Navigatie overslaan

Tag Archives: Majors

Een korte versie van deze column kan je vinden op De Jaap

Het internet is een prachtige uitvinding die alle mensen, of in ieder geval iedereen die niet te arm is om een computer of smartphone te bezitten, in staat stelt zichzelf te uiten via de verspreiding van zijn eigen muziek, films, woorden en kunst.

Daarnaast zorgt het internet ervoor dat je,  ook als je zelf geen van deze kunstvormen gebruikt, je in ieder geval je eigen smaak kan etaleren via sociale netwerken.  Dat is leuk en bijna iedereen doet dat dan ook. Via sites als Facebook worden miljarden stukken muziek, film, boeken en kunst verspreid. Dat gebeurde vroeger ook al, zij het op kleinere schaal, in je vriendenkring. Ik zou nog geen 1% van de boeken die ik heb gelezen in handen hebben gekregen als ik ze niet via vrienden aanbevolen had gekregen. Voor muziek geldt precies hetzelfde en meer; muziek bepaalde in hoge mate mijn identiteit, en dreef me in een vriendenkring die ongeveer dezelfde smaak had. Deze smaak  bepaalde veel; van je kledingstijl tot de manier waarop je dacht. Je hoeft het niet perse eens te zijn met alles wat een bepaalde stijl propageert, maar je komt erdoor in aanraking met een heleboel nieuwe frisse ideeën. En je kan daaruit oppikken wat je bevalt. Dat is vrijheid.

Het is de enige vorm van vrijheid die ons rest in dit consumentenparadijs. Je kan niet echt zelf bepalen hoe je leeft. Als dat zo zou zijn zou ik nu met een groep gelijkgestemde zielen over een steppe aan het trekken zijn, een kudde buffels achterna. Maar bij gebrek aan beter kan ik in ieder geval zelf bepalen wat ik wil zien, horen en dragen.

Aan de andere kant kan het internet ook gebruikt worden om je te controleren. En om ideeën en een levensstijl op te dringen die andere mensen voor jou bepalen. Het kan gebruikt worden om je juist niet in contact te laten komen met nieuwe frisse vormen van zelfexpressie. Het kan ervoor zorgen dat je alleen in contact komt met muffe muziek van Jantje Smit, de films van Walt Disney, de woorden van Heleen van Royen, een kledingstijl die goedgekeurd wordt door de zwartekousenkerk en/of de extreme Islam , de schilderijtjes van Bob Ross, en de politieke zienswijze van religieus rechts.

Het is een bizar idee dat uitgerekend dezelfde muziekindustrie, die ooit verantwoordelijk was voor het propageren van prikkelende nieuwe vrijheden, nu verantwoordelijk is voor het inperken daarvan. Ik snap dat het gratis downloaden van muziek en films een probleem is. Maar als dit probleem wordt aangepakt door alle gratis vormen van verspreiding van muziek en beeld via streaming services te verbieden word binnenkort dus alleen nog materiaal verspreid waar grote media bedrijven geld aan verdienen. Zo word deze hele wereld een muffe, saaie, voorspelbare en dooie zooi. Een marketingmachine waarin keuzevrijheid gereduceerd wordt door ze rigoureus te beperken tot de door de industriële grootmachten goedgekeurde uitingen.

Marktmechanismes als vraag en aanbod kunnen ook tegen het belang deze grootmachten indruisen. Mensen willen gratis in contact komen met nieuwe ideeën; daar is vraag naar. Maar de industrie wil kostte wat kost het aanbod bepalen. Daarin zit de echte macht in deze consumptiemaatschappij. Dat is de ware reden waarom de Stop Online Piracy Act aangenomen wordt. Big business wil niet dat jij in contact komt met nieuwe muziek via Last FM of You Tube. Ze hebben liever dat je naar de radio luistert want Giel Beelen hebben ze in hun zak; die draait alleen muziek die uitgebracht wordt door de majors. Payola via de radio is big business en dat willen ze zo houden.  Het is dan misschien verboden, maar sommige dieren zijn nog altijd vrijer dan anderen.

Het gaat om controle. Er is een revolutie gaande die grote media bedrijven steeds meer buiten spel zet en SOPA is bedoeld daar een einde aan te maken.
SOPA zorgt dat de majors weer alle macht krijgen om jouw muziek, films, boeken, computerprogramma’s en kunst  te promoten en verspreiden. Simpelweg omdat je dan zonder hun hulp niet meer bekend kan worden. Op die manier kunnen ze muziek lekker veilig en kritiekloos houden. Kunnen ze zorgen dat bioscopen niets anders meer programmeren dan de geijkte Hollywood rotzooi. Zorgen ze dat boeken met kritische inhoud niet of minder gelezen worden. Zorgen ze dat computerprogramma’s, die het jou mogelijk maken om jezelf te uiten, of op een of andere manier onder de radar te blijven, niet verspreid kunnen worden. Wordt kunst weer een speeltje voor de rijken en geen bron van mogelijke maatschappij kritiek.

Het is hun bedoeling dat de macht, die nu nog in ieder geval gedeeltelijk gedeeld wordt met de massa, weer helemaal in handen komt van een kleine groep mensen; een kleine elite, met bekrompen ideeën over hou jij je hoort te gedragen en hoe jij hoort te denken. Ze willen geen vrolijke anarchistische maatschappij waar iedereen vrijheid geniet, al propageren ze dat nog zo hard. Liberalisme betekent in hun ogen niet meer dan de vrijheid goederen en media op te dringen, en alle manieren die mensen zoeken om goedkoper of gratis aan spullen of vertier te komen te blokkeren.

You Tube, facebook, Spotify, Last Fm; het is binnenkort allemaal voorbij als we nu onze bek niet opentrekken. Want je kan erop rekenen dat in navolging van de USA ook onze regering  door de lobby van de grote media bedrijven verleid zal worden om gelijksoortige wetten aan te gaan nemen.

Bekijk hier een filmpje waarin Clay Shirky van TED uitlegt waarom SOPA zo gevaarlijk is

Advertenties

The Internet is a beautiful invention that allows all people, (at least those with access to computers and smart phones; everybody except the real poor that is) to express themselves, spreading their own music, films, art and words online. If you’re not making any art yourself you can use the web to expose your own taste in music, films, fashion, politics or whatever by using social networks. That’s fun and almost everybody does it.  Billions of songs, movies, books and works of art are exposed through sites like Facebook every day. It’s not like that didn’t happen in the days before the Internet; it just happens a lot quicker and easier today. I wouldn’t have read more than 1% of the books I love, if friends would not have recommended them. Same goes for music. In this case it means even more, since my taste in music determines large parts of my identity, like my taste in fashion and politics. It also directed me towards a circle of friends that share my tastes and opinions. One doesn’t necessarily need to embrace everything a certain style of music propagates, but it at least exposes a person to new and fresh ideas. And one tends to picks up the things that appeal to you most. That’s freedom. And it’s the only form of freedom we have in this consumer paradise. One can’t really determine the way one lives. If that was the case I’d be a hunter/gatherer instead of a consumer. But at least I’m free to choose what I want to hear, see and wear.

Surprisingly it now becomes obvious the Internet can also be used to control and repress. It can be used to force a lifestyle upon you made up by other less benign beings.  A lifestyle that keeps you away from fresh new ideas and only exposes you to music made by today’s’ hit machines,  Disney movies, the Bible, clothing approved by fundamentalist Christians and/or Muslims, Bob Ross pictures and the political view of the Christian right-wing.

It is kinda bizarre that the same music industry that once propagated new ideas about freedom now wants to stop that same freedom in its tracks. It’s understandable that illegal downloading of music and movies is a problem, but confronting this problem by barring all forms of free exposure results in an Internet that exposes music, movies and in the end also ideas sold and approved only by big business. That way the Internet turns into a stale, boring, predictable and ultimately dead community; nothing more than a marketing tool that reduces your freedom instead of enhancing it.

Market mechanisms like supply and demand can actually go against the interests of big business. People want to taste new ideas, music, movies etc. for free. There’s a big demand for that. But the industry wants to regulate the supply. This form of regulation is where the real power lies. That is the real reason S.O.P.A. almost got passed. The Majors don’t like it when you’re exposed to music  they don’t promote themselves by finding it in you tube, Last FM, Spotify or Facebook. They want you to listen to the radio instead because they got the DJ’s in their pocket; D.J’s only play music produced by the majors. Payola may be outlawed but some animals are still more free than others.

It’s control that counts. There’s a revolution going on that strips big business of its power and S.O.P.A. was mend to stop all that. S.O.P.A. helps them regain the power to promote your music, movies, books clothing and art exclusively.  No exposure unless you’re promoted by a big media company. This allows big business to keep music nice and uncritical, keeps the same Hollywood crap rotating in cinemas, makes sure books with critical content are not read, bans computer programs that allow you to express yourself, or hide under the radar if necessary, and again makes art a plaything for the rich and powerful.

The rich want the power back they lost to the masses. They want a small elite with narrow-minded ideas to decide how you should behave and think. They don’t want any form of real freedom rampant on the Internet or anywhere else. Regardless of how much they love to use the word freedom in their own propaganda. In their eyes Liberalism is nothing more than the liberty to impose the goods they produced and to block ways to obtain free stuff.

You Tube, Facebook, Spotify, Last Fm; all these networks will be over if we don’t raise our voices now! We can’t afford to wait since it’s just a matter of time before governments around the globe will succumb to the lobby of big business and pass acts like S.O.P.A. in your respective countries.

Listen to Clay Shirky on TED explaining the real purpose of SOPA and PIPA here

Amy Winehouse stond wat mij betreft voor alles wat popmuziek hoort te bevatten; muziek die goed verteerbaar is voor iedereen. En daar bedoel ik dus meer dan alleen de grote massa mee. Bovenal: Winehouse haar muziek staat ver van plat vermaak. ‘Rehab’ haar grootste hit handelt zelfs over een behoorlijk controversieel onderwerp. Ook dat is een belangrijk onderdeel van ‘goede pop’; het behandeld niet alleen voor de hand liggende onderwerpen als de liefde, maar sleept bij tijd en wijle ook mee in problematiek die niet persé de jouwe is.  Je publiek onbekende territoria in slepen is een kunst die maar weinig hedendaagse sterren beheersen.

Ik was zelf geen enorme fan van haar muziek maar toch was het altijd een opluchting een van haar nummers op de radio te horen. Simpelweg omdat deze muziek met kop en schouders boven de gemiddelde hitbagger uit stak. En correctie; ik was geen grote fan totdat ik toevallig een live optreden van miss Winehouse op de BBC zag. Een optreden waarin Amy op haar best was. Ze was zeker niet nuchter, maar ze was ook niet compleet de weg kwijt. Alles klopte; ze had een fantastische band achter zich staan en haar stem en performance waren in één woord geweldig. De dag daarop haalde ik, in navolging van intussen al 10 miljoen anderen, haar CD binnen en elke keer als haar muziek in mij I-tunes voorbij komt brul ik mee. Da’s heel wat voor een ouwe punker…

Amy Winehouse stierf op de magische leeftijd van 27 jaar, maar dat is wellicht niet de enige overeenkomst tussen Amy en andere rock iconen die (te) jong voor de laatste maal de dijen strekten. Brian Jones, Jimi Hendrix, Jim Morrison en Kurt Cobain hadden met elkaar gemeen dat ze allemaal grote problemen met de door hun afzonderlijke platenmaatschappijen uitgestippelde koers hadden. De koers was namelijk zonder uitzondering steady as she goes.

Steady as she goes

Brian Jones experimenteerde behalve met drugs ook met muziekrichtingen die niet bepaald aansloten bij de bluesrock waarmee The Stones bekend werden. Dit leidde tot grote onenigheid met Jagger/Richards, de andere songwriters in zijn band.

Van Hendrix was bekend dat hij zich op jazz wilde gaan richten en dat zijn platenmaatschappij daar een stokje voor wilde steken. Er zijn zelfs verhalen in de omloop dat daarbij geweld niet werd geschuwd.

Jim Morrison worstelde met een steeds groter wordende aversie tegen de rocksterrenrol waarin hij door zijn succes geduwd werd; hij wilde liever een dichter zijn.

Kurt Cobain wilde Nirvana een veel minder commerciële koers laten varen. Geffen, de platenmaatschappij van Nirvana heeft naar verluid een album dat tussen Nevermind en In Utero gemaakt werd afgekeurd omdat de muziek op dit album niet aansloot bij de vorm die Grunge intussen al had aangenomen en niet gemakkelijk in het gehoor zou liggen. Dat niet alleen Cobain maar ook o.a. Steve Albini, de producer van het album en Courtney Love het album als geniaal bestempelden deed er voor Geffen niet toe.

Natuurlijk gingen niet alle popiconen aan dergelijke problemen ten onder, maar het is wel opvallend dat de meeste van hen die de magische leeftijd van 27 overleefden behalve een groot artistiek talent ook een groot zakelijk talent bezitten. Neem als voorbeelden Prince en Madonna. Prince heeft zich helemaal los weten te maken van de Majors en brengt zijn muziek zelf uit op een eigen label. Hij koos bewust voor de relatieve luwte. Madonna bouwde ook een eigen imperium op en stippelt haar eigen koers uit. Die koers mag dan nog altijd behoorlijk commercieel zijn, maar het is wel háár eigen koers.

Remmende voorsprong

Het is niet bewezen, maar niet ondenkbaar, dat bovenstaande problemen invloed hebben gehad op het drank en drugs gebruik van genoemde iconen. En het is ook zeer waarschijnlijk dat Amy Winehouse met eenzelfde probleem worstelde. Ik zag gisteren nog een oud interview, notabene in mijn geboortestad opgenomen, waarin Amy stelde dat haar eerste grote muzikale liefde jazz was. Zodoende is het best mogelijk dat het lange uitblijven van de opvolger van Amy’s hit album Back to Black veroorzaakt werd door een conflict met Island-Universal over de richting waarin Amy met haar muziek wilde gaan. Ik denk dat de platenfirma grote moeite zou hebben gehad met een verandering van stijl.

Waarschijnlijk zullen we het nooit zeker weten, tenzij er ergens dagboeken of afgeluisterde telefoontranscripties opduiken. Maar feit is wel dat het levensgevaarlijk is om op jonge leeftijd en heel snel door te breken als artiest. Zolang je nog aan je eerste contract vastzit heb je weinig in de melk te brokkelen, en hoe groter je succes, hoe sterker de druk wordt. Als je het in deze tijd voor elkaar krijg om 10 miljoen exemplaren van een CD te verkopen, en meer dan een jaar de hitlijsten aanvoert, ben je een cashcow; de kurk waarop een complete major platenmaatschappij op drijft. Een wat al te grote luxe voor frêle schouders ben ik bang.

Deze column werd vandaag ook op De Jaap gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: