Navigatie overslaan

Tag Archives: kurt cobain

To me the music of Amy Winehouse contained everything pop-music should contain; undoubtedly good music that is liked by all. And by ‘all’ I don’t mean the mainstream only.

Her music also stood far from vulgar entertainment. Rehab, her biggest hit, deals with a pretty controversial topic; not exactly something that immediately appeals to the masses. To me that’s another thing ‘good’ pop-music: it not only deals with the obvious issues like heartbreak but also addresses topics that may not exactly be your cup of tea. And if the artist is as good as Amy was, they manage to take you along on their journey and make you understand their feelings, however hard that may be. That’s art, and an art few contemporary artists seem to master.

I wasn’t a big fan of Amy Winehouse, but I always loved to hear her songs on the radio. Her music stood out in excellence compared to most ‘hits’ of today, It was a relief to hear something good in between all the crap. And I must admit that after seeing a live show of Miss Winehouse and her band on BBC television it turned me into a fan too. This was a show that depicted Amy at her best. No She obviously wasn’t sober, but she was in control. Everything about that show was great. She had a fabulous band, with great dancers, and her voice and performance were impeccable. The day after I saw that show I bought myself her albums, like 10 million people did before. And every time my I-tunes plays one of her songs I sing along. And that means a lot, being an old punk-rocker like I am, don’t you think?

Amy Winehouse died at the magical age of 27. But that’s not the only thing she has in common with other Rock Icons that died before their time. Brian Jones, Jimi Hendrix, Jim Morrison and Kurt Cobain all shared one thing; they had big problems with their respective record companies about the direction their music was going. Their record companies just wanted more of the same. So in their view the direction had to be ‘steady as she goes’.

Apart from experimenting with drugs and booze, Brian Jones experimented with music that stood far apart from the blues rock the Stones got famous for. Not only the record company didn’t like that, but Jagger and Richards, his fellow songwriters, weren’t pleased also.

It’s a well known fact that Jimi Hendrix wanted to change directions and make jazz instead of Rock. Some people even claim his record company didn’t shun violence to withhold him of that idea.

Jim Morrison had a big problem with the rock star idiom; he much more preferred to be a poet instead of a rock star.

Kurt Cobain wanted Nirvana to go into a direction that was much less commercial and stood a lot closer to his punk-rock roots. It’s said that Geffen; the company that had Nirvana under contract refused to release an album that was made in between ‘Nevermind’ and ‘in Utero’ because it didn’t fit into the genre that was known as Grunge and therefore wasn’t saleable.

Apart from Cobain, producer Steve Albini and Cobains spouse Courtney Love thought this album was the work of a genius and would have changed rock music, but it wasn’t to be.

Not all big rock stars went under because of problems like this, but it is striking that most of the stars who lived beyond their 27th birthday not only got talent for writing and performing, but were talented business man/women also . Take Prince and Madonna for instance; Prince set himself free from any involvement by major record companies and started releasing records on his own label, saying good bye to mass appeal. But he’s still doing well and doing exactly what he wants to do. Madonna built a business empire of her own and also chooses her own direction. That direction may be pretty commercial, but no one has a say in it except Madonna herself.

It’s not a proven fact that problems with record companies caused the demise of the stars I mentioned in this piece, but it may well be a reason for them to flee into a huge intake of drugs and liquor. It won’t surprise me if Amy Winehouse lost her way into drugs and booze because of similar problems.

I saw an old interview with Amy yesterday. An interview recorded in my own hometown as a matter of fact. In that interview Amy spoke of her love for Jazz music. It may well be that the reason the album after ‘back to black’ took so long to get recorded because Amy was changing directions. And that this change of directions caused a problem with Island/Universal; her record company.

We probably never know for sure unless a hidden diary or tapped phone conversations surface. But it’s for sure breaking at a young age and breaking fast, is hazardous to ones health. When serving your first contract with a major you’re dogmeat and the bigger your success the higher the pressure becomes. Take in mind that if an artist manages to sell 10 million copies of an album in this day and age, and your album is at the top of the charts for over a year, you become a cash cow. You may be the cork on which a major company is keeping afloat. All that may proof a bit much for frail shoulders like Amy’s.

 (dit is de Engelse uitvoering van de column die ik eerder over Amy Winehouse plaatste. De Nederlands versie kan je hier vinden.)

Advertenties

Amy Winehouse stond wat mij betreft voor alles wat popmuziek hoort te bevatten; muziek die goed verteerbaar is voor iedereen. En daar bedoel ik dus meer dan alleen de grote massa mee. Bovenal: Winehouse haar muziek staat ver van plat vermaak. ‘Rehab’ haar grootste hit handelt zelfs over een behoorlijk controversieel onderwerp. Ook dat is een belangrijk onderdeel van ‘goede pop’; het behandeld niet alleen voor de hand liggende onderwerpen als de liefde, maar sleept bij tijd en wijle ook mee in problematiek die niet persé de jouwe is.  Je publiek onbekende territoria in slepen is een kunst die maar weinig hedendaagse sterren beheersen.

Ik was zelf geen enorme fan van haar muziek maar toch was het altijd een opluchting een van haar nummers op de radio te horen. Simpelweg omdat deze muziek met kop en schouders boven de gemiddelde hitbagger uit stak. En correctie; ik was geen grote fan totdat ik toevallig een live optreden van miss Winehouse op de BBC zag. Een optreden waarin Amy op haar best was. Ze was zeker niet nuchter, maar ze was ook niet compleet de weg kwijt. Alles klopte; ze had een fantastische band achter zich staan en haar stem en performance waren in één woord geweldig. De dag daarop haalde ik, in navolging van intussen al 10 miljoen anderen, haar CD binnen en elke keer als haar muziek in mij I-tunes voorbij komt brul ik mee. Da’s heel wat voor een ouwe punker…

Amy Winehouse stierf op de magische leeftijd van 27 jaar, maar dat is wellicht niet de enige overeenkomst tussen Amy en andere rock iconen die (te) jong voor de laatste maal de dijen strekten. Brian Jones, Jimi Hendrix, Jim Morrison en Kurt Cobain hadden met elkaar gemeen dat ze allemaal grote problemen met de door hun afzonderlijke platenmaatschappijen uitgestippelde koers hadden. De koers was namelijk zonder uitzondering steady as she goes.

Steady as she goes

Brian Jones experimenteerde behalve met drugs ook met muziekrichtingen die niet bepaald aansloten bij de bluesrock waarmee The Stones bekend werden. Dit leidde tot grote onenigheid met Jagger/Richards, de andere songwriters in zijn band.

Van Hendrix was bekend dat hij zich op jazz wilde gaan richten en dat zijn platenmaatschappij daar een stokje voor wilde steken. Er zijn zelfs verhalen in de omloop dat daarbij geweld niet werd geschuwd.

Jim Morrison worstelde met een steeds groter wordende aversie tegen de rocksterrenrol waarin hij door zijn succes geduwd werd; hij wilde liever een dichter zijn.

Kurt Cobain wilde Nirvana een veel minder commerciële koers laten varen. Geffen, de platenmaatschappij van Nirvana heeft naar verluid een album dat tussen Nevermind en In Utero gemaakt werd afgekeurd omdat de muziek op dit album niet aansloot bij de vorm die Grunge intussen al had aangenomen en niet gemakkelijk in het gehoor zou liggen. Dat niet alleen Cobain maar ook o.a. Steve Albini, de producer van het album en Courtney Love het album als geniaal bestempelden deed er voor Geffen niet toe.

Natuurlijk gingen niet alle popiconen aan dergelijke problemen ten onder, maar het is wel opvallend dat de meeste van hen die de magische leeftijd van 27 overleefden behalve een groot artistiek talent ook een groot zakelijk talent bezitten. Neem als voorbeelden Prince en Madonna. Prince heeft zich helemaal los weten te maken van de Majors en brengt zijn muziek zelf uit op een eigen label. Hij koos bewust voor de relatieve luwte. Madonna bouwde ook een eigen imperium op en stippelt haar eigen koers uit. Die koers mag dan nog altijd behoorlijk commercieel zijn, maar het is wel háár eigen koers.

Remmende voorsprong

Het is niet bewezen, maar niet ondenkbaar, dat bovenstaande problemen invloed hebben gehad op het drank en drugs gebruik van genoemde iconen. En het is ook zeer waarschijnlijk dat Amy Winehouse met eenzelfde probleem worstelde. Ik zag gisteren nog een oud interview, notabene in mijn geboortestad opgenomen, waarin Amy stelde dat haar eerste grote muzikale liefde jazz was. Zodoende is het best mogelijk dat het lange uitblijven van de opvolger van Amy’s hit album Back to Black veroorzaakt werd door een conflict met Island-Universal over de richting waarin Amy met haar muziek wilde gaan. Ik denk dat de platenfirma grote moeite zou hebben gehad met een verandering van stijl.

Waarschijnlijk zullen we het nooit zeker weten, tenzij er ergens dagboeken of afgeluisterde telefoontranscripties opduiken. Maar feit is wel dat het levensgevaarlijk is om op jonge leeftijd en heel snel door te breken als artiest. Zolang je nog aan je eerste contract vastzit heb je weinig in de melk te brokkelen, en hoe groter je succes, hoe sterker de druk wordt. Als je het in deze tijd voor elkaar krijg om 10 miljoen exemplaren van een CD te verkopen, en meer dan een jaar de hitlijsten aanvoert, ben je een cashcow; de kurk waarop een complete major platenmaatschappij op drijft. Een wat al te grote luxe voor frêle schouders ben ik bang.

Deze column werd vandaag ook op De Jaap gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: