Skip navigation

Tag Archives: landgraaf

’t Is weer de tijd van de zomerfestivals. Gisteren stukjes Pinkpop op TV gezien. Dat viel niet mee. ‘Thank you for having us for the third time’, hoorde ik die gast van Keane nog zeggen, voordat ik, voor de zoveelste keer,  een leuker programma op een andere zender ging zoeken. Maar eigenlijk sloeg die opmerking de spijker op zijn kop, want één van de redenen dat ik nooit en te nimmer meer naar dure, veraf gelegen, festivals wil is het feit dat het menu elk jaar meer op dat van vorige jaren lijkt. Dat een middelmatig bandje als Keane al 3x wordt teruggevraagd is een teken dat het zwaar crisis is in festivalland.

‘Muziek die iedereen leuk vind’ wordt steeds zeldzamer. Muziek is uiteengespat in 10.000 niches. En ook in die niches slaat de aderverkalking op een brute manier toe.  Ik hoorde laatst een programmeur  beweren dat om een groot metalfestival uit te verkopen de programmering Iron Maiden, AC/DC of Metallica op de poster moet krijgen. Lukt dat niet, dan gaat het festival niet door. Festival bezoekers gaan, gelukkig voor Jan Smeets en consorten, vooral voor ‘het festival’ naar Landgraaf of Biddinghuizen, dus voorlopig zullen de festivals nog wel (bijna) uitverkopen. De festivalganger wil vooral mee kunnen zingen, dus helpt het als er overbekende acts geprogrammeerd worden.

Het probleem is dat festivals vooral groot uit moeten pakken en minimaal 40.000 man op de been moeten brengen. Anders is het voor de organisatie niet interessant. Lees: dan wordt er niet genoeg geld verdient. Om de headliners binnen te halen moet tegenwoordig een paar miljoen betaald worden. Er is een generatie oude sterren bezig om het gras weg te maaien onder de voeten van aanstormend talent. Het tapijt wordt onder de jeugd weggetrokken. Simpelweg omdat er niet aan pensionering gedacht wordt. Men kan blijkbaar niet meer anders.

Ik heb diep respect voor David Bowie die in 2003 besloot om ermee op te houden. Er kwam al 15 jaar geen goed nummer meer uit zijn pen. De man had nog ruim 20 jaar met een greatest hits show langs door het festival circuit kunnen trekken maar hij bedankte voor de eer. Hulde! Zijn poster hangt bij mij nog steeds aan de muur en ik raak nog steeds in vervoering door zijn muziek. (edit 13-1-2013: helaas is ook Bowie opeens weer terug; zijn poster wordt vervangen)

Overvalt jou nou ook een gevoel van diep medelijden als je die veel te dik geworden Robert Smith met zijn 80’s kapsel en lippenstift op het podium ziet staan en Caterpillar hoort uitvoeren?  Die man heeft al 20 jaar geen hit meer gehad, maar hij staat er nog steeds. En hij vermoord vakkundig alle warme gevoelens die ik ooit van zijn muziek kreeg.

Festivals zijn samen met intellectueel eigendom de laatste twee cashcows waar de muziekindustrie nog op blijft drijven. Maar ook in de festivalbranche zie je de contouren van eenzelfde rituele zelfmoord als die gepleegd werd op de verkoop van geluidsdragers. Hoe lang gaat het duren voordat het publiek massaal af gaat haken als talent niet meer naar de top kan doorstromen en we jaar na jaar dezelfde bagger moeten aanschouwen? Bagger van bands die hun hoogtepunt allang voorbij zijn maar wanhopig hun oude hits blijven spelen.

Ik ben zooo blij dat ik dat ik er niet bij was!

Voor meer gezanik over festivals klik hier

%d bloggers liken dit: