Navigatie overslaan

Tag Archives: marketing

ImageIk las een paar jaar geleden ergens wat er zou gebeuren als er ooit een tijdmachine uitgevonden zou worden en iemand vanuit de middeleeuwen naar de tegenwoordige tijd geflitst zou worden. De desbetreffende persoon zou krankzinnig worden van het bombardement van beelden en indrukken die hij te verwerken zou krijgen.

Zou het dus een soort zelfverdedigingsmechanisme kunnen zijn dat mensen alles het liefst saai en voorspelbaar houden?

Waar zijn de muzikanten gebleven die zichzelf keer op keer heruitvinden?  Bands die bij elke nieuwe release anders klonken dan ze eerder deden. Je wist nooit of je de nieuwe richting die ze insloegen leuk zou gaan vinden en vaak moest je lang wennen voordat je de nieuw gekozen koers begon te appreciëren. Maar dat soort artiesten maakten wel de platen die je 30 jaar later nog steeds graag draait.

Tegenwoordig maken de meeste bands gemakkelijk tien keer een album dat bijna identiek is aan zijn voorgangers. En daar hoeven ze niet eens mainstream voor te zijn; ook bij punk en metal is het schering en inslag. Verder kiest de industrie bewust voor de one hit wonders en liefst hebben ze ook nog covers als hits; dat is het aller veiligst.

De meest flagrante vorm van ‘meer van hetzelfde’ is wel de blockbuster die al jaren het mainstream film wereldje domineert. Batman, X-men, Spiderman. Allemaal hetzelfde. Allemaal zielige gefrustreerde Amerikaanse  fantasie en karakterloze striphelden die met digitale effecten opgepompt worden en acteren in videoclips van anderhalf uur met flutscenario’s die vol zitten met eindeloze achtervolgingsscènes; beelden diarree.

Met de literatuur gaat het precies dezelfde kant uit want ook uitgeverijen zijn steeds meer afhankelijk van verkoopcijfers. Dus worden we overspoeld met damesporno (als je SM geil denkt te vinden moet je markies de Sade eens lezen, dat zijn de originele zieke SM fantasieën en daarna weet je hoe verwaterd dat 50 tinten grijs gezeik is) en verder kookboeken en zelfhulpboeken (eerst lees je hoe je lekker kookt en daarna hoe je weer van extra kilo’s afkomt).

Waar komt dat meer van hetzelfde gedoe toch vandaan? Uit de reclame natuurlijk! Daar bedienen ze zich al sinds jaar en dag van het principe dat meer van hetzelfde de verkoop van producten goed doet.

Er zijn ‘nieuwe methoden’ ontwikkeld om reclame toe te snijden op de individuele consument. Op deze manier  kunnen ze nog effectiever meer van hetzelfde door je strot drukken. Ik durf nauwelijks nog ‘like’ knoppen op mijn Facebook account in te drukken, wetende dat het nooit lang kan duren voordat ze het systeem daar perfectioneren en je daadwerkelijk dood gaan gooien met precies op maat gemaakte reclame. Het is alsof je Medusa in het gezicht kijkt; extreme aderverkalking wordt je deel.

Als je bij Bol.com een Sciencefiction film besteld krijg je prompt een lijst toegestuurd met nog een stuk of 20 andere SF films die je gewoon móet zien!

Bij muziek is dat nog erger; al die zogenaamd slimme sites die zodra ze een vage hint krijgen over je smaak je dood gaan gooien met suggesties voor meer uit precies dezelfde hoek. Geen wonder dat muziek tegenwoordig bol staat van retro shit.

O, lust je graag griesmeelpap? Daar hebben we nog wat variaties op: griesmeel met amandelen, yummie, griesmeel met gekonfijte vruchtjes, griesmeel zonder suikers die toch zoet smaakt, biologische griesmeel, griesmeel dat niet klontert, griesmeel waar je van af gaat vallen. Mondje open, hier komt nog meer.

Meer van hetzelfde willen is menselijk, maar tegelijk is tegelijk onwenselijk. Zodra handige marketing jongens op die zo menselijke trekjes inspringen en er een ijzeren wet van maken dat iedereen behoefte heeft aan meer van hetzelfde, komt cultuur al snel volledig tot stilstand.

Goede kunst, of het nou muziek, beeldende kunst, literatuur, film of theater is, prikkelt de zintuigen en die prikkeling hoeft per se niet prettig en comfortabel te zijn. Bekende (denk)beelden en geluiden stellen je gerust, maar je raakt er ook van in een cultureel coma.

Als die reclame jongens niet van die fantasieloze derderangs creatievelingen waren hadden ze een systeem verzonnen dat precies tegenovergesteld werkt. Dan zou je op basis van wat je eerder kocht juist aangeboden krijgen wat je nog nooit eerder had gezien, gehoord of gelezen. Maar dat is een veel te ingewikkelde gedachte voor de moderne mad men.

Advertenties

“Any performer that ever sells a product on TV is for now and forever removed from the artistic world. I don’t care if you shit Mona Lisa’s from your ass on queue; you’ve made your fucking choice”.

Bill Hicks

Bill Hicks had gelijk.

Kan jij nog naar ‘Answer to yourself’ van Soft Pack luisteren zonder dat je die Grolsch reclame voor je ziet? Kan je überhaupt die band nog los van dat merk zien?

Ikke niet. Nu zou ik die band helemaal niet kennen als dat nummer niet in die reclame zou zitten en volgens de marketeers is dat winst voor de band. Elke vorm van exposure is in hun ogen winst. Fout! Wat heb je aan exposure als die niet naar interesse in je band leid maar naar pure onversneden haat? Ik vind dat nummer los van die commercial ook bepaald niet interessant, maar dat doet er niet meer toe. Voor mij maakt het niet meer uit of deze band een album met de klasse van een Sergeant Pepper uit gaat brengen, of whatever; mijn interesse hebben ze voorgoed verloren.

Klapvee

Nu zal dat ongetwijfeld niet gelden voor de massa’s klapvee waardoor de band waarschijnlijk nog een jaartje mee kan bij festivals, braderieën en feestelijke openingen van winkels maar daarna is de magie meer dan uitgewerkt en is de interesse van het klapvee alweer verschoven naar de volgende ‘one hit wonder’. Bands hebben zoveel haast om bekendheid te genereren. En Nederlandse bands zijn daarin de ergste ter wereld. In dit land moet je blijkbaar heel snel een succesje scoren wil je serieus genomen worden. Als je niet in het eerste jaar dat je band bestaat bij ‘de wereld draait door’ te zien bent geweest, op Lowlands hebt gestaan of beter nog in een reclame hebt opgetreden besta je domweg niet. Het is een schaamteloze vertoning geworden. Bands hebben zoveel haast om bekendheid te genereren dat ze vergeten een goed repertoire en een fanbase op te bouwen. En daarom vallen ze bijna zonder uitzondering ten prooi aan slimme marketing jongens die overal wel een sync in horen (een deuntje dat geschikt is om onder een reclame of in een filmscore te zetten) , maar absoluut geen belang hebben bij een langdurige carrière van zo’n band of songwriter. Die gaan zo snel mogelijk over op een nieuw gezicht.

Doelgroepen

Maar ook bands die overexposure op de radio krijgen worden supersnel gehypet en daarom ook weer pijlsnel uitgekotst.. Ik vond de plaat van the Deaf bijvoorbeeld erg leuk, maar nadat 1973 een paar weken lang elk uur drie maal op de radio voorbij kwam is mijn interesse voor die band als sneeuw voor de zon verdwenen. En eigenlijk geldt dat voor alles dat die creep van een Giel Beelen aanraakt.

Maar ook gevestigde namen hebben er een handje van om voor het snelle geld van een sponsor of publisher te vallen. Neem Bløf bijvoorbeeld. Waarschijnlijk heeft die energie maatschappij waarvoor ze reclame maakten behoorlijk wat nieuwe klanten geworven omdat ze die band als uithangbord gebruikten. Maar heeft Bløf er fans bij gekregen? Ik waag het te betwijfelen. Niet dat het me ook maar iets kan schelen want als er één band in dit land overexposure krijgt zijn het die Zeeuwen wel.

Within Temptation is ook al zo ‘goed’ bezig. Als je de interviews met die band leest die ze de laatste tijd gaven hoor je de nieuwe marketing strategie van de marketing managers er doorheen fluisteren. We moeten onze doelgroep verbreden, dus gebruiken we voortaan minder lompe Metal en wat meer dance invloeden en lichtvoetige pop. Dat de band daardoor zijn eigen smoel verliest en de opgebouwde fanbase van zich vervreemd wordt voor lief genomen.  Maar het resultaat is dat Within Temptation zijn relevantie onherroepelijk gaat verliezen. Die relevantie was juist gebaseerd op het feit dat ze het grote publiek kennis lieten maken met een voor de mainstream relatief nieuw genre.

Maar alle hier genoemde voorbeelden zijn bands waar ondergetekende gelukkig toch al geen ruk aan vond. Dat geldt werkelijk voor alle mainstream acts uit dit land die ik ongevraagd en gedwongen via (reclames op) radio en tv tot me schijn te moeten nemen; Anouk, Kane, Moke, Go Back To The Zoo etc. Ik schaam me nog altijd kapot als ik in het buitenland moet verantwoorden voor de zooi die er in dit land gemaakt wordt. Dat terwijl er zoveel goede bands rondlopen. Maar ja, die zijn niet sync waardig want die willen zich niet aanpassen aan de wensen van de marketing jongens.

De laatste mainstream band uit Nederland die wat voorstelde was The Urban Dance Squad. Hoe lang is dat al geleden?

picture by add busters

The system of self-regulation by the market is highly acclaimed. Consumers are free to choose from a variety of brands and suppliers, brought to them by competing companies.

The company with the best product, that carries the fairest price, will automatically get ahead of its’ competitors. The only way competitors can react is by changing the price/quality ratio of their own product.

This mechanism will make sure that in the end we all will live in a consumer’s paradise and walk around with a happy face just like the people in commercials do.

What a nice fairytale this is….

My telephone subscription finally expires. After two years of grudgingly paying far too much I can start shopping for another provider. Prices have declined a lot in those two years. I won’t fall for the free phone that comes with a subscription again; this time I will go for a Sim card only, because a smart phone costs about 200 euros if I buy it myself. If I choose  a ‘free’ phone I pay about 50 euros a month extra for the subscription. A subscription that lasts 2 years; 24 months x 50 euros is 1200 euros! That kind of money will buy me a nice and long vacation.

By the way; the ‘free’ phone they gave me last time broke after only three months. I send it to my providers’ repair shop only to get returned. It’s not repaired since the repair shop detected water damage and the phone company doesn’t insure water damage. The phone never even got wet, but there’s no use trying to convince the costumer service of that. I had to buy a new phone and still paid the exorbitant subscription fee.

My doorbell rings, a sales rep from an electrical company is at the door. He starts telling me I can save a lot of money if I take a subscription with fixed prices in this era of ever-increasing prices for energy. The day before his visit I saw a TV show in which experts on economics talked about this hoax, so regrettably for him I’m a warned man. I tell him I’m not interested but he just goes on talking. I try to stay polite for about fifteen minutes but then I just throw the door in his face.

There are more irregularities in the energy market.  Price fluctuations are always calculated in favor of the provider; when oil prices go up your bill goes up immediately, but when they go down it takes a very long time for your provider to respond. Gas companies are even worse in this aspect; they only lower prices after oil prices have declined for several years, making them billions of extra dollars.

Same goes for the green energy hoax. You gladly pay more for clean energy don’t you? Until you find out that nuclear energy is also registered a ‘clean’ energy. The reason for that is real clean energy made with windmills or solar collectors isn’t available to fill the demand for it. And since nukes don’t spread greenhouse-gasses they are allowed to be sold as green energy. Fooled again!

In Holland you get the opportunity to switch to another health care insurance every year. That can save you hundreds of euros a year they say. It takes about a week to read all the different deals and the differences in prices are really minimal. So you choose for the cheapest of them and you pay extra every time you need any medication because you failed to notice some fine print.

At the supermarket one can buy a lot of detergents and as a good consumer you compare their prices. Some are really expensive and others are really cheap. The only difference you notice is the more expensive detergents smell a bit better and are dressed in brighter colors. In the end you choose with your eyes closed because you don’t like needing an hour to decide.

You start to realize you spend a lot of time reading liability, manuals, reports and consumer advice in newspapers, on TV or on the web about various products. And in the end you get screwed because no matter how well you try to choose, in the end you fall for the best known brand with the brightest package and the most appealing commercials. It seems as a consumer you’re nothing but a trained monkey.

A pseudo-science has risen on the subject of screwing people over in their choice for bare necessities and useless buys alike. That science is called marketing.

Did any products or services really become any better or cheaper due to the free market? NO they haven’t. The only result is a new class of fat cats who enrich themselves over the backs of consumers worldwide.

And what about the costumer focus and efficiency, that were promised? Forget about it! Call centers and costumer services are manned by teenagers who usually don’t have a clue about the product they represent, but are very cheap to hire. They are trained to go for quick results and sales only. Keeping costumers happy is not in the companies’ best interest anymore; profit margins increase if costumers are squeezed out of as much money as possible over a short period of time. Costumer loyalty is a thing of the past.

But what if I don’t feel like spending half my days comparing products and services that differ so little from each other in price and quality?

What if I see through the scheme of manufacturers and companies who are agreeing among each other to keep prices high even though that’s forbidden by law? Look at the telecoms market; we still pay about ten times more then necessary.

They can take their freedom of choice and shove it up their ass as far as I’m concerned. It seems to me this freedom of choice is devised only to fulfill the desire of grand industrials and utilities to screw their costumers under the banner of personal responsibility and completely stripped of any morals whatsoever.

The old idea of government controlled utilities seems a lot better to me. I want a good product for a fair price and a say in company policy through the ballot. I’m not interested in company shares. I want my government to see to it that I’m not screwed by the rich and spend my time doing the things I like doing instead of acting the consumer all of the time.

I want to buy detergents packaged in white boxes that just say ‘detergent’ without further inducements. I want commercial free television and radio stations and a town stripped of billboards and neon lights so I can see what my city really looks like again.

Can I please choose not having to choose?

(dit is de Engelse versie van ‘de terreur van de keuze’hieronder in het Nederlands te lezen)

(this is the Dutch version of ‘no choice but to choose’)

Te lang naar jouw smaak? Check de korte versie op De Jaap.

Er wordt hoog opgegeven over hoe de vrije markt zichzelf zou reguleren. Je kunt als consument vrij kiezen uit een ruim aanbod van merken en leveranciers, aangeboden door elkaar beconcurrerende bedrijven. Het bedrijf dat zijn product met de beste prijs en kwaliteit verhouding aanbiedt zou daarmee een voorsprong op zijn concurrenten moeten behalen. Daardoor wordt de concurrent gedwongen de prijs/kwaliteit verhouding van zijn product te verbeteren. Uiteindelijk zal hierdoor een consumentenparadijs bereikt worden waar alleen goede en betaalbare producten aangeboden worden. En waar we uiteindelijk, net als in de reclame, allemaal met een verstilde grijns op ons gezicht door het leven kunnen gaan.

Wat een mooi sprookje…

Verzekerd tegen waterschade

Mijn telefoonabonnement loopt eindelijk af en opgelucht ga ik op zoek naar een nieuwe provider. Ik ontdek al gauw dat in de twee jaar dat mijn nu aflopende abonnement liep de prijzen enorm gekelderd lijken zijn. Ik doe niet meer mee met de truc van een gratis toestel, maar stap over op een simvrij abonnement. Dat gratis toestel kost, als ik het zelf koop, rond de €200 euro.Maar als ik het gratis, bij een abonnement, krijg kost dat me rond de 50 euro per maand aan extra abonnementskosten. Dat maal 24 maanden is 1200 euro. Kan je een leuke vakantie van vieren…

Dat laatste gratis toestel ging overigens al na 3 maanden verrot. Ik stuurde het op naar de reparatieafdeling en krijgt het niet gerepareerd retour. Er was waterschade geconstateerd en dat was niet verzekerd. De beroemde kleine lettertjes! Dat het toestel never nooit niet met water in aanraking was geweest kreeg ik de klantenservice niet aan het verstand gepraat.

Meneer met Nuon-badge

De bel gaat en er staat een meneer voor de deur die een Nuon-badge voor je snufferd houdt, en meteen van wal steekt over hoe veel geld ik zou kunnen besparen als ik, in deze tijden van stijgende energieprijzen, zou kiezen voor een pakket met een vaste energieprijs. Helaas voor de man zag ik de avond daarvoor een reportage bij een actualiteitsrubriek waarin verschillende deskundigen vraagtekens zetten bij het bedrag dat zogenaamd bespaard zou kunnen worden. Ik vertel dus dat ik geen interesse heb, maar het duurt desondanks bijna een kwartier, waarin de goede man zijn marketingratel blijft afsteken terwijl ik beleefd in elke adempauze blijf herhalen geen interesse te hebben, voordat ik als laatste redmiddel de deur maar gewoon dicht smijt.

Maar er is nog veel meer onzinnigs aan de hand in de energiebranche. Prijsschommelingen worden door energiebedrijven tamelijk eenzijdig doorberekent; gaat de prijs omhoog dan merk je dat meteen, n.l. bij de eerste de beste jaarafrekening. Dan gaat je vastrecht omhoog. Maar gaat de prijs juist omlaag, dan duurt het een stuk langer voordat je het in je portemonnee merkt. Oliemaatschappijen zijn daar nog erger in; die zien er geen been in om een gedaalde prijs pas een jaar later aan hun klanten door te gaan berekenen. In de tussentijd slepen ze tientallen miljarden extra winst binnen.

En dan heb ik het nog niet eens over groene energie gehad. Hoeveel mensen betalen daar niet extra voor? Dat terwijl bijvoorbeeld ook kernenergie tot die groene energie wordt gerekend? Kernenergie levert geen CO2 op, vandaar. Dat geldt ook voor Hydro-energie waar complete natuurgebieden voor onder water worden gezet.  De enige echt groene energie is zon en windenergie. Maar als de vraag daarnaar het aanbod ruimschoots overstijgt, worden er andere manieren gevonden om de consument tegen die hogere prijs te bedienen.

Elk jaar krijg je de kans over te stappen naar een andere zorgverzekeraar. Kan je honderden euro’s per jaar schelen, zeggen ze. Voordat je alle aanbiedingen met elkaar hebt vergeleken ben je bijna een week verder. Het prijsverschil is uiteindelijk minimaal. Je kiest voor de goedkoopste en bij de eerste de beste keer dat je medicijnen nodig hebt betaal je daar opeens €60 euro voor omdat je verzekeraar jouw medicijn bij de goedkoopste polis als onnodige luxe mag aanrekenen.

Kiezen met de ogen dicht

Je gaat wasmiddel kopen in de supermarkt, en als voorbeeldig consument ga je eens wat prijzen vergelijken. Er zijn opvallend dure merken en heel goedkope. Maar behalve dat de dure misschien anders ruiken, valt er verder weinig verschil te bemerken. Uiteindelijk kies je maar met je ogen dicht voor een goedkoop merk, want anders gaat het uren duren voordat je een beslissing durft te maken.

En zo spendeer je bijna al je vrije tijd met het lezen van voorwaarden, gebruiksaanwijzingen, consumenten advies en berichten in de krant, op tv, of op het web, over de meest uiteenlopende producten. Om er uiteindelijk achter te komen dat je toch elke keer weer genaaid wordt.

Er is een pseudo-wetenschap ontstaan met als doel consumenten te belazeren bij hun keuzes voor onmisbare diensten en ze te verleiden tot zinloze aankopen.

Die wetenschap heet marketing.

Zijn producten en diensten uiteindelijk goedkoper, beter, of meer efficiënt geworden, zoals de liberalen beloofden? Nee hoor; het enige resultaat is een nieuwe klasse vetkleppen die zich over onze ruggen verrijken met hun bonuscultuur. In 1950 verdiende een CEO ongeveer 50x meer dan een willekeurige arbeider. Inmiddels is dat verschil opgelopen tot 300x meer.

Als het de fabrikant of dienstverlener beter uit komt, worden je keuzes weer beperkt.

Je bemerkt dat de bank waar je betaalrekeningen bij hebt lopen niet alleen nogal onverstandig heeft belegd, maar dat ook belegd in de wapenindustrie, derivaten en andere zaken waar je jezelf helemaal niet in kan vinden. Daar komt nog bij dat je bank een enorme staatslening nodig heeft gehad om te kunnen overleven. Je ontdekt ook dat er banken zijn die er wél een moraal op nahouden en je besluit over te stappen. Helaas is overstappen in dit soort gevallen opeens een stuk moeilijker dan bij een telecom provider. Het is zelfs bijna onmogelijk in geval je ook nog leningen hebt lopen. Het gaat in ieder geval minimaal een half jaar duren voordat alles geregeld is. Blijkbaar moeten grote financiële instellingen kostte wat kost beschermd worden tegen de willekeur van de consument. Op deze manier komt die ‘brave new world’ er natuurlijk nooit.

En die beloofde klantgerichtheid en efficiëntie? Vergeet het maar. Callcenters en klantenservices worden zonder uitzondering bemand door 18 tot 20 jarigen die zelden ook maar iets van de materie, waar ze over moeten adviseren, afweten. Verkopers zijn, gedrild door trainingen, alleen gericht op snel resultaat en hoge omzet. De klant tevreden houden is onnodig; het levert een bedrijf meer winst op als klanten zoveel mogelijk afgezet worden. Klantenbinding is iets uit een ver verleden.

Niks te kiezen

Wat als ik nou helemaal geen zin heb om de helft van mijn dag te besteden aan het vergelijken van producten die in prijs en kwaliteit zo bar weinig van elkaar verschillen?

Wat als ik nou doorzie dat fabrikanten en bedrijven, ook al is dat wettelijk verboden, toch wel prijsafspraken blijven maken om hun winstmarges te garanderen? Kijk maar hoe dat in de wereld van de telecom gaat; we betalen nog altijd tien keer meer dan nodig is.

Die hele keuzevrijheid mogen ze van mij diep in hun reet steken.

Het lijkt er wat mij betreft verdacht veel op dat keuzevrijheid vooral voortkomt uit het verlangen van grootindustriëlen en geprivatiseerde Nuts bedrijven om hun klanten te kunnen, en mogen, oplichten. Alles onder het motto van eigen verantwoordelijkheid en volledig ontdaan van welke moraal dan ook.

Je kan tegenwoordig ook voor biologische groente, scharreleitjes, martelvrij geproduceerd vlees, fair-trade koffie en kinderarbeidvrij textiel kiezen. Het is allemaal wel een stuk duurder maar volgens mij is het met wat overheidsbemoeienis heel goed mogelijk om juist dit soort producten net zo goedkoop te maken als die milieu en maatschappij verziekende kiloknallers.

Wat mij betreft was het oude idee van Nutsbedrijven die in handen van de staat waren een stuk aantrekkelijker. Ik wil een betaalbaar en goed product, waar we via het stembiljet enige invloed op uit kunnen oefenen. En een regering die de verantwoordelijk neemt dat bedrijven een goed product leveren.

Ik wil in de supermarkt een doos waspoeder kopen waar alleen op vermeld staat dat er wasmiddel in zit en al die vrolijke kleurtjes en andere lokmiddelen mogen er van mij vanaf.

Ik wil reclamevrije tv en radio en een stadsbeeld zonder schreeuwerige billboards en neonverlichting zodat je eindelijk de stad weer eens ziet.

Mag ik er ook voor kiezen niet te willen kiezen?

%d bloggers liken dit: