Skip navigation

Tag Archives: Foo fighters

Foo-Fighters-wide

Op bezoek bij een stel vrienden die ongeveer twintig jaar jonger zijn zat ik op dezelfde manier over muziek te praten als ik al zo ongeveer een halve eeuw gewend ben te doen. Dat betekent vooral dat je veel namen dropt en korte anekdotes over de desbetreffende band/muzikant/componist verteld. Over het live concert wat je van ze hebt gezien of over de plaat die je al twintig jaar grijs draait. Je bent bij iemand anders op bezoek dus je laat je leiden door wat je gastheer op zet en ongeacht welk genre hij/zij draait drop je de namen van enkele klassiekers in de hoop dat ze die ook kennen. Zo niet dan volgen die hiervoor genoemde anekdotes. Dat alles in de hoop en verwachting dat je gastheer een aantal van die namen onthoud en de eerstvolgende keer dat hij een platenzaak binnenstapt naar de platen van die muzikant waar jij zo hoog over opgaf gaat zoeken, ze in de zaak beluisterd, in een halleluja stemming terecht komt en ongezien een heel oeuvre koopt. Het kan ook zijn dat ik de volgende keer dat ik langskom een cdr meeneem met wat voorbeelden van waar ik de vorige keer over praatte, want het gaat er niet om dat die platen gekocht worden, het gaat erom dat hij/zij ze hoort en er van uit zijn/haar dak gaat.
Muziek was en is altijd iets geweest waar ik mijn hele identiteit aan opgehangen heb. Muzieksmaak was allesbepalend voor de richting waarin je jezelf ontwikkelde, voor je kijk op de maatschappij, je indruk van het andere geslacht, kortom voor zo’n beetje alles. Dus dat geef je net zo graag aan anderen door als je eigen genen. Extra leuk is dat de desbetreffende persoon niet van het andere geslacht hoeft te zijn om dit alles te absorberen.

spotify-logo-primary-vertical-dark-background-rgbMaar er is iets veranderd; er is opeens iets heel erg mis. Je gastheer zet namelijk niet een van zijn lievelingsplaten op maar heeft al voordat jij een voet over de drempel hebt gezet spotify aanstaan. En wel op random mode. Dus de eerste de beste keer dat je vraagt wat hij draait omdat dat muziekje je wel/niet aanstaat moet hij naar de computer lopen om te checken wat het is want het is voor hem ook de eerste keer dat hij het nummer hoort. Natuurlijk ben ik een ouderwetse lul maar ik vind het ronduit een belediging als iemand muziek voor me draait dat hij/zij als niet meer dan een soort behangetje beschouwd. Je laat de radio toch ook niet aan staan als je bezoek krijgt? ‘Hij staat op punkrock, hoor’, zeggen ze dan, alsof dat ook maar iets goed maakt. Greenday hoor ik net zo graag als laten we zeggen Jantje Smit. Dus vraag ik beleefd of hij iets op wil zetten wat hij wel kent en waarvan hij echt fan is. Dan blijft ’t stil. Hij is niet gewend deze vraag gesteld te krijgen en na vijf minuten intense denktherapie komt ie niet verder dan Foo Fighters. Nu kan ik me met geen mogelijkheid voorstellen dat er echt mensen zijn die Foo Fighters als lievelingsband hebben maar het is een uitgangspunt. Via Grohl kom je natuurlijk meteen op Nirvana en kan je zijn allereerste band ook aanhalen. Dat was Scream en dat is een anekdote-waardige band. Probleem is dat je lieve gastheer de naam helemaal niet hoeft te onthouden, maar hem meteen intikt en via Spotify, waar intussen zo’n beetje alles behalve The Beatles op te vinden is, een paar nummers van Scream kan beluisteren. Reactie: ach wel aardig. Je dropt nog wat namen die meteen beluisterd worden en je weet meteen al dat hij ze waarschijnlijk vijf minuten nadat je de deur uitgaat al vergeten zal zijn. scream
Het lijkt allemaal leuk dat je tegenwoordig slechts een paar muisklikken verwijderd bent van zo’n beetje alles wat er ooit op deze aardkloot aan muziek is geproduceerd, maar het heeft één groot nadeel en dat is dat niks meer echt beklijft. Achteraf was het helemaal niet echt een straf om maandenlang met een obscure naam of een klein stukje van een nummer dat je maar één keer ergens gedeeltelijk gehoord had rond te lopen totdat je de plaat in een winkel zag staan of een kennis hem per ongeluk voor je op zette. De beloning was anders, niet instant maar intens. Je had maanden naar dit moment verlangd en dat doet iets met je brein. Je staat helemaal open voor de nieuwe ervaring en die komt dan ook honderdduizend maal harder binnen dan de instant satisfaction die spotify je biedt.
Zie hier een van de redenen dat bands die in dit internet tijdperk zijn opgericht het zo moeilijk hebben om uit te groeien tot een festivalact die het genoeg publiek trekt om te kunnen headlinen. De Headliners van nu drijven allemaal op een fanbase die dateert van het pre-internet tijdperk.

Je kan ‘m ook op ZInesters lezen. en Deel 2 lees je hier: klikke

%d bloggers liken dit: