Navigatie overslaan

Tag Archives: Linton Kwesi Johnson

Nowadays, like most of my friends and acquaintances, I almost exclusively play music on my computer. I do play old records from time to time but mostly music I haven’t been able to find in a digital format; most of these records are obscure punk albums. Limited issues that somehow, very often totally undeserved, were forgotten and never reissued on CD.

I never cared for CD’s. First of all most new albums on CD are too long to survive my attention span. I rarely have enough patience to sit and listen to the same artist for over an hour. As soon as I hear a song on an album that isn’t just as good or better than the ones I heard earlier, the CD gets ejected. Maybe it’s because I grew up with records that contained no more than 20 to 25 minutes of music on either side. I still wonder if musicians are pleased with the extra play time CD’s provide. I think not, judging the endless row of bad or redundant songs that appear on albums today. To me it’s just another sign the marketing departments of record companies have gained too much power over producers and artists. More music for your buck instead of more quality. That’s definitely a good example of how bad marketing is ruining the music industry. Long length CD’s are OK for compilation albums or ‘best of albums’ of artists who had a career with a live span of over three decades. As far as I’m concerned 45 minutes will absolutely do for any new album.

Another thing that was so nice with vinyl was the two sides of the record. I tended to play one side for the first couple of weeks/months before I started to devour the second side. It was an absolute pleasure to start to digest 3 to 6 more songs of a really good album.

Typically a real good record didn’t catch on instantly. Records that digested easily were also the ones first discarded. (Been there, done that, heard it, had enough.) It’s the records that needed a lot of chewing, before the flavour caught on, that ultimately survived. And I don’t compare listening to music with eating for no reason.

Not surprisingly the records I still play today took a long time to catch on, but after they did they stayed with me forever. Butthole Surfers, first three albums (especially ‘psychic, powerless; another man’s sack’) , The first two The Birthday party albums, ‘In the flat fields’ by Bauhaus, Damaged by Black Flag, Dead Kennedys first three albums, ( including  ‘In God We Trust’, which was an EP but still counts as an album to me), Rock for light by Bad Brains (regardless of the shitty production by Ric Occasek) and Base Culture by UK reggae artist Linton Kwesi Johnson, just to name a few.

LP’s kept their flavor a very long time. Of course that comes with the territory when you’re young and more easily impressed, but I still play a lot of those records regularly. I never play CD’s anymore… Like most people who grew up with LP’s I hate the small artwork of CD’s, jewel cases and CD booklets. CD’s being indestructible soon proved a marketing myth. CD’s were the ritual suicide of the record industry.

Digital music was a sad business until programs like I-tunes made listening to music on the computer like listening to an extended radio show with a DJ that doesn’t chat and exclusively plays good songs. Off course one needs to hook up the computer to the old stereo so one can enjoy listening through a good set of speakers since most speakers for computers just won’t do, but that’s obvious.

Now I don’t care about the lesser songs on CD’s; I delete them. Now I don’t care about the length of CD’s since I only play music on random mode, so I hear albums song by song. When I want to hear new music I choose the recently added section of my I-tunes.

I tag songs that catch my attention with one star and tag my favourite songs with two to five stars. It’s silly, but I love doing that.

In case you’re wondering; I don’t buy CD’s; I rent them at the music library or I download them. That keeps my house tidy and clearly arranged.

But now I finally get to my point: recently it started to occur to me that my computer has a strange tendency to choose songs that go with my mood almost perfectly. Note that my I-tunes library has almost all genres of music from classical music to jazz and soul to new wave, punk rock and extreme death/black metal.

At first it seemed the computer choose music depending on the song I chose to start with. But that’s not the case since it tends to choose songs I definitely would not have chosen because of certain moods I’m in. I’m talking about moods I don’t want to emphasize at a particular moments. I need to work and not get distracted by my mood too much. I know times when I’m just too much in love to hear certain love songs, but the computer plays them one after the other. Resulting in a mushy me. Crying over, you know; the little things. It doesn’t matter if I choose Slayer as the starting song; the next one the computer chooses will be a crooner. It really seems the computer is teasing me with my mood and makes me experience the emotions I tend to put aside.

Only yesterday I started with ‘I fought the law and I won’ by Dead Kennedys; next choice by the computer: ‘Je taime moi non plus’ by Gainsbourg. That was too much to handle so I changed it into Dayglo Abortions with ‘Aargh fuck kill’. But the next song that came on was by Einsturzende Neubauten: Jet’m; a song with a melody that strangely resembles the Gainsbourg song I just discarded, it holds almost the same keyboard line. Aaargh.

So I switched to a another play mode. The computer could choose punk rock only. So it started playing a lot of Buzzcocks, Descendents and more punk love songs. Songs that are rare in the genre but it choose them all. It’s a bit scary and it’s probably an illusion, but still…

Advertenties

Zoals veel van mijn vrienden en kennissen draai ik mijn muziek al een paar jaar bijna alleen muziek via de computer. Ik heb nooit warme gevoelens over CD’s gehad. Cd’s zijn allereerst standaard té lang. Ik heb zelden het geduld om een uur of meer naar een en dezelfde groep of artiest te luisteren. Misschien omdat ik ben opgegroeid met plaatkanten die niet langer dan ongeveer 20 minuten duurden.  Ik vraag me nog steeds af of muzikanten blij moeten zijn met de twee maal zo lange ruimte die een CD ten opzichtte van een LP biedt. CD’s worden veel te vaak vol gepleurd met overbodige versies van nummers die al eerder op dezelfde cd voorbij kwamen. Nóg erger is als een artiest ook songs die duidelijk een stuk minder goed zijn dan de rest van het album toch op een CD plaatsen. Hier hebben de marketing jongens waarschijnlijk een veel grote vinger in de pap;  hoe meer muziek hoe meer de CD waard is denken die. Dat kwaliteit bij de meeste muziekliefhebbers ver voor kwantiteit komt is niet aan deze mensen besteed. CD’s zijn kortom eigenlijk alleen goed voor verzameld werk en best off albums; die kunnen niet lang genoeg zijn.

Ook mis ik het dat je een CD niet zoals een plaat moet omdraaien om de tweede helft te horen. Ik draaide vroeger vaak een hele tijd maar één kant van een plaat. Meestal bleef er na de eerste luisterbeurt een liedje op een van beide zijden van de LP in mijn hoofd hangen en draaide ik de bewuste kant eerst bijna grijs voordat ik de andere kant min of meer herontdekte. Het genoegen om op drie tot zes bijna nooit geluisterde tracks van een favoriete LP te kunnen gaan kauwen was altijd groot. Ik deed in die periode ook altijd lang met LP’s. Soms draaide ik een paar weken lang één LP bijna dagelijks al was het nooit exclusief die ene LP. Ik moest wel wat afwisseling krijgen. Dat heb ik met CD’s maar zelden gedaan.

Ook typisch was dat het meestal juist de LP’s waren waar je niet meteen bij de eerste luisterbeurt iets in hoorde waar je wat mee kon; waar een nummer op stond dat je meteen vaker wilde horen. Dat soort platen waren ook het eerst uitgewerkt. Het waren juist de platen waar je goed op moest kauwen voor je ze kon slikken en verteren die het langst meegingen. Dat zijn niet geheel toevallig ook de platen die ik nu nog steeds draai: De eerste drie LP’s van Butthole Surfers, (met een lichte voorkeur voor psychic, powerless; another man’s sack) , de eerste twee van The Birthdayparty, ‘in the flat fields’ van Bauhaus, Damaged van Black Flag, de eerste drie Dead Kennedys albums, ( ik tel ‘In God We Trust’, wat een EP was, gewoon mee), Rock for light van Bad Brains (ondanks de flutproductie van Ric Occasek) en Base Culture van Linton Kwesi Johnson, om er een paar te noemen.

Maar toen nam de CD het als nieuw muziekformaat over.

De eerste eigenschap waar ik echt van baalde was de afmetingen van de CD en zijn verpakking. Weg waren de prachtige LP hoezen. Het artwork van een LP staat in vergelijking met dat van een CD in verhouding van een schilderij tot een polaroid. Weg waren ook de grote mooie tekstvellen. Ik haat CD boekjes echt hartgrondig; domweg omdat er teveel informatie op een te klein formaat op staat. Wanneer een artiest al zijn teksten en nog wat extra foto’s en/of info erin kwijt wil wordt het boekje zo dik dat je het niet zonder het te beschadigen terug in de jewelcase kan stoppen. Priegelletters lezen is daarbij geen sinecure en uitermate vervelend. Jewelcases zijn ook nog te breekbaar, liggen niet lekker in de hand, en na drie maanden hebben ze zoveel stof aangetrokken dat ze domweg te vies worden om vast te pakken. Digipacks zijn iets beter maar ook die hebben de vervelende neiging om tandjes uit de houder te verliezen waardoor de CD te pas en te onpas uit de verpakking valt.

Ook de mythe dat een CD bijna niet te beschadigen was werd al snel doorgeprikt. Een kras op een LP is vervelend, maar er is meestal nog wel wat aan te doen. Een tik hier en daar heeft zelfs soms wel zijn charme. Maar een beschadigde CD blijft gewoon altijd hangen en je kan de laser niet zoals een naald even wat verder zetten.

Het was dikke droefenis totdat de computer met I-tunes werd uitgerust en op de installatie werd aangesloten. Computer speakers gaan er niet mee door maar mijn goede ouwe JBL speakers zorgen dat zelfs het MP3 formaat best te pruimen is.

Nu maakt het me niet meer uit of een CD mindere nummers bevat want ik draai muziek tegenwoordig bijna altijd in de random-mode en krijg zodoende nieuwe muziek in kleine porties toegediend. Slechte nummers verwijder ik gewoon; vaak al na één luisterbeurt.

Als ik zin heb om alleen nieuwe muziek te horen klik ik op de ‘onlangs toegevoegd’sectie en hoor ik alleen CD’s die ik de afgelopen weken aan mijn bibliotheek heb toegevoegd. Nummers die me opvallen tag ik met één ster zodat ik ze later gemakkelijk terug kan vinden om ze nogmaals te kunnen beluisteren. Mijn favoriete nummers tag ik met meer dan één ster. En ik kan tot vijf sterren gaan!

Maar nu komt het; het valt me de laatste tijd steeds vaker op dat I-tunes de vreemde neiging heeft om in de random-mode precies die muziek te kiezen waar ik voor in de stemming ben. Eerst dacht ik dat het iets te maken had met het nummer dat ik uit moet kiezen om de luistersessie mee te starten. Maar dat klopt toch niet want de computer kiest óók muziek die ik persé niet op dat moment uit zou kiezen. Ik ken van die momenten dat ik me té verliefd, bedroefd, of anderszins week voel en geen behoefte heb aan muziek dat die stemming verergert. I tunes denkt daar echter anders over en kiest op die momenten juist voor de zoetsappige liefdesliedjes, de gebroken harten ballades en de diepzinnige songs die de donkere kant van het bestaan belichten. Het maakt niet uit hoe vaak ik tussentijds een keihard punknummer uitkies; op dat soort momenten verkiest de computer steevast het muziekje dat bij mijn stemming hoort en niet iets dat een stemming moet verjagen. Soms is het gewoon bijna griezelig hoe accuraat de computer kiest. Gisteren nog; ik begin met I fought the law and I won van Dead Kennedys, maar de computer kiest daarna voor ‘Je taime moi non plus’ van Gainsbourg. Dat ging echt te ver. Ik zette hem dus op Dayglo Abortions met ‘Aargh fuck kill’. De volgende keuze van de computer was Einsturzende Neubauten met Jet’m; een nummer met een melodielijn die erg veel op dat Gainsbourg nummer lijkt. En ook nog een nummer waarin me nooit eerder opgevallen was dat de keyboard lijn precies dezelfde is als die van Je Tá ime moi non plus… aaarggh.

Natuurlijk weet ik wel dat het allemaal een illusie is en het toeval gewoon toeslaat, maar toch…

Passie, elan en engagement. Dat is wat ik mis in de muziek die op het moment gemaakt wordt, in de muziek die de laatste tien, vijftien jaar gemaakt wordt. De laatste band die zich geloofwaardig pissig maakte en toch tot de mainstream doordrong is Rage Against The Machine. Dat is goddomme al bijna 20 jaar geleden!

Maar ook vanuit de underground bereiken mij weinig kritische geluiden. Ik hoop echt dat ik in de verkeerde hoek kijk. Vanuit de punkscene hoef je het nieuwe engagement blijkbaar niet echt meer te verwachten op de oude iconen zoals Jello Biafra na dan.

Ik hoor geen kritische geluiden in de muziek. Waar ligt dat aan? Zijn jongeren tegenwoordig allemaal helemaal tevreden met hun leventje? Hebben ze het al druk genoeg met hun smart-phones en de eeuwig durende chit-chat die ze daarmee verspreiden? Zijn ze zo afgeleid door de constante informatiestroom dat ze de belangrijke dingen niet meer oppikken? Zien ze zelf echt niet dat alle rechten, waar de generaties die hun voorgingen keihard voor geknokt hebben, één voor één afgenomen worden? Hebben ze echt niet door dat het bijna onmogelijk is geworden om een baan te vinden waar je een contract voor onbepaalde tijd voor krijgt? Hebben ze niet door dat de kans dat pensioenvoorzieningen wellicht helemaal niet meer zullen bestaan tegen de tijd dat mensen die nu in de twintig zijn zelf een leeftijd ergens achter in de zestig bereiken?

Oproep: Proof me wrong!! Geef de bandnamen aan me door van muziek met maatschappij kritische teksten! Ik zal ze waarschijnlijk draaien totdat ik een ons weeg. (mits de muziek ook nog een beetje te pruimen is natuurlijk) Ik zal promoten via mijn radioshow en als ik de kans krijg zal ik optredens voor ze organiseren.

Hoe komt het dat de rocksterren van nu zo introvert zijn? Ik hoor alleen zielig gemompel over ‘persoonlijke’ beslommeringen in de teksten die tegenwoordig uitkomen. Ik hoor niets dat mij verleid richting de barricades op te trekken. Ik hoor het niet in Arcade Fire, niet in Radiohead, niet in Lady Gaga, niet in The Arctic Monkeys. Ik hoor het in geen enkele van die  Neo-hipp(i)e bandjes als Destroyer, Kurt Vile & the Violators of Warpaint. Het enige wat deze bands doen is navelstaren. Het lijkt er sterk op dat alle hedendaagse rockers hun best doen om Ian Curtis van Joy Division te evenaren, maar ze vergeten daarbij dat de emoties en gedachten van Curtis echt waren en een spiegel vormden van het grauwe Noord Engeland van eind jaren zeventig. Ik hoor geen enkele band die de grauwe vinex wijken van Nederland, de UK of de USA bezingt. Zelfs de hedendaagse hiphoppers uiten alleen stoere gangstertaal waar alleen het verlangen om rijk te worden uit naar voren komt. Boeiend? Not!

Iemand vertelde me dat tegenwoordig alleen kids uit de upper-middle-class nog muziek maken. Muziek biedt namelijk geen ontsnapping meer uit een grauw bestaan. Alleen sport doet dat nog. Het is intussen goed tot jongeren doorgedrongen dat de kans het als Rockster te maken in deze tijd wel erg klein is geworden.

Wie heeft er tegenwoordig nu nog een grauw bestaan? We worden allemaal tot op een krankzinnig makend niveau bezig gehouden door de (sociale) media. Niemand verveeld zich meer en verveling was blijkbaar een belangrijke voedingsbodem voor sociaal verzet. Als je erachter komt dat jouw taak in deze maatschappij er alleen uit bestaat om ergens achter een lopende band te staan, terwijl je tegelijk een brein hebt dat redelijk tot goed functioneert, dan is de kans dat je jezelf tegen je situatie gaat verzetten tamelijk groot. Maar wie komt er nu nog in een hersenloze baan terecht? Alleen (illegale) buitenlanders, en die doen dat werk graag omdat ze er hier genoeg mee verdienen om hun families in hun eigen land te onderhouden.

Of ligt het aan de muziek business die een sterke filter op kritische geluiden heeft gezet? Ik las een artikel op de Quietus waarin o.a. stond dat  de muziekindustrie op het moment geheel beheerst wordt door de marketing en dat bands daarom worden ontmoedigd kritische teksten te schrijven. De reden die marketeers daarvoor geven is dat artiesten met al te kritische songteksten hun “potentiële doelgroep” kleiner zouden maken. Maar wat een achterlijke redenering is dat? Maakten bands als  The Sex Pistols muziek met een boodschap die bij jan en alleman aansloeg? Ik dacht het toch niet. Die muziek werd gemaakt voor wat eigenlijk een kleine minderheid was, maar bereikte uiteindelijk ook massa’s mensen die niets met de punkscene te maken hadden. Gewoon omdat men over die band hoorde en nieuwsgierig werd naar wat ze dan wel te zeggen hadden. En verbazingwekkend veel van die mensen die niet bij de ‘potentiële doelgroep’ van The Sex Pistols behoorden konden zich in de teksten of, de muziek, of beiden vinden.

Maar intussen ontgaat het de jeugd blijkbaar dat de rijken steeds minder geneigd zijn met de rest van de bevolking te delen. Dat solidariteit steeds meer plaats maakt voor xenofobie en vreemdelingenhaat. Dat hun privacy steeds verder ingeperkt wordt. Dat conflicten in deze wereld steeds verder op de spits gedreven worden. Dat de lucht steeds smeriger wordt. Dat er door de aanwas van de wereldbevolking steeds meer honger dreigt. Etc.

Ik kan me niet voorstellen dat er ook maar iemand in de USA woont die geen mensen kent die hun huis hebben verloren door de kredietcrisis, die niet een soldaat kent die niet of zonder benen uit Irak of Afghanistan terug kwam, of iemand kent die door een hate-crime is getroffen. Maar je hoort er geen songs over.

Ik hoor eigenlijk geen enkele passie meer in muziek. Blijkbaar heeft niemand meer een brandend verlangen om zichzelf te uiten. Een tekst hoeft echt niet politiek te zijn om te fikken. Say something, express yourself!

In de moderne kunst barst het echter van het engagement. En op het internet struikel je over de actiegroepen en andere initiatieven om de wereld te verbeteren. Maar blijkbaar heeft muziek de rol van spreekbuis van generaties verloren.

Programma: Ongehoord

Centrum radio

Playlist 13 24-7-2011

Presentatie: Leen Steen

Producer: Frans de Groot

Foul Taste Of Freedom – Pro-Pain

Money Talks  –  Rubella Ballet

Punk Is Dead –  Crass

Just Look Around  –   Sick Of It All

Police State   –   Agnostic Front

Barbarism Begins At Home   –   The Smiths

Third World America     –   Toxic Reasons

No ball games –  Basement 5

It Dread Inna Inglan –  Linton Kwesi Johnson

Destroy 2000 Years Of Culture – Atari Teenage Riot

America’s So Straight   –  MDC

Reaganomics  –   D.R.I.

Who Makes The Nazis?  –  The Fall

European Super State    –   Killing Joke

If You Tolerate This Your Children  Will Be Next –  Manic Street Preachers

Colour TV & Kontrast – Rondos

Fifty Caliber Christ –  Fish Karma

ongehoord 13 – vip lounge

Klik hierboven voor aflevering 13 van Ongehoord met aansluitend de VIP lounge

 

%d bloggers liken dit: