Skip navigation

Tag Archives: Iron Maiden

 festival2

Live muziek ziet men tegenwoordig het liefst in de vorm van een festival. Maar festivals zijn verworden tot ‘muziek terwijl u wacht’. Je staat in de rij voor de entree, want zelfs als het een gratis festival betreft wordt het festivalterrein omheint en moet iedereen (liefst anaal) gevisiteerd worden. Daarna in de rij voor muntjes of betaalkaarten. Dan in de rij voor bier en vervolgens wurm je jezelf door de kudde naar voren en wacht op de volgende band, want het programma loopt nogal eens vertraging op. Vooraan aangekomen maak je een selfie met de band als achtergrond die bewijst dat ‘je er was’ en dan meteen weer terug want, op de diehard fans na, hebben toeschouwers een aandachtsspanne die maar een nummer of twee duurt. Geeft niks want volgend jaar staat precies dezelfde band weer te headlinen.

Na de eerste band op zoek naar het vreet of zuiptentje om afgezet te worden door de horeca-exploitant die zo snel mogelijk zijn investering terug wil verdienen met halfgare eenheidsworst. Uiteindelijk sluit je aan in de rij voor de plee want voor het voorrecht je dure bier legaal uit te pissen moet je tegenwoordig ook al betalen. Vroeger nam je zelf een koeltas bier en broodjes mee, nu mag helemaal niks meer het festivalterrein op, behalve je pinpas.

Het overgrote deel van het publiek bestaat uit klapvee die het geen reet interesseert welke band er op het podium staat. Die zijn er voor de drank, drugs, vreten of het andere geslacht. Hoor je dat soort mensen nog dagen napraten over zo’n festival? Welnee. Kan ook niet want festivals zijn allemaal inwisselbaar; heb je er een gezien dan heb je ze allemaal gezien.

Ooit zag je tijdens festivals nog gekke dingen als bendes motorrijders die dwars door het publiek gingen crossen, massale vechtpartijen of struikelde je over de neukende stelletjes. Niets van dat alles meer want elke vierkante centimeter van het festivalterrein wordt door hordes security en camera’s in de gaten gehouden. Alleen extreem noodweer of een onverwachte dropping van de atoombom kan nog roet in het eten gooien.

Festivals zijn tegenwoordig vooral gezapig en de actie speelt zich alleen nog af binnenin gedrogeerde hoofden. De enigen die nu nog met volle teugen lijken te genieten zijn de pillenfreaks; alleen jammer dat die zich de dag erop niets meer van het gebeuren weten te herinneren.

Festivalprogrammeurs begeven zich bijna allemaal uitsluitend op platgetreden paden want ‘commercieel programmeren’ heeft altijd ‘meer van ’t zelfde’ betekent. Een programmeur uit de stal van MOJO (live nation) beweerde ooit: “als je tegenwoordig een succesvol metalfestival neer wilt zetten moet je minimaal één van de grote drie op het programma hebben staan: AC/DC, Iron Maiden of Metallica”. Volgens mij zou de achterliggende gedachte wel eens kunnen zijn dat hoe vaker je de headliners hebt gezien, hoe meer je de aandacht kan richten op de siteshow van vreet, zuip en merchandise standjes.

Festivals zijn de vervolmaking van het toekomstbeeld van cultuur die politici als Halve Zoolstra een paar jaar geleden geschetst hebben. Het gaat niet meer om de beleving maar om het zo snel mogelijk innemen van zo veel mogelijk kicks en elke afzonderlijke kick kan in rekening gebracht worden. Een businessplan dat cultuur eindelijk rendabel en commercieel interessant maakt.

festivals

Hier achter in het park geven ze tegenwoordig ook al om de paar weken zo’n kutfestival waardoor ik de hele dag weg loop te dreunen door de EDM bassen. De rest van de tonen hoor je niet omdat die losers bij de milieudienst nog steeds niet doorhebben dat ze de verkeerde soort decibelmeters gebruiken. (geen grap: er wordt een decibelmeter gebruikt die voor het oor schadelijk geluid meet. Dus de hoge en midtonen mogen niet, maar de bassen die de kopjes op mijn tuinterras omhoog doen stuiteren schijnen geen probleem te zijn.) Geen wonder dat de halve buurt hier zo langzamerhand tegen die festivals in opstand is gekomen; dat zijn echt geen 1 of 2 klagers geweest. Dit soort opdringerige slik of stik feestjes hebben niets te maken met cultuur; het zijn slechte excuses om een hele dag rosé en verdund evenementenbier te slempen. Als je zo nodig moet festi-opvallen doe dat dan in een geluidsdichte ondergrondse ruimte en val mensen (of dieren, of de natuur in t algemeen) die er niks van willen weten er niet mee lastig.

Ik pleit voor een snelle dood van het festival gebeuren. Vooral buitenfestivals mogen wat mij betreft per direct afgeschaft worden. Op het gras in de zon een band bekijken is voor hippies!!

Deel 1 lees je hier: klikke!

Advertenties

’t Is weer de tijd van de zomerfestivals. Gisteren stukjes Pinkpop op TV gezien. Dat viel niet mee. ‘Thank you for having us for the third time’, hoorde ik die gast van Keane nog zeggen, voordat ik, voor de zoveelste keer,  een leuker programma op een andere zender ging zoeken. Maar eigenlijk sloeg die opmerking de spijker op zijn kop, want één van de redenen dat ik nooit en te nimmer meer naar dure, veraf gelegen, festivals wil is het feit dat het menu elk jaar meer op dat van vorige jaren lijkt. Dat een middelmatig bandje als Keane al 3x wordt teruggevraagd is een teken dat het zwaar crisis is in festivalland.

‘Muziek die iedereen leuk vind’ wordt steeds zeldzamer. Muziek is uiteengespat in 10.000 niches. En ook in die niches slaat de aderverkalking op een brute manier toe.  Ik hoorde laatst een programmeur  beweren dat om een groot metalfestival uit te verkopen de programmering Iron Maiden, AC/DC of Metallica op de poster moet krijgen. Lukt dat niet, dan gaat het festival niet door. Festival bezoekers gaan, gelukkig voor Jan Smeets en consorten, vooral voor ‘het festival’ naar Landgraaf of Biddinghuizen, dus voorlopig zullen de festivals nog wel (bijna) uitverkopen. De festivalganger wil vooral mee kunnen zingen, dus helpt het als er overbekende acts geprogrammeerd worden.

Het probleem is dat festivals vooral groot uit moeten pakken en minimaal 40.000 man op de been moeten brengen. Anders is het voor de organisatie niet interessant. Lees: dan wordt er niet genoeg geld verdient. Om de headliners binnen te halen moet tegenwoordig een paar miljoen betaald worden. Er is een generatie oude sterren bezig om het gras weg te maaien onder de voeten van aanstormend talent. Het tapijt wordt onder de jeugd weggetrokken. Simpelweg omdat er niet aan pensionering gedacht wordt. Men kan blijkbaar niet meer anders.

Ik heb diep respect voor David Bowie die in 2003 besloot om ermee op te houden. Er kwam al 15 jaar geen goed nummer meer uit zijn pen. De man had nog ruim 20 jaar met een greatest hits show langs door het festival circuit kunnen trekken maar hij bedankte voor de eer. Hulde! Zijn poster hangt bij mij nog steeds aan de muur en ik raak nog steeds in vervoering door zijn muziek. (edit 13-1-2013: helaas is ook Bowie opeens weer terug; zijn poster wordt vervangen)

Overvalt jou nou ook een gevoel van diep medelijden als je die veel te dik geworden Robert Smith met zijn 80’s kapsel en lippenstift op het podium ziet staan en Caterpillar hoort uitvoeren?  Die man heeft al 20 jaar geen hit meer gehad, maar hij staat er nog steeds. En hij vermoord vakkundig alle warme gevoelens die ik ooit van zijn muziek kreeg.

Festivals zijn samen met intellectueel eigendom de laatste twee cashcows waar de muziekindustrie nog op blijft drijven. Maar ook in de festivalbranche zie je de contouren van eenzelfde rituele zelfmoord als die gepleegd werd op de verkoop van geluidsdragers. Hoe lang gaat het duren voordat het publiek massaal af gaat haken als talent niet meer naar de top kan doorstromen en we jaar na jaar dezelfde bagger moeten aanschouwen? Bagger van bands die hun hoogtepunt allang voorbij zijn maar wanhopig hun oude hits blijven spelen.

Ik ben zooo blij dat ik dat ik er niet bij was!

Voor meer gezanik over festivals klik hier

%d bloggers liken dit: