Skip navigation

Tag Archives: lowlands

 festival2

Live muziek ziet men tegenwoordig het liefst in de vorm van een festival. Maar festivals zijn verworden tot ‘muziek terwijl u wacht’. Je staat in de rij voor de entree, want zelfs als het een gratis festival betreft wordt het festivalterrein omheint en moet iedereen (liefst anaal) gevisiteerd worden. Daarna in de rij voor muntjes of betaalkaarten. Dan in de rij voor bier en vervolgens wurm je jezelf door de kudde naar voren en wacht op de volgende band, want het programma loopt nogal eens vertraging op. Vooraan aangekomen maak je een selfie met de band als achtergrond die bewijst dat ‘je er was’ en dan meteen weer terug want, op de diehard fans na, hebben toeschouwers een aandachtsspanne die maar een nummer of twee duurt. Geeft niks want volgend jaar staat precies dezelfde band weer te headlinen.

Na de eerste band op zoek naar het vreet of zuiptentje om afgezet te worden door de horeca-exploitant die zo snel mogelijk zijn investering terug wil verdienen met halfgare eenheidsworst. Uiteindelijk sluit je aan in de rij voor de plee want voor het voorrecht je dure bier legaal uit te pissen moet je tegenwoordig ook al betalen. Vroeger nam je zelf een koeltas bier en broodjes mee, nu mag helemaal niks meer het festivalterrein op, behalve je pinpas.

Het overgrote deel van het publiek bestaat uit klapvee die het geen reet interesseert welke band er op het podium staat. Die zijn er voor de drank, drugs, vreten of het andere geslacht. Hoor je dat soort mensen nog dagen napraten over zo’n festival? Welnee. Kan ook niet want festivals zijn allemaal inwisselbaar; heb je er een gezien dan heb je ze allemaal gezien.

Ooit zag je tijdens festivals nog gekke dingen als bendes motorrijders die dwars door het publiek gingen crossen, massale vechtpartijen of struikelde je over de neukende stelletjes. Niets van dat alles meer want elke vierkante centimeter van het festivalterrein wordt door hordes security en camera’s in de gaten gehouden. Alleen extreem noodweer of een onverwachte dropping van de atoombom kan nog roet in het eten gooien.

Festivals zijn tegenwoordig vooral gezapig en de actie speelt zich alleen nog af binnenin gedrogeerde hoofden. De enigen die nu nog met volle teugen lijken te genieten zijn de pillenfreaks; alleen jammer dat die zich de dag erop niets meer van het gebeuren weten te herinneren.

Festivalprogrammeurs begeven zich bijna allemaal uitsluitend op platgetreden paden want ‘commercieel programmeren’ heeft altijd ‘meer van ’t zelfde’ betekent. Een programmeur uit de stal van MOJO (live nation) beweerde ooit: “als je tegenwoordig een succesvol metalfestival neer wilt zetten moet je minimaal één van de grote drie op het programma hebben staan: AC/DC, Iron Maiden of Metallica”. Volgens mij zou de achterliggende gedachte wel eens kunnen zijn dat hoe vaker je de headliners hebt gezien, hoe meer je de aandacht kan richten op de siteshow van vreet, zuip en merchandise standjes.

Festivals zijn de vervolmaking van het toekomstbeeld van cultuur die politici als Halve Zoolstra een paar jaar geleden geschetst hebben. Het gaat niet meer om de beleving maar om het zo snel mogelijk innemen van zo veel mogelijk kicks en elke afzonderlijke kick kan in rekening gebracht worden. Een businessplan dat cultuur eindelijk rendabel en commercieel interessant maakt.

festivals

Hier achter in het park geven ze tegenwoordig ook al om de paar weken zo’n kutfestival waardoor ik de hele dag weg loop te dreunen door de EDM bassen. De rest van de tonen hoor je niet omdat die losers bij de milieudienst nog steeds niet doorhebben dat ze de verkeerde soort decibelmeters gebruiken. (geen grap: er wordt een decibelmeter gebruikt die voor het oor schadelijk geluid meet. Dus de hoge en midtonen mogen niet, maar de bassen die de kopjes op mijn tuinterras omhoog doen stuiteren schijnen geen probleem te zijn.) Geen wonder dat de halve buurt hier zo langzamerhand tegen die festivals in opstand is gekomen; dat zijn echt geen 1 of 2 klagers geweest. Dit soort opdringerige slik of stik feestjes hebben niets te maken met cultuur; het zijn slechte excuses om een hele dag rosé en verdund evenementenbier te slempen. Als je zo nodig moet festi-opvallen doe dat dan in een geluidsdichte ondergrondse ruimte en val mensen (of dieren, of de natuur in t algemeen) die er niks van willen weten er niet mee lastig.

Ik pleit voor een snelle dood van het festival gebeuren. Vooral buitenfestivals mogen wat mij betreft per direct afgeschaft worden. Op het gras in de zon een band bekijken is voor hippies!!

Deel 1 lees je hier: klikke!

’t Is weer de tijd van de zomerfestivals. Gisteren stukjes Pinkpop op TV gezien. Dat viel niet mee. ‘Thank you for having us for the third time’, hoorde ik die gast van Keane nog zeggen, voordat ik, voor de zoveelste keer,  een leuker programma op een andere zender ging zoeken. Maar eigenlijk sloeg die opmerking de spijker op zijn kop, want één van de redenen dat ik nooit en te nimmer meer naar dure, veraf gelegen, festivals wil is het feit dat het menu elk jaar meer op dat van vorige jaren lijkt. Dat een middelmatig bandje als Keane al 3x wordt teruggevraagd is een teken dat het zwaar crisis is in festivalland.

‘Muziek die iedereen leuk vind’ wordt steeds zeldzamer. Muziek is uiteengespat in 10.000 niches. En ook in die niches slaat de aderverkalking op een brute manier toe.  Ik hoorde laatst een programmeur  beweren dat om een groot metalfestival uit te verkopen de programmering Iron Maiden, AC/DC of Metallica op de poster moet krijgen. Lukt dat niet, dan gaat het festival niet door. Festival bezoekers gaan, gelukkig voor Jan Smeets en consorten, vooral voor ‘het festival’ naar Landgraaf of Biddinghuizen, dus voorlopig zullen de festivals nog wel (bijna) uitverkopen. De festivalganger wil vooral mee kunnen zingen, dus helpt het als er overbekende acts geprogrammeerd worden.

Het probleem is dat festivals vooral groot uit moeten pakken en minimaal 40.000 man op de been moeten brengen. Anders is het voor de organisatie niet interessant. Lees: dan wordt er niet genoeg geld verdient. Om de headliners binnen te halen moet tegenwoordig een paar miljoen betaald worden. Er is een generatie oude sterren bezig om het gras weg te maaien onder de voeten van aanstormend talent. Het tapijt wordt onder de jeugd weggetrokken. Simpelweg omdat er niet aan pensionering gedacht wordt. Men kan blijkbaar niet meer anders.

Ik heb diep respect voor David Bowie die in 2003 besloot om ermee op te houden. Er kwam al 15 jaar geen goed nummer meer uit zijn pen. De man had nog ruim 20 jaar met een greatest hits show langs door het festival circuit kunnen trekken maar hij bedankte voor de eer. Hulde! Zijn poster hangt bij mij nog steeds aan de muur en ik raak nog steeds in vervoering door zijn muziek. (edit 13-1-2013: helaas is ook Bowie opeens weer terug; zijn poster wordt vervangen)

Overvalt jou nou ook een gevoel van diep medelijden als je die veel te dik geworden Robert Smith met zijn 80’s kapsel en lippenstift op het podium ziet staan en Caterpillar hoort uitvoeren?  Die man heeft al 20 jaar geen hit meer gehad, maar hij staat er nog steeds. En hij vermoord vakkundig alle warme gevoelens die ik ooit van zijn muziek kreeg.

Festivals zijn samen met intellectueel eigendom de laatste twee cashcows waar de muziekindustrie nog op blijft drijven. Maar ook in de festivalbranche zie je de contouren van eenzelfde rituele zelfmoord als die gepleegd werd op de verkoop van geluidsdragers. Hoe lang gaat het duren voordat het publiek massaal af gaat haken als talent niet meer naar de top kan doorstromen en we jaar na jaar dezelfde bagger moeten aanschouwen? Bagger van bands die hun hoogtepunt allang voorbij zijn maar wanhopig hun oude hits blijven spelen.

Ik ben zooo blij dat ik dat ik er niet bij was!

Voor meer gezanik over festivals klik hier

Complete boodschappenlijsten heb je afgewerkt. Er ligt een lijst met spullen die ingepakt moeten worden die langer is dan de lijst die je voor drie weken Ibiza maakt. Je hebt een route en tijdschema moeten uitpuzzelen dat ingewikkelder is dan het complete spoorboekje. Overal in je rugzak en kampeertas zijn geheime compartimenten gemaakt voor drugs, drank, eten, camera’s, wapens en alle andere dingen die een mens gewoon nodig heeft, maar security gevoelig zijn. je hebt een prachtig nieuwe nep paspoort aangeschaft voor het geval dat een van die compartimenten wordt gevonden. Je bent al weken niet uit geweest omdat je geld moet opsparen voor het duurste weekend van het jaar. Heb je als lezer al door wat er te gebeuren staat? Juist; Lowlands staat voor de deur.

Vanaf de eerste minuut wordt het lachen. Het begint met de rij bij de ingang van het festival terrein. Wat een leuke mensen kom je daar tegen; de ene idioot na de andere die bang geworden door de strenge controle, zijn complete voorraad pillen veel te vroeg heeft opgepeuzeld, en erachter komt dat hij lang voordat hij aan de beurt is om anaal gevisiteerd te worden in een prettige psychose zal verkeren. Dat zal zijn kansen om levend voorbij de bewaking te komen aanmerkelijk verkleinen. Zulke lui klampen ook echt altijd mij aan voor advies en dat heb ik voor ze; “stick your head between your legs and kiss your ass goodbye”! Niets leukers dan wanhopige dopeheads verder een flip in te praten. Ik heb het tegen die tijd al helemaal naar mijn zin.

Dan is het mijn beurt voor de visitatie. Heerlijk! Ik weet dat ik een extra lekkere diepe behandeling ga krijgen wanneer ik de securiknor brutaal lachend aankijk, dus mijn eerste seksuele ervaring van het weekend komt al bij de poort en is nog gratis ook.

Nu mag je jezelf vier dagen bezatten aan slecht evenementen bier. Het voedsel is niet echt slecht maar wel erg duur en het blijft daarom bij pizza slices. En wie neemt er in dit weekend nou de tijd om te eten? Dat heeft geen zin want je moet volgens een strak schema van hot naar her rennen wil je alle bands die je op je lijstje hebt staan kunnen zien. ‘Zien’ is trouwens geen goed woord want het blijft bij poppetjes ver weg in een afgeladen tent. Als je alles wil zien zal je het vooral op afstand zijn; de tenten waar de heetste acts spelen zullen weer uitpuilen. Voordat je op weg naar de ingang door de tienduizenden idioten, die altijd in de weg staan, hebt geworsteld is de band al bijna klaar met optreden en begint de weg terug die net zo lang, of nog langer duurt.

Het is geen wonder dat Lowlands elke populaire band minstens 5 jaar lang elk jaar terug haalt; dat doen ze omdat ze elk jaar door het grootste gedeelte van hun fans gemist worden. Die lui staan op een of andere manier altijd buiten de tent in de regen te balen, terwijl de afdeling trendy alleseters altijd wel gehaaid genoeg blijkt te zijn om vooraan bij het podium terecht te komen.

Ook leuk; cool politics. Misschien vraag je jezelf af waarom er zo weinig respons vanuit het publiek komt. Besef dat als je na uren keiharde muziek naar een discussie gaat luisteren de kans dat je die discussie ook daadwerkelijk kan volgen uiterst klein is. Het enige wat je namelijk hoort is de aanhoudende piep in je oren. Maar het staat natuurlijk stoer en je wacht totdat al je vrienden je via de smartfoon minstens 1 maal hebben vastgelegd. Jij was erbij!

En daar draait dit weekend alles om. Jij kunt de rest van het jaar de lijst van 200+ bands van Lowlands 2011erbij nemen en glashard beweren dat je ‘ze’ hebt gezien. Dat je niet meer herinnerd hoe ze klonken of hoe ze eruit zagen doet er niet toe.

Na een lange dag in de keiharde herrie ga je jezelf in de modder wentelen op een camping waar ze de afwatering nooit goed genoeg kan zijn want er zijn altijd van die idioten die zonodig s’nachts tegen je tent moeten pissen. Je doet sowieso geen oog dicht omdat de dopehoofden nog ecstasy pillen over hebben en het oeverloze geouwehoer en de heipalenmuziek nooit meer ophoudt. De piep in je oren is zoals altijd net niet hard genoeg om dat lawaai buiten te kunnen sluiten en die bassen blijf je voelen hoe dronken en stoned je ook probeert te worden.

En zo zit je een weekend tussen jeugd die toch vooral voor ‘het festival’ komt en het verder worst zal wezen wat er precies op het programma staat. Als je een muzikale fijnproever bent lijkt Lowlands op een snelbuffet waar je naar de een na de andere keuken snelt en een kwak eenheidsworst op je bord krijgt. Er zijn veel verschillende genres aanwezig maar binnen die genres klinkt alles al gauw hetzelfde. Dat ligt niet eens zozeer aan de kwaliteit van de bands maar aan de overvloed.

Echte muziekliefhebbers houden zich ver van festivals als Lowlands. Die eten liever lekker dan veel en zijn erg snel verzadigd. Liever één goede band dan 80 middelmatige. Echte muziek freaks kijken liever bandjes in het clubcircuit. Daar sta je niet tussen klapvee, maar tussen de liefhebbers. Daar zie je de bands die op Lowlands staan een jaar eerder. Daar is geen hype en hijgerig gedoe. Een enorm publiek dat maar half geïnteresseerd toe kijkt haalt ook niet het beste in een band naar boven.

Iedereen weet dat bands zijn op hun weg naar de top duizend maal beter zijn dan nadat ze die top uiteindelijk bereikt hebben, als je het geluk hebt ze op dat moment te zien voel je de magie honderd keer beter binnen komen dan in een festival setting. Daar gaat het bij muziek om; de magie. De magie van Lowlands is een illusie opgewekt door de verkeerde energie van tienduizenden die zichzelf verplichten 4 dagen ‘lol’ te hebben.

Ik ben nog nooit naar Lowlands geweest en ik heb ook niet het gevoel er iets aan gemist te hebben. Dat blijkt ook uit de lijst van bands; van de 200 bands heb ik er al 20 gezien, en dan vaak al 5 tot tien jaar geleden. Tussen de 200 bands staan er tientallen die ik niet wil zien al zou ik er geld bij toe krijgen en het allermooiste is dat de beste bands die ik de afgelopen jaren zag geen van allen ooit op Lowlands hebben gestaan.

Weet je wat? Ga lekker niet! Zet je kaartje op internet te koop en ga van de riante winst die de verkoop, aan de wanhopige sukkel die het kaartje koste wat kost wil hebben, op gaat leveren een weekend in een 4 sterren hotel in Spanje verblijven!

Een korte versie van deze column verscheen op de Jaap

“Any performer that ever sells a product on TV is for now and forever removed from the artistic world. I don’t care if you shit Mona Lisa’s from your ass on queue; you’ve made your fucking choice”.

Bill Hicks

Bill Hicks had gelijk.

Kan jij nog naar ‘Answer to yourself’ van Soft Pack luisteren zonder dat je die Grolsch reclame voor je ziet? Kan je überhaupt die band nog los van dat merk zien?

Ikke niet. Nu zou ik die band helemaal niet kennen als dat nummer niet in die reclame zou zitten en volgens de marketeers is dat winst voor de band. Elke vorm van exposure is in hun ogen winst. Fout! Wat heb je aan exposure als die niet naar interesse in je band leid maar naar pure onversneden haat? Ik vind dat nummer los van die commercial ook bepaald niet interessant, maar dat doet er niet meer toe. Voor mij maakt het niet meer uit of deze band een album met de klasse van een Sergeant Pepper uit gaat brengen, of whatever; mijn interesse hebben ze voorgoed verloren.

Klapvee

Nu zal dat ongetwijfeld niet gelden voor de massa’s klapvee waardoor de band waarschijnlijk nog een jaartje mee kan bij festivals, braderieën en feestelijke openingen van winkels maar daarna is de magie meer dan uitgewerkt en is de interesse van het klapvee alweer verschoven naar de volgende ‘one hit wonder’. Bands hebben zoveel haast om bekendheid te genereren. En Nederlandse bands zijn daarin de ergste ter wereld. In dit land moet je blijkbaar heel snel een succesje scoren wil je serieus genomen worden. Als je niet in het eerste jaar dat je band bestaat bij ‘de wereld draait door’ te zien bent geweest, op Lowlands hebt gestaan of beter nog in een reclame hebt opgetreden besta je domweg niet. Het is een schaamteloze vertoning geworden. Bands hebben zoveel haast om bekendheid te genereren dat ze vergeten een goed repertoire en een fanbase op te bouwen. En daarom vallen ze bijna zonder uitzondering ten prooi aan slimme marketing jongens die overal wel een sync in horen (een deuntje dat geschikt is om onder een reclame of in een filmscore te zetten) , maar absoluut geen belang hebben bij een langdurige carrière van zo’n band of songwriter. Die gaan zo snel mogelijk over op een nieuw gezicht.

Doelgroepen

Maar ook bands die overexposure op de radio krijgen worden supersnel gehypet en daarom ook weer pijlsnel uitgekotst.. Ik vond de plaat van the Deaf bijvoorbeeld erg leuk, maar nadat 1973 een paar weken lang elk uur drie maal op de radio voorbij kwam is mijn interesse voor die band als sneeuw voor de zon verdwenen. En eigenlijk geldt dat voor alles dat die creep van een Giel Beelen aanraakt.

Maar ook gevestigde namen hebben er een handje van om voor het snelle geld van een sponsor of publisher te vallen. Neem Bløf bijvoorbeeld. Waarschijnlijk heeft die energie maatschappij waarvoor ze reclame maakten behoorlijk wat nieuwe klanten geworven omdat ze die band als uithangbord gebruikten. Maar heeft Bløf er fans bij gekregen? Ik waag het te betwijfelen. Niet dat het me ook maar iets kan schelen want als er één band in dit land overexposure krijgt zijn het die Zeeuwen wel.

Within Temptation is ook al zo ‘goed’ bezig. Als je de interviews met die band leest die ze de laatste tijd gaven hoor je de nieuwe marketing strategie van de marketing managers er doorheen fluisteren. We moeten onze doelgroep verbreden, dus gebruiken we voortaan minder lompe Metal en wat meer dance invloeden en lichtvoetige pop. Dat de band daardoor zijn eigen smoel verliest en de opgebouwde fanbase van zich vervreemd wordt voor lief genomen.  Maar het resultaat is dat Within Temptation zijn relevantie onherroepelijk gaat verliezen. Die relevantie was juist gebaseerd op het feit dat ze het grote publiek kennis lieten maken met een voor de mainstream relatief nieuw genre.

Maar alle hier genoemde voorbeelden zijn bands waar ondergetekende gelukkig toch al geen ruk aan vond. Dat geldt werkelijk voor alle mainstream acts uit dit land die ik ongevraagd en gedwongen via (reclames op) radio en tv tot me schijn te moeten nemen; Anouk, Kane, Moke, Go Back To The Zoo etc. Ik schaam me nog altijd kapot als ik in het buitenland moet verantwoorden voor de zooi die er in dit land gemaakt wordt. Dat terwijl er zoveel goede bands rondlopen. Maar ja, die zijn niet sync waardig want die willen zich niet aanpassen aan de wensen van de marketing jongens.

De laatste mainstream band uit Nederland die wat voorstelde was The Urban Dance Squad. Hoe lang is dat al geleden?

%d bloggers liken dit: