijn zusje zou daarentegen ADHD aan haar broek hebben gekregen want die was veel te actief en speelde altijd buiten.

De jeugd wordt steeds braver; er zit geen enkele spunk meer in. Over het algemeen zijn het makke schapen; waarschijnlijk zijn ze doodsbang gemaakt voor gedwongen medicatie. Rebellerende jongeren zijn echter hard nodig; dat zijn de gangmakers. De gasten die rare ideeën hebben en anderen meeslepen om die ideeën uitgevoerd te krijgen. Die trekken ook anderen mee in protesten tegen noem het maar op. Er is in deze tijd zoveel om tegen  te ageren, maar er gebeurd helemaal niks, nada.

Zie ze zich netjes in een rij opstellen voor de supermarkt omdat de AH niet meer dan vijf scholieren tegelijk wil toelaten. Wordt het met teveel jongeren in de zaak onoverzichtelijk, gaan er schappen om, of wordt de hele zooi leeggeroofd? Welnee; ze praten misschien wat hard en opgewonden, maar daar blijft het bij. Maar jongeren mogen de shopping expierence van serieuze klanten, die meer dan een zak chips kopen, natuurlijk niet gaan verstoren. Supermarkten die jongeren van mijn generatie zo probeerden te behandelen kregen een boycot aan hun broek. Het kwam trouwens niet eens bij ons op om onze lunch in de supermarkt te halen; wij besteden ons geld liever aan platen en uitgaan. Maar de jeugd van tegenwoordig krijgt lunchgeld mee omdat Pa en Ma in hun tweeverdienerschap natuurlijk geen tijd hebben om ’s ochtend effe een boterhammetje te smeren. En je hoeft van de kids ook niet te verwachten dat ze zelf een boterham kunnen maken om mee te nemen; die zijn ’s ochtend nog veel te suf om na te denken na de dubbele dosis die ze voor het slapen moesten slikken.

Ouders van nu zijn ook  al zo lekker dubbel: aan de ene kant wordt hun kroost vanaf hun geboorte gepamperd met alles wat hun hartje maar begeerd, maar aan de andere kant wordt van de kids verwacht dat ze met alles goed presteren. Dat begint al met een ‘de mooiste baby ‘ competitie als ze krap drie maanden oud zijn. Een eindigt met de “bachelor most likely to succeed” wedstrijd bij hun eindexamen.

Jong zijn is tegenwoordig geen pretje, dus geef ze maar een mooie peen vandaag; nee, in hun mond en niet in hun achterste!!

The Internet is a beautiful invention that allows all people, (at least those with access to computers and smart phones; everybody except the real poor that is) to express themselves, spreading their own music, films, art and words online. If you’re not making any art yourself you can use the web to expose your own taste in music, films, fashion, politics or whatever by using social networks. That’s fun and almost everybody does it.  Billions of songs, movies, books and works of art are exposed through sites like Facebook every day. It’s not like that didn’t happen in the days before the Internet; it just happens a lot quicker and easier today. I wouldn’t have read more than 1% of the books I love, if friends would not have recommended them. Same goes for music. In this case it means even more, since my taste in music determines large parts of my identity, like my taste in fashion and politics. It also directed me towards a circle of friends that share my tastes and opinions. One doesn’t necessarily need to embrace everything a certain style of music propagates, but it at least exposes a person to new and fresh ideas. And one tends to picks up the things that appeal to you most. That’s freedom. And it’s the only form of freedom we have in this consumer paradise. One can’t really determine the way one lives. If that was the case I’d be a hunter/gatherer instead of a consumer. But at least I’m free to choose what I want to hear, see and wear.

Surprisingly it now becomes obvious the Internet can also be used to control and repress. It can be used to force a lifestyle upon you made up by other less benign beings.  A lifestyle that keeps you away from fresh new ideas and only exposes you to music made by today’s’ hit machines,  Disney movies, the Bible, clothing approved by fundamentalist Christians and/or Muslims, Bob Ross pictures and the political view of the Christian right-wing.

It is kinda bizarre that the same music industry that once propagated new ideas about freedom now wants to stop that same freedom in its tracks. It’s understandable that illegal downloading of music and movies is a problem, but confronting this problem by barring all forms of free exposure results in an Internet that exposes music, movies and in the end also ideas sold and approved only by big business. That way the Internet turns into a stale, boring, predictable and ultimately dead community; nothing more than a marketing tool that reduces your freedom instead of enhancing it.

Market mechanisms like supply and demand can actually go against the interests of big business. People want to taste new ideas, music, movies etc. for free. There’s a big demand for that. But the industry wants to regulate the supply. This form of regulation is where the real power lies. That is the real reason S.O.P.A. almost got passed. The Majors don’t like it when you’re exposed to music  they don’t promote themselves by finding it in you tube, Last FM, Spotify or Facebook. They want you to listen to the radio instead because they got the DJ’s in their pocket; D.J’s only play music produced by the majors. Payola may be outlawed but some animals are still more free than others.

It’s control that counts. There’s a revolution going on that strips big business of its power and S.O.P.A. was mend to stop all that. S.O.P.A. helps them regain the power to promote your music, movies, books clothing and art exclusively.  No exposure unless you’re promoted by a big media company. This allows big business to keep music nice and uncritical, keeps the same Hollywood crap rotating in cinemas, makes sure books with critical content are not read, bans computer programs that allow you to express yourself, or hide under the radar if necessary, and again makes art a plaything for the rich and powerful.

The rich want the power back they lost to the masses. They want a small elite with narrow-minded ideas to decide how you should behave and think. They don’t want any form of real freedom rampant on the Internet or anywhere else. Regardless of how much they love to use the word freedom in their own propaganda. In their eyes Liberalism is nothing more than the liberty to impose the goods they produced and to block ways to obtain free stuff.

You Tube, Facebook, Spotify, Last Fm; all these networks will be over if we don’t raise our voices now! We can’t afford to wait since it’s just a matter of time before governments around the globe will succumb to the lobby of big business and pass acts like S.O.P.A. in your respective countries.

Listen to Clay Shirky on TED explaining the real purpose of SOPA and PIPA here

%d bloggers liken dit: