Navigatie overslaan

Tag Archives: Joy Division

fons dellenFons Dellen was een van  de presentatoren van De Wilde Wereld en mijn radioheld. Toen in 1984 de Wilde Wereld elke woensdagmiddag op de radio kwam was ik net klaar met hardcore. Zoals de meeste kids die zich in een underground genre verliezen was ik een fanatieke verzamelaar en al druppelde er vooral vanuit mijn prepunk jaren nog wel eens wat Joy Division of zelfs Zappa door ging het toch eerst en vooral om de keiharde, supersnelle, agressieve en sociaal kritische muziek. Het is een onderdeel van opgroeien (opgroeien is iets anders dan volwassen worden – volwassen worden moet je kostte wat kost zien te vermijden)dat je tegen de grenzen van het genre waar ze zo fanatiek voor hebt gestreden aanloopt; dat alles teveel op elkaar gaat lijken, dat je een eigen richting in wilt slaan en je opeens weer zoekende bent.  Maar zoekt en gij zult vinden; ik had een kennis die op woensdagmiddag niet bereikbaar was omdat hij dan naar de radio luisterde. Weken later in een zwaar verveelde bui stemde ik op die tijd ook eens af op Hilversum 3; het zwaar gehate medium waar nooit wat leuks op was te horen. Fons draaide The Vandals en deed een telefonisch interview met zanger Stevo van die band. Ik had die plaat al maar dat iemand op Hilversum 3 hem draaide was mindblowing! Dat vond Stevo ook want die kon zijn geluk niet op dat notabene een radiojock uit fucking Holland hem zomaar opbelde! Countrypunk was een leuke zijweg van hardcore en Tex and the Horseheads werd een van mijn favoriete bands. De boot was aan!

Dat Fons Dellen en Bram van Splunteren ook punk draaiden was een goede binnenkomer, maar wat De Wilde Wereld echt interessant maakte was dat er nieuwe, maar ook oude muziek die je gewoon MOEST horen, waar je het bestaan gewoon van MOEST weten gedraaid werd en dat de DJ’s teksten uit die nummers voordroegen en eventueel uitlegden. Ik ging ik voorzichtig soulplaten kopen nadat Bram ‘a mind is a terrible thing to waste’ van Don Covay draaide. Daarvoor was ik niet verder dan James Brown gekomen want in ‘mijn kringen’ was soul een voorloper van disco en dus absoluut not done! En laat nou toevallig precies in die periode ook rap langzaam doorsijpelen. Natuurlijk had ik de Sugar Hill Gang gehoord en de Rocksteady crew; boring gebabbel op een discobeat. Maar Fons kwam met Roxanne Shanté en LL Cool J en later Public Enemy! Dat was goddomme de zwarte verzie van punk. En dan Garage; garagetrash, garagepunk hoe je het ook wil noemen; die shit was de missing link tussen de rock uit de 60’s en punk.

De Wilde Wereld was rock ’n roll radio en rock ’n roll is niet zo zeer aan voorgebakken genres gebonden. Rock ’n Roll is net als punk vooral een attitude en een houding die je in ALLE goede muziek terug vind. Goede muziek wordt altijd met een opgeheven middelvinger gemaakt; of jij het nou leuk vindt of niet; ik maak deze shit, punt uit! Daarbij kondigden Fons en Bram plaatjes aan op een manier die je ‘get it on already’ naar de radio deed schreeuwen; ik ben overtuigd en kan niet langer wachten tot dat nummer los barst! Is het soul? I don’t care; play it!

Mijn liefde voor de Wilde Wereld ging diep. Elke woensdag nam ik de hele show op met mijn cassetterecorder om de dag daarna de beste nummers eruit te zeven en op  een andere tape te kopiëren. Opvallend was dat ik na verloop van tijd steeds minder nummers af liet vallen. In het begin nam ik alleen de punk en garage tracks over, maar al gauw kwam daar metal bij en toen soul en rap en uiteindelijk behield ik bijna alles. Alleen REM zeefde ik er altijd uit; ik snap nog steeds niet wat de presentatoren in die kutband zagen en waarom ze Michael Stipes en consorten zo fanatiek hypten….. In de platenzaak zocht ik niet meer alleen in de punk en hardcore afdeling, maar ging kris kras door bakken met  alle mogelijke andere genres. De wilde wereld heeft me in een muzikale omnivoor veranderd. Thank you FONS!!!

Nog een mooie anekdote: na mijn afscheid van het full time leven als punk en kraker ging ook ik overstag en aan de arbeid. Ik werkte via uitzendbureaus een paar weken hier en dan weer daar, meestal in ploegendienst. Het ergste van werken in fabrieken is de muziek de ze draaien; arbeidsvitaminen noemen ze dat. Ik kwam in  een aluminiumfabriek terecht en merkte al op de eerste werkdag (een donderdag) op dat de radio er de hele tijd op Hilversum 3 afgestemd stond. Mooi, dacht ik want woensdagmiddag word het hier in ieder geval een paar uur leuk om te werken. Twee dagen tot het weekend en daarna nog twee dagen en dan zijn de arbeidsvitaminen voor mij want dan komt de Wilde Wereld. De woensdag brak eindelijk aan en ik hield de klok scherp in de gaten. Klokslag twaalf uur was ik dichtbij de radio te vinden zodat ik geen moment van de VPRO middag zou hoeven missen. De begin jingle kwam door en op dat moment sprong de ploegbaas richting radio en draaide deze op een andere zender; duidelijk opgelucht dat hij had voorkomen dat ook maar een milliseconde van die onbegrijpelijke shit de oren van zijn ploegmaten had kunnen bereiken. Heel even stond ik daar totaal flabbergasted, daarna trok ik demonstratief op de werkvloer mijn overall uit en overhandigde die aan de chef met de mededeling dat ik op staande voet ontslag nam en dat ie wat mij betreft de tering mocht gaan genieten. Gelukkig stond thuis de radio en het cassettedeck  op een tijdschakelaar zodat ik de show nog opgenomen had anders was het leed niet te overzien geweest.

Ik mis eigenwijze programma’s als de Wilde Wereld in het door zendercoördinatoren verpestte Hilversum.  Zelfs 3voor12 radio, die het eigenlijk aan de roemruchte VPRO geschiedenis verplicht zou moeten zijn met trots een rock ’n roll hart te dragen, heeft het gewoon niet. Ik hoor niets anders dan de zoveelste presentator die klakkeloos de door de platenmaatschappij geplugde playlist afdraait en geen enkele blijk geeft van een eigen smaak, geen enkele sjoege heeft van wat er buiten de door de mainstream gepromote shit aan waardevolle muziek gemaakt wordt en zich nog geen minuut verdiept in de artiesten die geïnterviewd worden. 3voor12 radio is niets meer dan een uithangbord voor de events van Mojo concerts geworden. Schaam je!! Stelletje sell outs!

Fons Dellen is deze week gestopt als radio DJ. Ik weet niet waar ze hem na de Wilde Wereld al die tijd verstopt hebben, maar het is exemplarisch voor het nieuwe beleid bij de publieke omroep. Gelukkig kan je in kader van zijn afscheid op 3voor12 oude sessies uit de Wereld draait door beluisteren:

Advertenties

Ongehoord had vanavond voor het eerst gasten in de studio: Rats on Rafts; een Rotterdamse Nu Wave band en momenteel zonder twijfel de beste band uit de Rotterdamse scene.

De show bestaat uit een lang interview met natuurlijk veel nummers van de LP van Rats On Rafts genaamd ”The Moon is Big’ die op vrijdag 22 september uitkomt op Subroutine records.

Rats On Rafts zijn ook te gast in the VIP lounge waarin de band veel muziek laat horen die invloed op hun sound is geweest of die ze gewoon leuk vinden om te laten horen.

Luister Ongehoord klik hier:  ongehoord 20

Programma: Ongehoord

Centrum radio

Playlist 20: Rats on Rafts special

Presentatie: Leen Steen

Producer: Frans de Groot

lalalala  – Rats On Rafts

Athlete Cured -The Fall

At Home He’s A Tourist – Gang of Four

Patient  – Rats On Rafts

Menopause Man – Ariel Pink’s Haunted Graffiti

God Is Dead – Rats On Rafts

Dogs – Christian Death

The Moon Is Big – Rats On Rafts

Moonlight Motel – Gun Glub

Blank Generation  – Richard Hell & The Voidoids

Plastic Plaster   – Rats On Rafts

Luister de VIP Lounge klik hier: VIP Lounge 20

Met o.a.:

Digital Leather, Minny Pops, Siouxsie & The Banshees, The Birthday Party, Jay Reatard, Devo, Feederz, Red Kross, Joy Division, Lushus

Barbara’s, De Brassers en nog veel meer. Enjoy…

Check hier de officiële video van lalalala van Rats on Rafts

Passie, elan en engagement. Dat is wat ik mis in de muziek die op het moment gemaakt wordt, in de muziek die de laatste tien, vijftien jaar gemaakt wordt. De laatste band die zich geloofwaardig pissig maakte en toch tot de mainstream doordrong is Rage Against The Machine. Dat is goddomme al bijna 20 jaar geleden!

Maar ook vanuit de underground bereiken mij weinig kritische geluiden. Ik hoop echt dat ik in de verkeerde hoek kijk. Vanuit de punkscene hoef je het nieuwe engagement blijkbaar niet echt meer te verwachten op de oude iconen zoals Jello Biafra na dan.

Ik hoor geen kritische geluiden in de muziek. Waar ligt dat aan? Zijn jongeren tegenwoordig allemaal helemaal tevreden met hun leventje? Hebben ze het al druk genoeg met hun smart-phones en de eeuwig durende chit-chat die ze daarmee verspreiden? Zijn ze zo afgeleid door de constante informatiestroom dat ze de belangrijke dingen niet meer oppikken? Zien ze zelf echt niet dat alle rechten, waar de generaties die hun voorgingen keihard voor geknokt hebben, één voor één afgenomen worden? Hebben ze echt niet door dat het bijna onmogelijk is geworden om een baan te vinden waar je een contract voor onbepaalde tijd voor krijgt? Hebben ze niet door dat de kans dat pensioenvoorzieningen wellicht helemaal niet meer zullen bestaan tegen de tijd dat mensen die nu in de twintig zijn zelf een leeftijd ergens achter in de zestig bereiken?

Oproep: Proof me wrong!! Geef de bandnamen aan me door van muziek met maatschappij kritische teksten! Ik zal ze waarschijnlijk draaien totdat ik een ons weeg. (mits de muziek ook nog een beetje te pruimen is natuurlijk) Ik zal promoten via mijn radioshow en als ik de kans krijg zal ik optredens voor ze organiseren.

Hoe komt het dat de rocksterren van nu zo introvert zijn? Ik hoor alleen zielig gemompel over ‘persoonlijke’ beslommeringen in de teksten die tegenwoordig uitkomen. Ik hoor niets dat mij verleid richting de barricades op te trekken. Ik hoor het niet in Arcade Fire, niet in Radiohead, niet in Lady Gaga, niet in The Arctic Monkeys. Ik hoor het in geen enkele van die  Neo-hipp(i)e bandjes als Destroyer, Kurt Vile & the Violators of Warpaint. Het enige wat deze bands doen is navelstaren. Het lijkt er sterk op dat alle hedendaagse rockers hun best doen om Ian Curtis van Joy Division te evenaren, maar ze vergeten daarbij dat de emoties en gedachten van Curtis echt waren en een spiegel vormden van het grauwe Noord Engeland van eind jaren zeventig. Ik hoor geen enkele band die de grauwe vinex wijken van Nederland, de UK of de USA bezingt. Zelfs de hedendaagse hiphoppers uiten alleen stoere gangstertaal waar alleen het verlangen om rijk te worden uit naar voren komt. Boeiend? Not!

Iemand vertelde me dat tegenwoordig alleen kids uit de upper-middle-class nog muziek maken. Muziek biedt namelijk geen ontsnapping meer uit een grauw bestaan. Alleen sport doet dat nog. Het is intussen goed tot jongeren doorgedrongen dat de kans het als Rockster te maken in deze tijd wel erg klein is geworden.

Wie heeft er tegenwoordig nu nog een grauw bestaan? We worden allemaal tot op een krankzinnig makend niveau bezig gehouden door de (sociale) media. Niemand verveeld zich meer en verveling was blijkbaar een belangrijke voedingsbodem voor sociaal verzet. Als je erachter komt dat jouw taak in deze maatschappij er alleen uit bestaat om ergens achter een lopende band te staan, terwijl je tegelijk een brein hebt dat redelijk tot goed functioneert, dan is de kans dat je jezelf tegen je situatie gaat verzetten tamelijk groot. Maar wie komt er nu nog in een hersenloze baan terecht? Alleen (illegale) buitenlanders, en die doen dat werk graag omdat ze er hier genoeg mee verdienen om hun families in hun eigen land te onderhouden.

Of ligt het aan de muziek business die een sterke filter op kritische geluiden heeft gezet? Ik las een artikel op de Quietus waarin o.a. stond dat  de muziekindustrie op het moment geheel beheerst wordt door de marketing en dat bands daarom worden ontmoedigd kritische teksten te schrijven. De reden die marketeers daarvoor geven is dat artiesten met al te kritische songteksten hun “potentiële doelgroep” kleiner zouden maken. Maar wat een achterlijke redenering is dat? Maakten bands als  The Sex Pistols muziek met een boodschap die bij jan en alleman aansloeg? Ik dacht het toch niet. Die muziek werd gemaakt voor wat eigenlijk een kleine minderheid was, maar bereikte uiteindelijk ook massa’s mensen die niets met de punkscene te maken hadden. Gewoon omdat men over die band hoorde en nieuwsgierig werd naar wat ze dan wel te zeggen hadden. En verbazingwekkend veel van die mensen die niet bij de ‘potentiële doelgroep’ van The Sex Pistols behoorden konden zich in de teksten of, de muziek, of beiden vinden.

Maar intussen ontgaat het de jeugd blijkbaar dat de rijken steeds minder geneigd zijn met de rest van de bevolking te delen. Dat solidariteit steeds meer plaats maakt voor xenofobie en vreemdelingenhaat. Dat hun privacy steeds verder ingeperkt wordt. Dat conflicten in deze wereld steeds verder op de spits gedreven worden. Dat de lucht steeds smeriger wordt. Dat er door de aanwas van de wereldbevolking steeds meer honger dreigt. Etc.

Ik kan me niet voorstellen dat er ook maar iemand in de USA woont die geen mensen kent die hun huis hebben verloren door de kredietcrisis, die niet een soldaat kent die niet of zonder benen uit Irak of Afghanistan terug kwam, of iemand kent die door een hate-crime is getroffen. Maar je hoort er geen songs over.

Ik hoor eigenlijk geen enkele passie meer in muziek. Blijkbaar heeft niemand meer een brandend verlangen om zichzelf te uiten. Een tekst hoeft echt niet politiek te zijn om te fikken. Say something, express yourself!

In de moderne kunst barst het echter van het engagement. En op het internet struikel je over de actiegroepen en andere initiatieven om de wereld te verbeteren. Maar blijkbaar heeft muziek de rol van spreekbuis van generaties verloren.

Programma: Ongehoord

Centrum radio

Playlist 13 24-7-2011

Presentatie: Leen Steen

Producer: Frans de Groot

Foul Taste Of Freedom – Pro-Pain

Money Talks  –  Rubella Ballet

Punk Is Dead –  Crass

Just Look Around  –   Sick Of It All

Police State   –   Agnostic Front

Barbarism Begins At Home   –   The Smiths

Third World America     –   Toxic Reasons

No ball games –  Basement 5

It Dread Inna Inglan –  Linton Kwesi Johnson

Destroy 2000 Years Of Culture – Atari Teenage Riot

America’s So Straight   –  MDC

Reaganomics  –   D.R.I.

Who Makes The Nazis?  –  The Fall

European Super State    –   Killing Joke

If You Tolerate This Your Children  Will Be Next –  Manic Street Preachers

Colour TV & Kontrast – Rondos

Fifty Caliber Christ –  Fish Karma

ongehoord 13 – vip lounge

Klik hierboven voor aflevering 13 van Ongehoord met aansluitend de VIP lounge

 

I review classic albums for The Rebel Review here are the first five reviews. They come in English and Dutch

Bad Brains – rock for light (1983)

This album is the absolute summit of early eighties hardcore-punk. A tape called the Omega sessions, which featured a lot of the songs that are on this album also, presided Rock For Light and circulated in the American and European punk-scenes for almost three years before this album was finally released.

Rock for Light was produced by Ric Ocasek of the Cars, which was a strange choice to say the least. The production of Rock For Light is pretty clean and the sound of the guitar is not heavy enough. But the sheer quality of the songs and the way Bad Brains play them makes you forget about that. From opening song ‘coptic times’ until closing song ‘at the movies’ you’ll be jumping around your room for the duration of the album.

Bad Brains was not a typical hardcore act in the predominantly white punk-scene. They were a black band from Washington DC and besides punk-rock they also produced reggae tunes. There are 3 reggae songs on this album, and they are not the best of songs on the record either. Nevertheless these songs are an important contribution to the album because they serve as a  required pause in between the raging hardcore of the other songs on rock for light. Live these songs were also really welcome for the band as well as the audience to catch their breath and avoid exhaustion and overheating.

This album marked the start of a race for being the fastest band on the scene. Several bands broke Bad Brains’ record later on but no band ever was as fast and tight at the same time as Bad Brains was.

Musically Bad Brains was miles ahead of any competition, no band was as fast, as tight or as furious as these 4 guys from DC.

Dit album was en is het absolute hoogtepunt van de golf van hardcorepunk uit begin jaren tachtig. Een tape (the Omega sessions) waar veel dezelfde nummers die ook op Rock for Light stonden circuleerde al 3 jaar in de punkscenes van zowel de USA als Europa. Rock for Light werd geproduceerd door Ric Ocasek van the Cars en dat is altijd een omstreden keuze gebleven. De plaat is inderdaad tamelijk clean geproduceerd en het gitaargeluid is op zijn zachtst gezegd niet bepaald heavy. Toch wordt dat ruimschoots goedgemaakt door de meer dan voortreffelijke nummers en door de manier waarop deze nummers gebracht worden. Vanaf opener Coptic times tot afsluiter At the Movies stuiter je gegarandeerd het complete halfuur dat deze plaat duurt door je kamer.

Bad Brains was een vreemde eend in de bijt van over het algemeen toch zeer blanke punkgenre. Bad Brains was een zwarte band afkomstig uit Washington DC, en Bad Brains maakte naast punk ook reggae. Er staan 3 reggae songs op dit album en dat zijn niet bepaalde de beste tracks van het album. Toch vervulden deze reggae intermezzo’s een belangrijke taak doordat ze af en toe een rustpunt in de kolkende razernij van het album brengen. Ook live waren de reggae nummers van Bad Brains een welkome afwisseling omdat dat zorgde dat zowel de band als het publiek niet oververhit en oververmoeid raakte.

Deze LP was het begin van een soort wapenwedloop onder punk/hardcore bands en in deze wedloop ging het over wie de snelste was. Het snelheidsrecord van deze LP is door verschillende bands gebroken (MDC, DRI) maar strakker is het op deze snelheid nooit gedaan.

Muzikaal stond Bad Brains met kop een schouder boven alle concurrentie. Er was geen band die zo snel speelde, zo strak was en zo vreselijk veel power uitstraalde als deze 4 jongens uit DC.

Black Flag – Damaged

The sound of this record totally stands apart from most early punkrock. Black Flag boldly departed from the mainstream rock productions most punk records in the late seventies/early eighties still wore. You have to get used to the wall of sound which is muddy to say the least. It requires a lot of listening before it starts to make sense. But when it does you get hooked. The guitar sound on this record was something totally new. There’s two guitars on the record but they are merged as one and that makes the sound so dirty. The voice of Henry Rollins is of a same kind of quality and adds to the grinding sound.

Hell; this band wasn’t afraid of anything. They were not really political but they lashed out against anything that stood in the way of total freedom; cops, media, teachers and psychiatrists; it’s a total rejection of everything our system stands for. The first issue of the record was produced by Black Flag’s own SST label in cooperation with Unicorn records which was a sublabel of a major (I think it was Universal but I’m not sure). The reason the band did this was they wanted to use the distribution network of this major, it would get the record available world wide. But at the very last minute Unicorn refused to release the record. The Unicorn executive manager said “as a parent: I found it an anti-parent record”; a quote that was printed on the sticker the band had to put on the record to obscure the unicorn label printed on the sleeve. Somehow they managed to get the record distributed through other channels though. This Black Flag album marked the breakthrough of hardcore punk in Europe. Damaged sure drew attention back in the early eighties, and from there on thousands of European kids started looking for more American Hardcore, embraced the genre and started making their own blend of this faster kind of punk. (I still hate it that gabber is called hardcore too. It’s confusing: come up with new names for new genres, don’t steal an old one, have some sense of history).

Het geluid van deze plaat is totaal anders dan dat van de meeste vroege punk releases. Black Flag nam afstand van de over het algemeen toch tamelijk mainstream klinkende producties uit de late jaren zeventig/begin jaren tachtig. Het was even wennen aan de modderige geluidsmuur die Damaged optrok. En je hebt waarschijnlijk behoorlijk wat luisterbeurten nodig voordat de puzzelstukken op de juiste plaats vallen. De twee gitaristen op dit album spelen op de solo’s na exact dezelfde partijen en door de productie geheel met elkaar verweven of beter gezegd in elkaar gemixed. Dit zorgt voor een extra smerige sound. De stem van Henry Rollins is ook al zo gruizig en versterkt dit effect nog eens.

Deze band ging geen enkel conflict uit de weg. Black Flag was niet echt politiek geëngageerd maar haalde wel uit naar alles en iedereen die in de weg stond van de totale vrijheid, politie, de media, leraren en psychiaters etc. Deze plaat is een totale verwerping van alles waar het systeem voor staat.

De eerste uitgave van deze LP werd op de markt gebracht door het eigen label van Black Flag; SST records in samenwerking met Unicorn dat naar ik me weet te herinneren een sublabel was van Universal. De reden dat de band deze samenwerking aanging was om gebruik te kunnen maken van het wereldwijde distributiesysteem waartoe Unicorn toegang had. Maar op het allerlaatste moment besloot Unicorn de plaat toch niet uit te brengen. De directeur van Unicorn noemde Damaged “an anti parent record”. Deze quote werd op de sticker geprint waarmee SST het Unicorn logo op de eerste persing van de LP moest afplakken. Op een of andere manier lukte het Black Flag alsnog om de plaat wereldwijd gedistribueerd te krijgen waardoor dit album de doorbraak van hardcore in Europa zou gaan betekenen. Damaged trok behoorlijk wat aandacht hier in Europa en vanaf dat moment begonnen duizenden Europese punks te zoeken naar meer Amerikaanse hardcorepunk en begonnen zelf deze snellere vorm van punk te spelen.

Ik haat het overigens nog steeds dat Gabber ook onder de naam hardcore op de markt gebracht wordt. Waarom die verwarring. Verzin een nieuwe naam voor nieuwe genres in plaats van ze van oudere stijlen te jatten. Heb wat respect voor je geschiedenis…

Kraftwerk – radioactivity

Kraftwerk is without a doubt one of the most influential pioneers in electronic music. Kraftwerk is still completely relevant compared to and other electronic groups/artist like Jean Michel Jarre and Tuxedomoon that emerged in the seventies, which are not relevant at all anymore. Kraftwerk is time and time again (re)discovered by new generations of artists in electronic music. Though I must add that the newer works of Kraftwerk lack that relevance. Live the band is still pleasant to hear but Kraftwerk became more a follower then a leader as time passed.

Kraftwerk has a huge oeuvre and their catalogue contains classic albums like Autobahn, Trans Europe Express and the Man Machine but personally I like Radioactivity best. That’s because this record is the darkest and most doomy of the 4. Radioactivity only refers to cancerous radiation in the opening song; the record is for the main part about the lost art of listening to the radio. The dark mood doesn’t come from the lyrics but more from the cold way they are sang.

Kraftwerk may be electronic music but it stand very far apart from the later Dance orientated genres; this is an album to listen to; especially late at night with the headphones on safe in your bed.

Kraftwerk is zonder twijfel een van de belangrijkste pioniers in de elektronische muziek. Het grote verschil tussen Kraftwerk en andere destijds bekende elektronische artiesten als Jean Michel Jarre en Tuxedomoon is dat Kraftwerk in tegenstelling tot genoemde groepen nog altijd meer dan relevant is en keer op keer door volgende generaties ontdekt wordt. Nu is het nieuwere werk van de groep een stuk minder relevant al is het live nog altijd leuk om te zien.

Het oeuvre van Kraftwerk is natuurlijk enorm en de Kraftwerk catalogus bevat meerdere legendarische albums als Autobahn, Trans Europe Express en the Man Machine maar persoonlijk vind ik Radioactivity de tofste van het stel. Vooral omdat de plaat zo lekker donker en doomy is. Radioactivity refereert op deze plaat eigenlijk alleen in het openingsnummer naar de kankerverwekkende betekenis. De plaat gaat vooral over de tegenwoordig een beetje vergeten kunst van naar de radio luisteren. Die donkere sfeer wordt niet door de teksten op dit album veroorzaakt, maar vooral door de meer dan onderkoelde manier waarop ze gezongen worden.

Kraftwerk mag dan een voorloper in de elektronika zijn, deze plaat staat ver van even welk dancegenre af; dit is een puur luisteralbum. Vooral voor laat in de nacht, bedje in, koptelefoon op en off into space….

Joy Division – unknown pleasures

This is an album impossible to avoid. If you are into Indie, Goth, any kind of wave or even dance there’s no excuse not to know this record. This is signature stuff that by now has defined several generations. Each of those generations discovers (new) meaning in the music of Joy Division. Countless lyricists have tried and failed to even come close to the sheer poetry Joy Divisions’ singer Ian Curtis wrote; these lyrics are strong visuals on the edge of melodrama but never over it. The more you hear and read them the more meaning they obtain. There’s no way anyone can write words like Curtis did without truly experiencing the emotions that he’s portraying. And that’s where the copy cats fail. Curtis’s lyrics take you back to the dreary setting of North England in the late seventies; a land in crisis, a land without hope and future prospects for its youth, they also take you within the mind of both an excellent observer and one who experiences real pain and despair.

A million composers have tried and failed to write music that is as gripping and yet simple, thousands of producers have tried to put a mark on records the way producer Martin Hannett did on this one and failed miserably. Martin Hannett was a strange character and a junkie who would experiment with his recordings night after night while on smack. He added all the weird sounds. Listen to ‘disorder’ with the strange whoo-whoop that boldly passes through the music. The band first thought the added sounds were an insult to their music but it was Factory records owner Tony Wilson who convinced them Hannett wasn’t fooling around. The sounds were alienating and made even the most critical listener wonder and play the record over and over to find out what in the hell made them want to experience this nightmarish music again and again. And as it does with most real good records; the more one listens to it the more you want to listen again and again. This record is over 30 years old but I still enjoy listening to it. Compare that to all those new school indie-rock records that last for about one month before loosing their flavour and you will distinguish a classic album from the fluff of most records made today.

Joy Division – closer

This album was released when I was at the tender age of 16. A friend of mine lend it to me saying this record was by far the most depressing album he ever heard. And he was right; this was a record that would creep under my skin and haunt me for the rest of my days, be it in a good way. The fact the singer on this record committed suicide (Closer was released after the death of Ian Curtis) made it even more eerie; these musicians weren’t fooling around, this was no fad devised to sell albums. This was the real thing; harsh, unpolished emotions thrown into your face without any mercy. Whenever you are down you should play this record and your worries will fade. It won’t cheer you up but it will show you things could be so much worse. This music forces you towards introspection. Somehow that always makes me feel better though it might drive others out of a window…

Compared to Unknown Pleasures; the first Joy Division record, Closer is a bit more introvert and lyrically even darker. Ian Curtis most haunted lyric is on this album. It’s called Passover and is an omen of things to come: This is the crisis I knew had to come, destroying the balance I’d kept, doubting and settling and turning around, wondering what will come next…

Ian Curtis’s suicide also made Joy Division mythical. Few people ever witnessed a Joy Division concert for the band only toured for three years and did a small European tour only once. After Ian’s death the remaining members formed New Order and became one of the biggest selling English bands of the eighties. I think the Joy Division legacy alone would have propelled that band into the hemisphere even if their music would have sucked. And rightly so…

%d bloggers liken dit: