Navigatie overslaan

Tag Archives: kredietcrisis

Passie, elan en engagement. Dat is wat ik mis in de muziek die op het moment gemaakt wordt, in de muziek die de laatste tien, vijftien jaar gemaakt wordt. De laatste band die zich geloofwaardig pissig maakte en toch tot de mainstream doordrong is Rage Against The Machine. Dat is goddomme al bijna 20 jaar geleden!

Maar ook vanuit de underground bereiken mij weinig kritische geluiden. Ik hoop echt dat ik in de verkeerde hoek kijk. Vanuit de punkscene hoef je het nieuwe engagement blijkbaar niet echt meer te verwachten op de oude iconen zoals Jello Biafra na dan.

Ik hoor geen kritische geluiden in de muziek. Waar ligt dat aan? Zijn jongeren tegenwoordig allemaal helemaal tevreden met hun leventje? Hebben ze het al druk genoeg met hun smart-phones en de eeuwig durende chit-chat die ze daarmee verspreiden? Zijn ze zo afgeleid door de constante informatiestroom dat ze de belangrijke dingen niet meer oppikken? Zien ze zelf echt niet dat alle rechten, waar de generaties die hun voorgingen keihard voor geknokt hebben, één voor één afgenomen worden? Hebben ze echt niet door dat het bijna onmogelijk is geworden om een baan te vinden waar je een contract voor onbepaalde tijd voor krijgt? Hebben ze niet door dat de kans dat pensioenvoorzieningen wellicht helemaal niet meer zullen bestaan tegen de tijd dat mensen die nu in de twintig zijn zelf een leeftijd ergens achter in de zestig bereiken?

Oproep: Proof me wrong!! Geef de bandnamen aan me door van muziek met maatschappij kritische teksten! Ik zal ze waarschijnlijk draaien totdat ik een ons weeg. (mits de muziek ook nog een beetje te pruimen is natuurlijk) Ik zal promoten via mijn radioshow en als ik de kans krijg zal ik optredens voor ze organiseren.

Hoe komt het dat de rocksterren van nu zo introvert zijn? Ik hoor alleen zielig gemompel over ‘persoonlijke’ beslommeringen in de teksten die tegenwoordig uitkomen. Ik hoor niets dat mij verleid richting de barricades op te trekken. Ik hoor het niet in Arcade Fire, niet in Radiohead, niet in Lady Gaga, niet in The Arctic Monkeys. Ik hoor het in geen enkele van die  Neo-hipp(i)e bandjes als Destroyer, Kurt Vile & the Violators of Warpaint. Het enige wat deze bands doen is navelstaren. Het lijkt er sterk op dat alle hedendaagse rockers hun best doen om Ian Curtis van Joy Division te evenaren, maar ze vergeten daarbij dat de emoties en gedachten van Curtis echt waren en een spiegel vormden van het grauwe Noord Engeland van eind jaren zeventig. Ik hoor geen enkele band die de grauwe vinex wijken van Nederland, de UK of de USA bezingt. Zelfs de hedendaagse hiphoppers uiten alleen stoere gangstertaal waar alleen het verlangen om rijk te worden uit naar voren komt. Boeiend? Not!

Iemand vertelde me dat tegenwoordig alleen kids uit de upper-middle-class nog muziek maken. Muziek biedt namelijk geen ontsnapping meer uit een grauw bestaan. Alleen sport doet dat nog. Het is intussen goed tot jongeren doorgedrongen dat de kans het als Rockster te maken in deze tijd wel erg klein is geworden.

Wie heeft er tegenwoordig nu nog een grauw bestaan? We worden allemaal tot op een krankzinnig makend niveau bezig gehouden door de (sociale) media. Niemand verveeld zich meer en verveling was blijkbaar een belangrijke voedingsbodem voor sociaal verzet. Als je erachter komt dat jouw taak in deze maatschappij er alleen uit bestaat om ergens achter een lopende band te staan, terwijl je tegelijk een brein hebt dat redelijk tot goed functioneert, dan is de kans dat je jezelf tegen je situatie gaat verzetten tamelijk groot. Maar wie komt er nu nog in een hersenloze baan terecht? Alleen (illegale) buitenlanders, en die doen dat werk graag omdat ze er hier genoeg mee verdienen om hun families in hun eigen land te onderhouden.

Of ligt het aan de muziek business die een sterke filter op kritische geluiden heeft gezet? Ik las een artikel op de Quietus waarin o.a. stond dat  de muziekindustrie op het moment geheel beheerst wordt door de marketing en dat bands daarom worden ontmoedigd kritische teksten te schrijven. De reden die marketeers daarvoor geven is dat artiesten met al te kritische songteksten hun “potentiële doelgroep” kleiner zouden maken. Maar wat een achterlijke redenering is dat? Maakten bands als  The Sex Pistols muziek met een boodschap die bij jan en alleman aansloeg? Ik dacht het toch niet. Die muziek werd gemaakt voor wat eigenlijk een kleine minderheid was, maar bereikte uiteindelijk ook massa’s mensen die niets met de punkscene te maken hadden. Gewoon omdat men over die band hoorde en nieuwsgierig werd naar wat ze dan wel te zeggen hadden. En verbazingwekkend veel van die mensen die niet bij de ‘potentiële doelgroep’ van The Sex Pistols behoorden konden zich in de teksten of, de muziek, of beiden vinden.

Maar intussen ontgaat het de jeugd blijkbaar dat de rijken steeds minder geneigd zijn met de rest van de bevolking te delen. Dat solidariteit steeds meer plaats maakt voor xenofobie en vreemdelingenhaat. Dat hun privacy steeds verder ingeperkt wordt. Dat conflicten in deze wereld steeds verder op de spits gedreven worden. Dat de lucht steeds smeriger wordt. Dat er door de aanwas van de wereldbevolking steeds meer honger dreigt. Etc.

Ik kan me niet voorstellen dat er ook maar iemand in de USA woont die geen mensen kent die hun huis hebben verloren door de kredietcrisis, die niet een soldaat kent die niet of zonder benen uit Irak of Afghanistan terug kwam, of iemand kent die door een hate-crime is getroffen. Maar je hoort er geen songs over.

Ik hoor eigenlijk geen enkele passie meer in muziek. Blijkbaar heeft niemand meer een brandend verlangen om zichzelf te uiten. Een tekst hoeft echt niet politiek te zijn om te fikken. Say something, express yourself!

In de moderne kunst barst het echter van het engagement. En op het internet struikel je over de actiegroepen en andere initiatieven om de wereld te verbeteren. Maar blijkbaar heeft muziek de rol van spreekbuis van generaties verloren.

Programma: Ongehoord

Centrum radio

Playlist 13 24-7-2011

Presentatie: Leen Steen

Producer: Frans de Groot

Foul Taste Of Freedom – Pro-Pain

Money Talks  –  Rubella Ballet

Punk Is Dead –  Crass

Just Look Around  –   Sick Of It All

Police State   –   Agnostic Front

Barbarism Begins At Home   –   The Smiths

Third World America     –   Toxic Reasons

No ball games –  Basement 5

It Dread Inna Inglan –  Linton Kwesi Johnson

Destroy 2000 Years Of Culture – Atari Teenage Riot

America’s So Straight   –  MDC

Reaganomics  –   D.R.I.

Who Makes The Nazis?  –  The Fall

European Super State    –   Killing Joke

If You Tolerate This Your Children  Will Be Next –  Manic Street Preachers

Colour TV & Kontrast – Rondos

Fifty Caliber Christ –  Fish Karma

ongehoord 13 – vip lounge

Klik hierboven voor aflevering 13 van Ongehoord met aansluitend de VIP lounge

 

Advertenties

Van Sukkels en Hufters

 

De zwerver achter een met ouwe troep volgeladen winkelwagentje is natuurlijk het meest voor de hand liggende voorbeeld van een sukkel. Maar dat is misschien ook iets te gemakkelijk want er schijnen vrijwillig thuislozen onder de zwervers te bestaan. Ik kan me daar gek genoeg wel wat bij voorstellen. Dat je op een ochtend wakker wordt; je uitgelubberde vrouw naast je ziet liggen, denkt aan een dag vol vergaderingen, aandelenkoersen en andere onzin en dan opeens “fuck it” zegt en gewoon weg gaat.

Sommige zwervers schijnen zelfs rijk te zijn en enorme bankrekeningen te bezitten, maar dat zal wel weer een doorgeslagen mythe zijn.

Mensen die in dit land noodgedwongen gebruik maken van voedselbanken vertrouw ik niet zo. Dat soort lui gebruiken het geld dat ze voor eten hebben hoogstwaarschijnlijk liever om alcohol of drugs aan te schaffen of om te gokken. Ze hebben enorme schulden opgebouwd omdat ze hun geld liever aan bier, coke of fruitmachines uitgeven of natuurlijk omdat ze de verleiding niet kunnen weerstaan om op de pof bij de Wehkamp of autodealer te kopen.

Je bent een sukkel als je banken of postorderbedrijven de kans geeft om hun winstmarges te verdriedubbelen door spullen op afbetaling te kopen. Vooral als je dat doet omdat de buurman het ook doet en daarom een grotere wagen bezit dan jij.

Soms zie je van de ene op de andere dag opeens een modebeeld dat werkelijk alle sukkels in één oogopslag identificeert. Een dergelijk beeld bepaald het straatbeeld al een tijdje; de glimmende zwarte jas met capuchon waar een bontkraagje aan zit. Als de mensen die zulke dingen dragen geen sukkels zijn weet ik het niet meer. Allereerst ziet een nep glimmende jas er echt niet uit. Wat willen ze nu zeggen? Wat is hun fashion statement? Hé “ik ben pas echt een gladde jongen”? De manier waarop die jassen glimmen doet me aan mensen denken die net van een bestialistsch ingestelde SM party komen en op straat pas ontdekken dat ze hun latexpakje nog aan hebben.

Het meest bizarre aan die jassen zijn nog niet eens dat glimmende plastic, al blijf ik me afvragen wat er gebeurd als je er een aansteker bij houd. Volgens mij krijg je dan meteen een vlammenzee en een krijsende en daarna zeer crispy Marokkaantje of  Tokkie. Nee, het ergste zijn die bontkragen. Want dat moet wél echt bont zijn natuurlijk. En sommigen beweren dat de dieren die voor die kragen gebruikt zijn ook gewoon gegeten worden dus toch wel dood gegaan zouden zijn. Dat geldt misschien voor mijn leren jas van het vel van een koe maar echt niet voor vossenpelsen uit China. Al schijnen ze in dat land zelf tegenwoordig nog af en toe letterlijk de hond in de pot te vinden, zo massaal worden pelsdieren daar ook weer niet gegeten. In één klap is bont weer in de mode. Net op het moment dat het erop leek dat de bontindustrie op zijn laatste benen loopt moet het kuddevolk weer vallen voor een nota bene in Nederland uitgevonden klotejas met bontkraag. Wat ben je een ongelofelijk stom kuddedier als je een dergelijke jas aanschaft. Kunnen dit soort losers zich voortaan wat beter verbergen? Ik word een beetje misselijk om er steeds naar te moeten kijken.

Een andere categorie sukkels is die van autoknutselaars. Kijk, als je een ouwe jaguar aanschaft en die op weet te knappen krijg je mijn bewondering. Maar als ik op straat loop en ik hoor achter me het diepe gebrom van wat een sportauto hoort te zijn en ik zie een zwart golfje voorbij komen met een motor die 120 decibel geluid maakt dan sla je wat mij betreft ver door  op de sukkel schaal.

Wie heeft deze losers ooit op de mouw gespeld dat het cool is om een golf met Ferrari geluid te rijden? Waarom heeft blijkbaar niemand ooit de guts gehad om tegen deze jongens te vertellen dat het alleen andersom werkt? Dat het tof is als je Ferrari geluidloos opeens achter het meisje op weet te trekken, ze zich omdraait omdat ze de warmte van je motorkap langs haar benen omhoog voelt kruipen en dan totaal verrast zich omdraait en je prachtige Ferrari opeens ziet. Kijk, dan ben je cool. Maar als iemand met 120 dB aan komt rijden en je ziet weer een kutautootje voorbij komen met een dikke, onnatuurlijk verbrede uitlaat slaat de bestuurder van die auto toch een modderfiguur? Ik krijg eerder het gevoel dat ik naar een uitgelubberde endeldarm kijk dan naar een gast met een grote fallus als ik een dikke uitlaat voorbij zie spuiten.

Ik kan nog duizend en één andere categorieën sukkels verzinnen, maar die bewaar ik voor een latere oorwassing. Over naar de hufters

De aller, aller ergste soort hufter is en blijft toch wel de yuppie, en dan vooral het slag yuppies dat in de financiële wereld werkt.

Ik vind het best dat mensen rijk zijn, of op weg zijn het te worden. Maar dat geldt dan ook echt uitsluitend voor mensen die iets wezenlijks bijdragen aan deze wereld. Als je bijvoorbeeld een Steve Jobs bent en leiding geeft aan een team innovatieve creatievelingen die goedwerkende computers en accessoires op de markt brengt die er ook nog ‘flash’ uitzien, dan mag je van mij puissant rijk zijn. Als je een geneesmiddel bedenkt of een oplossing voor één of ander nijpend probleem mag je van mij de rest van je leven aan de Rivièra van je merites genieten. Als je muziek schrijft en uitvoert waar mensen geluk of kracht uit putten idem dito. Zelfs als je een triviaal ding uitvindt als de paperclip.

Maar ik heb niets dan minachting voor het slag hufters dat er alles en dan ook echt alles aan doet om zo snel mogelijk rijk te worden door shit te verkopen. Dit soort lui zijn geen haar beter dan druglords en makers van kinderporno. En ze zijn net zo destructief.

Wat ben je een lul als je als bankemployee alleen maar aast op het binnenhalen van een grote jaarlijkse bonus, en om dit doel te bereiken mensen te hoge hypotheken aansmeert. Dat terwijl je weet dat je klanten bij de eerste de beste tegenslag, zoals het verlies van een baan, zwaar het schip in gaan en hun huis gaan verliezen.

Wat ben je een nare klootzak als je als intelligent mens eerst een dure opleiding hebt genoten op een gerenommeerde universiteit, en vervolgens je brein in dienst stelt van banken en speculanten om onzinnige financiële constructies als derivaten te verzinnen. Dat terwijl je misschien met dezelfde brainpower het wereldvoedsel vraagstuk of op mijn part het fileprobleem had kunnen helpen oplossen.

Nóg erger ben je als je manieren gaat zoeken om riskante beleggingen op een manier te verzekeren dat het je klanten geld oplevert als hele landen failliet gaan. Dan ben je een gewetenloze hufter en hopelijk is er niemand die jou dan nog kwalificeert als ‘slimme jongen die gewoon zijn kansen pakt.’

Als dit soort lui nou nog echt geheel op eigen risico zouden werken zou het nog tot daaraan toe zijn, maar iedereen weet intussen dat het zo niet werkt, want uiteindelijk is het de belastingbetaler die ervoor opdraait als de zeepbel barst. Al die Neo-Liberalen hebben hun mond vol over de vrije markt, maar als banken op hun bek gaan omdat ze veel te hoge leningen aan een corrupt land hebben uitgedeeld, mogen wij ze uit de brand helpen onder het motto ‘als we niet betalen wordt het nog véél erger.’ Ja, zo lust ik er nog wel een, want juist als we wél betalen wordt het alleen maar erger. Deze lui blijven namelijk hiermee doorgaan totdat ze gedwongen worden te stoppen of totdat de wereld in een crisis terecht komt die honderden miljoenen mensen van het recht op leven, vrijheid en geluk berooft.

Na de kredietcrisis hebben regeringen geprobeerd om strengere regels voor dit wereldje op te stellen maar de macht van deze lieden is blijkbaar veel te groot want het is alweer een tijdje business as usual en de bonussen stromen weer rijkelijk binnen.

Er is echter wel een manier om deze lui op hun verantwoordelijkheid te wijzen: zet de namen en adressen van deze speculanten op het Internet, liefst met het bedrag wat ze de belastingbetaler hebben gekost erbij vermeld. Eens kijken hoe fijn ze zich voelen als er dagelijks hele meutes mensen met brandende fakkels bij hun villa’s en landhuizen verhaal komen halen.

Deze column werd op 27 juni 2011 ook op De Jaap gepubliceerd

%d bloggers liken dit: